เมื่อภรรยาขอหย่า ข้าจึงหวนคืนสู่เทพสงคราม!

บทที่ 32 มีอะไรให้ช่วยไหม

เมื่อมองไปที่สีหน้าอันเจ็บปวดของหลงเฟยหยาง เย่เทียนก็รู้สึกสะใจในใจ แต่เย่เทียนไม่ได้แสดงท่าทีตื่นเต้นใดๆ ออกมา เขาหันหลังกลับเดินไปตามทางที่จากมา เย่เทียนจะไม่ปล่อยให้หลงเฟยหยางตายเร็วเกินไป เขาจะทรมานเขาอย่างช้าๆ

เย่เทียนจะไม่ฆ่าหลงเฟยหยางง่ายๆ เขาต้องการให้ราชวงศ์หลงมาช่วยหาเขา และเขายังต้องการให้ราชวงศ์หลงจัดหาทรัพยากรมาช่วยฟื้นฟูพลังของเขาอย่างรวดเร็ว เขายังต้องการให้คนของราชวงศ์หลงมาช่วยทำงาน ช่วยตามหาสิ่งที่เป็นของเขา ดังนั้นเขาจึงจะไม่ฆ่าหลงเฟยหยางในตอนนี้ เขาจะใช้วิธีนี้ค่อยๆ เล่นกับหลงเฟยหยาง ทำให้หลงเฟยหยางอยากมีชีวิตก็ไม่ได้ อยากตายก็ไม่ได้ ทำให้เขาตายทั้งเป็น ทำให้เขาได้ลิ้มรสความเจ็บปวดจากทุกสิ่ง

ในใจของเย่เทียนเต็มไปด้วยความสะใจจากการแก้แค้น ขณะที่เขากำลังเดินทางกลับ เขาก็คิดในใจว่า พี่น้องราชวงศ์หลงทั้งหลาย อย่าโทษฉันเลย ใครใช้ให้พวกแกมาหาเรื่องฉันล่ะ? อย่าโทษว่าฉันใจร้าย โทษตัวเองที่เลือกผิด เลือกที่จะเป็นศัตรูกับฉัน โทษตัวเองที่เลือกผิด เลือกที่จะเป็นศัตรูกับฉัน ผลลัพธ์ของการเลือกเป็นศัตรูคืออย่างที่เห็นในตอนนี้ ตอนนี้ราชวงศ์หลงกลายเป็นหมาจนตรอกแล้ว พวกแกอย่าหวังที่จะอยู่ในโลกนี้อีกเลย

เมื่อเย่เทียนกลับถึงประเทศจีนก็เกือบตีสองแล้ว ท้องฟ้าเริ่มสว่างขึ้นแล้ว นกบางตัวกำลังส่งเสียงร้องบนกิ่งไม้ เย่เทียนที่ไม่ได้นอนมาทั้งคืนรู้สึกเหนื่อยล้าอย่างมากในชั่วขณะนั้น แต่เย่เทียนก็ยังคงฝืนตัวเอง กลับไปที่ห้องของเขา อาบน้ำล้างหน้า แล้วล้มตัวลงนอนบนเตียง หลับไปอย่างสนิท

เย่เทียนตื่นขึ้นมาอีกทีก็บ่ายสามโมงแล้ว หลังจากล้างหน้าเสร็จ เขาก็ลงไปข้างล่าง เตรียมทานอาหารเช้า พอเดินไปถึงห้องรับแขก คนรับใช้คนหนึ่งก็เดินเข้ามา พูดอย่างนอบน้อมว่า "คุณชายอรุณสวัสดิ์ จะรับบะหมี่หรือนมดีคะ?"

เย่เทียนมองไปที่คนรับใช้แล้วยิ้ม "เอาโจ๊กให้ฉันชามหนึ่ง แล้วก็เตรียมซาลาเปาหนึ่งเข่ง เกี๊ยวซ่าหนึ่งเข่ง ผักดองจานเล็กๆ แล้วก็เอาน้ำเต้าหู้สองแก้ว"

"ทราบแล้วค่ะคุณชาย เดี๋ยวฉันจะไปเตรียมให้ค่ะ" คนรับใช้รับคำแล้วถอยออกไป

"คุณชายคะ บะหมี่ได้แล้วค่ะ ร้อนๆ เลยค่ะ!" ไม่นานคนรับใช้คนหนึ่งก็ถือชามบะหมี่ร้อนๆ มาวางบนโต๊ะ แล้วยืนยิ้มอยู่ข้างๆ เย่เทียน

"อืม หอมจังเลย!" เย่เทียนได้กลิ่นบะหมี่หอมๆ ท้องของเขาก็ร้องโครกครากทันที

เย่เทียนหยิบตะเกียบขึ้นมากินอย่างตะกละตะกลาม

"คุณชาย ทานช้าๆ หน่อยค่ะ ไม่มีใครแย่งคุณชายหรอกค่ะ!"

เย่เทียนกินอย่างเสียมารยาท คนรับใช้เห็นแล้วก็เป็นห่วงแทน อดไม่ได้ที่จะเตือน แม้ว่าคนรับใช้จะอยากกิน แต่ก็รู้ว่ายังไม่ถึงเวลา เจ้านายยังกินไม่อิ่ม แล้วเธอจะกล้าแตะตะเกียบได้อย่างไร

เย่เทียนกินไปพลางพูดไปพลาง "อืมๆ ฉันไม่เป็นไร เธอรีบนั่งลงกินข้าวสิ อย่ามองฉัน รีบกินเร็ว!"

"ค่ะ คุณชาย" คนรับใช้ตอบ แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ เย่เทียน

คนรับใช้ก็หิวมากเช่นกัน เมื่อมองไปที่หม้อบะหมี่ร้อนๆ น้ำลายของเธอก็แทบจะไหลออกมา คนรับใช้ไม่สนใจอะไรอีกแล้ว หยิบตะเกียบขึ้นมากิน คนรับใช้ก็หิวมากเช่นกัน เมื่อมองไปที่หม้อบะหมี่ร้อนๆ น้ำลายของเธอก็แทบจะไหลออกมา คนรับใช้ก็หิวมากเช่นกัน เมื่อมองไปที่หม้อบะหมี่ร้อนๆ น้ำลายของเธอก็แทบจะไหลออกมา

ไม่นานบะหมี่ร้อนๆ ชามหนึ่งก็ถูกคนรับใช้กินจนหมดเกลี้ยง คนรับใช้ยังรู้สึกว่าไม่อิ่ม เย่เทียนเห็นคนรับใช้เป็นแบบนั้นก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเสียงดัง "ฮ่าๆๆ เอาล่ะๆ ชามนี้ฉันให้เธอแล้ว ต่อไปเธอจะกินเท่าไหร่ก็ได้ แต่จำไว้ว่าห้ามแอบกินนะ"

"ขอบคุณค่ะคุณชาย ฉันจำไว้แล้วค่ะ!" เมื่อได้ยินคำพูดของเย่เทียน คนรับใช้ก็รีบลุกขึ้นขอบคุณ

ขณะที่คนรับใช้กินบะหมี่ เธอก็เงยหน้ามองเย่เทียน อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจในใจ ใบหน้าที่หล่อเหลาขนาดนี้ไม่รู้ว่าจะทำร้ายสาวๆ ไปอีกกี่คน คุณชายหล่อเหลาและร่ำรวยขนาดนี้ พ่อแม่ของคุณชายคงจะโชคดีมาก คิดถึงตรงนี้คนรับใช้ก็ถอนหายใจในใจ คุณชายช่างมีวาสนาดีจริงๆ ผู้ชายดีๆ แบบนี้กลับไม่ใช่เจ้านายของตัวเอง

"เอาล่ะ รีบไปทำงานเถอะ ช่วงนี้เธออยู่ในลานบ้านของฉันนี่แหละ รอให้ฉันจัดการเรื่องนี้เสร็จ เธอค่อยกลับบ้านไปพักผ่อน"

เย่เทียนโบกมือยิ้มๆ เย่เทียนไม่อยากเก็บคนรับใช้คนนี้ไว้ข้างตัว ท้ายที่สุดตอนนี้เขาไม่ใช่เย่เทียนคนเดิมอีกต่อไป เย่เทียนไม่ต้องการให้คนรับใช้อื่นๆ อยู่รอบตัวตัวเองคนเดิม แม้ว่าเขาจะอยากเก็บคนรับใช้คนนี้ไว้ แต่เย่เทียนก็ไม่อยากนำปัญหามาสู่ตัวเอง ปัญหาแบบนี้สำหรับเขาอาจจะไม่ใช่เรื่องดี ดังนั้นเย่เทียนจึงอยากจะให้เธอลาออกกลับบ้าน

"ทราบแล้วค่ะคุณชาย" คนรับใช้ตอบ แล้วเดินออกจากประตู เดินไปที่บ้านของตัวเอง เธอรู้ดีว่าเธอไม่ควรอยู่ที่นี่นาน มิฉะนั้นคุณชายจะสงสัยได้ เธอก็รู้ว่านิสัยของชายหนุ่มเปลี่ยนไปมาก ตั้งแต่ครั้งล่าสุดที่ได้พบกับเย่เทียน เย่เทียนทั้งตัวก็กลายเป็นคนเย็นชา สำหรับเธอที่เป็นคนรับใช้ มันก็อันตรายมากเช่นกัน

เย่เทียนมองตามแผ่นหลังของเธอไป มุมปากของเขาก็โค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มชั่วร้ายเล็กน้อย อารมณ์ของเย่เทียนในตอนนี้สงบลงแล้ว สิ่งที่เย่เทียนคิดในตอนนี้ไม่ใช่กลุ่มบริษัทหลง แต่เป็นตระกูลหลง รวมถึงศัตรูและญาติของเย่เทียน สิ่งเหล่านี้เย่เทียนต้องคิดให้รอบคอบ อย่าผลีผลาม ทำให้ญาติของเขาตกอยู่ในอันตราย เย่เทียนก็รู้ว่าตอนนี้ตระกูลหลงมีอิทธิพลค่อนข้างมาก พวกเขาไม่ใช่พวกกินเจในเมืองหลวง และยังมีตระกูลหลงที่เป็นยักษ์ใหญ่คอยหนุนหลัง หากตระกูลหลงต้องการจัดการเขา มันง่ายเกินไป ดังนั้นเย่เทียนต้องวางแผนให้ดี

หลังจากเย่เทียนกินข้าวเสร็จ เขาก็กลับไปที่ห้องของเขา หยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วกดหมายเลขชุดหนึ่ง ปลายสายมีเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น

"ฮัลโหล? เย่เทียน มีอะไรให้ช่วยไหม?" ปลายสายมีเสียงที่ไพเราะและมีเสน่ห์ดังขึ้น

"ฮ่าๆ ไม่มีอะไร ฉันก็โทรหาเธอไม่ได้เหรอ? ช่วงนี้เธอว่างไหม? ฉันมีเรื่องให้เธอช่วยหน่อย" เย่เทียนยิ้มแล้วพูดกับหยางหยางที่ปลายสาย

"ว่างแน่นอน บอกมาเลย มีอะไรให้ช่วยก็บอกมา" เสียงของหยางหยางฟังดูร่าเริงมาก

"เรื่องนี้อาจจะมีอันตรายสำหรับฉัน เธอมาช่วยได้ไหม?" เย่เทียนถามยิ้มๆ

"ได้สิ ไม่มีปัญหา เธออยู่ที่ไหน?" หยางหยางที่ปลายสายตอบรับอย่างรวดเร็วโดยไม่ลังเลเลย

"ฉันอยู่ที่ลานบ้านของบ้านพักตระกูลหลง ถ้าเธอว่างก็รีบมาเลยนะ!"

"ได้!"

เย่เทียนวางสาย แล้วแต่งตัว เดินออกจากบ้านพักตระกูลหลง เป้าหมายของเย่เทียนชัดเจนมาก ในเมื่อตระกูลหลงต้องการท้าทายเขา เขาก็ต้องตอบโต้ มิฉะนั้นเย่เทียนคงไม่สามารถเงยหน้าขึ้นมาได้อีกต่อไป ดังนั้นเย่เทียนจึงตัดสินใจใช้โอกาสนี้สั่งสอนคนในตระกูลหลงอย่างหนัก

เย่เทียนรู้ว่าในเมืองนี้ นอกจากตระกูลหลงแล้ว ยังมีบริษัทเล็กๆ และธุรกิจครอบครัวบางแห่งที่ต้องการเล่นงานเขา และบริษัทและตระกูลเหล่านี้ก็มีทรัพย์สินมหาศาลเช่นกัน เย่เทียนตัดสินใจที่จะจัดการพวกเขาสักหน่อย

มิฉะนั้นพวกเขาจะต้องคิดว่าเขาเป็นลูกพลับอ่อน อยากจะขยี้เมื่อไหร่ก็ได้ ดังนั้นครั้งนี้เย่เทียนจึงตัดสินใจที่จะจัดการตระกูลหลงอย่างหนัก เพื่อให้พวกเขาได้เจอเขาแล้วจะได้สงบปากสงบคำ

"คุณชายเย่..." ในขณะนั้นคนรับใช้คนหนึ่งวิ่งมาหาเย่เทียน แล้วถามอย่างสุภาพ "คุณชายเย่ มีอะไรจะสั่งไหม?"

"ฉันจะออกไปข้างนอก เธอไปเตรียมรถให้หน่อย ฉันจะออกจากที่นี่ทันที คืนนี้ฉันจะไปที่บ้านพักตากอากาศฟ่งหวงชานชวงชานนอกเมืองหลวง"

เย่เทียนสั่งคนรับใช้คนนี้ เย่เทียนนึกถึงตระกูลหลง เขาไม่รังเกียจที่จะให้พวกเขารู้ว่าผลของการทำให้เขาโกรธคืออะไร

เย่เทียนวางแผนไว้แล้วว่าจะกำจัดตระกูลหลงให้สิ้นซาก

"คุณชายเย่ จะไปที่บ้านพักตากอากาศฟ่งหวงชานชวงชาน?" คนรับใช้คนนี้ชะงัก

"ใช่ ฉันจะออกเดินทางเดี๋ยวนี้ เธอเตรียมรถให้คันหนึ่ง เราจะออกเดินทางทันที" เย่เทียนพูดพลางเดินออกไปข้างนอก

"คุณชายเย่ ให้ฉันไปกับคุณด้วยไหม?" คนรับใช้คนนี้รีบถาม เพราะเขานึกถึงบ้านพักตากอากาศฟ่งหวงชานชวงชานนอกเมืองหลวง สถานที่นั้นเป็นทรัพย์สินของตระกูลหลง เขากลัวว่าเย่เทียนจะไปหาเรื่องพวกเขา

"คนอย่างเธอไม่เหมาะที่จะไปที่แบบนั้น เธอไปทำธุระของเธอเถอะ!" เย่เทียนยิ้มจางๆ โบกมือเป็นสัญญาณให้คนรับใช้คนนี้ไม่ต้องกังวล แล้วหันหลังเดินออกไป

"ครับ คุณชายเย่!" คนรับใช้ตอบ แล้วหันหลังเดินเข้าไปในบ้าน เริ่มเก็บของ เตรียมออกจากที่นี่

ไม่นานหยางหยางก็ขับรถมาถึงบ้านพักตระกูลหลง เย่เทียนยืนรอหยางหยางอยู่ที่ประตูใหญ่ของบ้านพักแล้ว

บ้านพักตากอากาศฟ่งหวงชานชวงชานตั้งอยู่นอกเมืองหลวง เป็นพื้นที่ที่สวยงามมาก เป็นหนึ่งในสถานที่ที่สวยงามที่สุดในเมืองหลวง 

บ้านพักตากอากาศฟ่งหวงชานชวงชานเป็นวิลล่าอิสระสามชั้น มีพื้นที่ถึงห้าร้อยหมู่ เป็นหนึ่งในกลุ่มวิลล่าที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหลวง เป็นทรัพย์สินของตระกูลหลง และบ้านพักตากอากาศฟ่งหวงชานชวงชานก็เป็นสำนักงานใหญ่ของตระกูลหลง รอบๆ บ้านพักตากอากาศฟ่งหวงชานชวงชานมีทหารรักษาความปลอดภัยจำนวนมาก คอยเฝ้าระวังอย่างเข้มงวด

เย่เทียนและหยางหยางขับรถมาถึงบ้านพักตากอากาศฟ่งหวงชานชวงชาน จอดรถ แล้วเดินเข้าไปในบ้านพัก ตอนนี้เย่เทียนสวมชุดลำลองสีขาว สวมรองเท้าผ้าใบ ภาพลักษณ์ของเขาก็แตกต่างจากเมื่อวานอย่างสิ้นเชิง ดูหล่อเหลามาก และ

เย่เทียนยังจงใจตัดผมให้สั้นลง ทำให้เขาดูสดชื่นขึ้น คนทั้งตัวดูเต็มไปด้วยกลิ่นอายของแสงแดด ผู้หญิงทั่วไปที่เห็นเย่เทียนคงจะตกหลุมรักเขา

เย่เทียนและหยางหยางมาถึงหน้าประตูใหญ่ หลังจากอธิบายตัวตนของพวกเขาให้กับบอดี้การ์ด บอดี้การ์ดสองคนก็ปล่อยให้พวกเขาเข้าไป ทั้งสองเดินเข้าไปในบ้านพักตากอากาศฟ่งหวงชานชวงชาน มาถึงชั้นสอง วิลล่าหลังนี้มีห้องพักเจ็ดแปดห้อง แต่ละห้องมีพี่เลี้ยงมืออาชีพคอยดูแล เงินเดือนของพี่เลี้ยงสูงถึงหกหมื่นหยวนต่อปี และพี่เลี้ยงยังมีวิลล่าอิสระเป็นของตัวเอง ด้านหลังวิลล่ามีบ่อน้ำพุร้อนขนาดเล็ก บ้านพักตากอากาศฟ่งหวงชานชวงชานทั้งหลังหรูหรามาก

"เย่เทียน พวกเรามาที่นี่ทำไม?" หยางหยางมาถึงหน้าวิลล่าหรูหลังนี้ แล้วถามด้วยความประหลาดใจ

……………………………..