นิยายแห่งรักแท้เื่ สุดท้ายที่รัก เขียนโดย สลักกานต์
ตอนที่ ๑๙
“ถ้าพี่ไม่เชื่อกานต์ พี่ดูที่บทที่กานต์เขียนก็ได้” กานต์เปิดไฟล์บทจากโน้ตบุ๊คของนิดให้อินทรดูทั้งสามตอน “ตอนที่ ๓ นี่ กานต์ก็เขียนให้พี่ชอบผู้หญิงนะ นี่ไง เห็นมั้ย?”
อินทรดูและอ่านตามที่กานต์ชี้ให้ดู
“ในพ็อกเก็ตบุ๊คนี่ก็ยังบอกไว้ชัดนะครับพี่อิน ว่าอินทรรักวดี” กานต์หยิบพ็อกเก็ตบุ๊คเื่ .. ทาสรักทาสใจ .. ส่งให้อินทร
อินทรค่อยๆ เปิดดูทีละหน้า
ตัวหนังสือในเล่มก็ยังระบุชัดเจนว่า.. อินทรรักกับวดี
“ส่วนเื่การปรากฏตัวของพี่ ที่กานต์เขียนไว้ในสนุดโน้ตสีเืหมู คือเล่มนี้” กานต์ส่งสมุดให้อินทร
อินทรเปิดดู
ซึ่งก็มีเพียงฉากแรกฉากเดียวที่อินทรปรากฏตัวขึ้นในบ้านปาริชาต ตามที่กานต์เล่าให้เขาฟัง
“ที่กานต์ไม่กล้าบอกความจริงกับพี่ เพราะมีอีกหลายอย่างที่กานต์เองก็ไม่รู้ว่าเกิดขึ้นได้ยังไง”
อินทรเงยหน้าขึ้นมองหน้ากานต์
“แล้วกานต์ก็กลัวจะว่า.. ถ้าพี่อินรู้ความจริง พี่อินอาจจะ.. จากกานต์ไป ถ้าไม่มีพี่อินอยู่ด้วย กานต์ก็ไม่รู้ว่า.. จะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อย่างไร กานต์รักพี่อิน และจะรักพี่อินต่อไปไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม”
อินทรได้แต่มองหน้ากานต์ ใจเขาหวั่นไหวกับสายตาและคำพูดของกานต์ แต่มีหลายอย่างที่เขาไม่ได้คำตอบ
“อยู่กับกานต์นะพี่อิน อย่าจากกานต์ไปไหนอีกเลย เวลาที่กานต์ไม่ได้เห็นหน้าพี่ ไม่ได้อยู่กับพี่อิน ใจกานต์มันจะขาด”
แล้ว.. ความรัก.. ก็ชนะทุกสิ่ง!!
อินทรสวมกอดกานต์
...เท่านี้ก็แทนคำตอบทั้งทั้งมวลแล้ว...
..“คนเรานี่ พอมีวาสนาต่อกัน ต่อให้มีอะไรมาขวางกั้น สุดท้ายก็ต้องได้พบกัน” .. คำพระท่านเมื่อครั้งโน้นยังก้องอยู่ในโสตประสาทของกานต์
ทั้งสี่กราบพระ รับพรจากพระพร้อมกับประพรมน้ำมนต์
“มีไม่กี่ครั้งหรอกใน่หนึ่งกัปกัลป์ ..ที่กลิ่นดอกปาริชาต .. จะบันดาลให้เกิดปาฏิหาริย์จนพบกัน .. ปากกา สมุดบันทึก ..ล้วนต้องมนต์แห่งดอกปาริชาตทั้งสิ้น” ภิกษุชราเอ่ยคำพูดลอยๆ
กานต์อยากเอ่ยถามต่อ แต่อินทรสะกิดห้ามไว้
พอดีกับที่ท่านพูดลอยๆ มาอีกว่า “อาตมาบอกได้เพียงเท่านี้”
อินทรยิ้มรับ แล้วกราบพระท่านอย่างงดงาม ทั้งสามก็กราบลาท่านเ้าอาวาสตามอินทร แล้วออกมาจากบริเวณนั้น
...
“เอ่อ.. ป๊อกไม่เข้าใจตอนที่พระท่านพูดอันสุดท้ายน่ะครับ” ป๊อกตัดสินใจถามขึ้น เมื่อทุกคนเดินมาจนใกล้ที่จอดรถ
“เราเชื่อกันว่า.. ต้นปาริชาตเป็ต้นไม้ในสวนดาวดึงส์ของพระอินทร์” อินทรพูดขึ้น ทุกคนจึงหยุดฟัง
ป๊อกฟังอินทรพูดอย่างมีความสุข เขาแทบจะไม่มองใครเลยในสายตาเขามีแต่อินทรเท่านั้น อินทรคนเดียวที่เขาอยากมอง อยากเห็น อยากเป็และอยากัั
นิดรู้สึกว่า เื่แบบนี้ควรนั่งฟังด้วยใจที่มีสมาธิ จึงพูดขึ้น “พี่อินนั่งอธิบายให้พวกเราฟังดีกว่าค่ะ”
แล้วทั้งสี่ก็นั่งลงที่โต๊ะม้าหินชุดหนึ่ง ซึ่งอยู่ริมทางเท้า
“เราเชื่อกันว่า.. ใครที่ได้กลิ่นดอกปาริชาต คนนั้นจะสามารถระลึกชาติได้” อินทรอธิบาย
ทั้งนิดและป๊อกยังมองอินทรด้วยสายาตาที่ไม่เข้าใจ!!
“พี่เดาว่า.. พี่มีตัวตนขึ้นมาในชาตินี้ เพื่อมาคู่กับกานต์ จากการที่กานต์ใช้ปากกากับสมุดที่ต้องมนตร์แห่งดอกปาริชาตเขียนบุคลิกตัวพี่ขึ้นมา”
“ก็เข้าใจมากขึ้น แต่ก็ยังไม่เข้าใจทั้งหมด” ป๊อกพูดขึ้นซึ่งก็น่าจะเป็การพูดแทนใครหลายคนที่ไม่ค่อยรู้เื่ราวเหล่านี้
“จากคำพูดพระท่าน กานต์เดาว่า.. คนที่จะมาเป็คู่ของกานต์น่าจะไม่ได้มาเกิดในชาตินี้ กานต์จึงไม่เคยรู้สึกรักใครอย่างที่สุด แบบ..รักทั้งชีวิต จนกานต์พบพี่อิน” กานต์พูดไปคิดไป
“เมื่อกานต์ได้กลิ่นดอกปาริชาตในเช้าวันนั้น” กานต์เห็นภาพตัวเองได้กลิ่นหอมประหลาดในเช้าวันที่เขามาดูโลเคชั่นเพื่อถ่านละครได้ชัดเจน
“แล้ว.. กานต์ได้เขียนบรรยายถึงอินทรลงในสมุดบันทึกที่ต้องมนต์.. ทุกอย่างกัน พี่อินจึงปรากฏตัวขึ้นมา .. เพื่อมารักกานต์”
“พี่ก็คิดว่าน่าจะเป็อย่างนั้นเพราะเื่ราวของพี่ก่อนที่จะพบกานต์ มันเลือนลาง จนแทบนึกอะไรไม่ออก” อินทรเสริมในสิ่งที่กานต์พูด
“นิดว่า.. เราได้คำตอบทุกอย่างแล้วล่ะ”
ทุกคนพยักหน้ารับ
...
เมื่อทั้งสี่มาถึงที่จอดรถ ป๊อกพยายามหาเื่คุยกับพี่อิน คนที่เขาอยากใกล้ชิด จึงพูดขึ้น “ผมขอสารภาพผิดกับพี่อินครับ”
“ไม่เป็ไรหรอกครับป๊อก มันทำให้พี่ได้รู้ความจริง” อินทรพูดอย่างราบเรียบ
“ยังไงผมก็ต้องขอโทษพี่อินอยู่ดี ขอโทษนะครับพี่” พูดจบป๊อกก็ยกมือไหว้อินทร
อินทรรับมือทั้งสองที่ป๊อกพนมไหว้เขา และยิ้มให้ป๊อกอย่างเป็มิตร
ป๊อกรู้สึกดีเหลือเกินที่อินทรััมือเขาอย่างนั้น
“เข้าใจกันแล้ว ก็กลับกันเถอะ” กานต์เสนอความคิด “ขอบใจป๊อกมากนะที่ช่วยทุกอย่าง”
“มันช่วยให้ใจป๊อกรู้สึกดีขึ้นบ้างนิดหน่อย แต่ก็ยังไม่มากพอที่รู้สึกแย่เมื่อสองสามวันก่อน” ป๊อกพยายามอธิบายกับกานต์ แต่ก็ไม่วายแอบมองใบหน้อินทร
“บ้านกานต์ต้อนรับป๊อกเสมอนะ” กานต์พูดพร้อมกับยิ้มให้ป๊อกอย่างเพื่อน
“ขอบคุณมากครับพี่กานต์”
แล้วทั้งสี่ก็แยกย้ายกันกลับบ้าน
ป๊อกขับรถกลับบ้านด้วยใจที่อิ่มเอิบ.. ปริ่มเปรม.. ผิดจากขามา ที่ใจเขามีแต่ความพลุ่งพล่าน.. สับสน.. ยิ่งวันนี้เขาได้เห็น ได้คุยได้ัั มันก็ยิ่งทำให้เขารู้สึกดีเป็เท่าทวี แม้อีกความรู้สึกแปลกๆ นั่น จะยังตามมากวนใจเขาเป็ห้วงๆ ก็ตาม
นิดขอเป็สารถีขับรถให้เพื่อนรักนั่ง กานต์นั่งทำงานกับโน้ตบุ๊คอยู่ที่เบาะหลัง มีอินทรนั่งอยู่ข้างๆ เขามองจอโน้ตบุ๊คมีตัวหนังสือขึ้นมาเมื่อกานต์กดที่แท่นตัวหนังสือ บางทีอินทรก็ดูข้างทางอย่างตื่นตาตื่นใจ
กานต์ไลน์บอกกรว่ากำลังพาพี่อินกลับบ้าน
..“ที่หน้าบ้านไม่มีนักข่าวแล้วครับ” .. กรไลน์ตอบมา
นิดฟัง แล้วก็ยังไม่เชื่อเสียทีเดียว จึงบอกกานต์ไปว่า “นิดว่าอย่าเพิ่งชะล่าใจเลย พอใกล้ถึงบ้าน กานต์กับพี่อินคลุมผ้าก่อนดีกว่า”
กานต์เองก็เห็นด้วยกับความคิดของนิด
พอใกล้ถึงตัวบ้าน กานต์ก็เอาผ้าคลุมตัวเขากับอินทรไว้ นิดไปจอดรถที่หน้าประตูบ้าน กรออกมาเปิดประตูบ้านให้ นิดขับรถเข้าบ้าน กรปิดประตูบ้าน
ขณะที่กรกำลังปิดประตูอยู่นั่นเอง ..
มีเสียงหนึ่งดังขึ้นข้างๆ ตัวกร “น้องครับ”
“เฮ่ย!!” กรสะดุ้งสุดตัว หันไปมองที่มาของเสียงอย่างใจดีสู้เสือ
นักข่าวคนหนึ่งยิ้มร่าให้กร “พี่ขอคุยด้วยหน่อยสิ”
กรหันไปมอง .. ยังมีนักข่าวอยู่จริงๆ .. กรรีบปิดประตูแล้ววิ่งเข้าตัวบ้านไป
ั้แ่เมื่อเช้า ที่กรไปโรงเรียน เขาตั้งระบบให้ไฟปิดทั้งตัวบ้านหลังจากที่เขาออกไปจากบ้าน ๓๐ นาที แล้วพอกลับจากโรงเรียน กรก็ไม่ได้เปิดไฟในตัวบ้านเลย ทำให้คนที่อยู่นอกบ้านมองไม่เห็นว่ามีใครอยู่ในบ้านหรือเปล่าพวกเขาจึงไปหลบอยู่ที่อื่น
นิดขับรถให้เข้าไปใกล้ตัวบ้านมากที่สุด นิดตั้งใจเปิดประตูรถกว้างและออกมาจากตัวรถมายืนอย่างชัดเจน เพื่อให้กานต์เปิดประตูรถ แล้วค้อมตัวออกจากรถ รีบเข้าตัวบ้านไป อินทรทำตามกานต์ทุกอย่าง จากนั้น.. กรก็ขนของทุกอย่างลงจากรถ
“ทีแรกผมคิดว่าไม่มีนักข่าวอยู่หน้าบ้านแล้ว อุตส่าสบายใจ แต่.. ตอนที่ผมกำลังปิดประตูบ้านนะพี่ เขาโผล่มาจากไหนก็ไม่รู้พี่ จะมาสัมภาษณ์ ผมนึกว่าผี รีบวิ่งเข้าเลย” กรเล่าเป็เื่สนุก
“นิดเดาถูกจริงๆ เก่งมากเพื่อน” กานต์ชมเพื่อนสาว
นิดยิ้มรับ เธอไม่กล้าแสดงความรักเพื่อนด้วยการกอด หลังจากที่กานต์เล่าให้ฟังว่า พี่อินรู้สึกอย่างไรกับการที่เธอเคยแสดงความรักกับกานต์เมื่อครั้งก่อน
“คืนนี้พี่นิดนอนห้องกรก็ได้ครับ” กรเสนอความคิด
“อ้าว!! แล้วกรจะนอนที่ไหนล่ะ” นิดถาม
“ผมนอนกะพี่กานต์ก็ได้” แล้วกรก็หันไปสบตาพี่ชาย “ได้.. ใช่ไหมพี่”
กานต์ได้แต่พยักหน้าให้น้องชาย
อินทรถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขาคิดว่าคืนนี้เขาจะได้นอนกับกานต์ แต่ก็ไม่ได้ซะแล้ว!!
...
หลังจากนิดช่วยอ่านบทละครตอนที่ ๓ จบ กานต์ก็ส่งบทละครตอนที่ ๓ ไปให้วรวุธทางอีเมล์ และบอกวรวุธว่าอีกไม่กี่วัน กานตจะส่งบทตอนที่ ๔ ซึ่งเป็ตอนจบไปให้ วรวุธอีเมล์กลับมา แต่กานต์ก็ไม่ตอบอะไร
วรวุธตัดสินใจขับรถมาหากานต์ที่บ้าน เขาจอดรถห่างจากบ้านกานต์ไปหน่อยนึงแล้วเลือกที่จะเดินมาหากานต์พร้อมช่อดอกไม้ เพื่อง้อกานต์
แต่.. พอวรวุธเดินมาถึงหน้าบ้านกานต์ และมองเข้าไปในตัวบ้านผ่านรั้วบ้านเข้าไป ภาพที่วรวุธเห็นก็คือ.. กานต์ทำงานอยู่ที่หน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างมีความสุขมีอินทรอยู่เคียงข้างคอยช่วยเหลือจิปาถะ ราวกับโลกนี้มีแค่เขาสองคน
วรวุธมองภาพนั้นทั้งน้ำตา จนไม่รู้ว่ามีใครเดินมายืนข้างๆตัวเขา
“พี่วุธครับ” กรเรียกชื่อเพื่อเรียกสติ
วรวุธสะดุ้งเล็กน้อย แล้วหันมามองกร
“กรว่า.. พี่ปล่อยให้พี่กานต์กับพี่อินเค้าอยู่ด้วยกันแบบนี้ต่อไปเถอะครับ” กรพูดลอยๆ
วรวุธพยักหน้ารับรู้กับคำพูดของกร และตอบกรไปว่า “แล้ว.. พี่จะได้บทละครที่แสนหวานไปทำงานเร็วขึ้นด้วยใช่ไหม”
“ครับ”
“ดูเหมือนพี่ทำอะไร ก็ดูผิดพลาดไปซะทั้งหมดเลยนะ” วรวุธสารภาพ
กรฟังอย่างเฉยชา
“แต่มีอย่างหนึ่งที่กรควรรู้ไว้ อย่างเดียวที่พี่ไม่เคยพลาดนั่นคือ.. รักที่พี่มีให้กานต์”
“คนที่รักกัน เขาไม่ทำร้ายกันอย่างที่พี่ทำหรอกครับ”
วรวุธมองหน้ากร คำพูดของเด็กคนนี้ ทำให้วรวุธต้องคิดทบทวน
“ผมว่า พี่น่ะ.. ไม่เคยรู้จักพี่กานต์ในแบบที่พี่กานต์เป็พี่เลยไม่เข้าใจว่าพี่ผมชอบอะไร ไม่ชอบอะไร เวลาพี่มาคุย มาจีบ พี่กานต์ของผมถึงไม่เคยมีใจให้พี่เลย”
วรวุธสะดุดกับคำพูดของกรอย่างจัง และคงต้องคิดไตร่ตรองดู ..คงจะจริงอย่างที่เด็กมันว่า .. เราพยายามทำทุกอย่าง .. แต่ไม่เคยได้ใจกานต์เลย ..วรวุธมองหน้ากร “อย่าลืมบอกกานต์ว่า .. พี่มาหา”
“ครับ” กรรับปาก
วรวุธเดินจากไป
กานต์เขียนบทตอนที่ ๔ อันเป็ตอนสุดท้ายของเื่ ..ด้วยความว้าวุ่นใจ
“เป็อะไรหรือเปล่า” อินทรถาม
“กานต์กำลงเขียนบทละคร ่สุดท้ายของชีวิตอินทรกับวดี” กานต์บอก “กานต์ใจคอไม่ดีเลย”
“กานต์ทำงานของกานต์ให้เสร็จเถอะ” พูดไปอินทรก็ขยับตัวเข้าสวมกอดกานต์ไปด้วย “จนถึงวันนี้.. พี่อยากให้กานต์มั่นใจว่า ..แม้อินทรในบทละครจะรักวดี แต่พี่อินคนนี้จะรักคนที่อยู่ในอ้อมแขนนี้ไปจนชั่วฟ้าดินสลาย”
กานต์ยิ้มรับ และซุกในอกอินทร
อินทรโอบกอดกานต์ไว้ในอ้อมอกเขา
กานต์เขียนบทละครตอนที่ ๔ อย่างได้อรรถรส เขาเล่าเื่ด้วยลีลาแพรวพราว การสำนึกในผิดบาปของอินทรในนิยาย ก็คือ..ความสำนึกในผิดบาปที่กานต์ไม่กล้าเล่าความจริงให้พี่อินฟังนั่นเอง
เมื่ออินทรและวดีสำนึกในบาปที่ตนได้ก่อขึ้นและยอมรับความเป็ ‘ทาสรักทาสใจของกันและกัน’ แล้วทั้งสองเลือกที่จะใช้ความตายเพื่อยุติทุกอย่างไว้ที่เขาสองคนในตอนท้ายเื่ จนเป็โศกนาฏกรรมความรักที่คนต้องเสียน้ำตาให้
กานต์เขียนทั้งเหตุการณ์ที่บ่งบอกเื่ราว คำพูดที่ตัวละครคุยกัน.. ทีละฉาก ทีละฉาก .. จนถึงฉากที่อินทรและวดีคุยกัน และตัดสินใจเลือกที่จะใช้ความตายยุติความสัมพันธ์ของเขาทั้งสองคน แล้วทั้งสองก็กอดกันเป็ครั้งสุดท้าย
แค่นั้น!!
กานต์ไม่กล้าเขียนฉากสุดท้าย ฉากที่ทั้งสองดื่มยาพิษฆ่าตัวตาย
...
กานต์นั่งมองจอคอมพิวเตอร์อยู่พักใหญ่ พลางใช้ความคิดว่า..จะทำอย่างไรดี? กานต์ยังจำวันที่เขาตัดสินใจจะไม่เขียนบทเื่นี้ได้ดี
วันนั้น.. อินทรตัวจางลง และรู้สึกปวดแสบปวดร้อนอย่างแสนทรมาน
แล้วถ้าวันนี้เขาเขียนบทให้จบลงล่ะ!! พี่อินจะเป็อย่างไร
ขณะที่ความคิดกานต์กำลังฟุ้งซ่านอยู่นั่น นิดมาหากานต์ที่บ้านพอดี กานต์จึงให้นิดอ่านบทละครตอนสุดท้าย
นิดอ่านบทละครตอนที่ ๔ อย่างตั้งใจ เธอลุ้นไปกับตัวละครและเื่ราว เมื่อถึง่ที่อินทรสำนึกในผิดบาปของตน นิดถึงกับเสียน้ำตาให้นิดอ่านต่อไปจนจบ “ดีมากเลยกานต์ เธอจบแบบปลายเปิดอย่างนี้ก็เท่ดีนะ ไม่ต้องมีฉากสรุปเื่แบบในหนังสือหรอก”
“หมายความว่าไง” กานต์สงสัย
“ก็จบแบบนี้แหละดีแล้ว ตัวละครก็สำนึกแล้ว ตัดสินใจจะฆ่าตัวตายแล้ว แล้วก็กอดกันลาตายแล้ว แค่นี้ก็พอแล้วนะ นิดว่าเท่ดี”
“จริงเหรอ?”
นิดยืนยันหนักแน่น
กานต์ยอมเชื่อเพื่อน ยอมไม่เขียนฉากสุดท้าย แต่ในใจเขายังไม่เชื่อสนิทใจนัก ก็นิดเรียนศิลปะการละครมานี่นา ก็ต้องชอบแบบนี้สิ.. กานต์คิด .. ลองให้กรอ่านอีกคนดีกว่า .. กรเป็เด็กที่ชอบเื่นี้มาก ถ้ากรเห็นดีด้วย กานต์ก็จะจบเื่ราวไว้แค่นี้
แต่กรยังไม่กลับจากโรงเรียน กานต์คงต้องรอน้องชายสักพัก
ระหว่างที่รอกรกลับจากโรงเรียน กลับมีอีกคนที่มาหากานต์
ตาคำวิ่งหน้าตาตื่นมา “กานต์ กานต์ อินทรเป็อะไรไม่รู้ รีบไปดูสิ”
กานต์วิ่งไปก่อนที่ตาคำจะพูดจบ
นิดรีบตามเพื่อนรักไป
ภาพที่กานต์เห็นตรงหน้า.. อินทรนอนทุรนทุราย ..ยายเล็กเฝ้าดูอยู่ใกล้ๆ กานต์เข้าไปโอบกอดอินทรทันที “พี่อิน.. พี่อิน”
“กานต์.. พี่.. พี่.. ปวดแสบ.. ปวดร้อน.. ไป.. ทั้งตัว.. เลย.. ” อินทรพูด แต่เสียงขาดเป็ห้วงๆ
“ทีแรก แกบอกว่าแกหน้ามืด ยายก็ชงยาหอมให้ แกกินไปหน่อยเดียว ก็ล้มทั้งยืนเลย” ยายเล็กเล่าอย่างละเอียด
ขณะที่ยายเล็กเล่า กานต์ส่งกตเห็นว่า.. อินทรเริ่มจางจง..
“พี่อิน.. พี่อินอยู่กับกานต์นะ.. ใจดีดีไว้นะพี่.. ” พูดได้เท่านั้น ใจกานต์ก็แทบวูบ อินทรเป็แบบที่เคยเป็อีกแล้ว แต่ครั้งนี้ ..ดูจะหนักหนากว่าครั้งโน้น
“กานต์ ทำยังไงดีล่ะกานต์” นิดถามด้วยความเป็ห่วง เธอเองก็จนหนทางเช่นกัน ไอ้โรคที่ตัวจางลง.. แบบนี้ ไม่เคยมีในโลกที่นิดรู้จักนี่
กานต์พยายามตั้งสติ ทำสมาธิ แล้วจินตนาการถึงเื่ราวระหว่างอินทรกับตัวเขาเอง เขาทำเหมือนครั้งที่แล้วทิ่อินทรเคยเป็แบบนี้
แต่คราวนี้ .. แต่มันก็ไม่ดีขึ้น!!
อินทรยังร้องโอดโอยอย่างเ็ปอยู่
มีอะไรไม่เหมือนเมื่อครั้งก่อน .. กานต์รีบคิด .. เท่าที่เขาจำได้.. ก็ไม่มีน่านา ..หรือว่า??.. กอด .. ใช่!! ต้องกอดด้วย .. กานต์กอดอินทร.. แล้วคิดอย่างจริงใจที่สุด .. กานต์บอกตัวเอง .. ตั้งสติ!!
กานต์จินตนาการถึงเื่ราวของอินทรที่เขาอยากเขียนในบทละคร
.. ภาพอินทรมีความสุขที่ได้รัก ..อินทรอยู่กับคนรักด้วยหัวใจที่พองโต ..
...
“ปลอยพี่ได้แล้วนะกานต์” อินทรบอกด้วยเสียงที่นุ่มนวล..อบอุ่น
กานต์คลายวงแขนออก “กลับไปพักที่บ้านก่อนดีกว่าพี่อิน”
อินทรพยักหน้ารับ
“พักผ่อนให้เยอะๆนะ อินทร” ยายเล็กสำทับตามคำพูดกานต์
อินทรหันไปยิ้มให้ยายเล็ก
กานต์ประคองอินทรขึ้น แล้วพาอินทรกลับไปที่บ้าน
นิดคอยดูอยู่ไม่ห่างนัก เธอรู้สึกหนักใจแทนเพื่อนรัก.. ถ้ากานต์ไม่สามารถเลิกคิดถึงการเขียนเื่ของอินทรได้
แล้วถ้า.. กานต์เขียนบทเื่นี้จบแล้วล่ะ ?
กานต์จะไปคิด เพื่อเขียนบทเื่อื่นยังไง!!
จบตอน ๑๙
469
