พฤกษ์นั่งดื่มกาแฟหมดไปสองแก้วนั่งชะเง้อดูคนที่เคาน์เตอร์หลายครั้งหลายหน ก็ยังไม่เห็นแป้งเข้ามาเขาแอบหยิบนามบัตรของเธอที่เก็บไว้หลายปี จากซอกลึกในกระเป๋าสตางค์ ‘หัถยา สกุลวรรณกิจ’ กระดาษพิมพ์ลายนูนรูปดอกไม้เล็กๆ มีภาพเล็กๆ ของเธอที่มุมขวา แป้งทำไว้แจกคนสนิทและลูกค้าระดับวีไอพีของเธอ เขาขอมาจากคนรู้จักที่ชอบมาซื้อขนมที่นี่โดยอ้างว่า จะสั่งขนมไปจัดงานเลี้ยง
เหตุไฟไหม้ในไร่ทำให้เขาไม่ได้มาที่นี่นานนับสัปดาห์ วันนี้จำเป็ต้องหาตัวช่วยเพื่อให้มีโอกาสได้คุยกับเ้าของนามบัตร
-------------------------------------------------------------------------------
พฤกษ์ : ชวนดาวออกมาซื้อกาแฟหน่อยสิข้าอยู่ร้านแป้ง
สายฟ้า:(สติกเกอร์หมีน้ำตาลสงสัย)
พฤกษ์ : (สติกเกอร์คนหัวกลมขอร้อง)
สายฟ้า: เพื่อ?
พฤกษ์: เื่นี้ดาวช่วยได้
สายฟ้า: ยอมรับมา
พฤกษ์: อย่ากดดันกันน่า
สายฟ้า: สารภาพมา
พฤกษ์: เออ! มาช่วยก่อน
สายฟ้า: (สติกเกอร์ O.k.)
---------------------------------------------------------------------------------
สายฟ้าดูเวลาบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือก่อนจะหันไปดูเ้าของร้านปันสุขที่คร่ำเคร่งกับการช่วยลูกจ้างจัดสินค้าใกล้ถึงเวลาอาหารเที่ยงแล้ว วันนี้เป็วันหยุดราชการพฤกษ์จึงมีเวลาไปนั่งเอ้อระเหยลอยชายที่ร้านกาแฟของเป้าหมาย
สายฟ้าพับจอคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กก่อนเดินไปประชิดพันดาว “ดาว พฤกษ์ให้ชวนไปร้านน้องแป้ง”
อีกฝ่ายทำหน้าฉงน
“กินฟรี”
“อ๋อ! งั้นได้เลย วันนี้คนไม่เยอะจะได้ซื้อกาแฟกับขนมกลับมากินตอนบ่ายด้วย” เธอหันไปอีกข้าง “แบงก์จัดการให้เรียบร้อยนะ ของพวกนี้เดี๋ยวพี่ซื้อขนมมาฝาก
“ขอชาเขียวเย็นด้วยนะพี่”
“ลงบัญชีเหมือนเดิม”
“คร้าบเ้านาย” แบงก์ยิ้มขำ เขาก็ให้ลงบัญชีทุกครั้งนี่นา ตามกติการะหว่างพี่น้องค่าจ้าง คือ ค่าจ้าง และการกิน คือ จ่ายเอง ยกเว้นวันพิเศษ แต่จะว่าไปลูกพี่ก็งกสม่ำเสมอั้แ่หาเงินใช้หนี้เป็ต้นมา
พันดาวฟังความลับของพฤกษ์ใน่ที่นั่งรถมาเธอก็นึกขำ “เอ๊!เห็นเขาขัดคอกันตลอด ที่แท้ก็เป็แบบนี้นี่เอง”
สายฟ้ายิ้มที่มุมปาก“อย่าไปแซวมันนะ มันจะว่าพี่บอกดาว” เขาเริ่มทำหน้าที่สารถีแทนเธอและแบงก์เมื่อมาทำงานได้หลายวัน สองพี่น้องก็เริ่มไว้วางใจเขามากขึ้น
“แล้วดาวจะช่วยพี่พฤกษ์ได้ยังไงคะ? ก็เขาสองคนพูดกันดีๆไม่ถึงสองประโยค”
“เดี๋ยวพี่ไปล้วงความลับก่อนล่ะกัน”
พันดาวพยักพเยิดเื่มันชักสนุกล่ะ ถ้าพี่พฤกษ์จีบแป้งจริง เธอก็เชียร์เต็มที่ “จะว่าไป เขาสองคนก็เป็คู่ที่เหมาะสมนะคะขยันทำงานทั้งคู่ แถมยังโสดอีก”
“ดาวไม่สนใจพี่พฤกษ์บ้างเหรอ?” คนขับทำท่าหยั่งเชิง
“สนใจสิคะสนใจมาตลอด” เธอตอบเสียงดังฟังชัด ทำเอาคนฟังใจแป้ว“ดาวรักพี่พฤกษ์เหมือนพี่ชายจริงๆ ไม่เคยเปลี่ยนั้แ่เด็กจนตอนนี้”
คนขับเกือบเหยียบเบรกหัวทิ่มที่ได้ยินประโยคแรกถ้าเธอพูดต่อช้ากว่านี้อีกนิดเดียว เขาคงจะหยุดความโมโหที่พุ่งปรี๊ดเอาไว้ไม่ไหว ได้ฟังประโยคหลังเขาจึงยิ้มออกมาได้ ‘ฮึ่ม!ค่อยยังชั่ว’
“พี่ฟ้าล่ะค่ะไม่สนใจพี่พฤกษ์บ้างเหรอ?”
“เอ๊ย! ไม่ล่ะ พี่ชอบผู้หญิงนะ”
“อ้าว! เห็นถาม นึกว่าแอบหึงพี่พฤกษ์เห็นตัวติดกันยังกะปาท่องโก๋”
“่ที่พี่ย้ายบ้านไปเราก็ยังติดต่อกันเรื่อยๆ ทั้งเขียนจดหมาย โทรศัพท์ เขียนอีเมล์ มาจนแช็ตนี่ไง? ่พฤกษ์ไปเรียนกรุงเทพฯเราก็เจอกันหลายครั้ง เวลาพี่กลับมา”
พันดาวแอบสังเกตอีกฝ่ายมาตลอดไม่เคยเห็นเขามีท่าทีเหมือนคนมีแฟนไม่ตอบข้อความจนดูผิดปกติหรือโทรศัพท์คุยกับใครนานๆ ในลักษณะที่จะสังเกตได้ว่า เป็เชิงชู้สาวรูปร่างหน้าตาแบบนี้ คงจะมีคนเข้าหาไม่น้อย
“ชักอยากจะรู้แล้วสิว่าพี่พฤกษ์แอบชอบแป้งั้แ่ตอนไหน? ดาวล่ะเป็งง”
สายฟ้าเล่าเื่ที่เขามาร้านแป้งครั้งแรกและรู้สึกถึงความสัมพันธ์ประหลาดของสองคนนี้ “ทำไมสองคนนี้ถึงทะเลาะกันล่ะ?”
“ก็มันเคยมีเื่น่ะสิคะเมื่อหลายปีก่อน”
“ไม่เห็นพฤกษ์เล่าให้พี่ฟัง”
“พี่ฟ้าลองถามดูสิคะเผื่อเราจะหาจุดที่ทำให้พวกเขาพอจะปรับความเข้าใจกันได้” เื่ที่เธอรู้ก็เพียงผิวเผิน ไหนเลยจะสานสัมพันธ์ช่วยสองคนนั้นได้
เมื่อมาถึงสายฟ้าก็เข้าไปนั่งคุยกับพฤกษ์ในขณะที่พันดาวแวะไปเคาน์เตอร์เพื่อสั่งพิซซ่ากับกาแฟสำหรับรับประทานในร้านและอีกส่วนเพื่อกลับบ้านตอนพักเที่ยงของวันหยุด ลูกค้าหนาตา ล่วงจนกว่าสี่สิบนาทีแป้งจึงเดินมาเสิร์ฟพิซซ่าด้วยตัวเอง
“น่าจะโทร.มาสั่งก่อนนะเห็นมะ ได้ช้าเลย หิวไหมล่ะ?” เ้าของร้านบ่นให้เพื่อน พลางวางถาดพิซซ่าหน้าซีฟู้ดลงเธอไม่ยอมปรายตามองผู้ชายผิวเข้มที่มานั่งจิบกาแฟได้เกือบสองชั่วโมงด้วยใบหน้าบูดบึ้ง
“หิว”เสียงคนที่มานานที่สุดในโต๊ะ กระแทกกระทั้น
“มาตั้งนานแล้วไม่สั่งเอง ก็ช่วยไม่ได้” กระแทกกลับซ้ำยังหันไปพูดเสียงอ่อนเสียงหวานกับอีกคน“พี่ฟ้าคะ หิวมากไหม ขอโทษที่เสิร์ฟช้า นี่เร่งที่สุดแล้ว”
“แหม! นี่มันเสียงสองเชียวนะ”
“เอาน่าตามความวีไอพี” เ้าของร้านเถียงเพื่อนสาวแล้วพยักหน้าให้บริกรชายเข้ามาเสิร์ฟเครื่องดื่ม “เดี๋ยวเอาถุงกลับบ้านมาส่งนะ”
“เดี๋ยวก่อนสินั่งกินด้วยกันก่อน อุตส่าห์สั่งถาดใหญ่สุดเชียวนะ”
แป้งชำเลืองมองพฤกษ์แวบหนึ่งเห็นเขาจ้องตัวเองเขม็ง ก็รู้สึกขัดเขิน แม้เขาจะชอบพูดจาแดกดันเธอทุกครั้งที่เจอแต่สายตาแบบนั้นของเขา ก็ไม่เคยทำให้เธอรู้สึกสบายใจเลยสักครั้งชั่วขณะหนึ่งเธอนึกอยากรู้ว่า เขาคิดยังไงกับเธอ
“ก็ได้ลูกค้าได้อาหารครบแล้วล่ะ” แป้งนั่งลงข้างพันดาว ซึ่งเป็ตำแหน่งตรงข้ามพฤกษ์พอดี
สายฟ้าขยับศอกสะกิดเพื่อนพฤกษ์ก้มลงตักพิซซ่าชิ้นแรกใส่จานแล้วยื่นให้แป้ง แล้วอีกชิ้นก็ยื่นให้พันดาวแป้งทำหน้าฉงน
“แป้งกินก่อนเลยนะที่เหลือเดี๋ยวพวกพี่เหมาเอง ถ้ากินแล้วพี่จะให้ถ่ายรูปดีไหม?” สายฟ้ายิ้ม ทำเอาสองสาวตกตะลึงความเจิดจ้าของเขาช่างทำเอาแสบตาจริงๆ
“ดะได้ค่ะ” แป้งถึงกับเสียงสั่น
พฤกษ์มองอาการนั้นด้วยความหงุดหงิด“รีบกินสิ เดี๋ยวแมงวันก็บินเข้าปากหรอก”
‘อีกแล้ว นี่คิดจะจีบเขาแน่ใช่ไหม?’ สายฟ้าทำตาดุใส่เพื่อน พฤกษ์รีบหุบปาก เอนตัวพิงพนัก
พันดาวหัวเราะคิกคักเธอหายตะลึงก่อนเธอไม่แปลกใจกับอาการของแป้งเพราะวันแรกที่สายฟ้ามานั่งทำงานที่ร้านเธอเขายิ้มแบบนี้ให้ และเธอก็มีอาการเดียวกัน
“กินกันเถอะแป้งอุตส่าห์มีคนเลี้ยงทั้งที ถล่มให้ยับ ของฉันน่ะ ลงบัญชีโต๊ะนี้เลยนะพี่พฤกษ์เลี้ยง” พันดาวพยักพเยิดไปหาเป้าหมาย
“ได้สิจะสั่งอีกไหมล่ะ?”
“เอาชาเขียวเย็นกลับบ้านเพิ่มอีกสองแก้วล่ะกันนี่เกรงใจที่สุดแล้วนะ”
“พรุ่งนี้มานั่งกินอีกสิพี่จะเลี้ยง” พฤกษ์ทำหน้าเคร่งขรึม
“หือ”พันดาวกับสายฟ้าหันมาดูพฤกษ์พร้อมกัน
แป้งอ้าปากค้าง“ยังจะมาอีกเหรอ”
“ทำไม?เ้าของร้านไม่ชอบให้ลูกค้ามาบ่อยๆ หรือไง?”
“ลูกค้าคนอื่นก็โอเคอยู่นะ” ทั้งตอบทั้งทำตามองบน
“ถ้ามีเงินจ่ายก็น่าจะเป็ลูกค้าดีเด่นได้ทั้งนั้น” ฝ่ายดื้อดึงตอบ
สายฟ้ากรอกตาบทคนมากด้วยเหตุผลจะดื้อรั้น มันก็ง่ายแค่นี้เองแต่ถึงยังไงเขาก็ต้องสนับสนุนเพื่อน “ดีๆ พรุ่งนี้ข้ามากินฟรีอีก”แล้วหันไปหานายจ้าง “ได้ไหมครับเ้านาย”
พันดาวยิ้มกว้าง‘เื่นี้ชักน่าสนุกแฮะ’ เธอต้องสนับสนุนให้สุดตัว “จัดไปเลย เดี๋ยวนายจะพามาเอง อิอิ”
“เอ๊ะ! นี่มันรุมกันนี่นา”เ้าของร้านประท้วงเสียงสูง
“แหม! มาอุดหนุนเธอนะ อย่าลืมสิไหนบอกว่า อยากให้มีลูกค้าเต็มร้านทุกวัน”
“ก็อยากได้แต่....อยากได้แบบที่พอใจต้อนรับ”
“ไม่อยากก็ต้องต้อนรับลูกค้าคือพระเ้า” พฤกษ์จ้องตาเธอ
แป้งจ้องตอบอย่างไม่ยอมแพ้“ถ้าลูกค้าน่ารำคาญ ก็ควรจะไปเป็พระเ้าที่อื่นนะ”
“ถ้าลูกค้าซื้อเยอะยังไงก็ต้องเอาใจไว้ก่อนล่ะ”
“ไม่เสมอไปหรอกนะ”
“ต้องเอาใจ”
“ไม่จำเป็”
ลงเอยกลายเป็พฤกษ์กับแป้งจ้องตาทะเลาะกันอยู่สองคนโดยมีสายฟ้ากับพันดาวนั่งอมยิ้มอยู่คนละฟาก
“เอาเถอะ”สองคนที่ดูอยู่ส่งเสียงปรามพร้อมกัน พันดาวยิ้มกว้าง รีบพูดต่อ “สรุปว่าพรุ่งนี้เจอกันที่นี่บ่ายโมงนะคะพี่พฤกษ์”
**********************
17K
