ก่อกำเนิด : เทพเซียน 9 วิบัติ [จบ]

        ตระกูลเฝิงมีมากมายในเขตตะวันตก

        แต่ตระกูลเฝิงที่มีเงินมีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น

        ตระกูลเฝิงมีแค่เงินที่ไหนกันใช้คำว่าร่ำรวยระดับแคว้นเปรียบเปรยถึงพวกเขาน่าจะเหมาะสมกว่า

        นายน้อยตระกูลเฝิงคนเดียวมีมูลค่าอย่างน้อยนับสิบล้านเหรียญทองแต่ตระกูลเฝิงมิอาจล่วงเกินได้ง่ายๆ หากล่วงเกินตระกูลเฝิงจริงๆจะไม่เป็นผลดีต่อพวกเขาสักเท่าไร

        บุรุษร่างกำยำผู้นั้นกำลังครุ่นคิดถึงข้อดีข้อเสียอยู่ในใจจากนั้นเขาก็หันไปมองพี่ใหญ่ของตนเอง แต่เห็นพี่ใหญ่ยังคงมีสีหน้าเรียบเฉยจึงวางใจ

        “ดีมากไปพาพวกเขามาหาข้า แล้วข้าจะอภัยให้เจ้า”

        “ขอรับขอรับ”

        เมื่อได้ยินว่าตนเองจะพ้นผิดผู้คุ้มกันคนนั้นก็เริ่มมีแรงแล้วลุกขึ้นทันทีเขามองซ้ายมองขวาแล้วเดินตามทางที่ตนเองเดินมาก่อนหน้านี้กลับไป

        เขารู้ว่าเฝิงเป่าเป่าพักอยู่ห้องไหนหากเขาไปถึงแล้วจะหลอกเฝิงเป่าเป่าออกมาเพื่อให้ตนเองพ้นผิดได้ไม่แน่ว่าอาจได้รับรางวัลเพิ่มเติมอีกด้วย

        แต่ขณะที่เขากำลังเดินลงจากดาดฟ้าเรือพวกเสิ่นเสวียนกำลังเดินขึ้นบันไดมาพอดีและอยู่ห่างจากผู้คุ้มกันคนนั้นไปราวหนึ่งจั้งครึ่ง

        เมื่อเห็นเฝิงเป่าเป่ามากับพวกเสิ่นเสวียนผู้คุ้มกันจึงตะลึงไป

        “คุณชายข้ากำลังจะไปเชิญพวกท่านมาเลย! นายท่านทางนั้นเรียกให้พวกเราไปหาอยู่”

        ผู้คุ้มกันไม่กลัวเฝิงเป่าเป่าแต่หวาดกลัวเริ่นเสี้ยวเทียนก่อนหน้านี้ที่โดนเริ่นเสี้ยวเทียนตบหน้าเขายังคงจำฝังใจ

        “ไสหัวไปเจ้ามันขี้ข้าไร้ยางอาย กล้าหักหลังข้า”

        พวกเขาต่างเป็นผู้ฝึกตนแน่นอนว่าต้องได้ยินสิ่งที่ผู้คุ้มกันกล่าวออกมาก่อนหน้านี้ ผู้คุ้มกันคนนี้เปิดเผยตัวตนของเฝิงเป่าเป่าออกไปเขาเสียเงินจ้างคนพวกนั้นมา แต่นี่คือสิ่งที่เขาได้รับตอบแทนอย่างนั้นหรือ

        “คุณชายเหตุใดถึงกล่าวกับข้าเช่นนี้! ข้าทำไปเพราะหวังดีต่อท่านเปิดเผยตัวตนของท่านออกไปแล้ว พวกเขาต้องดูแลท่านเป็นอย่างดีแน่นอน”

        ผู้คุ้มกันอธิบายในทันที

        “ขี้ข้าชั่วช้าแบบนี้จะเก็บไว้ทำไมฆ่าทิ้งไปเลย”

        เริ่นเสี้ยวเทียนกล่าวกับเฝิงเป่าเป่าเฝิงเป่าเป่ายังไม่เคยสังหารใครมาก่อน เห็นได้ชัดว่าหวาดกลัวการสังหารมาก

        ผู้คุ้มกันที่เดิมทียังเคารพเฝิงเป่าเป่าเป็นอย่างมากพลันเดินถอยหลังไปหลายก้าวหลังจากได้ยินคำของเริ่นเสี้ยวเทียน

        เมื่อคราวก่อนเริ่นเสี้ยวเทียนตบหน้าเขาเขาไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิตตอนนี้โจรสลัดอากาศเหล่านั้นเป็นโล่ที่แข็งแกร่งอยู่เบื้องหลังเขาถึงเวลาแก้แค้นแล้ว

        ในแววตาของผู้คุ้มกันที่มองพวกเริ่นเสี้ยวเทียนอีกครั้งเปี่ยมไปด้วยเจตจำนงสังหารเขากล่าว “คุณชาย ข้าเคารพเจ้าถึงเรียกท่านว่าคุณชายแต่เจ้ากลับไม่รู้จักแยกแยะผิดชอบชั่วดีเอาเสียเลย กลับไปเชื่อคนเหล่านี้เจ้าเดือดร้อนแน่ๆ เจ้ารู้ไหมว่าพวกเขาเป็นใคร พวกเขาแค่ดีดนิ้วก็สังหารเจ้าได้แล้ว”

        ผู้คุ้มกันชี้ไปทางโจรสลัดอากาศด้านหลังด้วยสีหน้าโหดเหี้ยม

        “ขี้ข้าชั่วช้าเช่นนี้จะเก็บไว้ให้ถึงปีใหม่เลยไหม”เริ่นเสี้ยวเทียนตบบ่าเฝิงเป่าเป่า บอกให้เฝิงเป่าเป่าลงมือสังหารอีกฝ่าย

        “ข้าใช้เงินจ้างพวกเจ้าเพื่อให้มาปกป้องข้าไม่ใช่ให้พวกเจ้ามาเป็นนกสองหัวเช่นนี้เจ้าทำแบบนี้คิดว่ามีค่ากับข้าอย่างนั้นหรือ เจ้ายังเปิดเผยตัวตนของข้าออกไปอีกรู้ไหมว่าอะไรเรียกว่าบรรทัดฐาน”

        เฝิงเป่าเป่ากำหมัดแน่นมือของเขาสั่นระริก น้ำเสียงของเขาคล้ายว่ากำลังกัดฟันอยู่เขาไม่เคยโกรธอย่างตอนนี้มาก่อนเลยชีวิตที่ถูกเลี้ยงดูเป็นอย่างดีมาแต่เด็กทำให้เขาไม่ต้องพบเจอเรื่องเลวร้ายต่างๆแม้แต่พลังยุทธ์ของเขายังเพิ่มขึ้นได้เพราะยาจากตระกูล

        กระทั่งเขาได้มาซื้อของครั้งนี้ทำให้เขาต้องระงับอารมณ์ไว้หลายต่อหลายครั้งความโกรธแค้นที่อัดอั้นอยู่ภายในจิตใจพลันปะทุออกมาอย่างมิอาจควบคุมได้

        “เจ้าให้เงินพวกข้าแต่พวกข้ามิอาจเอาชีวิตไปทิ้งแทนเจ้าได้ อีกอย่าง พวกเขาก็ต้องการเพียงแค่เงินไม่ใช่ชีวิตขอเพียงเจ้ายอมมอบให้พวกเขาอย่างว่าง่าย พวกเขาจะไม่ทำอันตรายเจ้า”

        “แต่ข้าต้องการชีวิตเจ้า”

        เฝิงเป่าเป่าก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าวพลังขั้นบรรพบุรุษปะทุออกมาจากร่างพุ่งเข้าใส่ผู้คุ้มกันที่อยู่ตรงหน้า

        ผู้คุ้มกันเห็นดังนั้นถึงกับหน้าซีดเผือดเขาถอยหลังไปสองก้าวโดยไม่รู้ตัวนี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกได้ถึงแรงกดดันจากร่างของเฝิงเป่าเป่าและแรงกดดันนี้เคล้าเจตจำนงสังหารไว้ด้วย

        เพราะเขามีพลังยุทธ์ขั้นแม่ทัพเท่านั้นต่างกับเฝิงเป่าเป่าถึงหนึ่งขั้น แม้เฝิงเป่าเป่าไม่มีประสบการณ์ในการต่อสู้ก็ไม่ใช่คนที่เขาจะสู้ได้

        “เห็นไหมพวกเขายืนอยู่ข้างหลังนี่ เจ้าอย่าทำอะไรจะดีกว่า”

        ผู้คุ้มกันกลืนน้ำลายอย่างยากลำบากเขาถอยหลังไปอีกสองก้าวเตรียมจะวิ่งหนีออกห่างจากเฝิงเป่าเป่า

        ส่วนเฝิงเป่าเป่าในตอนนี้ยังคงเดินเข้าหาเขาทีละก้าวไอพลังบนร่างแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ ในทุกย่างก้าว

        “ข้า...ข้าเอาเงินหนึ่งหมื่นเหรียญทองคืนให้เจ้า พอใจไหม”

        เขาหวาดกลัวแล้วจริงๆเมื่อไรกันที่ขั้นบรรพบุรุษคิดสังหารขั้นแม่ทัพแล้วขั้นแม่ทัพไม่มีพลังจะตอบโต้กลับได้เลย

        เฝิงเป่าเป่าที่เดินหน้าไปทีละก้าวพลันเคลื่อนย้ายร่างในพริบตาพลังน่ากลัวปะทุออกมาจากฝ่ามือ แล้วเขาก็กระโจนใส่ผู้คุ้มกันคนนั้น

        หากพลังขั้นนี้โจมตีโดนผู้คุ้มกันจริงๆอีกฝ่ายไม่ตายก็คงบาดเจ็บหนักมาก

        หลังจากสัมผัสได้ถึงพลังโจมตีของเฝิงเป่าเป่าทำให้ผู้คุ้มกันตื่นตกใจแต่แม้ว่าพลังของเฝิงเป่าเป่าจะแข็งแกร่งมาก ทว่าจะโจมตีจากทางใดก็สามารถหลบหลีกได้อย่างง่ายดายเขาจึงหนีไปทางซ้ายทันทีทำให้เฝิงเป่าเป่าโจมตีโดนความว่างเปล่า และตอนที่เฝิงเป่าเป่ายังไม่ทันได้ตั้งตัวกริชเล่มหนึ่งปรากฏขึ้นในมือของผู้คุ้มกันพร้อมกับแทงใส่เฝิงเป่าเป่า

        ประสบการณ์การต่อสู้ของเขาเหนือกว่าเฝิงเป่าเป่าอย่างเห็นได้ชัดอีกทั้งการโจมตีครั้งนี้ยังเป็นตำแหน่งที่ป้องกันลำบาก ทำให้เขาไม่ทันได้รับรู้จึงมีโอกาสสำเร็จมาก

        เฝิงเป่าเป่าแสดงเจตจำนงสังหารต่อเขาเขาจะไม่แสดงเจตจำนงสังหารต่อเฝิงเป่าเป่าได้อย่างไร หากตนเองสามารถสังหารเฝิงเป่าเป่าที่มีพลังยุทธ์เหนือกว่าได้ไม่แน่ว่าอาจได้รับรางวัลจากโจรสลัดอากาศเหล่านั้นแล้วหลังจากนี้เขาจะมีชีวิตต่างไปจากเดิม

        ทว่าจินตนาการช่างงดงามความเป็นจริงกลับโหดร้าย

        โดยเฉพาะเมื่ออีกฝ่ายเพิกเฉยต่ออำนาจของ‘เงิน’

        เมื่อรู้สึกได้ว่ามิอาจเคลื่อนตัวหนีไปได้ก้อนพลังสองก้อนพลันปรากฏขึ้นในมือของเฝิงเป่าเป่าเขาบดขยี้ก้อนพลังก้อนหนึ่งเพื่อป้องกันตัวและบดขยี้อีกก้อนหนึ่งเพื่อยิงมีดบินออกไปเล่มหนึ่งทำให้มีดพุ่งทะลุหน้าอกของผู้คุ้มกันคนนั้นไปในพริบตา

        ฉึก!

        ผู้คุ้มกันที่ถือกริชอยู่ในมือหยุดนิ่งอยู่กับที่ร่างกายของเขาแข็งทื่อไปแล้ว

        เขาค่อยๆก้มหน้ามองหน้าอกของตนเอง มีดบินเล่มนั้นพุ่งทะลุหัวใจของเขาไป ทำให้พลังชีวิตเหือดหายไปอย่างรวดเร็ว

        เขาคิดไม่ถึงเลยว่าแผนการรัดกุมของตนเองต้องมาผิดพลาดเพราะมีดบินเล่มเดียว

        ความไม่พอใจความอัปยศ และความแตกต่างระหว่างสวรรค์และนรกทำให้พลังชีวิตเหือดหายไปจากแววตาของเขา

        ตึง!

        ร่างของเขาล้มกระแทกพื้นอย่างรุนแรงกลายเป็นร่างไร้วิญญาณไปเสียแล้ว

        “สิ่งนี้ไม่เลวเลยทีเดียว”

        เสิ่นเสวียนที่อยู่ไม่ไกลได้เห็นทุกอย่างเขาพยักหน้าน้อยๆ ของชิ้นนี้ไม่ธรรมดา ก้อนพลังที่เมื่อบีบแล้วเป็นได้ทั้งพลังป้องกันตัวและโจมตีไม่เลวเลยจริงๆ แต่นี่เป็นของล้ำค่าที่คนมีเงินเท่านั้นจะครอบครองได้

        “สมควรตายจริงๆเอาเงินของข้าคืนมา”

        แม้เฝิงเป่าเป่าจะมีเงินแต่เขาดูแลเงินของตนเองเป็นอย่างดีเขาเดินมาตรงหน้าผู้คุ้มกันแล้วเอาถุงผ้าของผู้คุ้มกันออกมาจากนั้นก็เอาเงินค่าจ้างออกมาจากถุงนั้น เขาเองเป็นคนมีเงินแต่เขาไม่มีทางต้องเสียเงินเปล่า

        “นับว่าเจ้าได้เปิดประสบการณ์แล้ว”

        เริ่นเสี้ยวเทียนพยักหน้าแสดงให้เห็นว่าอีกฝ่ายไม่เลวเลยทีเดียว สิ่งนี้ตรงตามความต้องการของเขาเขาไม่อยากคิดว่าตนเองกำลังปกป้องคนขี้ขลาดอยู่

        “น่าสนใจดีนี่เจ้าเป็นคนแรกที่สังหารคนอื่นต่อหน้าข้า”

        ทันใดนั้นบุรุษร่างกำยำที่อยู่ไม่ไกลพลันกล่าวขึ้น และเสียงของเขาก็พุ่งตรงไปที่เฝิงเป่าเป่า