[จบ] ผมเป็นเจ้าของโรงพยาบาลจิตเวชพิศวง

บทที่ 43 อีกแล้ว?

เสียงกริ่งเลิกเรียนดังขึ้น เหล่านักเรียนต่างพากันเดินออกจากประตูโรงเรียน พูดคุยหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน

"เฮ้อ วันนี้สั่งการบ้านเยอะอีกแล้ว ต้องทำถึงห้าทุ่มอีกตามเคย..."

"นั่นน่ะสิ! คุณครูบ๊องเอ๊ย สั่งงานอ่านจับใจความตั้งสิบสองบท! จะให้ฉันมีชีวิตอยู่มั้ยเนี่ย?"

"หืม? งานอ่านจับใจความก็เขียนมั่ว ๆ ไปสิ?"

"เขียนมั่ว ๆ ไปได้ยังไง?"

"สามยาวหนึ่งสั้นเลือกข้อสั้น สามสั้นหนึ่งยาวเลือกข้อยาว ไม่เท่ากันเลือก C คล้ายกันเลือก D"

"...เดี๋ยวนะ ขอจดก่อน!"

"..."

ทันใดนั้น นักเรียนคนหนึ่งก็หันกลับมาพูดกับหลี่อี้เฟยที่เดินอยู่ท้ายแถว 

"หลี่อี้เฟย นายเดินช้าจัง รีบ ๆ หน่อยสิ!"

หลี่อี้เฟยฟื้นจากภวังค์ "โอ้ มาแล้ว ๆ"

เขาเร่งฝีเท้าตามกลุ่มเพื่อนไป แต่ก็ยังคงมองไปรอบ ๆ อย่างไม่ละสายตา ดูเหมือนไม่มีสมาธิ

"นายเป็นอะไร? กำลังหาอะไรอยู่?" หวังเลี่ยงเอ่ยถามอย่างสงสัย

หลี่อี้เฟยขมวดคิ้ว ก่อนจะถอนหายใจ "หลังจากเกิดเรื่องนั่นขึ้น ฉันก็รู้สึกกลัวที่จะกลับบ้านหลังเลิกเรียน... ถึงตอนนี้จะไม่มีเรียนภาคค่ำแล้ว ฟ้าก็ยังสว่างอยู่ แต่ฉันก็ยังรู้สึก… ขนลุก!"

หวังเลี่ยงกลอกตา "ก็แค่เจอฆาตกรเอง เว่อร์ไปรึเปล่า? หลี่อี้เฟย นายตัวโตขนาดนี้ ทำไมถึงขี้ขลาดฮะ?"

"มันไม่ใช่นะ... เฮ้อ ช่างเถอะ บอกไปนายก็ไม่เข้าใจหรอก" หลี่อี้เฟยส่ายหัว

ทันใดนั้น เขาพลันหยุดชะงัก ราวกับนึกอะไรออก

"เป็นอะไรอีก?"

"ฉันเพิ่งนึกออกว่าลืมเอาการบ้านมา มันอยู่ในลิ้นชักห้องเรียน" หลี่อี้เฟยกล่าวพลางกุมขมับ

"ดูสมองนายสิ ปกติก็โง่อยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งไม่เข้าท่าใหญ่... ดีนะที่โรงเรียนยังไม่ปิด รีบกลับไปเอาเถอะ ฉันไปกับคนอื่น ๆ ก่อนนะ"

หวังเลี่ยงสะพายกระเป๋า โบกมือให้หลี่อี้เฟย แล้วหันหลังเดินจากไปพร้อมกับเพื่อนคนอื่น

หลี่อี้เฟยถอนหายใจอยู่กับที่ แล้วหันหลังกลับไปทางโรงเรียน

เมื่อกลับมาถึงประตูโรงเรียนก็ผ่านไปแล้วยี่สิบนาที นักเรียนส่วนใหญ่กลับบ้านกันหมดแล้ว ทั้งโรงเรียนเงียบสงัด

"โชคดีที่ยังไม่ปิดประตู" หลี่อี้เฟยพึมพำ แล้วรีบวิ่งเข้าไปในโรงเรียน

โรงเรียนในยามเย็นนั้นเงียบสงบกว่าปกติ ไร้ชีวิตชีวามาก

บางครั้งก็มีนักเรียนที่ทำความสะอาดเดินออกจากห้องเรียน เมื่อเห็นว่าใกล้เวลาแล้วก็รีบวิ่งไปที่ประตู เดินสวนทางกับหลี่อี้เฟยที่กำลังเดินเข้ามา

พวกเขารีบกลับไปทานอาหารเย็นร้อน ๆ ที่บ้าน

ยิ่งหลี่อี้เฟยเดินไปข้างหน้า ผู้คนก็ยิ่งบางตา แสงตะวันยามเย็นก็ยิ่งจางหาย

ต้นไม้สูงใหญ่สองข้างทางพัดไหวไปตามแรงลม แสงสนธยาส่องลอดผ่านช่องว่างระหว่างใบไม้ ค่อย ๆ มืดลง เลือนรางลง...

หลี่อี้เฟยรีบวิ่งไปที่อาคารเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ห้า วิ่งขึ้นบันไดสองขั้นไปยังชั้นสี่ จนมาถึงหน้าห้องเรียนของตัวเอง

ทางเดินว่างเปล่า มีเพียงแสงโพล้เพล้ยามเย็นและตัวเขาเพียงลำพัง

ในเวลานี้ นักเรียนที่ทำความสะอาดส่วนใหญ่กลับบ้านกันหมดแล้ว แม้แต่ประตูห้องเรียนก็ถูกล็อค

แต่นั่นไม่ใช่อุปสรรคสำหรับหลี่อี้เฟย เขาเปิดหน้าต่างอย่างชำนาญ วางกระเป๋าลง ยันมือทั้งสองข้างบนขอบหน้าต่างแล้วก็ปีนเข้าไป

"สมุดการบ้าน สมุดการบ้าน สมุดการบ้าน... เจอแล้ว!" หลี่อี้เฟยคลำหาอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะหยิบสมุดออกมา ดวงตาพลันเปล่งประกาย

เขาเก็บสมุดใส่กระเป๋า เดินมาที่หน้าต่าง เตรียมปีนออกไปเหมือนตอนเข้ามา

ทว่าในยามนั้น มีเงาร่างสองร่างปรากฏขึ้นตรงปลายทางเดิน

หลี่อี้เฟยเหลือบไปเห็นอีกฝ่าย ทั่วร่างสั่นสะท้าน รีบคุกเข่าลงหลบหลังกระเบื้องใต้หน้าต่าง

'ซวยชะมัด ดันมาเจอครูฝ่ายปกครองพอดี!' หลี่อี้เฟยสบถในใจ

บุคคลทั้งสองที่เดินมาจากปลายทางเดิน คนหนึ่งคือ หลิวเสี่ยวเยี่ยน หัวหน้าห้องและตัวแทนวิชาภาษาจีน อีกคนหนึ่งคือครูฝ่ายปกครองของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ห้า

การที่เขาแอบปีนหน้าต่างเข้าห้องเรียนหลังเลิกเรียน เป็นเรื่องง่ายที่จะทำให้คนอื่นเข้าใจผิด ถ้าถูกครูฝ่ายปกครองจับได้ เขาคงโต้เถียงไม่ได้และย่อมโดนลงโทษสถานหนัก

ดังนั้น หลี่อี้เฟยจึงแนบตัวชิดกำแพง ตั้งใจว่าจะรอให้ทั้งสองคนจากไปก่อน แล้วค่อยออกไป

ทั้งสองคนพูดคุยกันพลางเดินเข้ามาใกล้ห้องเรียนที่หลี่อี้เฟยซ่อนตัวอยู่ เขาได้ยินเสียงสนทนาของอีกฝ่ายอย่างชัดเจน

"...ดังนั้น พวกเธอต้องให้ความสำคัญกับวิชาภาษาจีน แล้วเลือกคนที่เขียนเรียงความเก่งที่สุดออกมาหนึ่งคน เพื่อเข้าร่วมการแข่งขันระดับเมืองในครั้งนี้"

"รับทราบค่ะคุณครู ห้องเรามีคนเขียนเรียงความเก่ง ๆ หลายคนค่ะ เช่น..."

ระหว่างที่เดินคุยกัน ดูเหมือนครูฝ่ายปกครองจะเหนื่อยจึงหยุดฝีเท้า ยื่นมือทั้งสองข้างวางบนราวบันไดเพื่อหยุดพัก

ส่วนหลิวเสี่ยวเยี่ยนก็หยุดเดินเช่นกัน แล้วยืนอยู่ข้าง ๆ ครูฝ่ายปกครองและพูดคุยกันต่อ

ทว่าตำแหน่งที่พวกเขายืนอยู่นั้น กลับเป็นหน้าประตูห้องเรียนที่หลี่อี้เฟยซ่อนตัวอยู่พอดี!

หลี่อี้เฟยมองเห็นภาพสะท้อนจากกระจกหน้าต่าง ได้แต่กลอกตาอย่างจนใจ ก่อนจะนั่งลงกับพื้น เพื่อรอให้ทั้งสองคนจากไป

"อืม สิ่งที่เธอพูดมาทั้งหมดนั่นดีมาก พรุ่งนี้พาพวกเขามาที่ห้องพักครู ฉันจะคุยกับพวกเขาเอง" ครูฝ่ายปกครองพยักหน้าอย่างพอใจ หันไปพูดกับหลิวเสี่ยวเยี่ยน และกำลังจะเดินออกไป

"ครูคะ!" หลิวเสี่ยวเยี่ยนรั้งครูฝ่ายปกครองไว้

ครูฝ่ายปกครองหันกลับมามองอย่างสงสัย "นักเรียนหลิวเสี่ยวเยี่ยน มีอะไรอีกหรือเปล่า?"

ใต้แสงตะวันยามเย็นส่องกระทบใบหน้าของหลิวเสี่ยวเยี่ยน เผยให้เห็นรอยแดงระเรื่อจาง ๆ เธอดูเขินอายอย่างบอกไม่ถูก

"ครูคะ คือว่า คือหนู… หนูแค่อยากจะบอกคุณครูว่า..."

หลี่อี้เฟยที่ซ่อนตัวอยู่เบิกตาโพลง ลูกตาแทบถลนออกมาด้วยความตกตะลึง!

'บ้าเอ๊ย!'

'ฉันแค่กลับมาเอาการบ้าน ทำไมถึงได้มาเจออะไรแบบนี้เนี่ย?!'

'หลิวเสี่ยวเยี่ยนแอบชอบครูฝ่ายปกครองเนี่ยนะ?!'

'แต่อีกไม่กี่ปีครูก็จะห้าสิบแล้วนะ! แถมยังหัวล้านอีกต่างหาก!'

'รสนิยมเธอแรงขนาดนั้นเลยเหรอ?'

ครูฝ่ายปกครองขมวดคิ้วแน่น

"คือหนู... หนูอยาก..."

"อยาก..."

"กินคุณ!"

สิ้นเสียงสามคำสุดท้าย ปากของหลิวเสี่ยวเยี่ยนก็อ้ากว้างออกมาจนน่าตกใจ ราวกับถูกฉีกออก! เผยให้เห็นฟันแหลมคมเรียงรายราวกับหนาม!

นัยน์ตาทั้งสองข้างของเธอหายไป เหลือเพียงสีขาวโพลนที่ดูน่าขนลุก! ส่วนลักยิ้มบนแก้มทั้งสองข้างก็ยังคงเปล่งประกายสีแดงก่ำอย่างน่าประหลาดภายใต้แสงสนธยา...

ครูฝ่ายปกครองเบิกตากว้าง อ้าปากค้างอย่างลืมตัว ราวกับจะกรีดร้องออกมา!

ในวินาทีต่อมา หัวของหลิวเสี่ยวเยี่ยนก็แยกออกจากปาก! ฟันแหลมคมนับไม่ถ้วนเปล่งประกายเย็นยะเยือก!

ปากของเธอกว้างมาก กว้างพอที่จะกลืนคนเป็น ๆ เข้าไปได้ทั้งตัว!

ทันใดนั้น ปากที่กว้างราวกับแอ่งเลือดนี้ก็กลืนครูฝ่ายปกครองเข้าไปในพริบตา เลือดและเนื้อบิดเบี้ยวไปมาชวนขยะแขยง!

หลี่อี้เฟยที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดได้แต่เอามือปิดปากตัวเองไว้แน่น ขณะจ้องมองที่นอกหน้าต่างด้วยความหวาดกลัว กล้ามเนื้อทุกส่วนในร่างกายสั่นเทา!

หลิวเสี่ยวเยี่ยนเคี้ยวอยู่เป็นเวลานาน ทันใดนั้น ปากที่เปื้อนเลือดของเธอก็อ้าออกอีกครั้ง

ก่อนจะคายครูฝ่ายปกครองออกมาทั้งตัว

นอกจากเมือกบนร่างกายแล้ว ทั่วร่างของเขาไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน

เขานอนนิ่งอยู่บนพื้น ในขณะที่หัวของหลิวเสี่ยวเยี่ยนก็ค่อย ๆ ฟื้นตัวกลับมาเป็นนักเรียนหญิงมัธยมปลายธรรมดา ๆ ภายในไม่กี่วินาที

เธอจ้องมองครูฝ่ายปกครองที่อยู่ตรงหน้าโดยไม่ขยับเขยื้อน

ไม่กี่วินาทีต่อมา ครูฝ่ายปกครองที่นอนนิ่งพลันลืมตาขึ้น ก่อนจะลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางแปลกประหลาด

เขาสบตากับหลิวเสี่ยวเยี่ยน

ทั้งสองเผยรอยยิ้มออกมาพร้อมกัน

แล้วก้าวเดินออกไปด้วยกัน ในท่าทางที่ประหลาดราวกับเป็นคน ๆ เดียวกัน ร่างของทั้งสองเลือนหายไปในความมืดที่ปลายทางเดิน

หลังจากที่แน่ใจว่าทั้งสองคนจากไปแล้ว หลี่อี้เฟยจึงค่อย ๆ ปล่อยมือออกจากปาก ทรุดตัวลงนั่งอย่างหมดแรง หายใจหอบถี่

ในใจเขามีเพียงสองคำเท่านั้น…

อีกแล้ว?!!!