ข้าก็แค่คนหลงยุค ภาค 1-3 (I’m Just a Lost Man in Qin Dynasty)

บทที่ 60  ข้อตกลงกับหมู่บ้าน

หลังจากออกจากลั่วหยาง หลิวหานพาซูไป๋และอาเหมยเดินทางลัดเลาะภูเขา จนถึงหมู่บ้านเล็ก ๆ แร้นแค้นหมู่บ้านหนึ่ง

หมู่บ้านนี้ชื่อว่า “ชิงหลิน” (青林)

ตั้งอยู่ใกล้เชิงเขา ป่าไม้หนาทึบ แต่ผู้คนกลับยากจน บ้านเรือนทรุดโทรม ควันไฟดำลอยจากกองฟืนที่เผาเปลืองโดยไม่ได้ประโยชน์นัก

การพบปะ

เมื่อชาวบ้านเห็นคณะเดินทาง ก็พากันมามุงดูด้วยความระแวง มีทั้งชายชราตัวผอม หญิงชราหลังงอ และเด็กเล็กวิ่งเปลือยเท้า

ชายวัยกลางคนที่เป็นหัวหน้าหมู่บ้านก้าวออกมา ท่าทางเหนื่อยล้าแต่แววตายังมีศักดิ์ศรี

“ท่านผู้มาเยือน…นี่ไม่ใช่ที่หรูหรานัก พวกเรามีเพียงข้าวพอกินวันต่อวัน หากท่านมาหาที่พัก ข้าจะหาที่ว่างให้…แต่หากมาหวังสิ่งอื่น เกรงว่าพวกเราจะให้ไม่ได้”

หลิวหานก้าวออกมาข้างหน้า ก้มหัวเล็กน้อย

“ข้ามิได้มาขอ施舍…แต่ข้ามาเพื่อนำทางให้พวกท่านมีงานทำ และมีรายได้มั่นคง”

หัวหน้าหมู่บ้านขมวดคิ้ว “งานทำ? งานอะไรที่คนจนเข็ญใจเช่นพวกเราจะทำได้?”

คำสัญญา

หลิวหานยกสายตาขึ้น มองไปยังแนวป่าที่กว้างใหญ่

“ไม้ในป่านี้…หากเผาอย่างถูกวิธี จะกลายเป็นถ่านที่ติดไฟนาน ไร้ควัน ใช้ได้ทั้งในบ้านเรือนและกองทัพ ข้าต้องการถ่านเหล่านั้น—และข้าจะรับซื้อทุกก้อนในราคาที่เป็นธรรม”

เสียงซุบซิบดังขึ้นในฝูงชนทันที

“ไร้ควันหรือ? มีเช่นนั้นจริงหรือ?”

“ถ้าขายได้จริง…เราจะมีเงินใช้หรือไม่?”

อาเหมยรีบเสริม เสียงสดใส

“ใช่แล้ว! หากท่านร่วมมือกับพวกเรา บ้านทุกหลังจะไม่ต้องกังวลเรื่องอดอยากอีกต่อไป!”

หัวหน้าหมู่บ้านนิ่งไปนาน ก่อนถอนหายใจ

“หากคำพูดของท่านเป็นจริง ข้าจะรวมชาวบ้านทั้งหมด มาร่วมตกลงกับท่านคืนนี้ที่ศาลากลางหมู่บ้าน”

หลิวหานยกคำนับ “ข้ารับปาก ว่าหากข้าเอ่ย…ข้าจะทำให้ได้จริง”