เนตรมารสะท้านฟ้า (จบแล้ว)

ตอนที่ 80

ตะลึง

                เหตุผลที่จิวซินเร่งรีบตกปากรับเงื่อนไขการประลองนั้นหาใช่เพียงความรีบร้อนแต่อย่างเดียว แต่เพราะวิชาท่าร่างของนางนั้นเป็นวิชาที่จิวซินมั่นใจเป็นอย่างยิ่ง เพราะก่อนที่ซือไฉมอบทักษะยุทธ์กระบี่ผีเสื้อเริงระบำให้กับนาง ประมุขสำนักมังกรฟ้านั้นค้นพบก่อนว่าเด็กสาวมีวิชาท่าร่างลึกลับซึ่งได้รับตกทอดมาอย่างบังเอิญภายในตระกูลจิวตั้งแต่อดีตกาล แต่เพราะผู้ฝึกจำต้องเป็นหญิงสาวเท่านั้น(กายหยิน) ไม่เช่นนั้นจิวอิงคงต้องเป็นผู้ครอบครองวิชาท่าร่างนี้แล้ว

                (ผู้หญิงโดยหลักจะมีร่างกายเป็นหยิน ส่วนผู้ชายจะเป็นกายหยาง)

                "วันนี้ข้าจะให้เจ้าได้เห็นวิชาท่าร่างของข้า" จิวซินเอ่ยขึ้นอย่างมั่นใจ มือข้างขวายังคงกำขวดโอสถไว้แน่น...ท่าร่างมายาไร้ลักษณ์...แม้เป็นวิชาท่าร่างขั้นสูง ซึ่งตอนนี้จิวซินเองเพิ่งจะฝึกฝนสำเร็จได้เพียงขอบแรก...นามไร้กระดูก แต่นางก็มั่นใจว่าจะสามารถเอาชนะเสวี่ยหมิงได้อย่างไม่ยากเย็นนัก

                เสวี่ยหมิงเห็นจิวซินเคลื่อนเฉียงออกไปด้านข้างของตัวเองก็ตั้งสมาธิจับตาท่าเท้าอันแปลกประหลาด เพราะตอนนี้จิวซินซึ่งกำลังสลับท่าเท้ามายาเดี๋ยวพรุบเดี๋ยวโผล่เป็นเงาเลือนลางหมายจู่โจมแย่งชิงขวดโอสถในมือจากทางฝั่งขวา แม้ท่าร่างจะดูสูงส่งแต่เพราะเสวี่ยหมิงมีแผนการอยู่ก่อนจึงมิได้ร้อนรน เพียงเตรียมพร้อมใช้ท่าเท้าที่กลิ้งกลอกราวหยดน้ำบนใบบอนหยุดยื่นมั่นกับที่ หวังเคลื่อนไหวตามสภาวะของคู่ต่อสู้ก่อนหาโอกาสฉกฉวยจากช่องว่างที่เกิดขึ้นก่อนจู่โจมปิดบัญชีในคราเดียว

                จิวซินเห็นเสวี่ยหมิงยังคงแน่นิ่งแม้นึกระแวงอยู่บ้าง แต่เพราะมั่นใจในวิชาฝีมือของตัวเองจนลืมเลือนคำอย่าได้ประมาทคู่ต่อสู้ไปชั่วครู่ ยังคงพุ่งทะยานพลุบโผล่ราวภูติผีเข้าใส่เสวี่ยหมิงอย่างไม่ลดละ

                เสวี่ยหมิงหยี่ตาลงจนเล็กรีจับจ้องไปที่ขวดโอสถซึ่งกำแน่นอยู่ในมือขวาของจิวซิน ก่อนจะแผ่พุ่งพลังจิตวิญญาณออกไปจนครอบคลุมทั้งพื้นที่เพื่อเพิ่มความสามารถในการรับรู้ แต่แล้วเมื่อจิวซินเข้าสู่ระยะห่างสองวา ท่าร่างที่พุ่งทะยานเข้าใส่กลับฉีกแยกออกไปซ้ายทีขวาที เสวี่ยหมิงผงะถอยหลังด้วยความตกใจเพราะจิวซินไม่เพียงเคลื่อนไหวรวดเร็ว แต่ร่างของนางพลันแยกร่างออกจากหนึ่งเป็นสอง แต่เวลาเพียงเสี้ยววินาทีที่เกิดขึ้นเสวี่ยหมิงตัดสินใจเปลี่ยนจากตาเนื้อกลายเป็นดวงตาจิต ทำให้สัมผัสได้ว่าจิวซินตัวจริงยังคงบุกเข้ามาที่ฝั่งขวาของตัวเอง เสวี่ยหมิงจึงเลือกที่จะโยกหลบไปทางฝั่งซ้าย ในทันที

                จิวซินที่เห็นคู่ต่อสู้หลบรอดการโจมตีระลอกแรกไปได้พลันพลิกร่างหงายแอ่นโค้งกลับหลังด้วยความอ่อนหยุ่นของลำตัว ก่อนจะส่งแรงออกไปที่สองเท้าทะยานสูงหลุดจากพื้นพุ่งตามติดเสวี่ยหมิงไปอย่งไม่ลดละ ด้วยท่าร่างพิสดารที่ใช้ออกย่อมแสดงให้เห็นว่านางตัวอ่อนราวไร้กระดูกสมดั่งขอบขั้นของวิชาท่าร่างนาม...ไร้กระดูก

                ฝ่ามือของจิวซินถูกใช้แทนท่ากระบี่จิ้มเข้าใส่ข้อมือขวาของเสวี่ยหมิง ความไวของท่วงท่าที่ต่อเนื่องเห็นได้ชัดว่ากำลังจะซัดถูกเข้ากับข้อมือของเสวี่ยหมิงอย่างไม่อาจหลบเลี่ยง จนทำให้จิวซินเผยอรอยยิ้มของผู้ที่กุมชัยชนะเอาไว้ในมือขึ้น

                เหล่าผู้ที่ชมดูรอบนอกล้วนมองออกว่าหมากตานี้ของจิวซินต้องกระแทกจนเสวี่ยหมิงยอมปล่อยขวดโอสถให้หลุดมือ แต่แล้วเมื่อสิ้นหนทางถอยใบหน้าเสวี่ยหมิงพลันปรากฏรอยยิ้มแวบหนึ่งขึ้นเช่นกัน เสวี่ยหมิงไม่ได้หลบเลี่ยงแต่กลับใช้ฝ่ามือซ้ายด้วยเคล็ดเลียนเยี่ยงวารีจู่โจมสอดประสานสวนกลับท่วงท่าของจิวซินหมายแลกท่าโจมตีกันคนละหมัด

                จิวซินซึ่งใช้ท่าจู่โจมพิสดารจนสุดรั้งยากจะถอยกลับจำต้องเลยตามเลยฝ่ามือดาบฟาดเข้าใส่ข้อมือขวาของเสวี่ยหมิงอย่างจัง แต่ท่าจู่โจมของเสวี่ยหมิงก็กระแทกจนขวดโอสถของนางหลุดออกจากมือเช่นเดียวกัน เมื่อการโจมตีพุ่งผ่านสวนกันจิวซินที่หงายหลังกลับก็ดีดกายตีลังกาคว้าสิ่งของที่หลุดออกจากมือของเสวี่ยหมิง ก่อนที่นางจะดีดหงายร่างกลับไปยืนมั่นที่ด้านหลังของเสวี่ยหมิงมือขวากำของที่หลุดออกจากมือของเสวี่ยหมิงเอาไว้แน่น ส่วนเสวี่ยหมิงที่ชิงโจมตีสวนกลับพุ่งผ่านไปยังทิศที่ด้านข้างของตัวเองก็ยกชูขวดโอสถของจิวซินในมือซ้ายของตัวเองเช่นกัน ส่วนมือขวากลับเป็นกำแน่นวางหลบเอาไว้ที่ด้านหลังเอว

                "หึ...ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะเจ้าเล่ห์ให้ข้าลงแรงจู่โจมส่วนตัวเองเพียงรอจังหวะฉวยโอกาสตอบโต้หยิบฉวยสิ่งของ"จิวซินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสนุกสนานเพราะแม้ผลจะออกมาเสมอกัน แต่อย่างน้อยหล่อนก็ได้ยืดเส้นยืดสายตามที่ตั้งใจ รวมถึงในสายตาของจิวซินตอนนี้เสวี่ยหมิงก็แข็งแกร่งดั่งคำร่ำลือ และแม้ว่าหล่อนจะหยิ่งทระนงแต่ก็มีนิสัยชื่นชมผู้ที่แข็งแกร่งอย่างแท้จริง ดังนั้นเมื่อสิ้นข้อสงสัยในความสามารถของเสวี่ยหมิง หล่อนก็ไม่ได้ตั้งแง่รังเกียจเสวี่ยหมิงอีก แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะยินดีสนิทเป็นสหาย "เอาเถอะถือว่าการประลองเสมอกัน เจ้าไปได้แล้ว"

                "ใครว่าเสมอกัน" เสวี่ยหมิงเลิกคิ้วขึ้นสูงถลึงตาจ้องกลับไปพร้อมแสดงท่าทางยียวนชูขวดโอสถของจิวซินในมือ "ไหนละขวดโอสถของข้า"

                จิวซินยกชูของในมือขวาขึ้นที่เบื้องหน้าตัวเอง แต่เมื่อเห็นของที่อยู่ในมือตัวเองถนัดตาเด็กสาวก็ถลึงโตมองดูอย่างไม่เชื่อเพราะสิ่งที่อยู่ในมือของนางหาใช่ขวดโอสถ แต่เป็นตุ๊กตาไม้ซึ่งเสวี่ยหมิงหยิบฉวยออกมาสับเปลี่ยนในจังหวะที่จิวซินกำลังเพ่งสมาธิหมายจู่โจมใส่เขา ในจังหวะที่นางหงายหลังกลับจนเกิดมุมอับของสายตาเสวี่ยหมิงก็พลันสับเปลี่ยนสิ่งของในชั่วเสี้ยววินาทีนั้นเอง "เจ้า...เจ้ามัน..."

                "เดี๋ยวข้ากลัวว่าเจ้าจะไม่ยินยอมก็เลยหยิบไอ้นี่ติดมือมาด้วย" มือซ้ายที่กำแน่นของเสวี่ยหมิงพลันแบออกตรงหน้า ปรากฏเชือกมัดผมสีขาวของจิวซินอยู่บนฝ่ามือ

                จิวซินมองดูด้วยความตื่นตะลึง หล่อนเผลอตัวเอามือไปจับที่ศีรษะของตัวเอง ผมที่รวบรัดไว้พลันแตกสยายออก จังหวะเดียวกับลมธรรมชาติหอบหนึ่งที่พัดผ่านมาพอดี จึงช่วยกระพือจนผมดำยาวแผ่พลิ้วออก

                เสวี่ยหมิงไม่คิดว่าหญิงสาวตรงหน้าในยามนี้เป็นคนเดียวกับหญิงสาวที่แต่งตัวสวมชุดบุรุษ เพราะความงามที่สะท้อนอยู่ในตาของเสวี่ยหมิงตอนนี้ทำเอาเสวี่ยหมิงอ้าปากค้างลืมหายใจไปชั่วเสี้ยวหนึ่ง แต่เมื่อเรียกสติกลับมาได้ท้องของเสวี่ยหมิงก็ร่ำร้องราวกลองศึกยามสงคราม เสวี่ยหมิงจึงรีบก็ยัดกระปุกยาและผ้าผูกผมคืนให้กับจิวซินในทันที ก่อนจะเอ่ยถึงเรื่องอาหารที่ตกลงกันไว้และหันหลังกลับเดินตรงไปยังโรงเตี๊ยมชะตามงคลโดยไม่ได้สนใจหญิงสาวที่ใบหน้ากำลังหงิกงอใช้สองมือรวบรั้งผมตัวเองขึ้นผูกมัดอีกครั้ง

                แม้เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจะสร้างความแปลกใจ และตื่นตะลึงให้จิวซินไม่น้อยที่พบว่าท่าร่างของเสวี่ยหมิงนั้นสามารถเอาชนะท่าร่างมายาไร้ลักษณ์ของนางเลย เพราแม้ตัวเองจะเป็นฝ่ายเสียเปรียบที่เคลื่อนบุกเข้าใส่อย่างเร่งรีบ แต่เสวี่ยหมิงกลับจู่โจมสวนกลับได้ถึง 2 ครั้งทั้งที่นางกลับทำได้แค่ซัดถูกเพียงครั้งเดียว นั่นแสดงให้เห็นว่ามือขวาของเสวี่ยหมิงนั้นเป็นเพียงเหยื่อล่อตั้งแต่ต้น แต่สิ่งที่ทำให้นางตกใจที่สุดในวันนี้หาใช่มาจากเหตุการณ์ประลองท่าร่าง แต่กลับเป็นเรื่องราวหลังจากนั้น เพราะว่าสิ่งที่ทำให้จิวซินรวมถึงคนทั้งโรงเตี๊ยมต้องตกตะลึงก็คือ...กระเพาะของมนุษย์ประหลาดผู้นี้

                ภายหลังจากที่เสวี่ยหมิงไม่ได้กินอะไรมาสองสัปดาห์ ความหิวก็ทะลุขีดจำกัดกินทุกอย่างที่ขวางหน้า บวกกับรสชาติอาหารอันยอดเยี่ยมของโรงเตี๊ยมแห่งนี้รวมกับความต้องการที่จะสั่งสอนจิวซินซึ่งขัดขวางตัวเองก่อนหน้า ทำให้หลังจากที่เสวี่ยหมิงกินไปจนอิ่มแล้ว การกินต่อมาก็เป็นเพียงแต่ปากที่ลิ้มรสชาติ ครั้นพออาหารตกลงไปในลำคอแล้วเสวี่ยหมิงก็ใช้ลมปรารเปลวเพลิงเผาทำลายอาหารทิ้งก่อนที่อาหารทั้งหลายจะตกลงไปถึงกระเพาะ และแน่นอนว่าผ่านไปเพียงแค่หนึ่งชั่วยามวัตถุดิบทั้งหมดที่โรงเตี๊ยมชะตามงคลมีก็ไม่เหลือหลอ เมื่อรู้ว่าเป้าหมายบรรลุผลเสวี่ยหมิงถึงหยุดการสวาปามลง ก่อนจะเอ่ยชมรสชาติอาหารเป็นการใหญ่ พร้อมขอตัวกลับไปยังที่พำนักของโจวอู่เว่ยปล่อยให้จิวซินและผู้คนในโรงเตี๊ยมชะตามงคลอ้าปากค้างไปตาม ๆ กัน