[จบ] ย้อนเวลากลับมาในยุค 70 : ฉันขอเป็นนางร้ายบ้างแล้วกัน!

บทที่ 32 พลาดท่าเสียที

ก่อนไปที่ไร่ ข่งมี่เสวี่ยไม่มีทางเลือก จึงติดต่อไปหากู้จินเยว่พลางร้องไห้โฮและเล่าเรื่องทั้งหมดให้เขาฟัง

"พี่กู้ ฉันไม่ได้ใส่ร้ายหรือกล่าวหาอากู้เลย อากู้ต้องเข้าใจฉันผิดแน่... ฉันเองก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเรื่องของฮั่วฮั่วที่เขาพูดหรือเปล่า..." ทุกคำพูดของข่งมี่เสวี่ยเต็มไปด้วยความรู้สึกน้อยใจ 

เธอน้อยใจมาก น้อยใจจนทนไม่ไหว

กู้จินเยว่ได้ยินมาว่าอาของเขาถูกส่งไปทำงานในระดับล่าง แต่เขาไม่คิดเลยว่าจะได้ไปอยู่ในสถานที่เดียวกับพี่น้องตระกูลถง และยิ่งไม่คิดว่าถงฮั่วก็จะอยู่ที่นั่นด้วย

แต่ในเมื่อถงชุนจิ้งอยู่ที่นั่น การที่ถงฮั่วไปพึ่งพาพี่ชายของเธอก็ถือว่าเป็นเรื่องปกติ

แต่เธอจะไปพูดเรื่องไม่ดีของมี่เสวี่ยต่อหน้าอาของเขาได้อย่างไร

อาของเขาเชื่อจริง ๆ หรือ

กู้จินเยว่คิดหาวิธีขอเบอร์โทรศัพท์ที่ทำงานของอาชายจากคุณปู่

"อาครับ ผมจินเยว่!"

กู้ซือขมวดคิ้มเล็กน้อย เอ่ยเสียงเย็นชา "มีอะไร"

กู้จินเยว่รู้สึกประหม่าโดยไม่รู้ตัว "อาครับ ผมได้ยินคุณปู่บอกว่าคุณไปชนบท? ตอนนี้ที่ชนบทคุณเป็นอย่างไรบ้าง มีอะไรที่ไม่คุ้นเคยบ้างไหม"

กู้ซือตอบอย่างเฉยชา "ฉันยุ่งมาก ถ้าไม่มีเรื่องสำคัญก็อย่าโทรมา มีเรื่องอะไรก็ให้ไปหาพ่อของนาย"

กู้จินเยว่ “ฮัลโหล! ฮัลโหล! อาครับ…”

กู้ซือวางสายไปแล้ว

ไม่นานโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีก

คราวนี้กู้จินเยว่ไม่กล้าพูดเยิ่นเย้ออีก "อาครับ ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณ!”

"พูดมา"

"คุณอา เรื่องพี่น้องตระกูลถงกับมี่เสวี่ย คุณเข้าใจผิดอะไรหรือเปล่า?”

“ไม่มีการเข้าใจผิด”

"ถงฮั่วพูดอะไรต่อหน้าคุณหรือเปล่า? เรื่องระหว่างผมกับมี่เสวี่ยเป็นเพียงความเข้าใจผิด ผมกับเธอ..."

กู้ซือตัดบทเขาอย่างหงุดหงิด "ถ้านายคิดว่าพวกเขาถูกกระทำอย่างไม่เป็นธรรม แสดงว่านายก็เป็นพวกเดียวกับพวกเขา ฉันสามารถช่วยส่งนายเข้าไปปรับปรุงทัศนคติด้วยกันได้นะ"

กู้จินเยว่พูดไม่ออก ไม่กล้าพูดเรื่องนี้ต่ออีก ความจริงแล้วเวลาหนึ่งเดือนก็ไม่นานเท่าไหร่?

"อาครับ ถงฮั่วสร้างปัญหาให้คุณหรือเปล่า? ผมขอโทษแทนเธอด้วยนะครับ!"

สายตาขอกู้ซือเปลี่ยนไป "กู้จินเยว่ นายก็มาทำงานในชนบทด้วยสิ!"

"อะไรนะครับ?" กู้จินเยว่ยังไม่เข้าใจ ไม่รู้ว่าทำไมเขาจะต้องไปทำงานในชนบท

กู้ซือพิงพนักเก้าอี้ "นายไม่ได้ว่างหรอกหรือ? มาเป็นเยาวชนนักเรียนในชนบทเลยเถอะ!"

กู้จินเยว่รีบอธิบาย "คุณอา ผมไม่ว่างหรอก ผมก็ยุ่งเหมือนกัน!"

กู้ซือพูดตรง ๆ "ตกลงตามนี้ ฉันจะบอกให้พ่อของนายรู้"

กู้จินเยว่ถูกวางสายใส่

"บ้าเอ้ย!" เขาโทรศัพท์ไปขอร้อง แต่ไม่เพียงไม่ได้รับความเห็นใจ กลับยิ่งทำให้ตัวเองเดือดร้อนอีก!

กู้จินเยว่จะไปชนบททำไม?

สิ่งที่กู้จินเยว่ไม่รู้ คือในคืนนั้นพ่อกู้ถูกเรียกไปที่บ้านเก่าของตระกูลกู้

ทั้งสองคนสนทนาพร้อมกับเล่นหมากรุก

"กู้ซือพูดมีเหตุผล จินเยว่ยังใจร้อน หุนหันพลันแล่น ไม่สุขุมพอ"

พ่อกู้มีลูกชายเพียงคนเดียว การส่งเขาไปทำงานในชนบทในฐานะเยาวชนนักเรียนจึงยังลังเลอยู่บ้าง

ผู้เฒ่ากู้กล่าวว่า "กู้ซือไม่ได้อยู่ที่อำเภอชิงผิงหรือ? มีอาของเขาอยู่ด้วย แกยังกลัวอะไรอีก?"

พ่อกู้รู้สึกหวั่นใจ เพราะเรื่องการลักพาตัวในอดีต ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับกู้ซือแทบไม่เหลือความเป็นพี่น้องต่อกันอีกเลย

แต่เมื่อเห็นกู้ซือมีอนาคตสดใสแบบนี้ เขายังหวังว่าลูกชายของตัวเองจะสามารถสร้างความสัมพันธ์กับกู้ซือได้

"พ่อครับ ขอให้ผมคิดดูก่อนนะ"

ผู้เฒ่ากู้เอ่ย "ลูกชายของแกเติบโตมาดีเกินไป แกมีลูกชายเพียงคนเดียว แต่ก็ไม่สามารถรับประกันได้ว่าจะดูแลเขาไปได้ตลอดชีวิต การให้เขาได้ไปประสบความยากลำบากบ้าง จะช่วยให้เขาสามารถรับมือกับสถานการณ์ฉุกเฉินต่าง ๆ ในอนาคตได้ ต้องอดทนต่อความทุกข์ยากเท่านั้นถึงจะลิ้มรสความหอมหวานได้"

ผู้เฒ่ากู้หมายถึงเรื่องที่ตระกูลกู้ถอนหมั้นเมื่อเร็วๆ นี้ ความสามารถในการแก้ปัญหาและความสามารถในการปรับตัวของกู้จินเยว่ไม่ดีพอ

พ่อกู้ถูกโน้มน้าวจนยินยอมตกลง

อีกด้านหนึ่ง ข่งมี่เสวี่ยซึ่งอยู่ที่ไร่ไม่ได้รับมอบหมายงานหนักเนื่องจากมีโรคหัวใจ นอกจากการให้อาหารหมูแล้ว เธอก็เพียงแค่ตัดหญ้าสำหรับหมูเท่านั้น

แต่สำหรับข่งมี่เสวี่ยที่ไม่เคยทำงานในไร่นามาก่อน เธอยังไม่เคยเห็นแม้แต่หมูเป็น ๆ ด้วยซ้ำ จะพูดถึงการให้อาหารหมูได้อย่างไร

เพียงไม่กี่วันในไร่ ข่งมี่เสวี่ยก็ถูกชีวิตทำร้ายจนเหมือนดอกไม้ที่สูญเสียความมีชีวิตชีวา  ดวงตาไร้แววตา

ธอหวังทุกวันว่ากู้จินเยว่จะมาเหมือนเจ้าชาย ช่วยเธอไปจากสถานที่ที่สกปรกและเหม็นเน่าแห่งนี้

วันเวลาค่อย ๆ ผ่านไป กู้จินเยว่ที่เธอรอคอยตอนนี้ขึ้นรถไฟมาแล้ว

มองดูผู้คนและสิ่งของที่เคลื่อนที่ผ่านไปด้านหลัง กู้จินเยว่จากเดิมที่ไม่เต็มใจแต่ไม่มีทางต่อต้านได้ ตอนนี้เริ่มจินตนาการถึงสีหน้าตกใจของถงฮั่วเมื่อเธอเห็นเขาที่ชนบท

สำหรับข่งมี่เสวี่ย ตอนนี้เธอถูกกู้จินเยว่ลืมไปชั่วคราว

ถงชุนจิ้งมีประสบการณ์การเป็นเยาวชนนักเรียนมาหลายปี แม้ว่าชีวิตในการปรับปรุงทัศนคติจะยากลำบากกว่า แต่เขาก็ปรับตัวได้ดีกว่าคนอื่น ๆ

ถงชุนชู่ไม่มีเวลาปรับตัว ตกจากสวรรค์สู่นรกทันที และใช้ชีวิตในไร่อย่างยากลำบาก ต้องตื่นตั้งแต่เช้าและทำงานจนดึก งานที่เขาทำในช่วงนี้มากกว่างานทั้งหมดที่เคยทำในช่วงชีวิตแรก

ถงชุนชู่ยืมเงินห้าหยวนจากข่งมี่เสวี่ย เพื่อใช้ในการ ‘ติดต่อ’ และโทรศัพท์

เขาโทรศัพท์ไปพ่อที่โรงงานทอผ้า ร้องไห้เล่าให้ฟังว่าถงฮั่วไม่เห็นแก่พี่น้อง ร้องไห้เล่าถึงความทุกข์ยากที่เขาและพี่ชายต้องเผชิญในชนบท!

“พ่อ ช่วยหาวิธีพาผมกลับบ้านหน่อย! ผมเหนื่อยจะตายแล้ว…”

ถงต้าไหลไม่มีความสามารถที่จะพาเขากลับมาจากชนบทได้ทันที อย่างน้อยก็ต้องอยู่ครึ่งปี และต้องมีผลงาน และมีงานในเมือง

สำหรับเรื่องงาน โชคดีที่มีน้องภรรยาช่วยจัดการ แต่เรื่องอื่น...ดูเหมือนจะไม่ราบรื่นนัก

โดยเฉพาะตอนนี้ลูกชายยังทำผิดและถูกส่งไปปรับปรุงตัวที่ไร่ แม้ว่าจะมีสิทธิ์กลับเมืองหลังจากหนึ่งปี แต่เขาก็ไม่มีโอกาสได้รับมันเลย

"แกอดทนไปก่อน ฉันจะปรึกษากับน้าของแก ดูว่ามีทางแก้ไขไหม" ถงต้าไหลทำได้เพียงปลอบโยนเขาเท่านั้น

หลังวางสายแล้ว ถงต้าไหลก็รู้สึกไม่สบายใจมาก ลูกชายทั้งสองคนของเขาถูกถงฮั่วทำให้ต้องไปทรมานที่ชนบท นังผู้หญิงน่าตาย ถ้ามีความสามารถก็ขอให้เธออยู่ชนบทไปตลอดชีวิต ไม่ต้องกลับมาเลย!

ไม่นานนักถงฮั่วก็ได้รับโทรเลขสามฉบับที่เหมือนกันจากเมืองหลวง

โทรเลขที่ตระกูลถงส่งมา 1. ดูแลชุนจิ้งกับชุนชู่ให้ดี ไม่อย่างนั้นก็อย่ากลับมา!

2. ดูแลพวกเขาสามคนให้ดี ไม่อย่างนั้นอย่ามาเรียกตัวเองว่าคนตระกูลถง!

3. ไปขอโทษพวกเขา นำอาหารไปส่งที่ไร่ด้วย!

การส่งโทรเลขคิดคำละสามถึงสี่เฟิน สิบสามสิบสี่คำสี่สิบกว่าเฟิน การส่งจดหมายธรรมดาราคาครั้งละแปดเฟิน สามฉบับของโทรเลขนี้ใช้เงินไปประมาณหนึ่งหยวนห้าเหมา แสดงให้เห็นว่าความแค้นของหวังฟางและสามีมีต่อถงฮั่วมากแค่ไหน และพวกเขาให้ความสำคัญกับคนอื่นอีกสามคนมากแค่ไหน

พวกเขาให้ความสำคัญกับความชั่วร้ายของพวกเขา ถงฮั่ววางโทรเลขไว้ใต้เตาและจุดไฟเผา

วันนี้มีช่างไฟฟ้ามาต่อสายโทรศัพท์ในหมู่บ้าน หน่วยหงหนิวจะมีโทรศัพท์แล้ว

ทั้งผู้ใหญ่และเด็กต่างพากันมุงดูที่สำนักงานใหญ่ด้วยความตื่นเต้นและอยากรู้อยากเห็น

เมื่อถงฮั่วต้องการจะเกาะขากู้ซือก็ต้องเกาะให้ดี

นอกจากนี้ ก่อนหน้านี้เธอได้รับเงินและคูปองจากกู้ซือ  ไม่เพียงทำให้เธอไม่ขาดแคลนเงินใช้ แต่ยังทำให้เธอมีเหตุผลที่จะทำอาหารส่งไปให้เขา

เธอได้ยินจากหัวหน้าหน่วยเฉิงว่าเมื่อเร็ว ๆ นี้ ทางอำเภอได้อนุมัติแผนการของกู้ซือและวางแผนที่จะเปิดโรงงานแห่งแรกของอำเภอชิงผิงในชุมชนหลงผิง กู้ซือจึงกำลังยุ่งมากจนแม้แต่เวลาทานข้าวก็ยังไม่แน่นอน

หลังจากกู้ซือประชุมเสร็จและมอบหมายงานให้คนอื่นแล้ว เขาก็เตรียมจะรีบไปตรวจสอบสถานที่ในหมู่บ้านไป๋เซียง

"หัวหน้ากู้ วันนี้สหายถงก็มาด้วย เธอกำลังรอคุณอยู่ครับ" หัวหน้าหน่วยเฉิงรีบเข้าไปใกล้และกระซิบบอก