ตอนที่ 3 ยาถอนพิษ (2)
ตอนนั้นที่ให้มู่ชิวกินยาพิษนั่นก็เป็เพราะพี่ใหญ่บอกให้เขาทำ บอกว่ามีเพียงแบบนี้จึงจะทำให้คนยอมจงรักภักดีกับเรา และยังบอกอีกว่าต้องกินยาเม็ดที่ช่วยระงับพิษให้ทันเวลา ทั้งพิษนั้นยังไม่ได้เป็ภัยต่อร่างกาย ช่างน่าขัน ตอนนั้นเขายังเด็ก จึงเชื่ออย่างไม่สงสัยเลยสักนิด จนกระทั่งเห็นมู่ชิวทุกข์ทรมานเพราะถูกพิษหงรัญจวนกัดกร่อนในคุกราชสำนัก สุดท้ายเขาถึงได้เข้าใจว่าตัวเองในยามนั้นไร้เดียงสาเพียงใด
มู่ชิวหยุดชะงัก เขาย่อมเข้าใจสิ่งที่ซ่งจื่อเฉินพูด ไม่ใช่ยาเม็ดที่ช่วยระงับพิษพวกนั้น แต่เป็ยาถอนพิษอย่างแท้จริง ทว่าท่านอ๋องในวันนี้กลับดูแตกต่างจากในวันก่อนๆ ถึงแม้จะบอกไม่ถูกว่าเปลี่ยนไปตรงไหน แต่ในสายตากลับรู้ราวกับว่าขาดอะไรไป และเหมือนมีอะไรเพิ่มเติมขึ้นมา แม้แต่บุคลิกก็คล้ายมีการเปลี่ยนแปลงที่เล็กน้อยมาก
ความแตกต่างเช่นนี้ทำให้เขาอดเป็ห่วงไม่ได้...หรือท่านอ๋องจะไปรู้เื่อื่นมากัน
“ความหวังดีของท่านอ๋อง มู่ชิวซาบซึ้งยิ่งนัก...” มู่ชิวยิ้มอย่างเกร็งๆ จากนั้นก็เรียงหนังสือในมือให้เข้าที่ต่อ “เพียงแต่พิษหงรัญจวน เดิมทีไม่มียาถอนพิษพ่ะย่ะค่ะ”
“จะเป็ไปได้อย่างไร!”
ซ่งจื่อเฉินรู้สึกตึงเครียดจนเกือบลืมตัวตวาดใส่ เมื่อชาติก่อนตอนที่เขาทอดทิ้งไม่สนใจคนผู้นี้ แต่ก็ไม่เคยลืมเอายาถอนพิษในมือให้ทั้งหมด ทว่ายาพวกนั้นทำได้เพียงระงับอาการ ไม่สามารถขัดขวางการกัดกร่อนเข้าถึงกระดูกและชีพจรได้ ชาตินี้เขายังจะอยากให้คนผู้นี้ทุกข์ทรมานกระอักเืจนตายในอ้อมกอดของเขาอีกอย่างนั้นหรือ ถ้าเช่นนั้นครั้งนี้ที่เขาได้กลับมาเกิดใหม่ยังจะมีประโยชน์อะไร!
“ท่านอ๋องอย่าได้ร้อนพระทัย ใช่ว่าจะไม่มียาถอนพิษ ยาพิษหงรัญจวนเป็พิษที่มีความพิเศษมากชนิดหนึ่ง ตอนสร้างพิษได้มีการเอาโลหิตของคนคนหนึ่งผสมเข้าไป ยาถอนพิษก็จำเป็ต้องมีโลหิตของคนผู้นั้นผสมอยู่ด้วยถึงจะใช้ได้ อีกทั้งหลังจากทำยาถอนพิษขึ้นมาได้ หากไม่กินภายในเจ็ดวันก็จะไม่เกิดผลพ่ะย่ะค่ะ”
มู่ชิวใอารมณ์เดือดดาลของเขา รีบพยุงเขาให้นั่งลงแล้วอธิบายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ดังนั้นใครก็ตามที่ใช้ยาพิษนี้ โดยมากจะฆ่าคนผู้นั้นปิดปากหลังจากที่ทำยาพิษสำเร็จ เช่นนี้ก็จะไม่มียาถอนพิษอีกต่อไปพ่ะย่ะค่ะ”
“เ้า เ้ารู้เื่ทั้งหมด...” ซ่งจื่อเฉินส่ายหน้าอย่างเหม่อลอย อย่างไรเขาก็นึกไม่ถึงว่าจะมีผลลัพธ์เช่นนี้ ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่กล้าเชื่อ “ไม่...บางที บางทีอาจมีกรณีพิเศษ ถ้าคนผู้นั้นยังอยู่ คนแบบเขาทำอะไรไม่มีทางไม่มีแผนสำรอง หากวันหนึ่งเขาอยากรับเ้าเอาไว้ใช้งาน แต่ในมือข้ายังมียาเม็ดที่ใช้ระงับพิษ ทั้งเขาไม่มีความสามารถมากพอที่จะชนะข้าได้...เขาไม่มีทางปล่อยให้เื่แบบนี้เกิดขึ้น ดังนั้น ดังนั้นเขาจะต้องเก็บคนคนนั้นไว้...ใช่หรือไม่”
ตอนแรกที่มู่ชิวฟังเขาพูด อดรู้สึกหนักใจไม่ได้ เดิมทีคิดว่าเขารู้เื่นั้นอยู่แล้ว แต่พอฟังดูดีๆ กลับพบว่าเป็เพียงการสันนิษฐาน ทว่าคำพูดกลับไม่เหมือนเมื่อก่อนที่เอาแต่ปกป้องท่านอ๋องสามผู้นั้นอีก เดิมเขาอยากใช้โอกาสนี้พูดความลับที่เก็บซ่อนไว้ในส่วนลึกของจิตใจออกมา แต่แล้วก็รู้สึกว่าไม่เหมาะสม ยังคงไตร่ตรองก่อนแล้วเอ่ยขึ้น “ท่านอ๋อง ตรัสเช่นนี้หมายความอย่างไร กระหม่อมรับใช้ท่านอ๋อง ท่านอ๋องคอยช่วยเหลือท่านอ๋องสาม เหตุใดท่านอ๋องสามยังจะต้องเสียเวลาวางแผนเพื่อรับกระหม่อมเอาไว้ใช้งานด้วยพ่ะย่ะค่ะ”
“ที่เ้าว่าก็จริง ดูท่าจะเป็เพราะ่นี้ข้าเรียนการอ่านใจคน ถลำลึกไปแล้ว ถลำลึกไปแล้ว...”
ซ่งจื่อเฉินถึงได้รู้สึกว่าตัวเองเกือบหลุดเปิดเผยความคิดที่ซ่อนอยู่ในส่วนลึกออกไปในสถานการณ์ที่ขาดสติ อดเหงื่อออกไม่ได้ ไม่ใช่เพราะเขาไม่ไว้ใจมู่ชิว ก็แค่เื่ที่กลับชาติมาเกิดใหม่นั้นมันประหลาดเกินไป หากไม่ได้ประสบด้วยตัวเอง แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่มีทางคิดเป็จริง ยิ่งไปกว่านั้นยามนี้ก็ไม่ใช่เวลาที่จะเป็ปฏิปักษ์กับคนผู้นั้น ในเมื่อจิตใจของมู่ชิวระแวงซ่งจื่อเซวียนอยู่ก่อนแล้ว เขาพูดมากไปอาจกลายเป็ทำให้มู่ชิวตกอยู่ในอันตรายเสียด้วยซ้ำ
“ท่านอ๋องอย่าได้ลำบากจนเกินไป” แววตาของมู่ชิววูบไหวเล็กน้อย แต่ก็ยังคงแปรเปลี่ยนเป็รอยยิ้ม ลุกขึ้นไปรินน้ำชาเอามาวางข้างมือซ่งจื่อเฉิน จากนั้นก็พูดราวกับไม่มีอะไร “ท่านอ๋องอย่าได้รีบร้อนคุยกับท่านอ๋องสามเื่ยาถอนพิษ หลายปีมานี้กระหม่อมก็ชินนานแล้ว ต่อให้ท่านอ๋องมีความคิดเช่นนี้ก็ยังต้องค่อยๆ วางแผนไปนะพ่ะย่ะค่ะ”
“ค่อยๆ วางแผน...”
ซ่งจื่อเฉินคิดทบทวนคำพูดนี้ซ้ำไปซ้ำมา รู้สึกราวกับว่ามีความนัยแฝงอยู่ แต่ก็ไม่รู้ว่าควรเริ่มอย่างไร เงยหน้ามองคนตรงหน้าที่ยังคงแสดงท่าทีเป็ห่วง ในใจรู้สึกสั่นไหวเล็กน้อย ขอบตาร้อนขึ้นมาอย่างไม่รู้สึกตัว
พวกเขาโตมาด้วยกันั้แ่เด็ก เขายังจำได้ว่าในตอนนั้นมู่ชิวมักจะช่วยสอนตำรา รวมไปถึงเื่การวางตัวและการอยู่กับผู้อื่น ต่อมาเมื่อเขาเริ่มโตขึ้น นับวันก็ยิ่งไม่เชื่อฟังคนผู้นี้ ขานรับอย่างเ็าหลายครั้ง มู่ชิวจึงค่อยๆ ไม่พูดอะไรกับเขาให้มากความอีก
ต่อมาความสัมพันธ์ของพวกเขาก็ยิ่งเหินห่างมากขึ้นเรื่อยๆ ถึงขนาดที่คนผู้นี้แม้แต่การพูดคุยกับเขาก็ยังน้อยลงไปมาก ยิ่งไม่มีทางสอนเขาว่าควรทำอย่างไร หรือบอกเขาว่าควรระวังคนแบบไหนเฉกเช่นในตอนนั้น การเตือนเช่นนี้เขาไม่ได้ยินมาหลายปีแล้ว
2K
![พิษสวาทรัก..ปริศนามรณะ[จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1690086893_23174633.webp)