หลังจากเรียนวิชาพละเสร็จในคาบสุดท้าย เธออาสาที่จะช่วยเก็บอุปกรณ์ให้กับคุณครูทามาโอะ เพราะเธอต้องรอพี่ชายมารับเธอใน่เย็น ฮานะยืนนิ่งอยู่ในห้องเก็บอุปกรณ์กีฬาที่แสงไฟสลัว ๆ ลอดเข้ามาจากหน้าต่างเล็ก ๆ กลิ่นเหงื่อและผ้ากีฬาอบอวลในอากาศทำให้เธอรู้สึกบางอย่างแต่ก็ยังไม่เข้าใจ
เธอหันไปสบตากับครูทามาโอะ ครูพละหนุ่ม ที่ยืนอยู่ตรงหน้า เหมือนรวบรวมความกล้าแล้วเอ่ยออกมาเบา ๆ “คุณครู...คะ ทำไมของหนูไม่เหมือนในรูปที่เรียนคะ?” เสียงเธอสั่น แต่เต็มไปด้วยความอยากรู้ ครูหันมามองด้วยแววตาที่ผสมระหว่างแปลกใจและอ่อนโยน เขาไม่ตอบทันที เพียงก้าวเข้ามาใกล้จนเธอได้ยินเสียงลมหายใจ
เขาก้มลงเล็กน้อย ใช้นิ้วชี้แตะเบา ๆ ที่ริมฝีปากของฮานะ พร้อมเอ่ยขึ้น
“ในหนังสือมันเป็นเพียงภาพรวม…แต่ของจริง มันมีรายละเอียดเฉพาะตัว” ครูทามาโอะเลื่อนมือลงสัมผัสกับหน้าอกที่เพิ่งตั้งเต้า เขาใช้ปลายนิ้วเขี่ยยอดอกเด็กหญิง ฮานะเบิกตากว้างเมื่อเขาให้เธอมองตามนิ้วและความรู้สึกบางอย่างก็แล่นเข้ามาในหัวเธอเหมือนโลกในตำราถูกเปิดออกสู่ความจริงครูทามาโอะเอื้อมมือมาอย่างระมัดระวัง ััที่แ่เบาเคลื่อนไปช้า ๆ จนเธอรู้สึกวูบวาบในท้อง
“เห็นไหม…มันตอบสนอง ไม่เหมือนภาพนิ่งในหนังสือ” ทุกการเคลื่อนไหวทำให้หัวใจเธอเต้นแรงขึ้น ร่างกายเริ่มร้อนราวกับไฟกำลังลามไปทั่วครูจับมือเธอเบา ๆ แล้วนำไปวางตรงตำแหน่งที่ทำให้เธอสะดุ้ง
“อยากรู้จริง ๆ ต้องลองสัมผัสเองนะฮานะ” ครูทามาโอะเอ่ยขึ้นหลังจากจับของของเธอมาเกาะกุมแก่นกายที่เริ่มพองตัวขึ้นในกางเกงพละ ทันทีที่ปลายนิ้วเธอสัมผัส ความรู้สึกแปลกใหม่พุ่งพล่านเหมือนคลื่นกระแทก เธอหอบหายใจ สั่นสะท้าน ขณะที่ครูยังจับมือเธอไว้มั่น เหมือนพาเธอก้าวเข้าสู่บทเรียนที่ไม่มีในตำราฮานะเม้มปากแน่น แก้มร้อนผ่าว ระหว่างที่ครูทามาโอะใช้นิ้วกับร่องรอยแยกที่ยังปิดสนิท และเธอใช้มือเรียวเล็กทั้งสองข้างกำแก่นกายนั้นไว้และรูดมือขึ้นลงตามที่ครูทามาโอะแนะนำ แล้วฮานะก็รู้สึกเหมือนปวดปัสสาวะเธอจึงบอกกับครูทามาโอะ และในไม่กี่วินาทีที่เขาเร่งความเร็วของนิ้วมือฮานะก็เกร็งขาหนีบและกระตุกตัว ตามด้วยเสียงร้อง อ๊ะะ..อ๊ะะะ.. หนู แล้วเธอก็อ่อนระทวยหมดแรงลงตรงหน้าครูทามาโอะ
ความสงสัยที่เคยอยู่ในสมุดเรียน บัดนี้กลายเป็ประสบการณ์จริงที่ทิ้งร่องรอยชัดเจนในใจเธอ
183K
