[New Life] อิสระของชีวิต

[13] ระบบ
วันต่อมา ลุงโชคโผล่มาหาเซ็ทที่ห้องแต่เช้า จ้ำจี้จ้ำไชให้รีบอ่านเอกสารสัญญาที่เจ้าตัวนำมาแล้วยัดปากกาใส่มือ เซ็ทที่ถูกอดัมไปปลุกจากที่นอนตั้งแต่ยังไม่ถึงเวลาตื่น (ที่ปกติก็เช้ามากอยู่แล้ว) เลยต้องมานั่งตาปรือเอนหลังบนโซฟาอย่างง่วงๆ แน่นอนว่าอีกฝ่ายจับได้“ตื่นเต็มตาแล้วยังจะแกล้งง่วงอีก รีบๆ อ่าน รีบๆ เซ็นต์สิเว้ย”“ไร้มารยาทมาปลุกคนอื่นแล้วยังเร่งอีกนะลุง”เซ็ทขมวดคิ้วหงุดหงิด หน้ากากเด็กดีไม่จำเป็นต้องถูกสวมใส่ในเมื่ออีกฝ่ายมองทะลุถึงใจจริงอยู่แล้ว ถึงจริงๆ จะมีวิธีจัดการแต่เซ็ทก็ขี้เกียจจะหาเรื่องเหนื่อยโดยใช่เหตุล่ะนะ มือข้างหนึ่งหยิบเอกสารสัญญาที่หนาพอสมควรขึ้นมากวาดตาอ่านทีละแผ่นอย่างรวดเร็ว‘1. ไม่จำกัดช่วงเวลาพื้นฐานของการเป็นเด็กฝึกก่อนได้มีผลงานหรือเปิดตัว หมายเหตุ* หากความสามารถถึงเกณฑ์เท่านั้น’“ปกติแล้วเด็กฝึกต้องฝึกน้อยสุดสามเดือนก่อนจะมีโอกาสได้งานเล็กๆ จากทางบริษัท อย่างน้อยหนึ่งปีก่อนการเปิดตัวในฐานะศิลปินอย่างเป็นทางการ ต่อให้เอ็งจะมั่นใจในความสามารถแค่ไหนแต่นี่ก็มั่นหน้าไป”“อ่าหะ”‘2. มีสิทธิปฏิเสธงานได้ตามใจถ้าเห็นว่างานดังกล่าวไม่เหมาะสมต่อตนเอง หมายเหตุ* ต้องทำงานอย่างน้อยหนึ่งชิ้นในหนึ่งเดือน’“ถึงพวกเปิดตัวแล้วจะมีสิทธิออกเสียงเสนอความเห็นในการเลือกงานบ้างก็เถอะ แต่ถึงขนาดให้สิทธิตัดสินใจได้เองตั้งแต่ยังไม่ได้ผ่านการฝึกเนี่ยบ้าชัดๆ”“ลุงก็ให้ข้อเสนอบ้าๆ ผ่านแล้วกัน” เซ็ทยังคงไม่ใส่ใจ หลังจากอ่านข้อกำหนดย่อยๆ ในหน้านั้นๆ เสร็จแล้วเห็นว่าไม่มีที่ต้องแก้ก็พลิกหน้าต่อไป‘3. หลังหักค่านายหน้า กำไรจะถูกแบ่งเป็นอัตราส่วน 8ต่อ2 ซึ่ง 2 เข้าบริษัท และ 8 เป็นส่วนของศิลปิน หมายเหตุ* ศิลปินที่เซ็นต์สัญญาฉบับนี้มีสิทธิตรวจสอบเงินค่าจ้างในทุกๆ งาน’“พวกตัวท็อปของบริษัทยังไม่ได้ขนาดนี้เลยเอ็งรู้มั้ย!?”“ก็นี่มันผม ไม่ใช่พวกนั้น ไม่รู้แล้วก็ไม่สนด้วย ว่าจะปั้นผมให้ขึ้นท็อประดับโลก ถ้าทำได้จริงยังไงก็คุ้มค่าไม่ใช่รึไง”“เหอะ เสี่ยงสุดๆ ล่ะสิไม่ว่า อาชีพฉันนี่เหมือนแขวนอยู่กับผลงานของเอ็งเลยนะโว้ย!”เซ็ทไหวไหล่ไม่สนท่าทางเคร่งเครียดเกินจริงของอีกฝ่าย เซ็ทเปิดอ่านข้อสัญญาอย่างละเอียดทั้งหลักและยิบย่อยไปทีละข้อ ส่วนลุงโชคก็บ่นยาวทีละข้อตามจังหวะการเปิดหน้ากระดาษของเซ็ทเช่นกัน...จนกระทั่งหน้าสุดท้าย‘X. เมื่อถึงจุดอิ่มตัวและสามารถทำกำไรทั้งหมดได้อย่างน้อยสามร้อยล้านบาท ศิลปินมีสิทธิลาออกจากวงการโดยที่ค่ายไม่มีสิทธิปฏิเสธหรือรั้งตัว หมายเหตุ* ในกรณีที่ยังไม่ดังศิลปินจำเป็นต้องจ่ายค่าชดเชยห้าร้อยล้านบาท และกรณีทำค่ายขาดทุนต้องคืนต้นทุนตามจำนวนทั้งหมด’“แน่ใจนะว่าถ้าล้มเลิกไปก่อนจะมีห้าร้อยล้านมาจ่าย”“มีแน่ไม่ต้องห่วง จะเอาสมุดบัญชีไปดูให้แน่ใจไว้ยังได้ แล้วยังไงลุงก็ไม่ยอมให้เลิกจนกว่าจะถึงเป้าหมายของลุงอยู่แล้วไม่ใช่รึไง?”ลุงโชคมองแล้วเซ็ทไม่ได้โกหกก็ไม่ได้ซักไซร้ไปมากกว่านั้น เพียกแค่คะยั้นคะยอให้เซ็ทรีบๆ จรดปากกาเซ็นต์เซ็ททำเป็นเล่นตัวหยิบน้ำขึ้นมาจิบ มองไปมารอบๆ บ้างจนกระทั่งลุงโชคเริ่มร้อนใจ เซ็ทก็แสร้งหัวเราะเบาๆ เรียกอดัมมาดูตอนเซ็นต์สัญญาเพราะเห็นอีกฝ่ายแอบเหล่มานานแล้ว ก่อนที่ปลายปากกาจะจรดลงบนกระดาษต่อด้วยปั้มลายนิ้วมือด้วยสีหน้านิ่งๆ ต่างจากอดัมกับลุงโชคที่ทำตาเป็นประกายด้วยบรรลุเป้าหมายตั้งต้นแล้วเพราะสัญญาของเซ็ทต่างจากเด็กฝึกทั่วไปมากโข จึงไม่มีบุคคลเป็นพยาน จะมีก็แต่ตัวเอกสารฉบับจริงสองฉบับ เอกสารอิเล็กทรอนิกส์อีกสองฉบับ และหลักฐานการพูดคุยจากกล้องที่ตั้งถ่ายอยู่ตลอด{ปลดล็อกสายอาชีพที่ 1 เส้นทางซุปเปอร์สตาร์ (0%)...อาชีพของท่านได้เริ่มต้นขึ้นหลังจากจรดปลายปากกา จงฟันฝ่าเพื่อเป็นอันดับหนึ่งในสายงานวงการบันเทิง เส้นทางซุปเปอร์สตาร์ อาชีพย่อย นายแบบ นักร้อง นักแสดง นักเต้น นักดนตรี และอื่นๆ...ข้อมูลเพิ่มเติม...}เซ็ทฟังข้อความจากโรกับจออากาศที่แทบจะเด้งมากระแทกหน้าแล้วก็แอบรู้สึกเบื่อ หลังจากหลับตาลงเพื่อกรอกตาไปมาโดยไม่มีใครเห็นก็เปิดปากคุยกับโรในหัว‘ระบบไร้ประโยชน์นี่อยู่ๆ ก็มาอีกแล้วเรอะ’{มันแจ้งเตือนตอนคุณเซ็นต์สัญญาเรียบร้อยนั่นแหละ แต่จากที่แจ้งเตือนมา ผมว่าน่าจะมีอีกหลายอาชีพรอให้คุณไปปลดล็อกนะเซ็ท}‘ต้องดีใจมั้ยที่ระบบไร้ประโยชน์ดูจะมีอะไรวุ่นวายกว่าที่คิด?’{ต้องดีใจสิ ถ้ามันเป็นความสามารถของคุณ นั่นก็แปลว่าคุณสามารถหาประโยชน์จากมันในอนาคตได้แน่ๆ}‘ถ้านี่เป็นความสามารถคงยากแหละ พิลึกพิลั่นแบบนี้ขนาดฐานข้อมูลของกองทัพยังไม่เคยมีบันทึกไว้ด้วยซ้ำ ไม่ต้องรีบด่วนสรุปหรอกน่ะโร’{แค่ให้เปอร์เซ็นต์ความเป็นไปได้ไว้ เพราะสำหรับ ‘ความสามารถ’ อะไรก็เป็นไปได้ คุณเองก็รู้}‘ก็ใช่’เซ็ทไม่เถียงอะไร ส่ายหน้าอยู่ในใจแล้วหันกลับไปไล่แขกด้วยท่าทีสุภาพ แต่ประโยคที่ใช้เรียกได้ว่าค่อนข้างจะไม่สุภาพ “เซ็นต์เสร็จก็ไปได้แล้วสิลุง บอกเลยผมไม่คิดไปฝึกอะไรนั่นวันนี้หรอกนะ ถ้าลุงจะให้ไปเยี่ยมชมหรืออะไรก็ตามแต่ต้องพรุ่งนี้เป็นต้นไป แค่นี้แหละ”ลุงโชคฟังแล้วของแทบขึ้น แต่เพราะมองออกว่าอีกฝ่ายดูจะมีอะไรต้องทำและจากดวงตานั่นน่าจะสำคัญ โชคชัยจึงระงับอารมณ์ลง ได้แต่สะบัดตูดเดินออกจากห้องของอีกฝ่ายตามคำไล่ ไม่วายส่งเสียงบ่นไล่หลังทิ้งไว้เหมือนตาแก่ขี้น้อยใจ

พอลุงโชคชัยกลับไป เซ็ทก็กลับเข้าห้องแล้วขังตัวเองอยู่ในนั้นแทบจะทั้งวันทั้งคืน เสียงเคาะคีย์บอร์ดยังคงดังอย่างต่อเนื่อง สายตากวาดมองข้อมูลที่รวบรวมมาอย่างรวดเร็ว{เจอแล้ว}“ซ่อนเก่งจริงๆ”เพราะร่าง R3 ของโรยังไม่ใช่โปรแกรมเต็ม เป็นแค่ตัวย่อส่วนของโรในหัวเขา ตัวปฏิบัติงานหลักๆ ตั้งค่าไว้ในการรวบรวมข้อมูล แต่ถ้าหาข้อมูลในวงกว้าง ข้อมูลนั้นๆ จะได้ไม่ลึก แต่ถ้าเจาะลึกที่ใดที่หนึ่ง ข้อมูลที่ได้รับจะมาจากแค่แหล่งเดียว ดังนั้นหากเป็นที่ไหนที่เขาต้องการจะขุดคุ้ยเป็นพิเศษเขาจำเป็นต้องลงมือควบคู่ไปด้วย ให้โรหาข้อมูลภายนอกไว้ก่อน มีที่ไหนน่าสงสัยเขาจะเป็นคนเจาะในเวลานั้นๆ ไม่อย่างนั้นกว่าจะได้สิ่งที่ต้องการทั้งหมดจะเสียเวลามาก{เบื้องหลังของรัฐบาลกับพวกคนใหญ่คนโตในแต่ละประเทศ ปกปิดข้อมูลเรื่องความสามารถไว้อย่างที่คิด}“ก็คาดไว้แล้วล่ะนะว่าถึงจะผ่านวันสิ้นโลกมาเป็นพันๆ ปี แต่ไอ้ความสามารถพิลึกพิลั่นพวกนี้ก็น่าจะยังอยู่ ที่คราวก่อนเจาะไม่เจอเพราะปกปิดไว้ในซอกหลืบที่ไม่คิดจะไปหาซะได้”{อย่าพูดถึงเลยเซ็ท มันน่าอนาถเกินไป}ตอนแรกเพราะไม่เจอข้อมูลอะไรทั้งๆ ที่หาข้อมูลกว้างมาก เลยแอบคิดไปบ้างแล้วว่าอะไรพวกนั้นคงถูกกวาดล้างไปพร้อมกับนวัตกรรมต่างๆ ในวันสิ้นโลกนั่นแต่...ใครจะไปคิดล่ะว่าข้อมูลลับระดับสุดยอดของในแต่ละประเทศ จะถูกลงความเห็นว่าให้ซ่อนใต้ฉากหน้าเว็บโป๊นานาชาติแบบถูกกฏหมาย! {ความสามารถในปัจจุบันถูกเรียกว่า ‘กิ๊ฟ (Gift)’ ผู้ที่มีกิ๊ฟถูกเรียกว่าผู้ถือครอง หากผู้ถือครองคนใดมีกิ๊ฟที่มีประโยชน์ก็จะได้รับการตอบแทนมหาศาลในโลกเบื้องหลัง แต่ถ้าไม่จุดจบก็ไม่ต่างจากที่กองทัพทำ}ในอดีตก่อนที่วัฒนธรรมจะล่มสลาย วิทยาการของมนุษย์ได้ก้าวหน้าจนถึงขีดสุด แผนการณ์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของมนุษย์ชาติคือการสร้างลิฟต์วงโคจรเพื่อเชื่อมต่อโลกกับดาวดวงใหม่ที่สามารถอยู่อาศัยได้ มนุษย์ทุกคนต้องได้รับสิ่งต่างๆ แทบจะเท่าเทียมกัน ไม่ว่าจะรวยจน เก่งกาจฉลาดหรือขี้แพ้ ต้องไม่มีใครโดดเด่นล้ำหน้าไปกว่าใครยกเว้นแต่รัฐบาลฉากหน้าจะอนุมัติ ทั้งกฏหมายยังเข้มงวดจนแทบไม่มีมนุษย์คนไหนกล้าฝ่าฝืนทั้งยังมีกองทัพคอยจัดระเบียบผู้คนอยู่เนื่องๆ ความวุ่นวายจึงเป็นสิ่งที่ถามหาได้ยาก แต่แล้ววันหนึ่งอุกกาบาตจากอวกาศก็ตกลงมาที่พื้นโลก ไม่เกิดความเสียหายต่อสิ่งปลูกสร้าง เนื่องจากบาเรียสามารถรับแรงกระทบจากอุกกาบาตยักษ์นั่นได้เกือบทั้งหมด หินอุกกาบาตจึงแตกกระจายเป็นเศษเล็กเศษน้อยหรือแม้แต่กลายเป็นฝุ่นผงปลิวว่อนไปตามท้องฟ้าหลังจากนั้นไม่กี่เดือนสิ่งที่เรียกว่า ‘ความสามารถ’ ก็เกิดขึ้น ทุกคนที่เคยเท่าเทียมกันเริ่มบังเกิดความแตกต่าง ความสามารถเฉพาะตัวของแต่ละคนก็แตกต่างกันไป ผู้ที่มีความสามารถที่ดีเลิศได้รับการยอมรับ ในขณะที่ผู้ที่มีความสามารถแปลกประหลาดถูกกดขี่ลง ความวุ่นวายเริ่มแพร่กระจายเป็นวงกว้างจากการวิจัยพบว่าความสามารถเหล่านั้นเกิดจากที่เซลล์และรหัสพันธุกรรมและอีกหลายๆ อย่างในร่างกายเกิดการเปลี่ยนแปลง ซึ่งน่าจะเกิดจากผลกระทบของฝุ่นผงจากชิ้นส่วนอุกกาบาตที่ได้ผสมเข้ากับอากาศ ทำให้ไม่มีวิธีแก้ไขปัญหาอย่างมีประสิทธิภาพ บนโลกเลยเกิดสิ่งที่เรียกว่าผู้มีความสามารถเพิ่มขึ้นเป็นดอกเห็ด ทุกเพศทุกวัย ไม่เว้นแม้แต่สัตว์แทบทุกสายพันธ์...หนึ่งในเหตุการณ์ที่โลกต้องจดจำ ถูกเรียกว่า ‘falling star’กองทัพที่ทำงานเบื้องหลังให้รัฐบาลเข้าจัดการกับเรื่องที่เกิดขึ้น โปรเจ็กต์จัดการกับความสามารถทั้งหลายถูกพัฒนาควบคู่ไปกับโปรเจ็กต์สร้างอาวุธมนุษย์ แม้จะมีเป้าหมายส่วนตัว แต่กระนั้นการจัดการของกองทัพก็ทำให้เรื่องความสามารถถูกกดลงจนความวุ่นวายตอนเกิดเรื่องแรกๆ ลดลงมาจนอยู่ในระดับที่น่าพอใจอย่างไรก็ตาม ผู้ที่มีความสามารถต้องลงทะเบียนกับรัฐบาลทั้งหมด ซึ่งข้อมูลเหล่านั้นก็ถูกส่งต่อไปยังกองทัพอีกที พวกเขาเหล่านั้นจึงได้กลายมาเป็นวัตถุดิบอันทรงคุณค่าในเวลาต่อมา...เซ็ทเป็นผลสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ในหลังจากนั้นนั่นเอง...เรียกได้ว่าไม่ว่าจะก่อนที่โลกจะถูกภัยพิบัติจนเกือบล่มสลาย หรือตอนนี้ที่วัฒนธรรมได้เกิดขึ้นมาใหม่ มนุษย์ก็ยังเป็นมนุษย์ อาจจะไม่ใช่ทั้งหมดแต่รัฐบาลยังมีบางส่วนที่ยังคงเลวทรามเช่นเดิม“ดูเหมือนว่าผลกระทบจากอุกาบาตนั่นคงจางลงไปมากแล้ว ไม่งั้นจำนวนคนที่มีค-...ถือครองกิ๊ฟคงมีมากกว่านี้”{จากการเจาะข้อมูลและเทียบผลกับชีวิตก่อน เมื่อเทียบกับก่อนที่จะเกิดเหตุการณ์นั้นขึ้นค่าในอากาศแทบจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม ความเป็นไปได้ว่าผู้ถือครองกิ๊ฟในปัจจุบันจะเป็นคนที่มีเชื้อสายของคนที่มีความสามารถ อยู่ที่ 80%}“นั่นก็ถูก แต่ถ้าเชื้อในอากาศเจือจางลงจนแทบหมดไป มันก็ไม่น่าส่งผลให้เกิดกิ๊ฟประหลาดๆ ได้สิ พวกร่างกายมีการเปลี่ยนแปลงหรือมีพลังพิเศษที่หลายๆ คนมีมันดูธรรมดาไปเลยนะถ้าเทียบกับระบบอะไรก็ไม่รู้นี่นะ”เซ็ทว่าพลางเอานิ้วจิ้มอากาศ ความว่างเปล่าเบื้องหน้ายังคงนิ่งสนิท ไร้หน้าจอที่อยู่ๆ ก็โผล่อยู่ๆ ก็หาย เห็นแบบนั้นแล้วเซ็ทก็คิ้วกระตุก“...ไอ้ระบบไร้ประโยชน์นี่”{ปล่อยเรื่องระบบไปก่อน เซ็ทจะเอายังไงกับหน่วยงานพวกนั้น?}“ถ้าพวกนั้นไม่เข้ามายุ่งกับฉัน ฉันก็จะไม่ทำอะไรทั้งนั้น”{ไม่คิดจะช่วยคนที่ถูกใช้เป็นเครื่องมือแบบคุณเหรอ?}“ดูนายอยากจะให้ฉันมีมนุษย์ธรรม มโนธรรมอะไรพวกนั้นน่าดูนะโร” เซ็ทกรอกตา มองข้อมูลด้านหน้าแล้วถามว่าลึกก็มีความรู้สึกสงสารอยู่บ้าง แต่เซ็ทไม่ใช่คนประเภทหาเรื่องใส่ตัว นั่นเป็นทั้งนิสัยส่วนตัวและนิสัยส่วนที่กองทัพอัดข้อมูลไว้แน่นกว่าส่วนไหนๆ เพราะพอทำภารกิจอะไรจะได้ไม่เกิดความรู้สึกสงสารจนเกิดเผือกเรื่องชาวบ้านทั่วไปเขาไปทั่ว“ฟังนะโร อดีตฉันเป็นเจ้าหน้าที่พิเศษ เป็นนักฆ่า เป็นอาวุธ ไม่มีความจำเป็นต้องยื่นมือช่วยใครทั้งนั้น ส่วนตอนนี้ฉันเป็นมนุษย์ธรรมดา เป็นเด็กม.ปลายทั่วไป ไม่ใช่นักสังคมสงเคราะห์หรือนักเรียกร้องสิทธิมนุษย์ชนด้วย” เซ็ทว่าช้าๆ “ทุกคนมีชะตากรรมของตัวเอง นายต้องการให้ฉันลุกขึ้นไฟท์กับทุกประเทศในโลกงั้นรึไง?”{ไม่หรอก ต่อให้เซ็ทจะลุกขึ้นสู้กับรัฐบาลของแต่ละประเทศเพื่อคนเหล่านั้นจริงผมก็จะห้ามอยู่ดี ผมรู้ระดับความสำคัญต่อตัวเซ็ทอยู่แล้ว}“งั้นก็เลิกทดสอบจริยธรรมจากฉันได้แล้ว”เซ็ทไม่ได้แปลกใจกับคำตอบ ทั้งโรและเซ็ทต่างเดากันเองได้แทบทุกทาง ไม่มีความจำเป็นที่ต้องมานั่งตึงใส่กันเพราะความคิดบางส่วนไม่ตรงกันเสียหน่อย ยังไงซะสิ่งที่โรต้องให้ความสำคัญที่ก็คือ ‘เขา’ และสำหรับเขาก็คือ ‘ตัวเอง’แต่ในเมื่อเดาอนาคตแล้วว่าถ้าบังเอิญต้องเผชิญหน้ากัน เขากับสิ่งที่เรียกว่ารัฐบาลของแต่ละประเทศคงไม่วายต้องกลายมาเป็นศัตรู ดังนั้นก็เลยจำเป็นต้องวางแผนรับมือไว้บางส่วนก่อน
นั่งหน้าคอมนานเข้าท้องฟ้าก็มืดสนิทจนแทบไม่เห็นแสงดาว แล้วก็เกิดเสียงเปิดประตูเบาๆ พร้อมกับไฟในห้องที่ดับลง เซ็ทรู้ถึงการมาของอีกฝ่ายอยู่แล้วจึงไม่ได้คิดจะกระโตกกระตากหรือเตรียมรับมือเขาหันหลังให้หน้าจอ แสงจากหน้าจอทำให้มองเห็นผู้บุกรุกและสิ่งที่ถือไว้ได้เป็นอย่างดีขณะนี้เวลา 00:00 น. ...ขึ้นวันใหม่วันที่ 17 เมษายน วันพิเศษของคนคนนึง... ผู้บุกรุกในชุดนอนแขนสั้นทำหน้ายิ้มแป้นแล้นจนดูโง่งม ในมือถือถาดเค้กช็อกโกแลตปักเทียนวันเกิด 16 เล่มกลายเป็นดวงไฟดวงน้อยสว่างไสวเรืองรองทำให้ห้องที่มืดสนิทดูจะสว่างขึ้นมา“สุขสันต์วันเกิดนะเซ็ท พ่อเห็นลูกยังไม่นอนเลยเอาเค้กมาเซอร์ไพร์ส เป่าเทียนเร็วๆ”“ให้กินเค้กตอนเที่ยงคืนนี่คิดได้ไง?”เซ็ทยิ้มมุมปากก่อนจะลุกเดินไปเป่าเทียนที่ปักอยู่บนหน้าเค้กที่อดัมถือไว้“สุขสันต์วันครบรอบอายุสิบหกปีเต็มนะเซ็ท มีความสุขมากๆ นะ แล้วก็นี่ของขวัญจากพ่อ” อดัมวางก้อนเค้กลงแล้วเดินไปเปิดไฟอีกครั้ง ในตอนนั้นเองกล่องของขวัญกล่องเล็กก็ถูกวางไว้ในมือของลูกชาย อดัมเกาหัวแกรกๆ แล้วหัวเราะแห้งๆ “ถึงจะเป็นของขวัญที่ใช้เงินลูกซื้อไปก่อนก็เถอะนะ ฮ่าๆ”“ต้องให้บอกกี่ครั้งกันเงินไม่ตายก็หาใหม่ได้ ใช้ๆ ไปเถอะ”เซ็ทว่าพลางยักไหล่ ไม่แคร์อะไรกับของขวัญที่ได้รับจากอดัมคือสิ่งที่ซื้อมาด้วยเงินของตัวเอง อดัมยิ้มให้ลูกชาย ลูบหัวอีกฝ่ายเบาๆ แล้วถือเค้กเดินออกจากห้องเมื่อเห็นว่าเซ็ทตั้งท่าจะเดินกลับไปหน้าคอมอีกแล้ว“งั้นลูกทำอะไรของลูกต่อเถอะ เค้กไว้กินพรุ่งนี้แล้วกัน อย่านอนดึกมากนะ”“โอเค”เซ็ทกลับมานั่งที่โต๊ะตัวเดิม สายตาจ้องไปข้างหน้าแต่ไม่ใช่จอคอมพิวเตอร์ กลับกันสิ่งที่เซ็ทจ้องอยู่คืออากาศเบื้องหน้า{{แจ้งเตือน...บรรลุเงื่อนไข เปิดใช้งานระบบ...}}{{เงื่อนไขอายุ 18 ปี ...เคลียร์เป็นกรณีพิเศษเนื่องจากผลลัพธ์ในเงื่อนไขอื่นๆ!}}{{เงื่อนไขปลดล็อกสายอาชีพ อย่างน้อย 1 เส้นทาง ก่อนอายุ 22 ปี...เคลียร์ในอายุ 15 เกินความคาดหมาย!}}{{เงื่อนไขยอดเงินในบัญชีของตนเองอย่างน้อย 100,000 บาท ...เคลียร์ที่ 30 ล้านดอล เกินความคาดหมาย!}}{{เงื่อนไขภารกิจรายวัน ภารกิจพิเศษเบื้องต้น ปลดล็อกภารกิจหลักเพื่อเข้าสู่เนื้อเรื่อง...เคลียร์แบบสมบูรณ์!}}{{เงื่อนไขรู้เรื่องราวของชีวิตใหม่...เคลียร์ แบบเกินความคาดหมาย!}}{{และอื่นๆ ...จากทั้งหมดที่กล่าวมา...ทำให้เริ่มต้นปลดล็อกการทำงานของระบบ...Game of Life...สำหรับคุณคนเดียวอย่างแท้จริง... ขอต้อนรับสู่ชีวิตใหม่อีกครั้ง...}}{{ปลดล็อค...ระบบสั่งการ ระบบสเตตัส ระบบตรวจสอบ ระบบร้านค้า ระบบวงล้อ ระบบภารกิจ ระบบช่องเก็บของ ระบบทักษะสกิล...}} {{อย่างไรก็ตาม...เนื่องจากบรรลุเงื่อนไขด้วยผลลัพธ์ที่ยอดเยี่ยม เงินโบนัสพิเศษสามล้านบาทจากห้าแสนบาท แต้มโบนัสสามหมื่นแต้มจากห้าพันแต้ม บวกเพิ่มแต้มสเตตัสอย่างละสองแต้ม โบนัสสุ่มวงล้อฟรีเพิ่มสามครั้ง}}{{กรุณาเรียนรู้วิธีใช้งานระบบ อย่างไรก็ตามระบบ Game of Life เป็นระบบสนับสนุนและพัฒนาความสามารถของคุณ จงใช้ให้เกิดประโยชน์สูงสุด}}{{การสั่งการระบบสามารถสั่งผ่านผู้ช่วยส่วนตัวของคุณได้ ขอให้ใช้ชีวิตให้คุ้มค่า เซ็ท อคิราห์ แอชลีย์ ...สนุกกับอิสระของชีวิตที่ไม่ต่างไปจากเกมส์}}{{สุดท้าย...ระบบไม่ได้ไร้ประโยชน์ (โว้ย) !!}}...เซ็ทอ่านข้อความที่เด้งอย่างรัวเร็วด้านหน้าพร้อมพยายามทำความเข้าใจไปพร้อมๆ กัน เพียงแค่อ่านก็คาดเดาได้แล้วว่าระบบที่เขาด่าเช้าด่าเย็นยังมีความดีอยู่บ้าง แต่จะให้รู้สึกพอใจก็พอใจได้ไม่ทั้งหมด เมื่อข้อความเกรี้ยวกราดข้อความสุดท้ายมีการขยายตัวอักษรเองจนแทบจะพุ่งเข้าลูกตาเขาอยู่แล้วเซ็ทปัดหน้าจอด้านหน้าออกเหมือนกำลังควบคุมระบบหน้าจอในชีวิตก่อน และครั้งนี้มันได้ผลเซ็ทเอามือกุมขมับนวดๆ อยู่สองสามนาทีถึงได้ส่งเสียง“โร”{ประเมินแล้ว ระบบดังกล่าวไม่ต่างจากที่ Avatar ในเกมส์ใช้ ดำเนินการสั่งการได้ตามปกติ}“หึ เงื่อนไขบ้าบอ ระบบบ้าบอ ก็หวังว่ามันจะมีประโยชน์อยู่บ้างล่ะนะ” เซ็ทบ่นพลางมองดูหน้าจอสีฟ้ากลางอากาศ จิ้มโน่นนี่นั่นไปมา เปิดหน้าจอสเตตัสมาดูแล้วก็ต้องปิดเนื่องจากไม่มีใครให้เปรียบเทียบ จ้องรายชื่อทักษะซักพักแล้วก็ยิ้มบาง จากนั้นก็เปลี่ยนหน้าจอ{คิดว่ามันจะเก็บของได้จริงมั้ยเซ็ท?}“ก็ต้องลอง”เซ็ทมองจำนวนตัวเลขเงินคงเหลือในช่องเก็บของแล้วทำท่าเอื้อมมือไปหยิบออกมา เพียงแค่คิดถึงจำนวนเงินที่ต้องการเงินปึกใหญ่ก็ออกมาอยู่บนฝ่ามือ เซ็ทลองเอาของบนโต๊ะยื่นใส่ช่องเก็บของ ของในมือก็หายไปปรากฏรูปไอคอนเล็กๆ ในช่องตารางที่เคยว่างเปล่า“อย่างกับความสามารถช่องมิติของเด็กนั่นไม่มีผิด แถมนี่ยังเงินจริงซะด้วย”{คิดว่าหลักการทำงานน่าจะคล้ายๆ กัน แต่ของเซ็ทค่อนข้างละเอียดกว่า}เซ็ทมองหน้าต่างร้านค้าที่มีสามบานให้เลือกแล้วก็ขมวดคิ้ว แบ่งเป็นร้านค้าแบบสุ่ม ร้านค้าใช้เงิน ร้านค้าใช้แต้ม ในร้านค้าแบบสุ่มสินค้าจะมีทั้งใช้เงินและใช้แต้มซื้อ ทว่าแต่ละอย่างราคามันแพงหูฉี่ ขนาดคนใช้เงินเป็นน้ำแบบเซ็ทยังรู้สึกได้เลยว่าบางอย่างมันแพงเกินความจริงโข{ระบบไอเท็ม สินค้าจากทางระบบมีออฟชั่นพิเศษอยู่ ...ถ้ามันทำได้ตามที่กำกับมันก็คุ้มล่ะนะ}มือหนากดอ่านข้อมูลสินค้าแบบมั่วๆ ซักชิ้น มีไอเทมอันนึงที่น่าสนใจสำหรับเซ็ท นั่นก็คือ ‘แว่นตาหลอกลวง’ ถึงจะไม่รู้ว่าใช้ได้จริงมั้ย แต่ถ้าใช้ได้จริง แต่อนาคตสินค้าที่กดซื้อได้เปลี่ยนไปแล้วดันไม่ได้ซื้อมาใช้คงเสียดาย เซ็ทจึงลองกดซื้อมันมาโดยไม่เสียดายเงิน ส่วนอันอื่นยังไม่มีที่น่าสนใจก็ปล่อยผ่านไปก่อน...เงินน่ะหาใหม่ได้เสมอ{นี่ถ้าใช้ไม่ได้เสียเงินฟรีห้าแสนเลยนะเซ็ท}“เอาน่า ก็ลองๆ ดู” เซ็ทเก็บแว่นตาดำลงช่องเก็บของแล้วเลื่อนหน้าต่อไป นั่นคือหน้าภารกิจที่เรียงกันอยู่ห้าหกหัวข้อ{ภารกิจมีทั้งรายวันรายสัปดาห์ให้เลือกทำเลยนะเซ็ท แต่ดูเหมือนรางวัลจะไม่มีอะไรที่น่าสนใจ}“งั้นก็เปลี่ยนไปดูอันอื่นก่อน”คราวนี้หน้าจอมีเพียงรูปวงล้อวงใหญ่ที่มีหลากสีสัน ไม่มีข้อความใดๆ กำกับทั้งสิ้นยกเว้นปุ่มสีแดงตรงกลางที่มีคำว่า ‘สุ่ม’{สุ่มวงล้อฟรีทั้งสิ้นสี่ครั้ง ครบครั้งฟรีต้องใช้แต้มจากภารกิจในการสุ่มครั้งละร้อยแต้ม จะสุ่มเลยมั้ย?}“เอาเข้าไป ระบบสุ่มที่ไม่รู้ว่ามีอะไรเป็นของรางวัล?” เซ็ทยิ้มเยาะแต่ก็กดปุ่มสุ่มอย่างไม่คิดอะไร{{โบนัสใช้หนึ่งพันแต้มในการสุ่มครั้งแรก ได้รับกิ๊ฟแน่นอนหนึ่งอย่าง}}ข้อความเด้งขึ้นมาตรงหน้าอีกครั้ง พร้อมกับปุ่มยืนยันและยกเลิก “โฮ่ ได้ความสามารถกันง่ายๆ งี้เลยเหรอ เอาสิ...มาลองดูกัน”{ผมไม่เห็นด้วยเท่าไหร่ จะได้อะไรมาก็ไม่รู้ ถึงระบบจะมีไว้สนับสนุนคุณ แต่สิ่งที่ได้รับมาอาจเป็นอันตรายต่อตัวคุณเอง}“ต้องคิดมากทำไม ใช่ว่าไม่เคยผ่านการฝึกคุมความสามารถซะหน่อย ข้อมูลความสามารถเกือบทั้งหมดก็อยู่ในหัวฉันกับโปรแกรมของนายนั่นแหละ เรามีวิธีรับมืออยู่แล้ว อีกอย่างไม่มีอะไรที่ไม่มีความเสี่ยงหรอกน่า ต่อให้วันนี้สุ่มไม่ได้ แต่วันหน้าก็ใช่ว่าจะไม่ได้นี่”{...ตกลง ตามใจคุณ}...นี่คือการเดิมพัน...เซ็ทกดนิ้วลงบนปุ่มตกลงที่ชะงักไป หน้าจอวงล้อเปลี่ยนสีพร้อมกับหมุนไปมา จนกระทั่งมันหยุดลง {{ได้รับ...}}
‘ทุกคนมีความพิเศษในตัวเอง ขอแค่ถูกที่ถูกเวลา นั่นจะเป็นสถานที่ของเรา’

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

[13] ระบบ

นิยายแนะนำ

[New Life] อิสระของชีวิต

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

[13] ระบบ

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้