สายตาที่คนรอบข้างส่งมาทำให้เธอรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ อยู่ครามครัน สองสามวันนี้คนรู้จักทั้งหลายทั้งยิ้มและเย้าหยอกด้วยถ้อยคำที่ฟังแล้วเธอต้องขมวดคิ้วโดยเฉพาะเหล่าลูกจ้างทั้งที่ร้านปันสุขและรีสอร์ต พันดาวหงุดหงิดในใจ ‘มีอะไรผิดปกตินะ ดูแต่ละคนสิ มองแบบชวนคิดจริงๆ’
หนุ่มน้อยในเสื้อเชิ้ตลายสก๊อตปล่อยชายครอบหูฟังขนาดใหญ่สีขาว เดินโยกตัวเข้ามา “เฮ้เจ๊! ใจลอยไปถึงไหนน่ะ?” แบงก์ขยับหูฟังลงพักที่คอ
“ไหนว่าจะมาตอนบ่าย”
“ว่างตอนนี้ก็มาตอนนี้ล่ะ”
“เดี๋ยวแป๊บนะ ส่งงานให้เด็กก่อน”
“ผมรอหลังร้านล่ะกัน”หนุ่มน้อยเดินตรงไปตู้เย็น เป้าหมายของการมาที่นี่ สำหรับเขาแล้วตู้เย็นคืออันดับหนึ่ง ‘พี่ดาวอยู่ขนมต้องเพียบ’
พันดาวมองคู่หูต่างวัยที่ค้นเอากล่องขนมเค้กร้านโปรดของเธอออกมาวางแล้วหันไปชงกาแฟด้วยรอยยิ้มเปี่ยมสุข
เช้าวันไฟดับเธอถูกน้าทีบังคับให้นอนในเปลมีคนงานชายรูปร่างบึกบึนหามออกจากป่าเชิงเขามาจนถึงไร่สุดเขตฟ้าธาราและพี่หมอปวีร์ ที่รออยู่อย่างกระวนกระวายพร้อมกันพุ่งเข้ามารุมตรวจร่างกายเธอ ปล่อยให้พี่สายฟ้าผู้เป็ฮีโร่ตัวจริงยืนดูด้วยแววตาขำๆ
จากนั้นเธอก็ไม่ได้เจอพี่สายฟ้าอีก เธอแอบอมยิ้มเมื่อคิดถึงฮีโร่แวมไพร์ของเธอ
“แน๊! แอบอมยิ้มอะไร”
“เปล๊า!”
“เสียงสูงไปนะเรา”
“อ่ะ! รึว่า จะคิดถึงเื่นั้น” เ้าตัวร้ายทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ
“เื่อะไร?” สายตาของเธอเหมือนจี้ถูกใจดำ
“คลิปคู่รักบ้านต้นไม้ไงล่ะ”
“ห๊า!”
“นี่ๆ มีในเครื่องผม”แบงก์กระวีกระวาดเลื่อนหน้าจอ กดคลิปวิดีโอในแฟนเพจเฟสบุ้คของนักข่าวท้องถิ่นแล้วยื่นให้เธอ
คลิปถูกถ่ายในมุมเงยเธอกำลังไต่ลงบันไดเชือกมาจากบ้านต้นไม้ และมีผู้ชายร่างสูงอีกคนตามลงมาในมือของเขามีถังน้ำพลาสติกสีเขียว โดยมีไฟฉายขนาดใหญ่คอยฉายอยู่ด้านหลัง เมื่อลงถึงพื้นเธอยืนเกร็งขาข้างหนึ่งขณะเล่าเหตุการณ์ให้น้าทีฟังอย่างตื่นเต้นน้าทีชี้นิ้วให้เธอลงนอนในเปล พันดาวยืนเถียงเล็กน้อย เห็นว่าตนเองพอจะเดินได้แล้วสายฟ้าเข้ามาโอบประคองให้เธอลองลงน้ำหนักให้เต็มเท้า พอเธอร้องโอดโอยขึ้นนิดเดียว แวมไพร์สุดหล่อก็เดินมาอุ้มเธอลงนอนเปลจากนั้นทุกคนก็เดินตามกันออกมาจากป่าเชิงเขา
‘เฮ้ย! คอมเม้นท์เยอะไปรึเปล่านี่’ผู้คนเข้ามาแสดงความคิดนับพันข้อความส่วนหนึ่งไม่ได้แสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับเหตุการณ์ไฟไหม้แต่กลับแสดงความชื่นชมและชื่นชอบคู่รักบ้านต้นไม้ ฝ่ายชายที่เสียสละแบกฝ่ายหญิงวิ่งฝ่าทะเลไฟมาไกลแม้จะทุลักทุเลแต่ก็รอดจากอันตราย ทั้งคู่อาศัยอยู่บนบ้านต้นไม้ตลอดทั้งคืน ดูสิ! ฝ่ายชาวหล่อราวพระเอกละครเกาหลี ส่วนฝ่ายหญิงก็น่ารัก ลงท้ายด้วยคนส่วนใหญ่อวยพรให้พวกเขารักกันหวานชื่น
“อ้าปากค้างเลยล่ะสิ!” แบงก์เห็นสีหน้าตื่นตระหนกของลูกพี่ก็นึกขำ นานแล้วที่ไม่เห็นลูกพี่ทำหน้าใกับสิ่งใดคลิปนี้จะมา ไม่น่าคิดก็ใช่ และน่าคิดก็ใช่อีก “แหม!มีผู้นี่ ไม่บอกน้องบอกนุ่งเลยนะเจ๊”
“ผู้ที่ไหนกันพี่เขาไปช่วยพี่พฤกษ์ดับไฟต่างหาก”
สถานการณ์ฉุกเฉินขนาดนั้นคนบางส่วนยังตีความเป็เื่โรแมนติกไปได้ ฝ่ายที่ฟังโยกตัว ส่ายตาเป็เชิงล้อเลียน “หรา?”
“เดี๋ยวเหอะ!” เธอยกกำปั้นขึ้นทุบน้องชายข้างบ้านทันที
ปึ้ก!
“โอ๊ย! เขินแล้ว อย่าทำร้ายน้อง”
“มิน่า สองสามมานี่ทุกคนมองฉันแปลกๆ”
“แล้วนี่ พระเอกในคลิปไปไหนแล้วล่ะ?”
“จะไปรู้เหรอ?” หญิงสาวทำเสียงแข็ง แต่….
กริ๊ง! กริ๊ง!
“นั่นแน่! พูดถึงผู้ ผู้ก็มา”
“ไม่ใช่ผู้ พี่วีต่างหาก”
เธอหันไปส่งค้อนวงใหญ่ให้น้องรัก
“ฮัลโหล พี่วีว่าไงคะ?”
“เย็นนี้กินข้าวกันนะหกโมงเจอกันร้านริมน้ำ พี่นัดธาราไว้แล้ว ชวนเ้าแบงก์มาด้วยล่ะพี่ไม่เห็นเ้านั่นตั้งนานแล้ว” พันดาวนึกถึงใบหน้าจิ้มลิ้มและอาการกรุ้มกริ่มของธาราเมื่อรู้ว่าจะได้ไปกินข้าวกับหมอวีแล้ว ก็รู้ว่า หมดสิทธิ์ปฏิเสธ
“เจอกันตามนัดค่ะ ดาวจะรีบไป”ธุระที่ร้านคงต้องให้เด็กๆ ที่นี่จัดการ
“เยส! กินฟรีอีกแล้ว” เสียงแบงก์ลอดเข้าไปอย่างชัดเจน
“โอเคค่ะ พี่รอนะ”
‘โอ๊ย!ทำไมน่ารักแบบนี้นะ พี่วี มิน่าทีม WLWถึงมีคนเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ พี่วีคงไม่รู้หรอกนะว่า เธอก็เป็แอดมินกับเขาคนหนึ่งหึๆ”
----------------------------------------------------------------------
ธารา : พี่วีบอกแล้วใช่ไหม?
พันดาว : (สติกเกอร์หมาน้อยยิ้มหวาน)
ธารา : ต้องได้สิบรูปนะ กะจังหวะให้ดีอย่าพลาดเหมือนคราวก่อน
ลงรูปรัวๆ เอาให้กรี๊ดกันคอแตก
พันดาว : (สติกเกอร์หมาน้อยน้ำลายไหล)
ธารา : วันนี้พี่พฤกษ์ตามถึงเธอด้วย ทำหน้าตาแปลกๆ
พันดาว : ห่วงฉันจะาเ็มั้ง?
ธารา : ฉันว่าไม่ใช่
พันดาว : เออน่ะ แล้วเจอกัน (สติกเกอร์สาวน้อยผิวปาก)
-----------------------------------------------------------------------
‘พี่พฤกษ์น่าจะเห็นคลิปนั่นแล้ว’ เธอหน้าร้อนผ่าว เมื่อนึกได้ว่าถ้าพี่พฤกษ์ได้ดู พี่สายฟ้าเองก็ต้องได้ดูด้วย แล้วนี่ เจอกันคราวหน้าจะตีสีหน้ายังไงดี ตอนที่หนีตายพัลวัน เธอก็เรียกเขาเสียสนิทสนมส่วนเขาก็ทำตัวราวกับเติบโตมากับเธอนับสิบปี ให้ขี่หลัง โอบกอด หรืออุ้มก็เป็ธรรมชาติจนเธอลืมไปว่า ก่อนหน้านี้เธอยังหวาดระแวงและขัดเคืองเขาอยู่ไม่น้อย
ลูกจ้างหน้าร้านเดินเข้ามาเรียกเธอจึงสลัดความคิดฟุ้งซ่านออกไป รีบไปต้อนรับทัวร์คณะใหม่ที่ลงมาเต็มหน้าร้านอีกรอบ
เ้าแบงก์ทำตัวเป็น้องที่ดีโดยการช่วยไปโบกเรียกคนหน้าร้านสมกับที่จะได้กินฟรีร้านอร่อยเย็นนี้
นอกจากจะช่วยทำงานแล้วแบงก์ทำหน้าที่เป็สารถีพาเธอมาจนถึงร้านครัวริมน้ำ อย่างปลอดภัยและมาก่อนเวลานัดถึง 20 นาที
“ไปก่อน เราสั่งก่อนสิเจ๊พี่หมอวีเงินเยอะ เราอย่าเกรงใจ”
“แกจะกินได้แค่ไหนกันเชียวฉันจะคอยดู”
“ผมสั่งกุ้งเผาคนเดียวโลหนึ่งนะไม่สั่งเผื่อล่ะ เดี๋ยวพวกพี่ไม่อยากกินด้วย”
“เออ เอาที่สบายใจ”คนพี่แบะปากมองบน
ไม่ถึงสิบนาที คุณหมอสองคนก็มาถึงฝ่ายหญิงเดินตามหลัง แอบยักคิ้วหลิ่วตาให้พันดาว
“พี่หมอนั่งข้างนั้นกับธาราเลยค่ะ”
หมอหญิงยิ้มแป้น ตามแผนเป๊ะ
“เดี๋ยวผมแกะกุ้งให้พี่หมอวีเองครับ”แม้แต่แบงก์ก็เป็หนึ่งในสมาชิก WLW เช่นกัน หุๆ
ใบหน้าเรียวที่มีเครื่องหน้าจิ้มลิ้มกวาดตามองคนทั้งสามอย่างพินิจพิจารณา ‘ไอ้พวกนี้นี่ ลับลมคมนัยนัก’
บริกรหญิงถือเมนูปกหนังสีดำสองเล่มเข้ามาประชิดหมอหนุ่ม ทั้งๆที่เขานั่งอยู่ด้านที่มีรถเข็นเครื่องดื่มขวางอยู่
“คุณหมอคะ วันนี้มีปูทะเลสดๆด้วยนะคะ สั่ง 1 กิโล ทำอาหารได้สองอย่างค่ะ” สาวน้อยยิ้มหวานเจาะจง
ธาราเงยหน้าขึ้นมอง ‘อ๋อ พวกเดียวกัน’ เธอจำใบหน้านี้ได้ WLW นี่ แทรกซ่อนอยู่ทุกที่จริงๆ
ก้มหน้าเลือกรายการอาหารได้สองสามอย่างแล้วคุณหมอขวัญใจมหาชนก็เงยหน้าขึ้นจ้องน้องคนสนิทฝั่งตรงข้ามเขม็ง“พี่มีเื่จะถามเรา”
‘เอาแล้ว’ อยากจะยกมือขึ้นตบอกสักสองสามทีแต่ พี่ชายคนดีก็ไม่ให้โอกาสเธอได้หายใจ
“ดูนี่” เขายื่นมือถือส่งให้เธอดู
“เห็นแล้วค่ะ”
“หือ! คลิปอะไรคะ พี่วี”
“เอาไปดูช่วยพี่ที”ใบหน้าหวานน่ารักนั้น เคร่งเครียด
ธารารีบหยิบจากมือไอดอลของเธอ เมื่อดูจนจบเธอแทบจะกรี๊ดออกมา“พันดาว บอกมาๆ” ทุกครั้งที่จะเอาเื่ เธอต้องเรียกชื่อเต็มของเพื่อนรัก รู้อยู่แล้วว่าพี่สายฟ้านั้นหล่อลากดิน ไม่ว่าจะเดินไปไหนล้วนแต่ชวนให้สาวๆอยากจะทิ้งผ้าเช็ดหน้าให้ แต่ว่า พันดาวไม่น่าจะอยู่ในกลุ่มนั้น
“มันแค่เหตุสุดวิสัย” สายตาของพันดาว ออดอ้อนหมอปวีร์สุดฤทธิ์
“มีซัมติงไหม?”
“โอ๊ย! ไม่มีอะไรทั้งนั้นล่ะก็แค่หลบขึ้นไปนอนข้างบนเฉยๆ”
“นอน เอ๊ะ! นอนยังไง?”ระหว่างที่ซักไซ้ สายตาของธาราก็ไล่อ่านความคิดเห็นของผู้คนอย่างสนอกสนใจ“กลายเป็คู่รักเน็ตไอดอลไปแล้ว” จำนวนคนกดไลค์เริ่มขึ้นหลักหมื่นอย่างรวดเร็ว
“วิ่งเหนื่อยจะตายก็ต้องนอนพักสิ!”
พี่วีของพวกเขาจับจ้องพันดาวอย่างคาดคั้น ทำเอาหญิงสาวร้อนหลัง “ไม่มีอะไรแน่นะ”
“ไม่มีอะไรจริงๆ ค่ะ”
“จบกัน ฉันอุตส่าห์เล็งพี่ฟ้าเอาไว้เธอแอบชิมแบบนี้ ฉันก็หมดสิทธิ์ล่ะ” เพื่อนสาวยังไม่วายลอบกัดเมื่อเห็นพี่วีทำทีเคืองหน่อยๆ
“พยาบาลที่วอร์ดพี่พูดเื่นี้กันมาสองวันแล้ว ไม่อยากฟัง แต่ก็ต้องได้ยิน เื่ คู่รักบ้านต้นไม้”
“เอ๊ะ! ทำไมน้องไม่ได้ยินเื่นี้”
“เธอมัวแต่อ่านการ์ตูนอยู่หรือเปล่า?” หมอปวีร์หันมาเหน็บแนมเพราะเขาเห็นธาราหอบพัสดุกล่องโตที่้ามีชื่อเว็บขายหนังสือการ์ตูนออนไลน์
“อืม!” ธาราไม่กล้าโต้แย้งหลักฐานยังกองอยู่เบาะด้านหลังรถ ถ้าพี่วีกล่าวหาล่ะก็ ยากนักที่หลบพ้นไม่อยากยอมรับอย่างหน้าชื่นตาบาน ก็เงียบๆ ไปจะเจ็บตัวน้อยกว่า
“เห็นว่ารู้กันไปทั้งจังหวัดแล้วมั้ง”
พันดาวหน้าเหวอ จังหวัดเล็กๆที่ข้าราชการหรือเ้าของธุรกิจล้วนแล้วแต่รู้จักกันเื่แบบนี้ย่อมถูกเล่าลือราวไฟลามทุ่ง
‘ตายๆ ฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน? คราวนี้พี่วีเอาฉันตายแน่’ ในฐานะที่ทำหน้าที่ผู้ปกครองของเธอั้แ่มัธยมปลายโดยความเห็นชอบของแม่ของเธอที่สนิทสนมกับแม่พี่วีอย่างยิ่ง
พี่วีทำหน้าที่สอดส่องความประพฤติ มิให้ออกนอกลู่นอกทางกำกับให้ตั้งใจเรียน อ่านหนังสือ ตรวจสอบคะแนน และเกรด ราวกับคุณแม่ผู้เข้มงวดแต่ที่เธอต้องยอมให้เขากดขี่และดูแลมาตลอดก็เพราะทุกปัญหาที่เธอกับเ้าแบงก์ทำยุ่งเหยิง ก็ได้พี่ชายแสนดีคนนี้คอยแก้ปัญหาให้ทุกครั้ง
หมอวีเห็นสีหน้าของน้องในปกครองดูซีดเซียวแบบนั้นยิ่งย้ำเสียงหนัก
“ใครจะรับผิดชอบเื่นี้?”
***********************
6K
