จมูกคมสันของชายหนุ่มชุดสีเสวียนสูดดมกลิ่นหอมนั้นเบา ๆ ในชั่วพริบตากลิ่นหอมอันรุนแรงก็ได้เข้ายึดครองประสาทการรับกลิ่นของเขาจนหมด
เขาผุดลุกขึ้น มือเรียวยังไม่ลืมที่จะคว้าไหเหล้าใบน้อยติดกายไปด้วย คนผู้นั้นก้าวเดินตามความเย้ายวนที่ติดตรึงอยู่กับปลายจมูกมิคลายประหนึ่งกลิ่นนั้นเป็เชือกเส้นน้อยที่ฉุดรั้งให้เขาต้องก้าวตาม
เมื่อผู้ติดตามข้างกายเห็นท่าทางประหลาดของเ้านายตน คำว่า ‘ฉิบหาย’ ก็แจ่มชัดขึ้นในใจ เขาเห็นท่าว่าคงไม่ดีแน่ จึงรีบลุกตามไปอย่างไม่รอช้า
บุรุษรูปงามในชุดสีเสวียน แท้จริงแล้วคือราชนิกุลผู้มีบรรดาศักดิ์เป็ถึงอ๋องแห่งราชวงศ์ต้าโจว
ท่านอ๋องผู้นี้รูปกายภายนอกว่าดูเ็าไร้ความรู้สึกแล้ว ตัวตนภายในยิ่งเ็าหนักกว่าที่เห็นเป็เท่าทวี เขาทำตนราวกับไม่เคยแยแสสิ่งใดในโลก ไม่ต้องเอ่ยถึงยามที่เขาปฏิบัติต่อผู้อื่น เ็าเสียจนแม้แต่คนรับใช้ใกล้ชิดยังหวั่นใจว่าสักวันอาจถูกแช่แข็งให้ตายด้วยสายตาคู่นั้นก็เป็ได้
ทว่าบุรุษเ็ากลับมีแง่มุมที่ขัดแย้งกับนิสัยใจคอ เพราะงานอดิเรกที่เขาชื่นชอบเป็พิเศษ จนถึงกับเรียกได้ว่าชอบเป็ชีวิตจิตใจคือ ‘การกิน’…
หากมีสถานที่ใดที่เขายังไม่เคยได้ไปลิ้มรสอาหาร หรือมีอาหารเลิศรสใดที่เขายังไม่เคยได้ลองลิ้มชิมรส คนสูงศักดิ์ผู้นี้ก็ตั้งมั่นไว้แล้วว่าจะต้องเฟ้นหาทุกวิถีทางเพื่อจะได้ลองััรสชาติแสนโอชานั้นสักครั้งให้ได้ ความชื่นชอบอาหารของท่านอ๋องนั้น กล่าวว่าชอบเป็ชีวิตจิตใจดูจะน้อยเกินไปมาก เพราะทุกครั้งที่เขาได้รับรู้แม้เพียงเล็กน้อยว่ามีอาหารโอชารสที่ยังไม่เคยได้ลอง บุรุษผู้หลงใหลในรสชาติเป็ต้องออกตามหาในทันทีราวคนไร้สติ
ทว่าเหตุผลข้อเดียวที่ช่วยยับยั้งการกระทำไร้สตินั้นได้ดีคือ เขากำเนิดมาในสถานะราชนิกุล อาหารทุกมื้อที่ถูกจัดสรรมาให้ ล้วนมาจากห้องเครื่องหลวงและถูกปรุงแต่งโดยพ่อครัวหลวงที่ถือเป็ระดับยอดฝีมือเหนือชั้นกว่าผู้ใดในใต้หล้าแทบทั้งสิ้น ที่สำคัญเมื่อขึ้นชื่อว่าวังหลวงแล้วไม่มีวัตถุดิบล้ำค่าหายากใดที่ไม่อาจสรรหา ดังนั้นทั้งแผ่นดินต้าฉีนี้จึงนับว่ามีอาหารเลิศรสที่เขายังไม่เคยได้ลิ้มลองน้อยแสนน้อย
ด้วยความขัดแย้งกับลักษณะนิสัยบวกรวมกับเหตุผลดังที่เล่ามา ส่งผลให้มีผู้ที่รู้เื่งานอดิเรกอันแสนโปรดปรานของท่านอ๋องน้อยเสียยิ่งกว่าน้อย
‘แล้ววันนี้มิใช่ว่าอาการกระหายของกินโอชารสนั้นกำเริบขึ้นมาอีกแล้วหรอกหรือ?’
ผู้ติดตามเดินตามไปพลางครุ่นคิดไปด้วย อย่างไรก็ตามแม้แต่ตัวเขาเองก็อดรู้สึกประหลาดใจกับกลิ่นหอมชวนน้ำลายสอที่อบอวลไปทั่วตรอกเล็ก ๆ แห่งนี้ไม่ได้
แม้จะได้ชื่อว่าเป็ผู้ติดตามของเยี่ยนอ๋อง แต่ชาติตระกูลของบุรุษหนุ่มผู้นี้ก็ไม่ธรรมดา ตัวเขาสืบเชื้อสายมาจากขุนนางระดับกง1 ั้แ่วัยเยาว์มาจนถึงตอนนี้มิอาจนับได้ว่าเคยได้ลิ้มลองอาหารโอชารสมาแล้วเท่าไหร่ กระนั้นเขากลับไม่เคยได้กลิ่นของกินหอมเย้ายวนเช่นนี้มาก่อน ไม่รู้ว่าผู้ปรุงอาหารที่ส่งกลิ่นหอมรัญจวนนี้ กำลังปรุงสิ่งใดอยู่กันแน่！
ไม่นานนักเยี่ยนอ๋องก็ค้นพบต้นตอของกลิ่นหอมนั่นแล้ว กลิ่นหอมนี้ลอยมากับสายลมที่โชยผ่านกำแพงหนาของสวนที่อยู่ตรงข้ามร้านสุรานี่เอง
ผู้ติดตามที่เผลอครุ่นคิดเรื่อยเปื่อยอยู่นานจนตามผู้เป็นายไม่ทัน รีบวิ่งกระหืดกระหอบตามมา “ท่านอ๋อง เดินช้า ๆ หน่อยเถิดพ่ะย่ะค่ะ!”
จู่ ๆ เยี่ยนอ๋องก็หยุดยืนอยู่ ณ จุดหนึ่งของกำแพงหนา สายตาจ้องมองยอดกำแพงสูงตระหง่าน ในมุมมองเช่นนี้ใบหน้าด้านข้างของอ๋องหนุ่มยิ่งดูงดงาม ประหนึ่งรูปสลักที่เทพเซียนสรรค์สร้าง “นี่เป็จวนของผู้ใดกัน?”
ผู้ติดตามของเยี่ยนอ๋องผู้นี้ มีนามว่า ‘โจวจื่ออวี้’ เป็บุตรชายที่เกิดจากภรรยาเอกในจวนกงโหว อีกทั้งยังเป็หลานชายคนรองของบุรุษผู้ยิ่งยงแห่งราชสำนัก–อดีตใต้เท้าอู่เซียงโหว2 หลังจากกวาดสายตามองจนทั่วบริเวณแล้วคิ้วเข้มก็ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย “ท่านอ๋อง หลังกำแพงนั่นดูเหมือนจะเป็สวนรองของจวนใต้เท้าเสิ่นพ่ะย่ะค่ะ”
ขุนนางชั้นสูงในเมืองหลวงต่างก็รับรู้เื่ราวของตระกูลเสิ่นเป็อย่างดี เสิ่นฮูหยินผู้เฒ่าได้พาบุตรสาวที่กลับมาอยู่บ้านมารดา เข้าไปพักอาศัยที่เรือนในสวนรองของจวนเสิ่นกันตามลำพัง และน้อยครั้งนักที่จะย่างเท้าออกจากจวน
ยังไม่ทันที่ถ้อยคำสุดท้ายจะถูกลมพัดจนจางหาย โจวจื่ออวี้ผู้กำลังนึกคิดถึงเื่ราวตระกูลเสิ่นก็พบว่าคนที่เคยอยู่ข้างกายหายลับไปเสียแล้ว ท่านอ๋องของเขาทะยานร่างขึ้นสู่ยอดกำแพงสูงแล้วพุ่งตัวไปไกลลิบแทบมองไม่เห็น
“…” ผู้ติดตามเยี่ยนอ๋องถอนหายใจทิ้งครั้งหนึ่งก่อนมุ่งหน้าไล่ตามเ้านายของตนไปด้วยความเร็วสูง
‘ท่านเป็ถึงอ๋องแห่งราชวงค์ต้าโจว แต่กลับบุกรุกเข้าไปในเขตจวนผู้อื่นเพียงเพราะอยากลิ้มลองอาหารเลิศรสของเขาเนี่ยนะ? ทำแบบนี้จะดีจริง ๆ หรือ? เหตุใดข้าจึงรู้สึกราวกับกำลังเลียนแบบอาฮวาหมาแม่ลูกอ่อนจรจัดที่กำลังหาอาหารเช่นนี้เล่า?’
ทว่าแม้จะคิดเช่นนี้แต่โจวจื่ออวี้ก็รู้ดี หากเป็เื่ของอาหารรสเลิศแล้ว ไม่ว่าจะพูดอย่างไรก็ไม่สามารถห้ามปรามการกระทำบ้าระห่ำของท่านอ๋องได้ ดังนั้นเขาจึงทำเพียงติดตามไปเงียบ ๆ ...แม้จะไม่เต็มใจนัก…
+++++++++++++++++++
ลึกเข้าไปในเรือนรองแห่งสวนรองหอหนิงโช่ว
เสิ่นเชียนเกอและเหล่าสาวใช้ได้จัดการกับมื้ออาหารอันแสนอร่อยจนอิ่มหนำสำราญเป็ที่เรียบร้อย
วันนี้นับว่าเป็วันที่ยุ่งวุ่นวายไม่น้อยทีเดียว เพราะจู่ ๆ เสิ่นเชียนเกอก็ตัดสินใจย้ายเรือนอย่างกะทันหัน ทุกคนจึงต้องช่วยกันเก็บสัมภาระโยกย้าย ปัดกวาดเช็ดถูและนำของเข้าจัดวางในเรือนใหม่กันอย่างขะมักเขม้นอยู่เป็เวลานาน ยามนี้ทั้งหิวทั้งเหนื่อยล้า เมื่อพลบค่ำ ความอยากอาหารจึงเพิ่มขึ้นเป็ทวีคูณ ยิ่งคุณหนูรองลงมือปรุงบะหมี่ที่อร่อยแทบน้ำตาไหลเช่นนี้ให้ด้วยแล้ว ถึงแม้จะเป็สาวใช้ที่ปกติมักทำตัวเหนียมอายเพราะต้องระมัดระวังกิริยาต่อหน้าเ้านาย ก็ยังอดที่จะทานมากขึ้นเป็สองเท่าไม่ได้
น้ำแกงและบะหมี่หม้อใหญ่ถูกบรรดาสาวใช้กินจนเกลี้ยงหม้อ！ไม่เหลือน้ำแกงแม้แต่หยดเดียว！
อันที่จริง หากไม่ใช่เพราะหมดแล้ว เหลียงเฉินก็ยังอยากจะกินเพิ่มอีกสักครึ่งถ้วย！
สาวใช้สองสามคนทำหน้าที่เก็บล้างทำความสะอาดห้องครัว พวกนางเช็ดถูถ้วยชามและตะเกียบที่ล้างแล้วจนแห้ง ตรวจสอบไฟในเตาฟืน ปิดประตูลงกลอน แล้วแยกย้ายกันเข้าห้องเพื่อนอนหลับพักผ่อน
หลังจากปีนกำแพงสำรวจบ้านผู้อื่นจนกระทั่งย่ำเท้าลงในเขตจวนของเขาโดยไม่คิดขออนุญาต เยี่ยนอ๋องก็พบว่าสถานที่ที่เป็ต้นกำเนิดแห่งกลิ่นหอมยั่วยวนที่เขาตามหานั้น คือเรือนหลังหนึ่งในสวนอันซอมซ่อที่สุดในจวนเสิ่น เรือนหลังนี้ดับไฟฟืนเงียบเชียบ หน้าประตูก็ไร้เวรยามคอยเฝ้า ทุกสิ่งเป็ใจเช่นนี้ บุรุษสูงศักดิ์ผู้อยากชิมอาหารจึงรีบรุดไปยังห้องครัวอย่างไม่รั้งรอ
เหล่าคนรับใช้ที่ย้ายตามเสิ่นเชียนเกอมาด้วยนั้นไม่ได้มีจำนวนมากนัก อีกทั้งด้วยความอ่อนล้าจากการใช้แรงมาทั้งวัน ยามนี้ทุกคนจึงเข้านอนกันหมด และเพราะเหตุนั้นเองเื่ที่เยี่ยนอ๋องบุกเข้ามาถึงเรือนในสวนรองหอหนิงโช่วจึงไม่มีผู้ใดรับรู้เลยแม้แต่น้อย นี่ทำให้โจวจื่ออวี้เบาใจไปได้มาก ผู้ติดตามหนุ่มลอบถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก
ยามที่ผลักบานประตูห้องครัวเล็กเข้าไปนั้น กลิ่นหอมที่ชวนให้ผู้คนน้ำลายสอก็ยังไม่จางหายไป มันเข้าโจมตีต่อมรับรสซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไม่คิดปรานี
ทว่าเยี่ยนอ๋องที่เดินค้นหาไปทั่วทุกซอกทุกมุมในห้องครัวกลับพบแต่เพียงความว่างเปล่า อย่าว่าแต่ต้นกำเนิดของกลิ่นหอมที่เย้ายวนใจนี่เลย แม้แต่วัตถุดิบที่ใช้ปรุงก็ไร้วี่แววว่าเคยมีอยู่
หม้อใบใหญ่ถูกขัดล้างสะอาดเรียบร้อย ตรงมุมห้องครัวมีกองฟืนสำหรับทำอาหารวางเรียงเป็ระเบียบ หม้อดินที่คว่ำอยู่ข้าง ๆ ก็เกลี้ยงเกลาสะอาดเอี่ยมไม่แพ้กัน… คงเหลือแต่ถังขยะตรงมุมกำแพงที่ยังคงมีกลิ่นหอมของอาหารลอยออกมาจาง ๆ
เยี่ยนอ๋องก้าวเท้าเข้าไปอย่างช้า ๆ ก่อนชะโงกหน้าเข้าไปมอง กลิ่นที่ลอยออกมาจากถังขยะนี้เป็กลิ่นเดียวกับที่นำพาเขามาที่นี่ไม่ผิดแน่ อ๋องหนุ่มมั่นใจยิ่งกว่ามั่นใจ อย่างไรอาหารหอมหวนที่เขาตามหาก็ต้องอยู่ในครัวเล็กแห่งนี้แน่นอน
ทว่าน่าเสียดายที่ในถังมีเพียงเศษกระดูกเท่านั้น… ในครัวนี้ น้ำแกงแม้แต่หยดเดียวก็ไม่หลงเหลือ…
ดวงตานกเฟิ่งหวง3ของเยี่ยนอ๋องสลดลงอย่างแสนเสียดายเมื่อพบว่าไม่มีสิ่งใดเหลือให้เขาลิ้มลองอีกแล้ว กลิ่นที่ยังอ้อยอิ่งอยู่เป็หลักฐานชี้ชัดว่าเขามาช้าไปเพียงก้าวเดียว ก้าวเดียวเท่านั้น!
โจวจื่ออวี้ตามมาทันในที่สุด ทว่าในทันทีที่มาถึงเขาก็เห็นผู้เป็นายกำลังก้ม ๆ เงย ๆ อยู่มุมห้อง …เมื่อชะแง้มองจากด้านหลังก็พบว่าสิ่งที่บุรุษสูงศักดิ์กำลังสนอกสนใจ คือ ‘ถังขยะ’ …เมื่อขยับเข้าไปใกล้อีกนิดก็พบว่ากิริยาท่าทางของท่านอ๋องนั้นประหลาดเหลือล้น! โจวจื่ออวี้ใจนสะดุ้งโหยง
‘นี่…ท่านอ๋อง หรือว่า…?’
‘มิใช่ว่าท่านหน้ามืดจนคุ้ยขยะขึ้นมากินหรอกนะ?’
‘หากท่านอ๋องทำเช่นนั้นจริง ๆ จะแสร้งทำเป็ไม่รู้ไม่เห็น หรือจะเข้าไปห้ามไว้ดีล่ะ？หากปล่อยให้เขาทำไม่ต้องพากันฉิบหายจริง ๆ หรอกหรือ …ท่านอ๋องชักจะทำเหมือนอาฮวามากขึ้นทุกทีแล้ว เหมือนเสียยิ่งกว่าก่อนหน้านี้เสียอีก’
โจวจื่ออวี้หลุดเข้าไปในภวังค์ความคิดของตนโดยไม่รู้ตัว ใบหน้าคมบิด ๆ เบี้ยว ๆ เดี๋ยวซีดเดี๋ยวคล้ำ สีหน้าคล้ายอยากยิ้มแต่ยิ้มไม่ได้อยากร้องไห้ก็ร้องไม่ออก
โชคดีที่ไม่กี่อึดใจต่อมา อ๋องหนุ่มก็ค่อย ๆ ยืดตัวขึ้นพลางถอนหายใจแ่เบา ไม่นานนักเยี่ยนอ๋องและผู้ติดตามก็กลับออกจากจวนเสิ่นไปอย่างรวดเร็ว
+++++++++++++++++++
เสิ่นเชียนเกอไม่รู้เลยแม้แต่น้อยว่า เยี่ยนอ๋อง บุรุษโฉดที่นางหวังจะพึ่งพิงนั้น เมื่อครู่เพิ่งจะบุกเข้าไปถึงในครัวของเรือนที่นางอาศัยอยู่
ขณะนี้คุณหนูรองตระกูลเสิ่นกำลังนั่งหันหน้าเข้าหา ‘กระถางดอกไม้’ ประหลาดใบหนึ่ง ที่ว่าประหลาดเป็เพราะกระถางใบนี้กำลังลอยคว้างอยู่กลางอากาศราวกับถูกแขวนไว้ด้วยเชือกที่มองไม่เห็น ภายในกระถางนั้นเต็มแน่นด้วยดินร่วนซุยดูอุดมสมบูรณ์ ทว่ากลับไม่มีพืชพันธุ์ใด ๆ งอกเงยขึ้นมา กระถางดอกไม้ที่ไม่มีดอกไม้ ดูว่างเปล่าไม่ต่างอะไรกับดวงตาของหญิงสาวที่กำลังมองมันอยู่ในตอนนี้เลยสักนิด เสิ่นเชียนเกอนั่งเหม่อเช่นนี้มาสักพักแล้ว
กระถางดอกไม้วิเศษปรากฏขึ้นั้แ่นางกลับมาเริ่มต้นใหม่ในชะตาชีวิตเดิมและมีเพียงนางเท่านั้นที่จะสามารถมองเห็นมันได้ นอกเหนือจากกระถางดอกไม้ยังมีของวิเศษอีกสิ่งหนึ่งที่เกี่ยวพันกับการเริ่มชีวิตใหม่ครั้งนี้ของนาง นั่นคือ ‘ใบรายชื่อดวงชะตา’
ใบรายชื่อดวงชะตาเป็บันทึกแสนประหลาด ดูครั้งแรกคล้ายว่างเปล่าแต่กลับไม่ว่างเปล่า ในนั้นมีข้อความระบุเอาไว้ว่า หากนางอยากจะหลุดพ้นจากดวงชะตาของ ‘ตัวประกอบที่ต้องตายจากไปด้วยโรคร้าย’ นางก็ต้องหาวิธีอิงแอบอาศัย เพื่อดูดซับและไขว่คว้าเอาโชคลาภจากผู้ที่มีนามปรากฏอยู่ในใบรายชื่อฉบับนี้ให้ได้ หากได้รับโชคลาภนั้น ๆ มาแล้ว พืชพันธุ์ในกระถางก็จะงอกเงยขึ้น ยิ่งสะสมโชคลาภมากเท่าไหร่ พืชพันธุ์ที่ว่าก็จะยิ่งงอกงามประหนึ่งได้รับปุ๋ยและน้ำ ในทางกลับกันถ้าหากพืชพันธุ์เติบโตสมบูรณ์มากเพียงใดก็หมายความถึงวาสนาของนางที่เพิ่มพูนมากขึ้นเช่นกัน ที่สำคัญหากได้รับโชคลาภที่มากพอ บางทีนางอาจจะสามารถพลิกผันชะตาชีวิต เปลี่ยนจากตัวประกอบแสนอาภัพกลายเป็นางเอกผู้พบเจอแต่สิ่งดี ๆ ไปจนถึงบั้นปลายเลยก็เป็ได้！
ทว่าเหมือน์ชอบเล่นสนุก เพราะรายชื่อลำดับแรกสุดที่ปรากฏขึ้นบนใบรายชื่อนี้ก็คือ —— เยี่ยนอ๋อง！
เพราะเหตุนี้เอง นางจึงตกลงปลงใจเื่การแต่งงานอย่างไม่ลังเล
ไม่ว่าจะอย่างไร หากให้เลือกระหว่างแต่งงานเพื่อมุ่งหน้าไขว่คว้าชะตาชีวิตใหม่กับไม่แต่งและเดินตามชะตาชีวิตเดิมที่มีจุดจบแสนอนาถรออยู่ การไปตายเอาดาบหน้าก็ย่อมดีกว่าเสมอ
ดวงตาเมล็ดซิ่งที่เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งความขมขื่นจับจ้องกระถางดอกไม้ที่ลอยอยู่ตรงหน้า นอกจากดินที่เต็มแน่นแล้วในนี้ก็ไม่มีอะไรอีกเลย
ในที่สุดเสิ่นเชียนเกอก็ย้ายมานั่งด้านหน้ากระจก มือบางปลดผ้าคลุมที่ใช้ปิดบังใบหน้าออก
ในกระจกบานนั้นปรากฏเป็ภาพหญิงสาวงดงามกำลังจ้องมองกลับมา ใบหน้านวลขาวผ่องดุจหิมะ ผิวพรรณเกลี้ยงเกลาอ่อนนุ่มน่าทะนุถนอม ปากเล็กสีแดงสด แก้มสีระเรื่อด้วยเืฝาด จมูกสวยได้รูปที่ดูรับกับใบหน้าพอดิบพอดี ดวงตาเมล็ดซิ่งงดงามชวนหลงใหล ความงามเช่นนี้จะนับว่าเป็เลิศในเมืองหลวงก็ย่อมได้ หากไม่ติดตรงที่แก้มด้านซ้ายของนางมีรอยแผลเป็ทางยาวราว ๆ ครึ่งนิ้วมือปรากฏอยู่ก็คงจะดีไม่น้อย สภาพของแผลนั้น แม้บัดนี้ส่วนใหญ่จะยังคงเป็สีแดงเรื่อ แต่บางส่วนก็เปลี่ยนเป็สีคล้ำและกำลังตกสะเก็ดแล้ว รอยแผลยาวบนแก้มขาวนวลดูอย่างไรก็ไม่ต่างจากหยกงามที่มีตำหนิ แผลนี้ทำลายความงดงามสมบูรณ์แบบไปไม่น้อย
รอยแผลบนแก้มซ้ายนี้เกิดจากตอนที่นางและเสิ่นเจียวเจียวมีปากเสียงกัน ในตอนนั้นนางล้มกระแทกพื้นจนใบหน้าได้รับาเ็ ในภพก่อน เนื่องจากไม่ได้ดูแลรักษาให้ดี รอยแผลนี้จึงอยู่กับนางไปจนวาระสุดท้ายของชีวิต เสิ่นเชียนเกอรู้ดีว่าในภายภาคหน้ารอยแผลนี้จะน่าเกลียดมากเพียงใด ดังนั้นหลังจากที่ได้โอกาสหวนกลับมามีชีวิตใหม่อีกครั้งนางจึงพยายามดูแลรักษาแผลบนหน้าทุกวิถีทาง ทำตามคำสั่งของท่านหมออย่างเคร่งครัด กินยาตรงตามเวลาที่กำหนดทุกครั้งไม่เคยขาด อีกทั้งยังใช้ผ้าบางปิดบังใบหน้าไว้ป้องกันไม่ให้แผลถูกแสงแดดจนแสบไหม้หรือถูกสายลมพัดเอาสิ่งสกปรกมากระทบ
ทว่าถึงตอนนี้ผ่านไปหลายวันแล้ว รอยแผลบนแก้มของเสิ่นเชียนเกอก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะดีขึ้นเลย
ซ้ำร้าย ดูเหมือนมันจะร้ายแรงขึ้นกว่าเมื่อก่อนเสียด้วย！
หลังจากสำรวจดูแผลบนหน้าตนเองแล้วคิ้วเรียวของเสิ่นเชียนเกอก็ขมวดมุ่น ใบหน้านวลบ่งบอกชัดเจนว่าไม่ค่อยพอใจนัก นิ้วเรียวค่อย ๆ บรรจงแต้มยาลงบนแผล ในใจของนางพลันคิดว่า ‘หรือว่าจะมีเพียงเยี่ยนอ๋องเท่านั้นที่เมื่อััแผลนี้แล้วจะดีขึ้นได้?’
เช้าวันถัดมา เสิ่นเชียนเกอลุกขึ้นจากที่นอนั้แ่ฟ้ายังไม่สาง เมื่อคืนก่อนเข้านอน นางได้นำรายการวัตถุดิบที่้าส่งให้กับเหลียงเฉิน และมอบหมายให้สาวใช้ไปจับจ่ายซื้อของในวันรุ่งขึ้น
ยังไม่ถึงยามสายการทำความสะอาดและจัดเก็บข้าวของในเรือนหลังใหม่ก็เสร็จสิ้นสมบูรณ์ เหลียงเฉินเองก็จัดการวางวัตถุดิบที่ซื้อหามาตามคำสั่งไว้ในห้องครัวเป็ที่เรียบร้อยแล้วเช่นกัน
สูตรน้ำแกงที่เสิ่นเชียนเกอใช้ทำบะหมี่น้ำใสเมื่อวานนั้น แท้จริงแล้วเป็ขั้นตอนเริ่มต้นของการทำน้ำแกงใสในตำรับอาหารที่ชื่อว่า ‘พระะโกำแพง’ อาหารชนิดนี้แม้จะไม่ยุ่งยากมากมายนัก ทว่าคนทั้งตระกูลเสิ่นกลับไม่เคยมีผู้ใดเคยลิ้มลองมาก่อน มารดาของนางเสิ่นฮูหยินนั้นนิยมอาหารรสจัด พี่ชายเสิ่นจิ่งเยี่ยนนิยมทานเนื้อ ส่วนบิดาของนางใต้เท้าเสิ่นนิยมทานอาหารรสชาติแปลกใหม่ เพื่อเอาอกเอาใจคนในครอบครัว ในภพก่อนคุณหนูรองก็แทบจะหมดเนื้อหมดตัวไปกับการใช้เงินเก็บเสาะแสวงหาพ่อครัวแม่ครัวไปทั่วทุกสารทิศเพื่อที่จะได้เรียนรู้สูตรลับและฝีมือการปรุงอาหารจากพวกเขาเ่าั้
เพียงแต่น่าเสียดายที่ส่วนมากแล้วอาหารเลิศรสที่นางอุทิศทุกอย่างในชีวิตเพื่อปรุงให้กับบิดามารดาและพี่ชายกลับตกไปอยู่ในท้องของเสิ่นเจียวเจียวเสียเป็ส่วนใหญ่
เสิ่นเจียวเจียวพึงพอใจในอาหารฝีมือเสิ่นเชียนเกอเป็อย่างยิ่ง และมักจะสั่งให้นางปรุงให้กินอยู่บ่อยครั้ง ดังนั้นในชาติที่ผ่านมา ด้วยความรู้ไม่เท่าทันนางจึงคล้ายกลายเป็แม่ครัวส่วนตัวของเสิ่นเจียวเจียวไปโดยปริยาย และด้วยเหตุนี้ คนในครอบครัวคนอื่น ๆ จึงไม่ได้ลิ้มรสอาหารของนางเท่าไหร่นัก
สุดท้ายแล้วเสิ่นเชียนเกอก็ไม่สามารถใช้ฝีมือการปรุงอาหารมัดใจคนในครอบครัวได้เลย ทว่านี่กลับทำให้นางได้ฝึกฝนการทำครัวจนมีฝีมือที่เป็เลิศ ในภพนี้นางคงไม่มีโอกาสทำอาหารให้บิดามารดาและพี่ชายกินอีกแล้ว หรือถึงมีโอกาสก็คงไม่คิดทำเป็แน่
ภพก่อนนางเรียนรู้สูตรการปรุงอาหารไว้เยอะแยะมากมาย เสียดายที่นางประเมินค่าตนเองต่ำไป นางเอาแต่ไม่มั่นใจจนไม่ได้รังสรรค์อาหารชั้นยอดออกมาอย่างที่ควรจะเป็
ตอนนี้ เสิ่นเชียนเกอสามารถลงมือปรุงอาหารง่าย ๆ ให้เลิศรสได้สบาย ๆ โดยไม่จำเป็ต้องพิถีพิถันหรืออาศัยวัตถุดิบชั้นยอด
+++++++++++++++++++++++++
วันนี้เป็วันที่เสิ่นเชียนเกอต้องเข้าวังหลวง นางและเสิ่นเจียวเจียวเป็สหายร่วมศึกษาขององค์หญิงห้า ในทุกเดือนจะมีเวลาที่พวกนางต้องเข้าวังไปศึกษาที่หอศึกษาของวังหลวง ระยะเวลาแห่งการศึกษานั้นกินเวลาครึ่งเดือน และในครึ่งเดือนนี้คุณหนูตระกูลเสิ่นทั้งสองจะต้องเดินทางไปกลับวังหลวงทุกวัน
หอศึกษาของวังหลวงนั้น แบ่งออกเป็สองส่วน คือ หอศึกษาชั้นนอกและชั้นใน
หอศึกษาชั้นนอกจะเป็สถานที่ที่บรรดาอ๋อง องค์ชายและคุณชายตระกูลใหญ่ผู้ซึ่งเป็ลูกหลานของเหล่าขุนนางชั้นสูงทั้งหลายใช้ศึกษา
ส่วนหอศึกษาชั้นในจะเป็สถานที่ที่ให้องค์หญิงและเหล่าคุณหนูจากตระกูลต่าง ๆ ใช้ศึกษากัน
ขนบธรรมเนียมของราชวงศ์ต้าโจวค่อนข้างเปิดกว้าง ไม่ได้เคร่งครัดเื่ข้อห้ามระหว่างบุรุษและสตรี แม้แต่บุคคลที่ถึงวัยแต่งงานแล้ว ก็ยังสามารถคบค้าสมาคม พบปะพูดคุยกันได้ ในหอศึกษาถึงแม้จะเป็สตรี แต่ก็มีวิชาขี่ม้ายิงธนูให้ได้ศึกษาด้วยเช่นกัน ไม่เพียงเท่านั้น ทั้งบุรุษและสตรีก็มักจะได้เข้าศึกษาร่วมกันอยู่เนือง ๆ
เช้านี้เสิ่นเชียนเกอขอให้เก๋อมามาและเหลียงเฉินมาช่วยทำขนมปาเจินเกา3 ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วยามขนมแสนอร่อยก็แล้วเสร็จ
นี่เป็สูตรขนมของซูซื่อ ขนมหน้าตาสวยงามปั้นแต่งอย่างประณีตแปดชิ้นถูกจัดวางลงในกล่องขนมที่ประดับไว้รอก่อนหน้านี้แล้ว ขนมทั้งแปดชิ้นนี้มีรูปทรงที่แตกต่างกันไป เช่นเดียวกับรสชาติที่มีถึงแปดอย่าง เช้านี้เสิ่นเชียนเกอได้รังสรรค์ขนมปาเจินเกาทั้งในแบบที่คิดว่าบุรุษต้องชื่นชอบและแบบที่เป็ที่นิยมในหมู่สตรีออกมา ขนมชนิดนี้เป็ขนมที่เสิ่นจิ่งเยี่ยนในภพก่อนชอบกินมากที่สุด
เหลียงเฉินรับหน้าที่ห่อกล่องขนมที่เสิ่นเชียนเกอบรรจุขนมลงไป เสร็จจากนั้นก็เข้าไปช่วยคุณหนูของตนเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็ชุดกระโปรงยาว ด้วยความคับข้องใจในบางสิ่งจนอดไม่ได้ สาวใช้น้อยจึงเอ่ยถามขึ้นด้วยสีหน้าลำบากใจ “คุณหนูรองเ้าคะ ก่อนหน้านี้พวกเรานั่งรถม้าเข้าวังไปพร้อมกับคุณหนูใหญ่มาตลอด ยิ่งกว่านั้นยังมีคุณชายใหญ่คอยรับส่ง แต่ตอนนี้เรา…”
มุมปากของเสิ่นเชียนเกอยกขึ้นเป็ยิ้มบาง “เ้าไม่ต้องกังวลไป อีกเดี๋ยวก็คงจะมีรถม้ามาเทียบหน้าประตูเอง”
.
.
.
[1] กง (公) เป็บรรดาศักดิ์ขุนนางระดับสูงเทียบเท่ากับระดับดยุคหรือเ้าพระยา นับเป็บรรดาศักดิ์ขุนนางระดับสูงสุด
[2] โหว (侯) เป็บรรดาศักดิ์รองจากชั้น กง ได้รับยศจากการสืบสกุล หรือได้รับพระราชทานจากจักรพรรดิ เนื่องจากมีความดีความชอบ ส่วนบรรดาศักดิ์ชั้นรองจากโหว คือ ‘ป๋อ’ 伯 ‘จื่อ’ 子 และ ‘หนาน’ 男
[3]
(ตัวอย่างรูปร่างหน้าตาของขนมปาเจินเกา)
1K
