ทลายสวรรค์ กลืนพิภพ

นาฟปรับลมหายใจ ก่อนจะพุ่งทะยานออกไปด้วยความเร็วสูง!

เงาของเขากลายเป็นเส้นสายลม ทะลวงผ่านพื้นที่กว้างใหญ่ไปอย่างรวดเร็ว

“ฟู่!”

 ไฟสีแดงฉานลุกโชติช่วงเป็นระลอกคลื่นลมร้อนพัดกรรโชกจนพื้นดินแตกร้าว กลิ่นไหม้ของพืชพันธุ์แห้งตลบอบอวลไปทั่วทุกอย่างเกิดจากฝูง หมาป่าไฟ จำนวนห้าตัวที่ยืนล้อมรอบสองนักศึกษาของสถานศึกษาเวสเทริน์

"พวกมันไม่ให้โอกาสเราหายใจเลย!"

นักศึกษาชายคนหนึ่งหอบหายใจหนักหน่วงเหงื่อท่วมร่าง ดาบในมือสั่นเล็กน้อย

นักศึกษาหญิงที่ยืนข้าง ๆกันก็กัดฟันแน่น เสื้อคลุมของเธอมีรอยไหม้จากเปลวเพลิง มือข้างหนึ่งบาดเจ็บจนไม่อาจใช้พลังได้เต็มที่

ด้านหน้าของพวกเขา ร่างสูงใหญ่ของหมาป่าไฟตัวหนึ่งก้าวมาข้างหน้าดวงตาสีอำพันส่องแสงดุร้าย ขนของมันลุกไหม้เป็นเปลวเพลิงทุกย่างก้าวของมันเผาไหม้พื้นดินจนเกิดรอยดำสนิท

"ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป...เราจะไม่รอดแน่ หัวหน้าก็สิ้นสติถูกส่งตัวกลับไปนอกมิติแล้วด้วย"

นักศึกษาชายพึมพำเสียงของเขาสั่นเล็กน้อย

หมาป่าไฟอีกตัวหนึ่งพุ่งเข้าใส่!

"ระวัง!"

ทั้งสองรีบกระโดดหลบ แต่แรงระเบิดจากเปลวเพลิงที่ตามมาทำให้ร่างของพวกเขาปลิวไปกระแทกกับพื้นอย่างแรงพวกเขาพยายามยันกายลุกขึ้น แต่ฝูงหมาป่าค่อย ๆ บีบวงล้อมเข้ามาเรื่อย ๆ ดวงตาของพวกมันเปล่งประกายด้วยสัญชาตญาณนักล่า

ความกลัวเริ่มกัดกินหัวใจของทั้งคู่...

แต่ทันใดนั้นเอง—

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากเบื้องบน—

"หมอบลง!"

ฟึ่บ!

สายลมอันรุนแรงพัดผ่านร่างของใครบางคนร่วงลงมาจากฟากฟ้า—เงาดำพุ่งทะยานกลางเปลวเพลิง!

ตูมมม!!

คลื่นกระแทกอันมหาศาลปะทะเข้ากับพื้น ฝุ่นตลบขึ้นเป็นวงกว้างหมาป่าไฟทั้งห้าถอยกรูดไปโดยสัญชาตญาณดวงตาของพวกมันจ้องมองไปยังเงาในม่านฝุ่นควัน

นักศึกษาทั้งสองมองภาพตรงหน้าอย่างตกตะลึง—

ชายหนุ่มผู้หนึ่งยืนอยู่กลางวงล้อม ร่างของเขาสูงโปร่งเสื้อคลุมของสถานศึกษาเวสเทริน์สะบัดไหวตามแรงลม แววตาของเขาคมกริบและสงบนิ่งแต่ภายในนั้นซ่อนความดุดันอันน่าสะพรึงกลัว

"นาฟ........!"

สิ้นเสียงเรียกชื่อ ฝุ่นควันก็ค่อย ๆจางลง เผยให้เห็นแววตาอันเย็นเยียบของชายหนุ่ม...

"ห้าตัวงั้นหรือ..."

นาฟพึมพำเบา ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ยกมือขึ้น

"ข้าจัดการเอง!"

สิ้นคำพูด—แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านไปทั่วทั้งสนามรบ!

ฟึ่บ!

ร่างของ นาฟ หายไปในพริบตา—ไร้เสียงไร้เงา ราวกับอากาศกลืนกินตัวตนของเขาไป

"หายไปแล้ว!?"

นักศึกษาชายที่ยืนอยู่ด้านหลังอุทานออกมาอย่างตกตะลึงสายตากวาดมองไปรอบ ๆ อย่างลนลาน

นักศึกษาหญิงที่บาดเจ็บก็เบิกตากว้าง

"นะ...นี่มัน... วิชาทักษะเสริม!"

ยังไม่ทันที่ทั้งสองจะตั้งตัว—

ตูมมมม!!

เสียงกระแทกดังสนั่นราวกับฟ้าผ่า—เปลวไฟกระจัดกระจาย!

ภายในเสี้ยววินาที หมาป่าไฟตัวหนึ่งถูกบดขยี้ลงกับพื้นพื้นดินแตกร้าวเป็นหลุมขนาดใหญ่! เปลวเพลิงที่ลุกโชนรอบตัวมันค่อย ๆ มอดดับดวงตาสีอำพันเบิกโพลง ก่อนที่ร่างอันใหญ่โตจะแน่นิ่งไป

และก่อนที่หมาป่าไฟตัวอื่นจะทันได้โต้ตอบ—

ฉัวะ!!

เสียงคมดาบฉีกอากาศดังขึ้นติด ๆกันสองครั้ง

เงาดำเคลื่อนไหวรวดเร็วดั่งพายุพัดผ่าน—ร่างของหมาป่าอีกสองตัวชะงักกึกก่อนที่เลือดสีเพลิงจะสาดกระเซ็นออกมาจากร่างของพวกมัน พวกมันทรุดลงอย่างช้า ๆ สิ้นใจในเสี้ยววินาที

ส่วนที่เหลืออีกสองตัว—ดวงตาของมันเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว!พวกมันคำรามเสียงต่ำ ก่อนจะหันหลังแล้วเร่งฝีเท้าหลบหนีไปอย่างไม่คิดชีวิต!

ท่ามกลางฝุ่นควันที่ลอยคลุ้ง—ร่างของ นาฟปรากฏขึ้นอีกครั้ง ใบหน้านิ่งสงบ ราวกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นไม่มีอะไรสำคัญ

มือของเขาขยับเล็กน้อยก่อนจะโยนบางสิ่งไปทางเพื่อนร่วมสถาบัน—

ฟึ่บ!

สิ่งที่ลอยมาตรงหน้า คือ ผลพลังสีแดงสดหนึ่งลูกและตำราทักษะเสริมระดับสูงอีกหนึ่งเล่ม!

นักศึกษาทั้งสองรับไว้ด้วยมือที่ยังคงสั่นเทาพวกเขาอ้าปากค้างมองสมบัติในมือ ก่อนจะเงยหน้ามองชายหนุ่มตรงหน้า

"นาฟ... นี่มัน....."

แต่ก่อนที่จะพูดอะไรต่อ—

“มันจะเป็นประโยชน์ต่อพวกนายรับไว้เถอะ”

“แต่....พวกเรา....?”

“ไม่ต้องพูดแล้วรีบตามข้ามา”

“รีบไปเถอะนาฟ!"

เสียงของเพื่อนร่วมสถาบันดังขึ้นด้านหลังแม้ว่าพวกเขาจะยังคงหอบหายใจจากการต่อสู้เมื่อครู่แต่สายตากลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

"เราไม่อยากเป็นตัวถ่วงเจ้ารีบไปก่อนเลย!"

นาฟหยุดฝีเท้าลง หันกลับมามองพวกเขา สายตาเหล่านั้นเต็มไปด้วยความจริงใจพวกเขารู้ดีว่าความสามารถของนาฟนั้นเหนือกว่าพวกตนแค่ไหนและในสนามแข่งขันนี้—สถานศึกษาเวสเทิร์นต้องการชัยชนะ

"แต่—"

นาฟอ้าปากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ถูกขัดขึ้นทันที

"ไม่ต้องลังเล!"

หนึ่งในนักศึกษาเดินเข้ามาตบไหล่นาฟเบาๆ

"แค่เจ้าสามารถเอาชนะตัวแทนจากภูมิภาคอื่นได้นั่นก็คือการตอบแทนให้พวกเราแล้ว"

"ใช่"

นักศึกษาหญิงอีกคนยิ้มบาง ๆแม้ว่าตัวจะยังบาดเจ็บ "พวกเราจัดการที่เหลือได้เองเจ้ารีบไปเถอะนาฟ"