นักฆ่าพักงานกลับไปเรียนมัธยม

"รายงานท่านนายพล คุณหนูปลอดภัยดีแล้วครับ ตอนนั้กำลังพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลทหาร มีการคุ้มกันเป็นอย่างดี ไม่มีแม้แต่หนูสกปรกจะเข้าไปใกล้ได้สักตัวเดียว"

ชายชาติทหารร่างใหญ่โตสูง2เมตร ยืนแสดงความเคารพอย่างเคร่งครัดตามระเบียบวินัยทหาร ใบหน้าของเขานิ่งสงบพร้อมกับพูดรายงานเหตุการณ์ให้กับผู้บังคับบัญชาฟังโดยไม่มีอะไรขาดตกบกพร่อง การกระทำของเขาเหมือนหุ่นยนต์ที่พร้อมปฏิบัติตามคำสั่งอย่างเคร่งครัด ชายคนนี้ก็คือ ลูกน้องคนสนิทของชายที่ยืนอยู่ด้านหน้า

"ดีมาก เฝ้าระวังระดับสูงสุด จัดทีมคุ้มกันเจ้าหน้าที่รัฐเข้าไปตรวจสอบโรงแรมนั้นโดยด่วน ประสานงานกับพ่อบ้านชินได้เลย"

นายพลชายร่างสูงใหญ่ยืนหันหลังมองไปบนท้องฟ้า เขายืนจิบกาแฟอยู่ด่านฟ้าบนตึกทำเนียบรัฐบาลฝ่ายกบฏ มองดูหน่วยทหารเขี้ยวพยัคกำจัดศัตรูของประเทศชาติให้หมดสิ้นอย่างไม่ใยดี ใบหน้าของเขาผ่อนปรนเล็กน้อยหลังจากทราบข่าวของลูกสาวที่ปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน

"ตู้มมมมมมมมมมมมมม"

มิสไซล์ประสิทธิภาพสูง พุ่งทำลายกองกำลังทหารฝ่ายกบฏที่เกาะกลุ่มยื้อรอให้ผู้นำของตนหลบหนี แต่ไม่ทันได้หาทางหนีทีไล่ไปได้กองกำลังทหารฝ่ายกบฏและผู้นำต่างก็ถูกกำจัดไปต่อหน้าของเขาโดยไม่เหลือรอด เขายืนมองร่างกายกองกำลังของศัตรูแตกละเอียดไม่เป็นชิ้นอย่างเยือกเย็นและโหดเหี้ยม เขาหันหลังกลับโดยไม่สนใจมันอีก หยิบเสื้อคลุมประจำตำแหน่งขึ้นมาสวม ก่อนจะเปิดดูโทรศัพท์ที่มีรูปของหญิงสาวตัวน้อยน่ารักน่าชังอายุ10ขวบ กำลังเล่นของเล่นเด็กอยู่ด้วยใบหน้ามีความสุขยิ้มแย้มแจ่มใส

"เสร็จสักที ได้เวลากลับบ้านแล้วสินะ อลิเซียน้อย รอปะป๊าหน่อยนะ ปะป๊าซื้อของโปรดไปฝากหนูมากมายเลย"

****************************†***************************

"พ่อบ้านชินครับ คนคุ้มกันและเจ้าหน้าที่รัฐมาถึงแล้ว พร้อมเริ่มตรวจสอบได้เลยครับ"

ชายใส่สูท มีบัตรแสดงตนเป็นเจ้าหน้าที่ของรัฐบาล เขาเดินมารายงานพ่อบ้านชราที่ดูเป็นชายที่มีบรรยากาศเหมือนกับคุณตาที่อยู่บ้านพักคนผู้สูงอายุดูใจดีมีเมตตา แต่ถ้ามีใครรู้จักเขาอย่างแท้จริงละก็ ไม่อาจมองข้ามหัวเขาไปได้เลย เพราะประวัติของเขาไม่ธรรมดาแม้แต่น้อย แค่คำพูดของเขาคำเดียว ใครคนนั้นอาจถูกทำให้ไม่ได้ผุดไม่ได้เกิดเลย

"อืม นำทางไป แสดงใบขออนุญาตตรวจสอบด้วย"

ชายใส่สูทโค้งแสดงความเคารพก่อนจะเดินนำชายชราไปตรวจสอบโรงแรมเป้าหมายของพวกเขา

"คุณหนูลิน ชายชราจะหาความยุติธรรมให้คุณเอง และจะบดขยี้มันให้แหลกด้วยมือคู่นี้เอง ไม่ปล่อยไว้แน่"

ชายชราแสดงแววตาของสัตว์ที่แสนดุร้ายออกมา รังสีความอันตรายและเยือกเย็นของเขาแผ่ไปกระทบด้านหลังของชายใส่สูท ทำให้ชายใส่สูทชะงักหยุดเดิน ตัวสั่นเทาเพราะไอสังหารอันโหดเหี้ยมมากระทบด้านหลังเขา

"พ่อหนุ่มเป็นอะไรไปหรือ"

ชายชราปรับอารมณ์กลับสู่สภาวะปกติ เป็นชายชราที่อบอุ่นใจดีตามบ้านพักผู้สูงอายุ เมื่อเขาแสดงท่าทีแบบนี้ ชายใส่สูทก็ถอนหายใจออกมาอย่างทั่วท้อง เขารู้สึกปลอดโปร่งโล่งใจทันทีกลับมาขยับร่างกายได้เหมือนเดิม เขาหันไปยิ้มตอบพ่อบ้านชิน

"ไม่เป็นอะไรครับ เชิญท่านตามผมมาได้เลยครับ"

ชายใส่สูทกล่าวอย่างสุภาพเรียบร้อย พวกเขาทั้งคู่เดินมาหยุดตรงหน้าโรงแรม

"ทำความเคารพ"

ชายหัวหน้าหน่วยทหารสั่งลูกทีมทำความเคารพพ่อบ้านชินอย่างเข้มแข็ง และเป็นระเบียบเรียบร้อยแสดงถึงความเป็นระเบียบของหน่วยทหาร ทหารทุกคนปฏิบัติตามคำสั่งและมองไปที่ชายชราอย่างกับเจอทหารชั้นผู้ใหญ่

"ไม่ต้องเคร่งครัดมากหรอก ฉันก็ไม่ได้เป็นทหารแล้วด้วย ตอนนี้เป็นพ่อบ้านแล้ว ทักทายแบบปกติก็ได้"

"ครับ"

"สวัสดีครับ ผมได้รับคำสั่งให้ปฏิบัติหน้าที่คุ้มกันผู้อาวุโสและเจ้าหน้าที่รัฐไปปฏิบัติหน้าที่ ทหารทั้งหน่วยพร้อมรับคำสั่งแล้วครับ"

ชายทหารกล่าวภารกิจของตนให้พ่อบ้านฟังก่อนจะ หันหลังไปกระจายกำลังพลไปตามที่ต่างๆ และเหลือไม่กี่คนที่อยู่ด้วยกันกับพ่อบ้านชิน การเคลื่อนไหวของพวกเขารวดเร็วเป็นอย่างมาก ทุกคนไปประจำตำแหน่งของตนเองโดยไม่ต้องสั่งการเพิ่มเติมเลย แสดงถึงทักษะฝีมือและประสบการณ์ที่สูง

"เอาละพร้อมแล้ว ได้เวลาทำงานแล้ว"

พ่อบ้านชินเตรียมการเสร็จเรียบร้อยเขาก็พาเจ้าหน้าที่รัฐเข้าไปในโรงแรม เขาเดินเข้ามาอย่างสะดวกเพราะไม่มีใครเข้ามาขวางทางเลยแม้แต่คนเดียว

"นี่คือคำสั่งตรวจสอบจากหน่วยงานความมั่นคง"

ชายใส่สูทเดินมาหยุดที่พนักงานโรงแรมก่อนจะยื่นใบให้พวกเขาดู

"ต้องขออนุญาตตรวจสอบ"

สิ้นสุดคำของเขา เจ้าหน้าที่หลายคนต่างก็แยกย้ายกันไปที่สำนักออฟฟิศตามที่ต่างๆเพื่อเก็บรวมรวมหลักฐาน

พนักงานตัวเล็กๆ รนรานทำอะไรไม่ถูก ก่อนที่เธอจะโทรไปหาผู้จัดการ แต่โทรยังไงก็โทรไม่ติด จึงเปลี่ยนมาโทรหารองผู้จัดการแทน เธอโทรได้ไม่นานอีกฝ่ายก็รีบรับสายเหมือนเขาต้องการอะไรจากเธอ

"ฮัลโหล สาวน้อยสนใจข้อตกลงพี่แล้วใช่ไหม ฮ่า ฮ่า ดีๆ"

ชายที่รับสายหัวเราะออกมาอย่างดีใจ

"ไม่ค่ะ นี่เรื่องสำคัญ มีเจ้าหน้าที่รัฐเข้ามาตรวจสอบ รองผู้จัดการเชิญคุณมาหาพวกเขาหน่อยค่ะ"

"อะไรนะ รอสักครู่อย่าพึ่งให้พวกนั้นทำอะไรนะ ฉันกำลังรีบไป"

"ไม่ทันแล้วค่ะ เจ้าหน้าที่ต่าง แยกย้ายกันไปรวบรวมเอกสารต่างๆที่ออฟฟิตแล้ว"

"อะไรนะ ตายแน่ ไม่รอดแน่"

อีกฝ่ายพูดอะไรก็ไม่รู้ เธอก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ก่อนจะวางสายไป

"ฉันติดต่อรองผู้จัดการแล้วค่ะ"

"ไม่ต้องลำบากคุณหรอกครับ เพราะที่นี่คงต้องถูกตรวจสอบอย่างทั่วถึง"

ชายใส่สูทพูดบอกกับพนักงานหญิงก่อนจะเดินออกไปหาพ่อบ้านชิน เพื่อเชิญพ่อบ้านชินนั่งพักรอเจ้าหน้าที่จัดการรวบรวมเอกสารข้อมูล

"รายงาน ท่านผู้อาวุโส เอกสารทั้งหมดรวบรวมได้ครบแล้วครับ กำลังจะนำมันไปตรวจสอบ"

"ตึกๆๆๆ"

"หัวหน้าครับ มาดูนี่ครับ"

ชายใส่ชุดทหารวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเขาเคร่งครึมยิ่งกว่าก่อนหน้านี้ เพราะไปพบเจออะไรมาสักอย่าง

"นี่ครับ นี่เป็นห้องๆหนึ่งที่มีทางเข้าลึกลับมาก ถายในห้องประกอบไปด้วยยาเสพติดจำนวนมหาศาล ผมถ่ายรูปไว้แล้วนำมาให้หัวหน้าดู"

ลูกทีมรายงานหัวหน้าหน่วยเสร็จ ดวงตาที่สงบของชายชราก็เบิกตา กว้างยิ่งขึ้น กับสิ่งที่ได้ยิน

"หืม สารเสพติดหรอ"

"ปิดทางเข้าออกให้หมด นำกำลังเสริมทั้งหมดมา เรียกตำรวจมาเก็บหลักฐาน ส่งเรื่องขอหน่วยปราบปราม มันต้องซุกซ่อนอะไรไว้แน่ ฉันแค่ต้องการมาตรวจสอบการทุจริตเรื่องการจ่ายภาษีของโรงแรม ไม่คิดเลยว่าจะมีสารเสพติดด้วย"

ชายชราลุกขึ้นยืนออกคำสั่ง เขากะแค่จะมาตรวจสอบเรื่องภาษีที่ทางแก๊งมาเฟียจ่ายสินบนปิดปากพวกเจ้าหน้าที่ ไม่คิดว่ามันจะปิดปากเรื่องนี้ด้วย นี่ถ้าทหารคนนี้ไม่บังเอิญไปพบเข้ากับห้องเก็บสารเสพติด ก็คงอยากที่จะหาเจอ

*************************†****************************

"นายท่าน คุณหนูลาล่าปลอดภัยดีแล้วค่ะ ตอนนี้เธอรักษาตัวกับเพื่อนที่ชื่ออลิเซียและลินอยู่โรงพยาบาลทหาร"

ลิอาน่าที่ได้นับรายงานว่าลาล่าเข้าไปในโรงแรมแก๊งมาเฟียสิงโตคลั่ง เธอได้รับข้อมูลช้าเกินไป และเรื่ิองมันก็จบไปแล้วด้วยดี ลาล่าปลอดภัย เธอโมโหแทบฟิวจะขาด เพราะความสะเพร่าของเธอเองที่ไม่ส่งคนไปคุ้มกันลาล่าหรือติดตามเธอ เพราะไม่มีใครรู้ว่าเธอและลาล่ามีความสัมพันธ์กันแบบไหน

"กึก"

ลิอาน่ากัดฟันอย่างแรง เธอแค้นเคืองแก๊งมาเฟียสิงโตคลั่งสุดๆที่มายุ่งกับครอบครัวของเธอ

"นายท่าน ไม่ต้องคิดมากค่ะ ทำใจสบายเดี๋ยวอาการกำเริบอีกได้"

"อืม"

ถ้าร่างกายเธอปกติดีปานี้เธอลงมือจัดการพวกมันด้วยตัวเองแล้ว แค่แก๊งมาเฟียกระจอกแก๊งหนึ่ง มันทำให้เธอรำคาญใจมากพอๆกับอาเบลเลยก็ว่าได้

"นายท่านมีรายงานเข้ามาเมื่อกี้นี้ โรงแรมถูกเจ้าหน้าที่รัฐเข้าตรวจสอบ อะไรกันเนี่ย ถึงขั้นกองปราบปรามเข้าเลยหรอ สงสัยจะเรื่องใหญ่มากๆค่ะ เอ๊ะ เดี๋ยวก่อน นายท่านดูเองดีกว่า"

หัวหน้าหน่วยองค์รักษ์ตื่นตกใจ หายากที่แก๊งมาเฟียผู้มีอิทธิพลจะถูกรวบทั้งกิจการแบบนี้และยังเป็นกิจการใหญ่อีกด้วย เธอเลื่อนรายงานลงดูเรื่อยๆ ไม่ว่าจะเป็นการเข้าตรวจสอบของฝ่ายความมั่นคงจนถึงขั้นพบเจอสารเสพติดอยู่ในโรงแรม เธอเลื่อนมาถึงข่าวอันสุดท้าย ข่าวพวกนี้ทั้งหมดเป็นข่าวที่มาจากหน่วยสอดแนมที่ส่งไปสังเกตสถานการณ์ตั้งแต่รู้ว่าลาล่าถูกจับ หัวหน้าหน่วยองครักษ์จ้องมองอ่านโดยละเอียดและดูรูปภาพที่ส่งมาก่อนจะเรียกนายท่านของเธอให้ดูภาพนี้

"นี่ค่ะ"

"หืม"

ลิอาน่ารับรายงานมาดู ใบหน้าของเธอเคร่งขรึมขึ้นมากยิ่งขึ้น เธอมองดูเห็นเป็นรูปที่หน่วยข่าวกรองถ่ายส่งมา ในรูปมันมีพื้นที่โถงทางเดินกว้างสมกับเป็นโรงแรมใหญ่ แต่ที่น่าแปลกกว่านั้นคือ กำแพงที่ปกติใช้สีขาวบริสุทธิ์กลับอาบเต็มไปด้วยสีเลือดกระจัดกระจายไปทั่วทางเดิน ที่แย่ไปกว่านั้นคือมีคนจำนวนมากนอนเสียชีวิตอยู่ด้วยลักษณะท่าทางเหมือนตายคาที่แบบไม่รู้ตัว ทุกคนไม่มีใครตายตาหลับเลยสักคน ถ้าคนปกติมาเห็นก็คงเป็นลมล้มพับไปแล้ว มันช่างโหดเหี้ยมซะเหลือเกิน

"ฝีมือใครรู้ไหม"

ลิอาน่าวางโทรศัพท์ลงและหันมาถามหัวหน้าหน่วยองค์รักษ์

"ไม่ค่ะ ต้องรอทางหน่วยข่าวกรองที่ถูกส่งไปทางแก๊งสิงโตคลั่งรายงานกลับมาค่ะ"

" ตายเยอะมาก จากที่ดูเป็นพวกมีฝีมือระดับหนึ่งที่ประจำการภายในโรงแรมนี้ บางคนยังเป็นหัวหน้าหน่วยอีก"

"ใช่ค่ะ"

"สั่งการคนทุกคน รวมตัวไปยึดกิจการ ทางเหนือโดยไล่จากขวาไปซ้าย ยึดแค่5จุดพอ ที่เหลือคงต้องแบ่งให้พวกไฮยีน่าตัวอื่นๆด้วย"

ลิอาน่าฉวยโอกาศตอนนี้ที่ทางแก๊งมาเฟียสิงโตคลั่งเปิดให้ เธอแก้แค้นมันซะ และพวกแก๊งมาเฟียอื่นๆก็คงคิดแบบเดียวกับเธอด้วย เธอจึงรีบเร่งสั่งการไปเลยในทันที