ประตูเส้นทางโบราณ

บทที่ 118 ความฝันจบลงแล้ว?

   “อัก!” พีคีส่งเสียงออกมาหลังโดนสายฝนกระทืบกลางอก สายฝนไม่สนใจแม้แต่นิดว่าพีเคจะเจ็บปวดแค่ไหน เขาเตะร่างมันจนกระเด็นไปชนกับเก้าอี้ ต่อมาสายฝนก็วิ่งอย่างรวดเร็วแล้วใช้มือขวาซึ่งไม่ได้ถือมีดชกหน้าลูกน้องพีเคคนหนึ่ง ลูกน้องพีเคที่เหลือไม่ปล่อยจังหวะนี้ไป พวกมันใช้จังหวะนี้เข้าโจมตีสายฝนทันที ก่อนหน้านี้พวกมันโมโหสายฝนมาก โมโหจนอยากจะฆ่าเขาให้ตาย น่าเสียดาย ตอนนั้นหัวหน้าพวกมันยังถูกมีดจ่อคออยู่ พวกมันไม่อาจทำอะไรได้ เวลานี้แตกต่างออกไป พีเคไม่ได้ถูกจับเป็นตัวประกันแล้ว เหล่าลูกน้องพีเคสามารถโจมตีสายฝนได้

   “เฮอะ! ไม่รู้จักดูความสามารถตัวเอง” สายฝนส่งเสียงเย็นชาพลางใช้ท่าเหยียบจันทร์ดับแสงหลบการโจมตีจากลูกน้องพีเคสามคน ท่าเหยียบจันทร์ดับแสงจากศิลปะการต่อสู้สิ้นแสงจันทรานั้นทรงพลังเพราะงั้นไม่ต้องบอกก็รู้ว่าสายฝนหลบสำเร็จหรือไม่ หากหลบไม่สำเร็จมันจะแปลกมาก สายฝนก้าวเท้าเพียงไม่กี่ก้าวเขาก็สามารถหลบการโจมตีได้ ไม่ใช่แค่นั้น เขายังทำให้ลูกน้องทั้งสามของพีเคโจมตีโดนพวกตัวเองด้วย

   “เป็นไปได้อย่างไรกัน? ทำไมแกมันถึงหลบการโจมตีของพวกเราได้?” พวกลูกน้องพีเคกล่าวด้วยความไม่เข้าใจ ทั้งๆที่พวกมันคิดว่าเขาจะต้องโดนพวกมันโจมตีแน่ทว่าผิดคาด นอกจากสายฝนจะหลบการโจมตีจากพวกมันได้แล้ว เขายังสามารถทำให้พวกมันโจมตีโดนกันเองได้อีกด้วย ผู้ชายคนนี้สามารถทำได้อย่างไรกัน? ศิลปะการต่อสู้ที่เขาฝึกฝนนั้นแข็งแกร่งขนาดไหน?

   “ฉันก็บอกแล้วไงว่าให้พวกแกดูความสามารถตัวเองซะบ้าง ไม่ใช่ว่ามีความตั้งใจอย่างเดียวจะทำให้พวกแกสามารถสู้ชนะฉันได้” สายฝนตอบพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้า ลูกน้องพีเคทั้งสี่รู้สึกอยากจะต่อยใบหน้าเขาจริงๆ ไอ้รอยยิ้มแบบนั้นคืออะไรกัน? นั่นไม่ใช่รอยยิ้มดูถูกพวกมันหรอกหรือ? ปัจจุบันเหล่าลูกน้องพีเคได้รู้แล้วว่าสิ่งที่สายฝนถนัดมากกว่าการต่อสู้คืออะไร ใช่แล้ว! มันคือทักษะการดูถูกคนอื่น ชายคนนี้จะไม่ดูถูกคนอื่นเก่งเกินไปหน่อยรึไง?

   “จากท่าทางพวกแกแล้วคงอยากต่อยหน้าฉันมากสินะ ฉันรู้สึกเสียใจจริงๆที่ไม่สามารถทำให้พวกแกต่อยหน้าฉันได้ คนอ่อนแอแบบพวกแกต่อให้ฉันจะหลับตาพวกแกก็ไม่มีทางได้ต่อยหน้าฉัน” สายฝนแสดงท่าทางเสียใจ ทักษะการแสดงของเขาถือว่ามีเลเวลเยอะพอสมควร กระทั่งลูกน้องพีเคที่เป็นศัตรูกับเขายังเผลอเชื่อไปครู่หนึ่งก่อนจะรู้สึกโกรธเกรี้ยว บ้าจริง! นี่พวกมันเชื่อศัตรูหรือ?

   เวลานั้นสายฝนพลันกล่าวขึ้นกะทันหัน “แกคิดว่าการลอบโจมตีกระจอกๆแบบนี้จะทำให้ฉันบาดเจ็บได้หรอ? ก่อนจะลอบโจมตีฉันแกควรไปเรียนรู้วิธีการลอบสังหารจากนักฆ่าอันดับท็อปของโลกซะก่อน ฝีมือแกน่ะมันไม่มากพอจะทำให้ฉันบาดเจ็บได้ แกกับลูกน้องแกนี่ไม่แตกต่างกันเลย” ส่ายหัวไปมาจากนั้นจึงขยับร่างกายหลบหมัดพีเค มีดในมือซ้ายสายฝนเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วแทงทะลุมือพีเคข้างที่ไม่ได้ใช้โจมตี

   อ๊ากกกกกกก! ความเจ็บปวดจากการโดนมีดแทงทะลุมือเป็นผลให้พีเคกรีดร้องเสียงดัง ในเวลาเดียวกันสายฝนก็ดึงมีดออกมา ต่อไปก็ต่อยหน้าศัตรูและเตะมันไปทางลูกน้องน้องของมัน เหล่าลูกน้องพีเคถึงกับอึ้งเมื่อเห็นสิ่งที่สายฝนทำ เขาโหดร้ายเกินไป! ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อยในการแทงมีดใส่หัวหน้าพวกมัน ฉับพลันพวกลูกน้องพีเครู้สึกเสียใจ ทำไมพวกมันต้องไปหาเรื่องกับคนที่โหดร้ายแบบนี้ด้วย ดูจากท่าทางแล้วสายฝนคงจะสามารถใช้มีดปาดคอคนได้โดยไม่กระพริบตา

   “แกหุบปากได้แล้ว ร้องอะไรอยู่ได้ น่ารำคาญชะมัด” สายฝนพุ่งเข้าหาพีเค ต้องการจะหยุดไม่ให้ฝ่ายตรงข้ามกรีดร้องเสียงดัง เห็นเช่นนั้นชายทั้งสี่ซึ่งเป็นลูกน้องพีเคก็รีบมาขวาง ถึงพวกมันจะเป็นหมาแต่พวกมันก็เป็นหมาที่จงรักภักดี ไม่ใช่ว่าลูกน้องทั้งสี่ของพีเคไม่กลัวสายฝน กลับกันเลย พวกมันกลัวสายฝนมาก การกระทำก่อนหน้านี้ของสายฝนแสดงให้เห็นว่าเขาเป็นคนที่ไม่มีความปรานี ใครที่เป็นศัตรูกับชายคนนี้จะไม่มีจุดจบที่ดี อย่างไรก็ตาม หมาจงรักภักดีต่อผู้เป็นนายมาก มันสามารถสละชีวิตเพื่อผู้เป็นนายได้

   ‘ทำไมมีแต่พวกจงรักภักดี?’ สายฝนรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันที ตั้งแต่เขาเข้าสู่โลกผู้เหนือธรรมชาติ เขาก็เจอแต่หมาที่จงรักภักดีต่อผู้เป็นนาย นิวลิน ฉี ชายที่ปกป้องริน ทั้งสามที่กล่าวไปภักดีต่อนิวลินมาก นึกถึงชายที่ปกป้องรินสายฝนก็อดรู้สึกหัวเสียไม่ได้ ทั้งๆที่ตัวเองจะตายอยู่แล้วแท้ๆกลับยังเลือกภักดีต่อนิวลินอยู่ บัดซบจริงๆ นิวลินมันใช้วิธีอะไรกันแน่ถึงทำให้มีคนจงรักภักดีมันมากขนาดนี้?

   “พวกแกทำให้ฉันรู้สึกหงุดหงิดจริงๆ” ด้วยท่าเหยียบจันทร์ดับแสงสายฝนข้ามผ่านเหล่าลูกน้องนิวลินมาได้อย่างง่ายดาย เพียงไม่นานเขาก็มาถึงพีเคซึ่งเวลานี้สติเริ่มไม่ชัดเจน ฉึก! มีดถูกแทงเข้าตำแหน่งหัวใจ พีเคเสียชีวิตทันที! หลังพบว่าฝ่ายตรงข้ามเสียชีวิตแล้วสายฝนพลันดึงมีดออกด้วยความเร็วสูงและจากนั้นก็เตะร่างไร้วิญญาณของพีเคกระเด็นไปไกล

   “ลูกพี่!” ชายทั้งสี่ซึ่งเป็นลูกน้องพีเคตะโกนออกมาเมื่อเห็นสภาพหัวหน้า ฉับพลันพวกมันรีบวิ่งไปที่ร่างพีเค สายฝนไม่คิดจะขัดขวาง เขารอดูว่าจากนี้ต่อไปจะเกิดอะไรขึ้น ลูกน้องพีเคจะทำยังไง? เหตุการณ์ต่อจากนี้เป็นสิ่งที่ไม่เคยเกิดในความเป็นจริง สายฝนไม่รู้ว่ามันจะเป็นอย่างไร ถามว่าสายฝนรู้สึกเสียใจกับสิ่งที่ทำลงไปมั้ย? ตอบทันทีเลยว่าไม่ กับศัตรูเขาไม่มีทางสงสาร ถ้าเขาสงสารศัตรู จะเป็นเขาเองที่มีสภาพไม่ต่างจากพีเค สายฝนเพิ่งเริ่มต้นเดินบนเส้นทางการเป็นผู้แข็งแกร่ง เขาจะไม่ยอมตายเด็ดขาด

   “หากฉันอยากเป็นผู้แข็งแกร่งมันไม่มีทางที่มือของฉันจะไม่เปื้อนเลือด” สายฝนกล่าวเบาๆกับตนเอง เสียงเขาเบามาก พวกลูกน้องพีเคไม่มีทางได้ยิน ถึงพวกมันจะได้ยินสายฝนก็ไม่สนใจ สุดท้ายแล้วพวกมันก็ทำอะไรเขาไม่ได้ ที่นี่คือโลกความฝัน เขาจะทำอะไรก็ได้ยังไงความจริงก็ไม่เปลี่ยนแปลง

   “พวกแกต้องการจะพูดอะไรหน่อยมั้ย?” สายฝนเอ่ยขึ้นพลางก้าวเท้าเดินเข้าหาร่างลูกน้องพีเคช้าๆ ไม่เร่งรีบ

   “แก! ไอ้สายฝนแกทำให้ลูกพี่ต้องตาย!” ลูกน้องทั้งสี่ของพีเคกล่าวด้วยนํ้าเสียงดุร้าย พวกมันคำรามก่อนพุ่งโจมตีสายฝน สายฝนไม่คาดคิดว่าการที่พีเคเสียชีวิตจะทำให้ลูกน้องทั้งสี่ของมันคลุ้มคลั่ง สายฝนไม่เข้าใจความรู้สึกพวกลูกน้องพีเคในตอนนี้เลยแม้เพียงนิด ยกเว้นตัวเขาเองไม่ว่าใครจะเป็นใครที่ตายมันก็ไม่อาจทำให้สายฝนคลุ้มคลั่งได้

   “ในเมื่อพวกแกต้องการตาย ฉันก็จะทำตามที่พวกแกต้องการ” สายฝนเคลื่อนไหวร่างกาย เขาดึงความแข็งแกร่งสูงสุดของระดับศูนย์ออกมาใช้งาน ความเร็วเหนือกว่าเดิมหลายเท่า พละกำลังมากกว่าก่อน ใช้เวลาไม่นานเขาก็สามารถจัดการเหล่าลูกน้องพีเคลงได้หมด

   ณ ปัจจุบัน เหลือเพียงสายฝนกับแฟนกล้าสองคนอยู่ภายในร้าน พีเคและลูกน้องมันได้กลายเป็นศพไปเรียบร้อยแล้ว ขณะที่สายฝนตัดสินใจออกจากร้านอาหารสติของเขาพลันดับลง ‘หรือว่าทักษะฝันเลือดนิรันดร์จะหยุดทำงานแล้ว?’ นั่นคือความคิดสุดท้ายของเขาก่อนที่สติจะหายไป

---