ก่อนออกเดินทาง มีการจุดประทัดตามความเชื่อของผู้คนในเมืองนี้ โดยขบวนคุ้มภัยนั้นประกอบด้วย ศิษย์เอกของสำนักเฟยหลง อย่าง หนิงเฟิ่ง เป็ผู้นำขบวน มี เฟยฮุ่ยเป็ผู้ควบคุมคอยออกคำสั่งศิษย์ของสำนักอีกสิบสามชีวิต (รวมทั้งหมดสิบหกคน ไม่รวม หานเทียนเสียง) และมี จิวซิน คุมท้ายขบวน
เฟยลี่พยายาม กลั้นน้ำตา ด้วยเห็นว่า วันออกเดินทางเป็วันมงคล แต่นางก็เกือบจะทำไม่ได้ เพราะ ตลอดสิบเก้าปีที่ผ่านมา เฟยฮุ่ย บุตรสาวคนเดียวของนาง มิเคยห่างไกลจากนางเลยสักครา
"เ้าอย่า ทำการใดเป็การเสี่ยง คิดอ่านสิ่งใดให้กระทำโดยรอบคอบนะลูก เ้าขึ้นเป็ผู้นำแล้วจงอย่าทำสิ่งใด เป็เล่นเหมือนเด็กๆ ดังเก่าก่อน"
"ท่านแม่อย่าได้เป็ห่วงข้าเลย ดูสิท่านแม่ให้กำเนิดข้ามา มีความแข็งแรงออกป่านนี้ หาคนทำร้ายข้าไม่ได้หรอก" เฟยฮุ่ย รีบเช็ดน้ำตาของมารดา และกอดนางอย่างทะนุถนอม
" หนิงเฟิ่ง เ้าเป็ศิษย์เอก ฝีมือเ้าดีที่สุด จงดูแลนางให้ดี ถึงแม้นางจะเป็เ้าสำนัก แต่ก็อายุน้อยกว่าเ้าหลายปี เ้าจงอย่าได้ทอดทิ้งนางเป็อันขาด" เฟยลี่หันไปสั่งคนที่เห็นว่าจะดูแลลูกของนางได้
" เ้าด้วย หานเทียนเสียง หากลูกข้าเจ็บป่วยอันใดจงเร่งปรุงยา และให้นางรีบกิน จะได้หายในเร็ววัน และคอยเตือนอย่าให้นางไปทำอะไรนอกลู่นอกทาง จนเป็อันตราย เข้าใจไหม"
ทุกคนต่างรับคำ นางเฟยลี่ เพื่อให้นางคลายความกังวลใจ และก่อนเคลื่อนขบวน เฟยหลงได้เข้ามากล่าว บางสิ่งบางอย่างกับบุตรสาวเพียงแต่ว่าได้ยินกันเพียงสองคนพ่อลูกเท่านั้น
"เอาล่ะ ไปกันได้แล้ว เคลื่อนขบวนได้" เฟยฮุ่ย ออกคำสั่งเคลื่อนขบวน
"เดี๋ยวสิ เฟยฮุ่ย...ทางนั้นมัน.." หานเทียนเสียงร้องทัก
"อะไรอีกล่ะ เ้าหมอยาฝึกหัด เสียฤกษ์หมด" รู้สึกขัดใจ เพราะมาขัดจังหวะ การออกคำสั่งด้วยความมั่นใจของนาง
" เราต้องไปประตูเมืองทางทิศเหนือ ไปทางพี่หนิงเฟิ่งหัวขบวน แต่เ้าสั่งให้ขบวนหันไปทางจิวซินนั่นมันทิศใต้..โว๊ย เ้าไปทางนั้นอีกกี่ชาติกว่าจะถึงเมืองหลวง" หานเทียนเสียงจับใบหน้านางให้หันไปดูทางที่หนิงเฟิงกำลังนั่งม้าอยู่
"เออ จริงด้วย ข้าขอโทษที" เฟยฮุ่ยหัวเราะแก้เก้อ ก่อนจะบังคับม้าให้หันไปอีกทาง
"เอาล่ะขออีกที ศิษย์สำนักเฟยหลง ทั้งหมดออกเดินทางได้" นางสั่งให้ออกเดินทางแล้วแต่ทุกคนก็ยังนิ่งอยู่
"อ้าว...ทำไมยังไม่ไปกันอีกเหรอทุกท่าน" เฟยฮุ่ย สงสัย
"ก็คนที่ว่าจ้างเ้า เขายังไม่ได้ขึ้นรถม้าเลย เ้าจะทิ้งเขาไว้ที่นี่เหรอ เขาขอไปปลดทุกข์เมื่อตอนเ้าคุยกับบิดาน่ะ" เทียนเสียงตามมา กระซิบข้างหูนาง
"ขอโทษด้วย แม่นางเฟย เวลาข้าจะออกเดินทาง ข้าชอบปลดทุกข์ก่อนน่ะ ไปกันเถอะ รถม้าท่านนี่นั่งสบายดีนะ อุ่นด้วย ท่านมานั่งกับข้าไหมจะได้ไม่หนาว" ลี่จินถามขณะกลับมาขึ้นรถม้า
เฟยฮุ่ยมองอย่างรู้สึกขัดใจ รู้สึกเสียความมั่นใจไปเล็กน้อย และมันเล็กน้อยจริงๆ เพราะนางออกคำสั่งเคลื่อนขบวนอีกเป็ครั้งที่สาม
"ขบวนคุ้มภัยเฟยหลง เคลื่อนขบวนได้"
ขบวนของสำนักเฟยหลง เดินทางมาได้ร้อยลี้ ก็พบอุปสรรคสำคัญเมื่อน้ำที่เตรียมาเริ่มหมดลง โดยที่อีกเกือบร้อยลี้จึงจะถึงเมืองถัดไปที่พอจะหาน้ำและเสบียงใหม่ได้
"แปลก เสบียงเรายังเหลือ แต่น้ำทำไมถึงหมดเร็วนัก อากาศเย็นเช่นนี้ มิน่าจะมีผู้ใดดื่มน้ำมากนัก" เลี่ยงจิน สงสัยจากประสบการณ์ที่ผ่านการเดินทางมาหลายแห่ง น้ำที่เตรียมมานั้นน่าจะพอ
"ข้ารู้ ก็เพราะ ..อุ๊บ.." เฟยฮุ่ยรีบปิดปากหานเทียนเสียงก่อนจะพูดจบประโยค
"อะไรกัน ท่านสองคนกำลังปิดบัง อะไรอยู่หรือเปล่า" เลี่ยงจินรู้สึกพบพิรุธ
"ไม่มีอะไรหรอกท่านอา เขาจะพูดเพ้อเจ้อ ข้าก็ต้องห้ามไว้" เฟยฮุ่ย ตอบเลี่ยงจิน แต่นางก็ยังไม่ปล่อยให้หานเทียนเสียงพูด จนเลี่ยงจินเห็นว่าคงไม่ได้ฟังความอะไรแน่แล้วจึงได้ขอตัวไปพักผ่อน
"อ้า อาย ไอ ไอ้ ออก อาย ไอ.." เฟยฮุ่ยปล่อยเขาทันทีที่เลี่ยงจินลุก จากไป
"จะฆ่าข้าปิดปากหรือไง... ข้า บอกว่าหายใจไม่ออก" หานเทียนเสียง ต่อว่านางทันทีที่นางปล่อยมือ
2K
