ปรมาจารย์ผู้ใช้อสูรมายา

        หลังจากนั้นหัวหน้าทหารก็ได้นำต้าหมิงเข้าไปในที่พักซึ่งมีหัวหน้าหมู่บ้านอยู่ ต้าหมิงที่เข้าไปถึงก็อดที่จะนึกถึงหมู่บ้านของตนไม่ได้ หลายเดือนแล้วที่ต้าหมิงจากหมู่บ้านมา

        “ข้าขอแผนที่ละเอียดของที่แห่งนี้หน่อย” ต้าหมิงกล่าว

        “มันอยู่นี่แล้ว” หัวหน้าทหารกล่าว

        “หมู่บ้านแห่งนี้มีแม่น้ำล้อมรอบอยู่แล้วเพราะงั้นสัตว์เวทส่วนใหญ่จึงจะต้องบุกมายังเส้นทางเดียวซึ่งก็คือด้านหน้า เพราะฉะนั้นข้าตึงคิดจะวางกับดักเอาไว้ตรงทางเข้าให้มากที่สุด แต่ว่าในกลุ่มสัตว์เวทเองก็มีพวกที่บินได้และว่ายน้ำได้เช่นกันเพราะงั้นพวกเราควรจะสร้างกำแพงง่ายๆขึ้นมาโดยใช้ท่อนไม้” ต้าหมิงกล่าว

        “แล้วเจ้าคิดว่ากำแพงหนามจะป้องกันสัตว์เวทพวกนี้ได้งั้นเหรอ” หัวหน้าทหารกล่าว

        “ไม่ มันป้องกันไม่ได้อยู่แล้ว แต่มันเอาไว้เพื่อสะกดการเคลื่อนใหวของสัตว์เวททำให้พวกมันเคลื่อนใหวช้าลงเพื่อซื้อเวลาให้พวกเราโจมตี” ต้าหมิงกล่าว

        “อย่างงี้นี่เอง ข้าละแปลกใจจริงๆที่เจ้ามีความรู้มากขนาดนี้” หัวหน้าทะหารกล่าว

        “เพราะข้าเองก็เติบโตมาจากหมู่บ้านเล็กๆแบบนี้จึงได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่างจากคนในหมู่บ้านอีกด้วย” ต้าหมิงกล่าว

        “แล้วเราจะทำอย่างไรกับพวกสัตว์เวทที่บินได้” หัวหน้าทหารกล่าว

        “นั่นคือปัญหา การที่จะสังหารสัตว์เวทที่บินได้มีเพียงแค่ต้องใช้ธนูเท่านั้นซึ่งในหมู่จอมเวทย์ในที่นี้มีเพียงข้าที่ทำได้เพราะงั้นข้าจะเป็นคนหยุดพวกมันเอง” ต้าหมิงกล่าว

        “ดี ถ้างั้นก็เอาตามที่เจ้าว่า สั่งการลงมาได้เลย” หัวหน้าทหารกล่าว

        “ปู้เหยียนเจ้าพาคนของเราส่วนหนึ่งที่ใช้เวทย์ดินได้ไปสร้างกำแพงด้านหลังหมู่บ้านและจัดคนให้คอยสังเกตุการณ์ตลอดเวลาเผื่อในกรณีมีสัตว์เวทที่ว่ายน้ำข้ามมา” ต้าหมิงกล่าว

        “พวกข้าเข้าใจแล้ว” ปู้เหยียนกล่าว

        จากนั้นต้าหมิงก็สังการเหล่าทหารอย่างต่อเนื่องและไม่เพียงแค่นั้นทางหมู่บ้านก็คอยสนับสนุนเช่นกันในฐานะคนในหมู่บ้านย่อมต้องให้การช่วยเหลืออย่างเต็มที่เพื่อไม่ให้หมู่บ้านของตนถูกทำลาย

        วันเวลาผ่านไป การเตรียมการเริ่มกลายเป็นรูปร่าง ถึงแม้เวลาจะมีน้อยแต่พวกต้าหมิงกลับทำอย่างเต็มที่ กับดักมากมายถูกติดตั้งและกำแพงดินเองก็ถูกสร้างขึ้นมาอย่างต่อเนื่องเช่นกัน

        ภายในที่พักต้าหมิงพยายามที่จะเปิดหน้าที่สองของตำราอสูรมายาแต่ก็ไม่สามารถเปิดมันได้ เห็นได้ชัดว่าระดับพลังของต้าหมิงในตอนนี้ไม่เพียงพอที่จะอัญเชิญอสูรตนที่สอง

        “ดูเหมือนว่าจะต้องรอให้ข้าเป็นจอมเวทย์ระดับ 3 หรือไม่ก็ 4 สินะ” ต้าหมิงกล่าวพร้อมกับถอนหายใจออกมาจากนั้นต้าหมิงก็นำลูกศรออกมา

        ต้าหมิงมีลูกศรที่สร้างมาจากศิลาธาตุอยู่จำนวน 10 ลูก ซึ่งมีธาตุไฟ 3 น้ำแข็ง 3 สายฟ้า 2 และลม 2 แต่ละลูกต่างมีพลังทำลายที่น่าทึ่งซึ่งต้าหมิงเก็บเอาไว้ใช้เป็นไพ่ตายของตน

        “ตอนนี้เจ้าพวกนั้นคงจะต้องลงมือแล้วแน่ เวลาเองก็ผ่านไป 5 วันแล้วเหลืออีกสองวันงั้นเหรอ” ต้าหมิงกล่าว

        ขณะที่พวกต้าหมิงกำลังพักผ่อนเตรียมความพร้อมอยู่นั้น อีกด้านกลุ่มคนชุดดำที่นำโดยผู้อัญเชิญก็ปรากฏอยู่ในป่าใกล

        “ถึงเวลาแล้วที่จะทำให้จักรพรรดิหญิงได้รับความเจ็บปวด” เสียงที่เย็นชาดังขึ้นจากชายชุดดำ

        “ถึงไม่รู้ว่าเป้าหมายของจักรพรรดิหญิงต้องการจะใช้เจ้าเด็กนั่นทำอะไรแต่เห็นได้ชัดว่านางให้ความสำคัญกับเจ้าเด็กนั่นมากแถมที่ตัวเจ้าเด็กนั่นมีสิ่งที่ข้าต้องการอยู่ อุปกรณ์สีส้มซึ่งเป็นของล้ำค่าของนักอัญเชิญ” นักอัญเชิญกล่าวด้วยสีหน้าชั่วร้าย

        “เอาละได้เวลาลงมือแล้ว” ชายชุดดำอีกคนกล่าวด้วยสีหน้าเย็นชา

        “ได้!!!!!” นักอัญเชิญกล่าว

        หลังจากนั้นนักอัญเชิญก็อัญเชิญสัตว์เวทตัวหนึ่งออกมา สัตว์เวทตัวนี้มีรูปร่างเหมือนกับเต่าที่เดินสีขาแต่ด้านหลังกลับมีดอกไม้ประหลาดขนาดใหญ่ปรากฎอยู่

        “สัตว์เวทตัววนี้มีความสามารถในการทำให้เหล่าสัตว์เวทที่ดมกลิ่นกลายเป็นคลั่งได้เพราะงั้นหลังจากนี้สัตว์เวทที่อยู่รอบๆจะกลายเป็นบ้าคลั่งและโจมตีหมู่บ้านแห่งนี้ทันที และเมื่อถึงตอนนั้นเจ้าต้าหมิงอะไรนั่นก็จะต้องตาย” ผู้อัญเชิญกล่าวด้วยสีหน้าชั่วร้าย

        “ดี ถ้างานนี้สำเร็จพวกเราก็จะได้เริ่มแผนการขั้นต่อไปทันทีและอีกไม่นานตระกูลหวังของข้าก็จะกลับมาปกครองอาณาจักรอีกครั้ง” ชายชุดดำกล่าวด้วยสีหน้าเย็นชา

        ขณะวันที่ 5 ผ่านไปและมาถึงวันที่ 6 อยู่ๆต้าหมิงก็รับรู้ได้ถึงอันตรายบางอย่าง ในช่วงเช้าต้าหมิงออกจากที่พักและขึ้นไปบนหอสังเกตุการณ์ทันที

        “บรรยากาศมันเงียบผิดปกติ” ต้าหมิงกล่าวขึ้นมา

        “น้องชายต้าหมิงเองก็รู้สึกเหมือนกันงั้นเหรอ” หัวหน้าทหารขึ้นมาหาต้าหมิงและกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

        “ความรู้สึกนี้ข้าไม่ชอบเลยมันราวกับมีเรื่องเลวร้ายกำงลังจะเกิดขึ้น” ต้าหมิงกล่าว

        “ไม่ผิด หลังจากที่ข้าเป็นทหารมาได้หลายสิบปีข้าพบเจอกับเหตุการณ์ต่างๆมามากและเหตุการณ์คล้ายๆแบบนี้ข้าก็เคยพบมาก่อนมันคือความสงบก่อนจะพายุจะมา” หัวหน้าทหารกล่าว

        “โชคร้ายที่สัตว์เวทของข้าตัวหนึ่งกำลังอยู่ในช่วงการยกระดับไม่งั้นข้าคงสามารถสำรวจได้ใกลกว่านี้” ต้าหมิงกล่าว

        “โฮก!!!!!!!!!!!” ในตอนนั้นเองต้าหมิงก็แสดงสีหน้าตื่นตระหนกและมองไปยังเสียงคำรามที่ดังออกมา

        “อะไรกันมันมาเร็วกว่าที่ข้าคาดการไว้งั้นเหรอ” หัวหน้าทหารคำรามออกมา

        “เร็วรีบสั่งให้ทุกคนเตรียมพร้อมฝูงสัตว์เวทมันมาแล้ว” ต้าหมิงคำรามออกมา

        เสียงระฆังแจ้งเตือนดังอย่างต่อเนื่องทำให้พวกปู้เหยียนที่กำลังนอนพักผ่อนตื่นตระหนกและวิ่งออกมาจากที่พัก

        “ต้าหมิงมันเกิดอะไรขึ้น” เย่สุ่ยกล่าวด้วยสีหน้าตื่นตระหนกเช่นกัน

        “ฝูงสัตว์เวทมาแล้วพวกเจ้ารีบไปเตรียมตัวเดี๋ยวนี้” ต้าหมิงคำรามออกมา

        ต้าหมิงนำธนูออกมาก่อนจะจ้องมองไปยังกลุ่มก้อนพลังเวทย์ที่กำลังเคลื่อนใหวตรงมายังหมู่บ้าน คนในหมู่บ้านพากันแสดงสีหน้าหวาดกลัวออกมาเมื่อได้ยินเสียงคำราม

        “ก่อนที่มันจะมาถึงข้าจะต้องสังหารพวกมันให้ได้มากที่สุด” ต้าหมิงกล่าวและมองไปยังท้องฟ้าซึ่งมีสัตว์เวทประเภทวิหคปรากฎออกมาหลายสิบตัว

        “สำหรับเจ้าพวกนี้ศรพลังเวทย์ธรรมดาน่าจะเพียงพอ” ต้าหมิงกล่าวเมื่อรับรู้ได้ว่าอีกฝ่ายเป็นเพียงสัตว์เวทระดับ 1 ดาว

        “น้องชายต้าหมิงเจ้าคิดจะทำอะไร” หัวหน้าทะหารที่สวมเกาะรบเรียบร้อยแล้วกล่าวด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ

        ต้าหมิงไม่ตอบแต่ใช้สมาธิทั้งหมดในการเล็งก่อนจะยิงออกไป

        “ฟุบ!!!!!!!!!”

        พริบตานั้นเองศรเวทย์ธรรมดาที่ถูกสร้างขึ้นมาจากพลังเวทย์ไร้ธาตุได้เจาะทะลุร่างของสัตว์เวทตัวหนึ่งที่กำลังบินเข้ามา หัวหน้าหทารและเหล่าทหารอ้าปากค้างทันทีเพราะระยะยิงของต้าหมิงเมื่อครู่มันคือระยะ 700 เมตร