ประตูเส้นทางโบราณ

บทที่ 95 หนอนโคตรยักษ์

   “ในเมื่อแกโผล่มาแล้วแกก็ตายซะ” สายฝนก้าวเท้าเดินเข้าหาหนอนยักษ์โดยไม่มีความเกรงกลัว ดาบนิวลินปรากฏขึ้นจากอากาศว่างเปล่า มือทั้งสองจับดาบเล่มนั้น เตรียมดึงออกจากฝักทุกเวลา

   โฮกกก! หนอนยักษ์คำรามใส่สายฝนก่อนพุ่งตรงมาทางเขา สายฝนไม่ได้เร่งรีบ เขาค่อยๆดึงดาบออกจากฝัก เผยให้เห็นใบดาบสีเงินแวววาว

   เมื่อดึงดาบออกจากฝักเรียบร้อยแล้ว สายฝนก็เก็บฝักเข้าไปในแอปพลิเคชัน[มิติคลังเก็บสิ่งของ] พร้อมกันนั้นสายตาเขาจับจ้องหนอนยักษ์ที่พุ่งเข้ามา แค่ปากของมันก็ใหญ่กว่าตัวสายฝนแล้ว หากเป็นคนธรรมดาคงกลัวทว่าสายฝนน่ะไม่ใช่คนธรรมดา เขาไม่กลัวมันแม้แต่น้อย ขนาดใหญ่แล้วคิดว่าเขาจะกลัวหรือ?

   “ฉันจะดูว่าแกจะทนการโจมตีจากฉันได้แค่ไหน?” สายฝนเตะพื้นกระโดดหลบการโจมตีจากหนอนยักษ์ ต่อมาเขาก็เสริมความแข็งแกร่งเท้าด้วยพลังออร่า เป็นผลให้สายฝนสามารถเตะพื้นกระโดดสูงยิ่งกว่าเดิมได้

   ตูมม! เมื่อพื้นทรายถูกเท้าสายฝนเตะพลันเกิดเสียงดัง ร่างสายฝนขึ้นสู่ท้องฟ้า จากด้านบนเขาสามารถเห็นพื้นที่ได้มากกว่าก่อน สายฝนมีความคิดต้องการลงบนร่างหนอนยักษ์ ทว่ากลับมีเรื่องไม่คาดคิดเกิดขึ้น หนอนยักษ์ซึ่งอยู่บนพื้น มันหันหัวมองสายฝนก่อนพ่นพิษไปทางเขา

   ไม่นานพิษก็พุ่งตรงมาถึงสายฝน สายฝนถึงกับตกตะลึง เขาไม่คิดว่าหนอนยักษ์จะสามารถพ่นพิษออกมาได้ด้วย อย่างรวดเร็วเขารีบสงบ พยายามหาหนทางหลบพิษจากหนอนยักษ์ การที่เขาอยู่บนท้องฟ้าทำให้เขาหลบยากขึ้น

   ‘มันพ่นพิษได้แม่นมาก’ สายฝนลอบชมฝ่ายตรงข้ามอยู่ในใจ ใครจะคิดล่ะว่าถึงเขาจะอยู่บนฟ้า หนอนยักษ์ก็สามารถโจมตีเขาได้ แถมยังโจมตีแม่นอีกด้วย

   ‘ฉันควรทำอย่างไรดี?’ ขณะที่พิษใกล้ถึงตัว ในหนึ่งวินาทีความคิดมากมายพลันปรากฏขึ้นในหัวสายฝน สุดท้ายแล้วสายฝนก็ตัดสินใจใช้วิธีที่ง่ายที่สุด ดาบนิวลินตวัดออกไปอย่างแรง ฟันเข้าใส่พิษของหนอนยักษ์

   พิษถูกแยกออกเป็นสองฝั่ง ถัดมาก็ปลิวกระเด็นกลับไปหาหนอนยักษ์เพราะแรงลมที่เกิดจากการตวัดดาบอย่างแรงของสายฝน หนอนยักษ์เห็นแบบนั้นพลันรีบหลบพิษที่กระเด็นกลับมา อวัยวะบางอย่างของมันไม่สามารถทนพิษตัวเองได้

   หลังจากตวัดดาบออกไป ร่างสายฝนก็เริ่มตกลงสู่พื้น เขาพยายามเคลื่อนไหวร่างกายให้ไปตกลงตรงส่วนหัวของหนอนยักษ์ น่าเสียดาย หนอนยักษ์รู้ทันความคิดเขาและสายฝนก็ไม่สามารถเคลื่อนไหวร่างกายให้ไปตกตรงหนอนยักษ์ได้อีกด้วย เขาไม่เคยฝึกเคลื่อนไหวขณะอยู่บนอากาศ ดังนั้นเขาจึงกากมากในเรื่องนี้ ประสบการณ์การเคลื่อนที่บนอากาศของเทพวายุไม่ได้ช่วยอะไรสายฝนเลย เนื่องจากมันคนละอย่างกัน เทพวายุนั้นเรียกว่าการบิน แรงโน้มถ่วงไม่อาจส่งผลต่อฝ่ายนั้นได้ ส่วนสายฝนเรียกว่าการตกลงจากที่สูง แรงโน้มถ่วงส่งผลกับเขาเต็มๆ

   ตูมมมมมม! ร่างสายฝนตกพื้นอย่างแรง เขาตกจากที่สูงสองรอบในวันเดียว! นี่คือเรื่องที่สายฝนไม่คาดคิดมาก่อน

   “บัดซบ! ถ้าฉันยังบินไม่ได้ฉันจะไม่มีวันขึ้นไปบนท้องฟ้าอีก” สายฝนเริ่มไม่สบอารมณ์ เขาตัดสินใจสังหารเจ้าหนอนเวรนี่ทิ้งให้เร็วที่สุดเท่าที่เป็นไปได้

   สายฝนลุกยืนขึ้นจากนั้นก็เริ่มใช้สัมผัสรับรู้ตรวจสอบตำแหน่งของหนอนยักษ์ การตกครั้งนี้ไม่ได้ทำให้เขาบาดเจ็บแม้แต่น้อย ครั้งนี้สายฝนไม่ได้กระโดดสูงเหมือนครั้งที่แล้ว

   ‘มันหายไปไหน?!’ สายฝนตกใจ เขารีบเข้าสู่สภาวะสงบนิ่ง เมื่อเข้าสภาวะนี้สัมผัสรับรู้เขาจึงมีระยะอาณาเขตกว้างกว่าเดิมและแข็งแกร่งขึ้นหลายเท่า แต่ถึงจะเข้าสภาวะสงบนิ่ง เขาก็ยังหาหนอนยักษ์ไม่เจอ

   “มันหนีไปแล้วเหรอ?” สายฝนคาดเดา แม้เขาจะขยายสัมผัสรับรู้ไปจนสุดระยะที่สามารถไปได้แล้วทว่าก็ยังไม่พบหนอนยักษ์ สายฝนไม่ด่วนตัดสินใจว่ามันหนีไปแล้ว เขารอดูสถานการณ์ไปก่อนสองสามนาที

///

   ครึ่งชั่วโมงต่อมา

   “หรือมันจะหนีไปแล้วจริงๆ” สายฝนพึมพำพลางใช้ผ้าที่ซื้อมาจากแอป[ร้านค้า]เช็ดดาบนิวลิน เหตุการณ์การต่อสู้กับหนอนยักษ์ทำให้สายฝนหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง ในระหว่างรอให้เช้าสายฝนไม่มีอะไรทำ เขาจึงเช็ดดาบฆ่าเวลา การกระทำของเขาอาจดูเหมือนไม่ระมัดระวังอะไรเลยแต่จริงๆแล้วไม่ เขาระมัดระวังอยู่ตลอดเวลา สัมผัสรับรู้ครอบคลุมทั่วอาณาเขตตลอดเวลา ไม่เรียกกลับคืน

   ‘หนีไปก็ดีแล้ว ฉันจะได้ประหยัดแรงเอาใว้เดินต่อตอนดวงอาทิตย์ขึ้น’ กล่าวในใจเช่นนั้น ขณะเดียวกันก็เช็ดเลือดออกจากใบดาบ เลือดนี้เป็นของหนอนยักษ์ตัวแรกที่เขาสังหารไป 

   ‘มีบางอย่างที่แข็งแกร่งเข้ามาในอาณาเขตสัมผัสรับรู้ของฉัน!’ ผ้าหายไปจากมือ สายฝนจับด้ามดาบให้แน่น ความระมัดระวังพุ่งถึงขีดสุด ต่อให้ศัตรูจะเป็นระดับศูนย์จุดห้า เขาก็ไม่คิดจะลดความระมัดระวังลง สิ่งไม่คาดคิดสามารถเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ ไม่ประมาทจะดีที่สุด

   ‘หนอนยักษ์สองตัวมันมาอยู่ใกล้ฉันขนาดนี้ได้ไง? ฉันสัมผัสมันไม่ได้เลย!’ เวลาเดียวกับที่เขาคิด หนอนยักษ์ทั้งสองพลันโผล่ขึ้นจากพื้นทรายใกล้ๆกับที่สายฝนอยู่ ของเหลวสีเขียวถูกพ่นออกมาจากปากพวกมัน ของเหลวสีเขียวหรือก็คือพิษถึงสายฝนอย่างรวดเร็ว สายฝนไม่มีเวลาหลบ เขาใช้ดาบนิวลินฟันสวนกลับไปด้วยความรุนแรง พิษส่วนใหญ่กระเด็นกลับไปใส่หนอนยักษ์ทั้งสอง แต่ก็มีส่วนน้อยที่สามารถโดนร่างกายสายฝนได้สำเร็จ

   ‘บ้าเอ้ย! โดนจนได้’ เมื่อพิษโดนแขน มันก็เริ่มซึมเข้าไปข้างใน วินาทีถัดมาสายฝนพลันรู้สึกร้อนที่แขนทว่าไม่นานความรู้สึกนั้นก็หายไป แขนบริเวณที่โดนพิษกลายเป็นสีแดงเล็กน้อย พิษไม่สามารถทำอะไรร่างกายสายฝนได้! ไม่ว่าพิษจะแข็งแกร่งขนาดไหนมันก็เป็นเพียงแค่พิษของระดับศูนย์จุดห้าเท่านั้น มันไม่อาจทำร้ายร่างกายของระดับหนึ่งได้!

   ‘ถ้าเป็นคนธรรมดาหรือระดับศูนย์จุดห้าโดนพิษชนิดนี้คงรอดยาก ทะเลทรายแห่งนี้อันตรายมาก ต่อให้เป็นระดับหนึ่งก็ไม่น่าจะอาศัยอยู่ได้นานนัก และหากที่นี่มีสิ่งมีชีวิตระดับหนึ่งหรือสูงกว่านั้น ที่นี่จะกลายเป็นนรก! ฉันจะมีโอกาสตายเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์ แม่ง! ถ้าเป็นแบบนั้นจริง นั่นก็เท่ากับว่าฉันจะโคตรซวยน่ะสิ’

   สายฝนคิดอย่างไม่สบอารมณ์ ต่อมาเขาก็พุ่งเข้าหาหนอนยักษ์ด้วยความเร็วของระดับหนึ่ง หนอนยักษ์ทั้งสองตัวไม่สามารถตามการเคลื่อนไหวสายฝนทัน พวกมันรู้ตัวอีกที สายฝนก็อยู่เหนือหัวพวกมันแล้ว ดาบสีเงินแวววาวถูกกวัดแกว่งท่ามกลางความมืดมิดบนท้องฟ้า

   ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ!

   เพียงหนึ่งวินาทีดาบฟันออกไปนับสิบครั้ง ทุกหนึ่งวินาทีหนอนยักษ์จะเกิดบาดแผลจำนวนมากตามร่างกาย หนอนยักษ์ต้องการตอบโต้กลับแต่ความเร็วสายฝนเร็วเกินไป พวกมันโจมตีพลาดทุกครั้ง และทุกครั้งที่โจมตีพลาดสายฝนจะใช้จังหวะนั้นสร้างบาดแผลร้ายแรงให้กับพวกมัน

   “จบแค่นี้แหละ ลาก่อน!” สายฝนกล่าว เขาใช้แรงมากกว่าเดิม แรงของเขากลายเป็นแรงระดับหนึ่ง จับด้ามดาบนิวลินด้วยมือทั้งสองข้าง เปลี่ยนท่าทางการจับดาบ จากนั้นแทงดาบลงไปลำตัวหนอนยักษ์ตัวหนึ่งอย่างแรง ถัดมาสายฝนก็ปล่อยมือออกจากดาบก่อนเคลื่อนที่ไปหาหนอนยักษ์อีกตัว 

   ตูมมมมมม!

   แรงที่สายฝนใช้ตอนแทงเป็นแรงของระดับหนึ่ง เป็นไปไม่ได้ที่ระดับครึ่งก้าวจะรับไหว ร่างกายหนอนยักษ์ที่ถูกดาบแทงพลันระเบิด เศษร่างกายกระจัดกระจายตามพื้นทราย

   ตอนที่ร่างหนอนยักษ์ตัวแรกระเบิด สายฝนก็ไปถึงหนอนยักษ์ตัวที่สองแล้ว

   โฮกกก!

   เห็นพี่น้องตาย หนอนยักษ์คำรามอย่างโกรธแค้น มันพ่นพิษใส่สายฝนแต่ก็พลาด จังหวะนั้นสายฝนพลันเร่งความเร็ว ออร่าราชาวัวครึ่งปลาปรากฏครอบคลุมมือข้างขวา

   ปึงง! ตูมมมม!

   หนอนยักษ์ตัวสองระเบิดตายตามตัวแรก สายฝนสลายพลังออร่า เงยหน้าขึ้นมองเศษเนื้อหนอนยักษ์ที่กำลังตกลงบนพื้น

   โฮกกกกกกกก! เวลานั้นเสียงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยวก็ได้ดังขึ้น

   ‘อีกตัวเหรอ? ฉันสัมผัสมันไม่ได้ เป็นไปได้อย่างไรกัน?’ สายฝนตกใจ เขารีบหันไปทางทิศต้นเสียง สิ่งที่เขาเห็นคือหนอนยักษ์ที่ขนาดใหญ่ยิ่งกว่าตัวที่เขาเพิ่งฆ่าไปหลายเท่า ปากของมันกำลังจะกลืนกินร่างเขาเข้าไป

   ตูมมม!

   สายฝนไม่อยากขึ้นไปบนท้องฟ้าเท่าไหร่นัก แต่ตอนนี้มันไม่มีทางเลือก เวลานี้เขาไม่สามารถกลิ้งหลบไปทางซ้ายหรือขวาได้ หนอนโคตรยักษ์อยู่ใกล้เขาเกินไป! สายฝนกัดฟันแน่นและเตะพื้นสุดแรงกระโดดขึ้นไปบนฟ้า การกระทำนี้ทำให้เขารอดจากการถูกหนอนโคตรยักษ์กลืนกินอย่างหวุดหวิด

---

จบบทที่ 95 หนอนโคตรยักษ์