วันเสาร์ที่สดใสและอากาศเย็นสบาย พีรวิชญ์และกฤตภาสได้ตัดสินใจไปเที่ยวที่ตลาดนัดสุดสัปดาห์ซึ่งเป็สถานที่ยอดนิยมของนักศึกษาและชาวเมือง ตลาดนัดเต็มไปด้วยร้านค้ามากมาย ทั้งของกินและของใช้ที่หลากหลาย
พีรวิชญ์มองไปรอบๆ ด้วยความสนุกสนาน “นี่เป็ครั้งแรกที่พี่ได้มาเดินที่นี่ มันดูเหมือนจะมีอะไรน่าสนใจมากมาย”
กฤตภาสยิ้มและชี้ไปที่ร้านขายอาหาร “พี่พีท เรามาลองอาหารที่ร้านนั้นกันเถอะ ผมเคยได้ยินมาว่าอาหารที่นั่นอร่อยมาก”
พีรวิชญ์พยักหน้า “ดีครับ เรามาไปกัน”
ทั้งคู่เดินไปที่ร้านอาหารริมถนนที่มีกลิ่นหอมของอาหารย่างลอยออกมา เมื่อพวกเขานั่งลงที่โต๊ะ กฤตภาสสั่งอาหารหลากหลายชนิดมาลอง รวมถึงของหวานที่ดูน่าสนใจ
ขณะทานอาหาร พีรวิชญ์ถามขึ้น “กฤตภาส วันนี้มีแผนอะไรเพิ่มเติมไหม?”
“เอ่อ...” กฤตภาสหยุดคิด “วันนี้เป็วันพิเศษของชมรมศิลปะ เรามีการจัดนิทรรศการเล็กๆ ที่จะเริ่มตอนบ่าย”
พีรวิชญ์ตื่นเต้น “จริงเหรอ? น่าสนใจมากเลย เราควรไปดูให้ได้”
“ใช่ครับ” กฤตภาสตอบ “อาจจะมีคนที่รู้จักพี่พีทไปแสดงงานที่นั่นด้วย”
เมื่อพวกเขาทานอาหารเสร็จ ทั้งคู่ก็เดินไปยังนิทรรศการศิลปะที่ชมรมศิลปะจัดขึ้น ภายในหอศิลป์เล็กๆ มีผลงานศิลปะมากมายจากนักศึกษา บรรยากาศเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและพลังสร้างสรรค์
พีรวิชญ์มองไปที่ผลงานศิลปะและชื่นชม “งานของนักศึกษาแต่ละคนมีเอกลักษณ์และความคิดสร้างสรรค์จริงๆ”
กฤตภาสยิ้มอย่างภูมิใจ “ใช่ครับ การแสดงงานของพวกเขาเป็โอกาสดีที่จะให้เห็นพัฒนาการของแต่ละคน”
ขณะนั้นเอง พีรวิชญ์เห็นว่ามีผลงานที่คุ้นเคยอยู่ในกลุ่มของงานที่จัดแสดง เป็ผลงานของเพื่อนที่เขาเคยรู้จักจากมหาวิทยาลัยเก่า
“เฮ้!” พีรวิชญ์ทักทาย “อันที่พี่เห็นนี่คือผลงานของซาฮาราเพื่อนของพี่”
กฤตภาสมองตาม “ซาฮาราเหรอ? ท่าทางเขาจะเป็ศิลปินที่เก่งมากเลย”
เมื่อพวกเขากำลังพูดคุยอยู่ ซาฮาราเดินเข้ามาหาพวกเขา “พี่พีท! กฤตภาส! สวัสดีครับ”
“สวัสดีครับ ซาฮารา” พีรวิชญ์ตอบกลับด้วยความยินดี “งานของคุณเยี่ยมมากเลย”
“ขอบคุณครับ” ซาฮาราพูด “นี่เป็โอกาสดีที่ได้เจอพี่พีทอีกครั้ง”
กฤตภาสสังเกตเห็นว่าพีรวิชญ์และซาฮาราพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน เขาเริ่มรู้สึกถึงความไม่แน่ใจในใจว่าพีรวิชญ์มีความรู้สึกอย่างไรกับซาฮารา
หลังจากที่ซาฮาราอำลาและไปพูดคุยกับผู้คนอื่นๆ กฤตภาสหันไปถามพีรวิชญ์ “พี่พีทครับ ซาฮาราเป็เพื่อนสนิทของพี่เหรอ?”
“ใช่ครับ เขาเป็เพื่อนเก่าจากมหาวิทยาลัยที่พี่เคยเรียนด้วย” พีรวิชญ์ตอบ “ทำไมเหรอ?”
“ผมแค่รู้สึกว่า...” กฤตภาสหยุดพูด “เขาดูเหมือนจะเป็คนที่พิเศษมากสำหรับพี่พีท”
พีรวิชญ์เข้าใจ “ซาฮาราเป็เพื่อนที่ดี และเขาก็มีความสามารถจริงๆ แต่ตอนนี้พี่รู้สึกดีมากที่ได้มีเธออยู่ข้างๆ”
กฤตภาสยิ้มด้วยความรู้สึกโล่งใจ “ขอบคุณครับพี่พีท”
ในระหว่างที่พวกเขากำลังเดินกลับไปที่ห้องสตูดิโอ พีรวิชญ์เปิดเผยความรู้สึกของเขากับกฤตภาส “กฤตภาสครับ พี่รู้สึกว่าความสัมพันธ์ของเรากำลังเป็สิ่งที่สำคัญและมีความหมายมากขึ้นเรื่อยๆ”
“ผมก็รู้สึกแบบนั้นเช่นกันครับ” กฤตภาสตอบด้วยความอบอุ่น “และผมก็รู้ว่าการเปิดใจและพูดคุยกันเป็สิ่งสำคัญ”
“ใช่ครับ” พีรวิชญ์พูด “และพี่คิดว่าเราต้องเรียนรู้ที่จะเผชิญกับความท้าทายใหม่ๆ ที่เข้ามา”
พวกเขาเดินเข้ามาที่ห้องสตูดิโอและเริ่มทำงานด้วยความกระตือรือร้น ความรักและความสัมพันธ์ของพวกเขาเริ่มเติบโตและเข้มแข็งขึ้น การเปิดใจและการพูดคุยกันเป็ส่วนสำคัญในการทำให้พวกเขาเข้าใจกันมากขึ้น
วันถัดไป กฤตภาสตัดสินใจที่จะเตรียมเซอร์ไพรส์เล็กๆ สำหรับพีรวิชญ์ โดยเขาทำอาหารเย็นที่บ้านและจัดเตรียมบรรยากาศให้เป็พิเศษ
เมื่อพีรวิชญ์มาถึงบ้านของกฤตภาส เขาถูกเซอร์ไพรส์ด้วยแสงเทียนและอาหารเย็นที่จัดเตรียมไว้
“แปลกใจไหมครับ?” กฤตภาสถามด้วยรอยยิ้ม
“มากเลยครับ” พีรวิชญ์ยิ้มตอบ “ขอบคุณมากครับ”
ทั้งคู่ทานอาหารเย็นด้วยกัน และพูดคุยเกี่ยวกับความรู้สึกของพวกเขาในระหว่างที่รับประทานอาหาร การพูดคุยกันเป็ไปอย่างอบอุ่นและสนุกสนาน
เมื่อเวลาผ่านไป ทั้งคู่รู้ว่าความสัมพันธ์ของพวกเขากำลังเติบโตและพัฒนาไปในทางที่ดี พวกเขาพร้อมที่จะเผชิญกับทุกสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอนาคตด้วยกันและมีความมั่นใจในความรักที่มีต่อกัน
และในที่สุด ความรักและความเข้าใจที่พวกเขามีกันเริ่มสร้างความมั่นใจและความเข้มแข็งให้กับพวกเขา การเดินทางของพวกเขายังคงมีเื่ราวและการค้นพบใหม่ๆ ที่รออยู่ แต่พวกเขารู้ว่าพวกเขาพร้อมที่จะเผชิญกับทุกสิ่งด้วยกัน
1K
