ไม่มียังไม่ได้คิด

"เจน!! ข้าต้องการห้องว่างๆ เงียบๆสักห้องนึง"

ผู้กล้าพูดเสียงดังขึ้น

"ค่ะ ฉันจะจัดการให้ค่ะ"

เจนเอาปากไปใกล้ไมค์ และพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงแปลกๆ

หลังจากนั้นผู้กล้าได้ จูงมือของลินลี่และเดินไปที่ประตูทางออก

"ลินลี่....ลินลี่ไม่ควรออกไป มีคนนิสัยไม่ดีอยู่ข้างนอกเต็มไปหมด "ลินลี่ใช้มือทั้งสองจับไปที่มือของผู้กล้าแล้วพูดออกมาพร้อมกับร่างกายที่สั่นด้วยความกลัวราวกับสัตว์ตัวเล็กที่ได้รับบาดเจ็บ ลินลี่มองหน้าของผู้กล้าแล้วก็ส่ายหลายครั้ง ผู้กล้าเห็นแบบนั้นจึงพูดออกมาว่า

"ไม่ต้องกลัวเชื่อใจพี่ชายนะ"

ผู้กล้าก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวน และอ่อนโยนพร้อมกับยิ้มให้ลินลี่เพื่อให้ความมั่นใจ

ลินลี่มองหน้าผู้กล้าและพยักหน้าช้าๆ

"คุณผู้กล้าจะทำอะไร หนะ"

คนที่พูดขึ้นมานั้นคือ นักวิทยาศาสตร์ คนนึงที่เป็นห่วงความปลอดภัยของเขตกักกัน T-1600

"ข้าแค่จะนำนางออกไป รักษา"

ผู้กล้าพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ต่างจากตอนที่คุณกับเด็กน้อยลินลี่มาก

"แต่ถ้าจะนำ T-1600 ออกจากห้องกักกั-"

"นางมีชื่อว่า 'ลินลี่' "

ผู้กล้าพูดขัดด้วยน้ำเสียงที่ขุ่นเคือง ลินลี่ที่อยู่ข้างๆ ตกใจกลัวที่ผู้กล้าทำน้ำเสียงแบบนั้น แต่ก็ยังรู้สึกมีความสุขน้อยๆ เพราะไม่มีใครเรียกชื่อของเด็กน้อยเท่าไหร่ ไม่ว่าจะบอกชื่อของเธอไปกี่ครั้ง แต่ทุกคนก็เอาแต่เรียกเธอว่า T-1600 ราวกับว่าเธอเป็นแค่ของชิ้นนึงเท่านั้น

"และที่สำคัญ ข้าไม่จำเป็นต้องขออนุญาตใคร ข้าคือผู้กวาดล้างที่ ได้รับการรับรองจาก หัวหน้าองค์กรของพวกเจ้าแล้ว ว่าสามารถทำอะไรก็ได้"

ผู้กล้าพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง แต่แฝงด้วยอะไรบางอย่าง

"ขออภัยด้วยครับ ท่านผู้กวาดล้าง"

"จัดหาห้องให้เรียบร้อยแล้วค่ะคุณผู้กล้า "

เจนเดินเข้ามาพร้อมกับยิ้มให้ผู้กล้า ส่วนลินลี่นั้นเกาะชายเสื้อของผู้กล้าและหลบอยู่ข้างหลัง มองดูแล้วน่ารักอย่างยิ่ง

'เหมือน.....ลูกติดพ่อเลยแหะ' เจนคิดในใจแล้วรู้สึกถึงสายตาของผู้กล้า จึงไม่พูดอะไรและเดินนำไป ผู้กล้ากับลินลี่ก็เดินตามไปติดๆ หลังจากนั้นไม่นานก็ถึงห้องที่เจนจัดหามาให้ ผู้กล้ากับลินลี่เดินเข้าไปข้างในห้อง และปิดประตูลง

ห้องไม่เล็กและไม่ใหญ่มาก ขนาดประมาณ ห้าคูณห้าเมตร ข้างในห้องไม่มีอะไรเลยสักอย่างมีแค่ไฟบนเพดานเท่านั้น

ผู้กล้าเดินสำรวจไปรอบๆห้อง

ตึง.....ตึง.....ตึง

เสียงผู้กล้าเดินเคาะไปทั่วห้อง จนแน่ใจว่าไม่มีเครื่องดักฟัง หรือเครื่องมือตรวจจับอื่นๆ ในห้องผู้กล้าจึงเริ่มพิธี

.

.

.

.

.

.

แกร๊ก

หลังจากเสียงดังขึ้นประตูก็เปิดออก ผู้กล้าออกมาพร้อมกับลินลี่ที่ยังคงเกาะชายเสื้อของผู้กล้าและเดินตามาติดๆ โดยไม่พูดไม่จาใดๆเลยทั้งคู่

"สำเร็จไหมคะ ผู้กล้า"

เจนถามด้วยความสงสัย

"อืม"

"พาข้าไปเดินดูต่อ เด็กคนนี้ข้าจะรับเลี้ยงดูเอง"

"ค่ะได้ค่-"

"คะ!!!?"

เจนรู้สึกไม่อยากเชื่อหูตัวเอง

"ก็ ลินลี่ ตอนนี้ไม่มีทั้ง พ่อหรือแม่ถูกหรือไม่ ข้าจะรับเลี้ยงดูเอง"

ผู้กล้าไม่สนใจอาการของเจนที่ดูตกใจเกินเหตุ และตอบด้วยเสียงเรียบนิ่ง

"คะ....ก็จริงค่ะแต่ว่-"

"หืม?"

ผู้กล้าพูดขัดขึ้นมา พร้อมกับมองไปที่หน้าของเจน ด้วยสายตาที่ราวกับจะสื่อว่า เจ้าไม่มีสิทธ์ปฏิเสธ

เจนสะดุ้งขึ้น พร้อมกับพูดว่า "ค่ะได้ค่ะไม่มีปัญหาใดๆ ทั้งสิ้นค่ะคุณผู้กล้า"

"อืมดี"

"เย้ เย้ เย้ หลังจากนี้ลินลี่จะได้ไปอยู่กับพี่ชายหละเย้"

ลินลี่ดีใจและกระโดดโลดเต้นไปรอบๆ ผู้กล้า แต่ไม่มีท่าทีที่จะออกห่างจากผู้กล้าเลยสักนิดเดียว

.

.

.

.

ระหว่างทางที่เดินสำรวจ จากการดูสถานที่ที่เงียบๆ  เรียบง่ายก็เปลี่ยนไปเป็นการดูสถานที่ที่ดูมีความสุขและคึกคักขึ้นมา หลังจากมีลินลี่มาด้วยเธอมองทุกอย่างด้วย ความสงสัยและมักจะถามขึ้นทุกครั้งที่เห็นอะไร แปลกใหม่ นู้นคืออะไร นั้นคืออะไร ลินลี่ถามอย่างสงสัยตลอดทาง

ส่วนคนที่ตอบร้อยแปดคำถาม แน่นอนว่าไม่ใช่ผู้กล้า แต่เป็นเจนตลอดทางผู้กล้ายังคงพูดเท่าที่จำเป็นไม่คิดจะ คุยอะไรกับเจนด้วยซ้ำส่วนใหญ่เวลาเจน แนะนำสถานที่ก็เหมือนกับเจนพูดคนเดียวเพราะไม่ว่าจะพูดอะไร ผู้กล้าก็ไม่หือไม่อือ ไม่คิดจะตอบด้วยซ้ำ

นั้นทำให้เจนเคืองหน่อยๆ หลังจากมีลินลี่เข้ามา เจนก็ตอบคำถามลินลี่และคุยกันอย่างสนุกสนาน แต่ลินลี่ยังคงเกาะชายเสื้อของผู้กล้าไม่ปล่อยมือและ ยังคงเดินตามหลังผู้กล้าตลอดทางจนจบ

'นี้เหมือนพาเด็กมาทัศนศึกษาเลย'เจนคิดเพราะคงไม่มีเด็กคนไหนที่ได้เห็น องค์กร SCP แบบทุกซอกทุกมุมขนาดนี้แน่

'แต่การที่ลินลี่ เข้ามาก็ไม่แย่นะไม่รู้สึกถึงความกดดันจากผู้กล้าเลย แถมผู้กล้ายังยิ้มด้วย.....หล่อ จริงๆแหะ'เจนมองหน้าผู้กล้าและคิด

แปะ แปะ

เจนตบหน้าตัวเอง 'คิดบ้าอะไรเนี่ย'

ผู้กล้ากับลินลี่มองหน้าเจนด้วยสายตาแปลกๆ 

"ไม่มีอะไรคะ คุณผู้กล้าเข้าใจโครงสร้างและก็ข้อมูลเบื้องต้นของหมายเลขต่างๆ แล้วใช่ไหมค่ะ"

เจนพูดขึ้น

"ใช่"

"มีอะไรอยากจะถามไหมค่ะ"

"มี ที่พักข้าหละ"

"ท่านผู้นำองค์กร SCP จัดหาให้เรียบร้อยแล้วคะ"

"พาข้าไป"

"ได้ค่ะ"

หลังจากนั้นเจนก็ได้โทรเรียกคนขับรถให้มารับ หลังจากที่เห็นรถอยู่ในระยะสายตาก็มีสิ่งที่ทำให้เจนใจหาย เพราะไม่รู้ตั่งแต่เมื่อไหร่ที่มีดาบมาอยู่ในมือของผู้กล้า และผู้กล้าตอนนี้น่ากลัวมาก

"เอ่อ........คุณ....ผู้กล้าคะมีอะไรหรือป่าวค่ะ"

เจนกลั้นใจพูดขึ้น

"อสูรเหล็กที่มาบุกรุกเกาะของข้า ก่อนหน้านี้หรอ"

ผู้กล้าพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่เป็นมิตรสุดๆ พร้อมกับมองมาทางเจนด้วยสายตาที่น่ากลัว ส่วนลินลี่เกาะชายเสื้อของผู้กล้าแน่นขึ้นและค่อยๆออกห่างจากเจน

"ไม่ใช่คะนั่นแค่รถ ธรรมดาเองค่ะไม่ทำอันตรายคุณแน่นอนค่ะ"

ผู้กล้าฟังแล้วก็ลดดาบลงแต่ดาบไม่ได้หายไปเหมือนปกติ ผู้กล้ายังคงระวังตัวอยู่ไม่คิดจะเชื่อคำพูดของเจนง่ายๆ พอเห็นผู้กล้าระวังตัวทาง ลินลี่เองก็แอบอยู่ข้างหลังผู้กล้าเต็มที่ อีกนิดจะขี่หลังผู้กล้าแล้ว

"เชิญค่ะ"

หลังจากรถมาหยุดอยู่ข้างหน้าผู้กล้า เจนก็เดินไปเปิดประตูรถ ให้ผู้กล้ากับลินลี่ ผู้กล้าเดินขึ้นไปก่อนจะมองสำรวจจนทั่วรถและโยนเศษหินที่เก็บ ได้ข้างทางไป แถวๆพวงมาลัยรถ จนมีเสียงบางอย่างพัง

หลังจากนั้นก็ส่งสัญญาณให้ลินลี่ตามขึ้นมา ผู้กล้านั่งฝั่งซ้ายสุด และลินลี่นั่งบนตักของผู้กล้า ส่วนเจนนั่งอยู่ขวาสุด

"คุณผู้กล้าไม่ชอบเครื่องดักฟังสินะค่ะ?"

"อืม มันน่ารำคาญ"

ทางคนขับก็ตกใจเพราะผู้กล้ารู้ว่าเครื่องดักฟังอยู่ตรงไหน ได้อย่างแม่นยำแถมยังทำลายทิ้งได้โดยไม่กระทบกับส่วนประกอบอื่นๆเลย

.

.

.

.

.

.

.

.

หลังจากนั้นไม่นานก็มาถึงที่พัก ที่พักนี้ตั่งอยู่ในเขต ชนนบท ไม่ค่อยมีคนให้เห็นแต่ก็ยังมีอยู่บ้าง บ้านของผู้กล้า ไม่สิเรียกว่าบ้านคงไม่ถูก เพราะมันคือ คฤหาสน์ ขนาดใหญ่ ที่มีพร้อมทุกอย่างโรงจอดรถ เครื่องอำนวยความสะดวกทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นทีวี จนไปถึงสระน้ำ

"ที่นี่จะเป็นที่พักที่อยู่ใน การดูแลของคุณจะไม่มีใครมีสิธเข้าไปถ้าไม่ได้รับอนุญาตจากคุณ"

มีคนพูดขึ้นทุกคนจึงหันไปมองคนที่พูดขึ้นมา

"หัวหน้าค่ะ!?"

เจนร้องด้วยความตกใจ แต่หัวหน้าองค์กร SCP ดูจะไม่สนใจเจนแต่เดินไปหาผู้กล้าและส่งบางอย่างให้

"หืม?"

ผู้กล้ารับด้วยความแปลกใจ

"นี้คือโทรศัพท์ครับ เป็นเครื่องมือสื่อสารที่คุณต้องการครับ และได้บันทึกเบอร์ของผมไว้แล้วครับ ขาดเหลืออะไรก็บอกผมได้เลยครับ"

"อืม"

"งั้นก็ดีเลยครับ คุณผู้กล้-"

"ข้าต้องการอย่างอื่นอีก"

ผู้กล้าพูดขัดขึ้นมา

"อะไรที่คุณต้องการอีก งั้นหรอครับคุณผู้กล้า"

"ข้า.....ต้องการคนสอนให้ใช้เจ้า โทรศัพท์ นี้ ข้า...ใช้ไม่เป็น และ-"

พอลินลี่ได้ยินสิ่งที่ผู้กล้าพูดลินลี่ก็กระโดดอย่างตื่นเต้นพร้อมกับพูดว่า "ลินลี่ใช้เป็นค่ะ ลินลี่ใช้เป็นลินลี่จะสอนพี่ชายเองนะคะ"

ผู้กล้าที่ได้ยินแบบนั้นก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มน้อยๆ"ได้สิขอบคุณมากนะลินลี่"ผู้กล้าพูดออกมาอย่างอ่อนโยนก่อนจะเปลี่ยนโทนเสียงไปเลยเมื่อหันกับมาพูดกับ ผู้นำองค์กร SCP "ข้าต้องการอีกเครื่องสำหรับ ลินลี่"

"ได้ครับผมจะจัดหามาให้ครับ"ผู้นำองค์กร SCP ตอบอย่างรวดเร็วพร้อมกับแอบคิดในใจว่า'สองมาตรฐานชัดๆ เลยนี้!!' อย่าว่าแต่ผู้นำองค์กร SCP แม้แต่เจนยังรู้สึกแบบนี้อย่างชัดเจน

โทรศัพท์ที่ผู้กล้าได้คือโทรศัพท์ รุ่นใหม่ที่ใช้หน้าจอสัมผัส ผู้กล้ามองไปที่โทรศัพท์มือถือ และกลับด้านไปมาดู

"อีกอย่างข้าไม่ชอบให้มีคนติดตามดักฟังข้า เอามันออกไป"

ผู้กล้าพูดพลางโยนโทรศัพท์มือถือไปให้ ผู้น้ำองค์กรSCP ทำให้ผู้นำองค์กร SCP ถึงกับเหงื่อตกเพราะถึงแม้ผู้กล้าจะไม่รู้จักว่ามันคืออะไรทำงานอย่างไร แต่รับรู้ถึงการมีอยู่ของเครื่องติดตามกับเครื่องดักฟังที่ผู้นำองค์กร แอบใส่ไว้ได้ แต่ตัวผู้นำองค์กร SCP ก็ตอบกลับไปอย่างใจเย็น

"ได้ครับขออภัยด้วยครับ"

___________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________