ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

"ธนูนั่นร้ายกาจจริงๆ!" ถังฮวนตะลึงงัน แม้ว่าตอนนั้นธนูและลูกศรจะพุ่งไปที่จ้าวหมาป่า หากตัวเขายังสามารถรับรู้ได้ถึงความเย็นยะเยือกเกินบรรยายจากก้นบึ้งของหัวใจแม้จะมองจากระยะไกลมือเท้ายังรู้สึกชา ประหนึ่งว่าดวงวิญญาณถูกธนูและลูกศรสีน้ำเงินของนางช่วงชิงไปแล้ว แม้จะอยู่ไกลโข และไม่ใช่เป้าหมาย แต่ถ้าธนูและลูกศรนั้นเกิดชี้เป้าเขาขึ้นมา เกรงว่าคงยากจะหลบได้พ้นแล้ว! “ฮึ่ม!"ดูเหมือนว่าราชาหมาป่าจะรับรู้ถึงแรงกดดัน แต่การเคลื่อนไหวก็ไม่ได้เชื่องช้า ยังคงมุ่งหน้าไปยังสตรีชุดดำนั้นถังฮวนมองเห็นขนสีน้ำเงินขาว ตรงแผงคอมันชูชัน ตั้งตรง มันดูเคร่งเครียดไม่น้อย จากคำพูดของราชาหมาป่า สตรีชุดดำนางนี้สามารถยิงธนูได้เพียงสามดอก ทว่าตอนนี้นางกำลังยิงดอกที่สี่! “เปรี้ยงงงง!”เสียงสะท้านน่าพรั่นพรึงดังกึกก้อง สตรีชุดดำปล่อยสายธนู ลูกธนูยาวสีน้ำเงินพุ่งใส่จ้าวหมาป่าราวกับดาวตก ในขณะนี้ ราวกับว่าลูกศรนั้นได้ซึมซับแสงแห่งฟ้าดินไว้จนหมดสิ้น บรรยากาศโดยรอบมืดสลัว มีเพียงลำแสงสว่างจ้าคล้ายสายฟ้าฟาดยาวเป็นสาย ที่แหวกผ่านอากาศเสียงลมหายใจอันสยดสยองก็เข้าปกคลุมท้องฟ้า ทำเอาผู้คนหวาดหวั่น “ย๊ากก!” "บรู๊ววววว!"จ้าวหมาป่าหอนคำรามอีกครั้ง ดาบยักษ์สีดำขลับในมือไม่ได้ตั้งขึ้นเพื่อต้านลูกศรสีน้ำเงินโดยตรง แต่สะบัดอย่างรวดเร็วไปทางผู้ถือคันธนูเงาดาบสีดำที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าคล้ายเป็นม่านคมดาบขนาดใหญ่ เคลื่อนไปด้านหน้าอย่างรวดเร็ว ระหว่างสายฟ้าและเพลิงอัคคี ลูกศรยาวสีน้ำเงินพุ่งกระทบเงาของดาบดำทมิฬ “ตูมมม!”สองสิ่งปะทะกันเกิดเสียงกัมปนาทดังกึกก้อง ลูกศรสีน้ำเงินยาวพุ่งออกไปราวกับสายฝนนับไม่ถ้วนหล่นจากฟากฟ้า มุ่งจู่โจมจ้าวหมาป่าด้วยสายฟ้า “อ๊ากกก-"ในเสียงร้องนั้น ร่างมหึมาของจ้าวหมาป่ากระเด็นกระดอนไถลไปไกลหลายสิบเมตร เลือดพุ่งออกจากปากดาบขนาดใหญ่ที่เห็นกระเด็นหลุดจากมือไปไกลราวสามสิบเมตร และฝังอยู่ที่ลำต้นไม้ใหญ่ หลังเสียงระเบิด ต้นไม้ใหญ่ถูกโค่นจนล้มไปทางที่ซ่อนของถังฮวน เขาที่กำลังตะลึงพรึงเพริดกับศรอันร้ายกาจนั้น ฉับพลันก็ได้สติ กอดและลูบเสี่ยวเป่าเบาๆ รีบพุ่งไปหลบยังต้นไม้อีกต้น"วั่งเทียน ... จ้าวหมาป่า ... ลูกศรสยบราชันย์นั่น...รสชาติ ... เป็นอย่างไรล่ะ? ทันใดนั้นหญิงสาวในชุดคลุมสีดำก็อ้าปากหัวเราะ เสียงที่สดใสและอ่อนหวานของนางแฝงแววสั่นเครือ ถังฮวนชะโงกหัวออกมาจากด้านหลังต้นไม้อีกครั้ง เมื่อมองออกไปคันศรยาวสีน้ำเงินสวยงามแปลกตาในมือของสตรีนางนั้นได้หายไปแล้ว
หลังยิงศรออกไป เหงื่อก็ผุดท่วมตัวนาง จนกระทั่งเสื้อคลุมเปียกชุ่มแนบเนื้อ ปรากฏส่วนเว้าส่วนโค้งชัดเจนทั้งร่าง เป็นภาพชวนน่าหลงใหลยิ่ง "นั่นอะไรน่ะ?" ถังฮวนกระซิบอยู่ในใจ เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย เห็นสตรีนางนั้นใช้มือขวายันพื้นแนบกับขาหยดเลือดจากปลายนิ้วไหลลงบนพื้นดิน ร่างของนางซวนเซ ราวกับว่าจะล้มลงได้ตลอดเวลาเมื่อเห็นเช่นนั้นถังฮวนก็เข้าใจในทันที หลังจากที่ยิงศรลูกที่สี่ สตรีนางนั้นก็คล้ายคันธนูที่ง้างสายตึงสุดเหยียดแล้วยามนี้แม้แต่เด็กไร้เดียงสาสักคนก็เกรงว่าจะผลักนางให้ล้มได้อย่างง่ายดาย!
-โปรดติดตามบทต่อไป-

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 41 ศรสยบราชัน (2)

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 41 ศรสยบราชัน (2)

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้