หลังจากที่พูดคุยพอหอมปากหอมคอหรืออย่างน้อยก็ทำให้เลิ่กลั่กกันพอสมควรแล้วอวิ้นหยางและหัวหน้าคณะแสดงดนตรีก็เริ่มแลกเปลี่ยนทักษะและบรรเลงดนตรีร่วมกันผู้ที่รู้ว่าอวิ้นหยางเป็ใครต่างก็ชื่นชมในความสามารถของหัวหน้าคณะเพราะรองประมุขของฉางเก๋อนั้นจะต้องเป็ผู้เป็เลิศทางดนตรียิ่งกว่าผู้ใดที่มาชมการแสดงในวันนี้แล้วนับว่าเป็บุญตาของพวกเขายิ่งนักที่จะได้ฟังการบรรเลงพิณของรองประมุขเช่นนี้
เมื่อผู้มีความสามารถทางดนตรีสองคนมาเจอกันการแลกเปลี่ยนทักษะจึงเต็มไปด้วยความดุเดือด ท่วงทำนองของดนตรีมีทั้งรุนแรง ดุดันแต่ไม่นานจังหวะก็แปรเปลี่ยนเป็นุ่มลึก ละมุน อ่อนโยนท่วงทำนองที่เปลี่ยนไปเรื่อยๆอย่างไม่มีที่สิ้นสุดนั้นยิ่งทำให้บทเพลงสุดท้ายนี้ประทับท่วงทำนองลงไปในจิตใจของคนฟังมากขึ้นจนผู้ชมอดไม่ได้ที่จะโห่ร้องในบางจังหวะเพื่อเพิ่มอรรถรสในการแสดงดนตรีให้เข้มข้นขึ้นไปอีก
ผู้ที่นั่งอยู่บนชั้นสามวางจอกเหล้าแล้วตั้งใจดูการบรรเลงดนตรีของคนที่อยู่บนเวทีท่วงทำนองที่ไม่หยุดนิ่งของการบรรเลงเพลงนั้นทำให้อารมณ์ของผู้ฟังยิ่งตื่นเต้นตามลี่ฮุ่ยซิ่วคิดว่าฉางเก๋อจะบรรเลงเพียงท่วงทำนองที่อ่อนหวานหรือนุ่มลึกไม่คิดเลยว่ายามที่บรรเลงท่วงทำนองที่ดุดันจะทำให้พวกเขาดูแข็งแกร่งขึ้นมาขนาดนี้
ทั้งดนตรีทั้งผู้บรรเลง สิ่งเหล่านี้กำลังสลักลึกลงไปในใจของผู้ฟัง
เสียงบรรเลงในจังหวะสุดท้ายค่อยๆแ่เบาลงเมื่อบทเพลงดำเนินมาจนถึงจุดสิ้นสุดผู้ที่กำลังชมการแสดงอยู่ปรบมือเกรียวด้วยความชอบใจ แม่ทัพใหญ่ลุกขึ้นจากที่นั่งก่อนจะปรบมือให้กับผู้ที่ยืนอยู่บนเวทีการบรรเลงเพลงในวันนี้ยอดเยี่ยมมาก ลี่ฮุ่ยซิ่วไม่เคยเห็นการแสดงดนตรีที่ไหนที่ทำให้ความรู้สึกตื่นเต้นขนาดนี้มาก่อน
อวิ้นหยางที่เห็นแม่ทัพใหญ่กำลังปรบมือให้ตนอย่างชื่นชอบนั้นก็ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะส่งยิ้มให้กับคนที่กำลังปรบมืออยู่ซึ่งร่างสูงก็ส่งยิ้มตอบกลับด้วยความยินดี หัวหน้าคณะมองทั้งสองด้วยความรู้สึกชื่นชอบในใจพวกเขาทั้งสองเหมาะสมกันมากจนต้องเอ่ยถามออกมาอีกครั้ง
“คุณชายน้อยข้าขอเรียนถามชื่อเสียงเรียงนามของท่านได้หรือไม่” หากมีโอกาสจะได้ไปเยี่ยมเยือนที่เรือนเสียหน่อยหัวหน้าคณะรู้สึกถูกใจในตัวคุณชายน้อยผู้นี้ยิ่งนัก
“ข้าเป็ผู้ดูแลหอตำรา รองประมุขแห่งฉางเก๋อ อวิ้นหยาง”เมื่อหัวหน้าคณะได้ยินชื่อเสียงเรียงนามของคนที่ตนแลกเปลี่ยนทักษะด้วยก็ทำหน้าใเล็กน้อยมิน่าคุณชายน้อยผู้นี้ถึงได้บรรเลงพิณได้ยอดเยี่ยมนักแม้คณะเดินทางแสดงดนตรีจะไม่ได้อยู่ที่ใดที่หนึ่งนานๆแต่อีกหนึ่งสาเหตุที่พวกเขาเลือกที่จะมาทำการแสดงที่ชิงหลงเพราะรู้ว่าที่นี่มีสำนักการบรรเลงพิณที่ยอดเยี่ยมที่สุดในยุทธภพนามของสำนักนั้นคือฉางเก๋อ หัวหน้าคณะตั้งใจจะไปที่ฉางเก๋อเพื่อขอคำแนะนำเื่การบรรเลงพิณที่นั่นไม่คิดเลยว่าเขาจะได้เจอรองประมุขของฉางเก๋อที่นี่
เขาไม่เคยภูมิใจความสามารถในการมองคนของตัวเองขนาดนี้มาก่อน นับว่าโชคหล่นทับแล้ว
“นับเป็โชคของข้ายิ่งนักที่ได้มาพบเจอกับรองประมุขของสำนักบรรเลงพิณที่ยอดเยี่ยมที่สุดในยุทธภพ”ก่อนหน้านี้ก็ตื่นเต้นมากแล้วที่ได้มาพบเจอคนที่มีพร์หาตัวจับได้ยากเช่นนี้แต่ตอนนี้ยิ่งตื่นเต้นมากกว่าเพราะได้เจอคนของสำนักการบรรเลงพิณที่คณะดนตรีใฝ่ฝันอยากจะเจอแล้วยังได้เจอรองประมุขเสียด้วย
“ยอดเยี่ยมที่สุดในยุทธภพเชียวรึ” ไม่ยักรู้ว่าที่ภายนอกลือถึงฉางเก๋อกันเช่นนั้น อวิ้นหยางไม่คิดว่าพวกเขาจะเก่งกาจถึงเพียงนั้นจริงอยู่ที่เื่การบรรเลงพิณอาจจะเป็หนึ่งในแผ่นดินชิงหลงแต่ทั้งยุทธภพนี่คงจะนับว่าใหญ่เกินไปกระมัง
“ที่พวกเราเลือกมาแสดงที่ชิงหลงเพราะตั้งความหวังเอาไว้สูงมากว่าจะได้พบเจอกับคนของสำนักการบรรเลงพิณเพื่อหวังว่าจะได้แลกเปลี่ยนทักษะดีๆกลับไปไม่ทราบว่าที่สำนักบรรเลงพิณนั้นเราสามารถไปเยี่ยมเยือนได้หรือไม่” หัวหน้าคณะเอ่ยถามอย่างตื่นเต้นเขาจะคัดเลือกคนที่มีฝีมือที่สุดในการไปพบปะครั้งนี้ หากรองประมุขอนุญาตจะเป็บุญของพวกเขานัก
“เื่นั้นต้องได้อย่างแน่นอนข้าเองก็ชื่นชอบการบรรเลงเพลงของคณะดนตรี ตั้งหน้าตั้งตารอที่จะได้ฟัง หากได้พูดคุยแลกเปลี่ยนทักษะคงจะยิ่งดีนัก...เช่นนั้นเอาแบบนี้ดีหรือไม่พรุ่งนี้ข้าไม่มีธุระอันใด หากท่านและคนของท่านสะดวกเราสามารถไปแลกเปลี่ยนความเห็นทางดนตรีที่ฉางเก๋อได้ข้าจะรับรองทุกท่านอย่างดี” อวิ้นหยางก็มองว่านี่เป็โอกาสดีที่จะได้เพิ่มความสามารถทางดนตรีของเขา่นี้ไม่มีแรงบันดาลใจใหม่ๆในการสร้างบทเพลงเสียด้วย
“พูดจริงหรือ แน่นอน พวกเราย่อมสะดวกอย่างแน่นอนขอบคุณท่านมาก” หัวหน้าคณะตอบรับอย่างยินดี เื่นี้จะพลาดไม่ได้อย่างเด็ดขาดแม้จะไม่ได้รับเชิญให้ไปเยือนแต่หัวหน้าคณะก็มีแผนที่จะไปเยือนด้วยตัวเองอยู่แล้วดังนั้นโอกาสมาถึงตรงหน้าต้องรีบคว้าเอาไว้อย่าได้ปล่อยไปอย่างเด็ดขาด
“เช่นนั้นพบกันพรุ่งนี้ ข้าต้องขอตัวก่อน” เมื่อตกลงกันได้แล้วว่าพรุ่งนี้พวกเขาจะไปพูดคุยเื่ดนตรีกันที่ฉางเก๋อรองประมุขก็สะกิดปลายเท้าเพียงเล็กน้อยส่งตัวเองกลับขึ้นไปยังชั้นสามของโรงเตี๊ยมท่วงท่าอันงดงามนั้นสะกดผู้คนให้จ้องมองจนกระทั่งอวิ้นหยางกลับเข้ามาในห้องแล้วเรียบร้อย
“การบรรเลงพิณของข้าเป็อย่างไรบ้าง” รองประมุขเอ่ยถามคนที่ยืนอยู่ดูเหมือนว่าแม่ทัพใหญ่จะชอบการบรรเลงพิณของเขาอยู่กระมัง
“ไพเราะ งดงาม ไร้ที่ติ” แม่ทัพใหญ่เอ่ยออกมาแทบจะทันทีคนถูกชมใบหูแดงเล็กน้อย ดวงสีเขียวมีประกายดีใจเล็กๆแฝงอยู่
“แม่ทัพใหญ่ชอบหรือเปล่า?” ปกติแล้วอวิ้นหยางไม่ได้บรรเลงพิณให้ใครฟังส่วนใหญ่จะเล่นอยู่ภายในเรือนหรืออย่างน้อยก็ต้องทำอะไรสักอย่างคนอื่นถึงได้ยินการบรรเลงพิณของเขาเหมือนกับวันนี้
“ชอบสิ ชอบมาก” ลี่ฮุ่ยซิ่วไม่เสียเวลาคิดการบรรเลงพิณวันนี้นยอดเยี่ยมมาก ต่อให้เป็นักรบที่หยาบกระด้างเช่นไรหากได้ฟังการบรรเลงพิณในวันนี้ก็ต้องพูดเป็เสียงเดียวกันอย่างแน่นอน
“อย่างนั้นรึ” เช่นนั้นการบรรเลงพิณต่อหน้าผู้คนเยอะเพียงนี้ก็นับว่าคุ้มค่าแล้ว
“แต่ข้ารู้สึกถึงอะไรบางอย่าง” ลี่ฮุ่ยซิ่วเอ่ยพลางยกมือขึ้นแตะคางตัวเองระหว่างที่กำลังนั่งฟังการบรรเลงดนตรีอยู่นั้นร่างสูงััได้ถึงอะไรบางอย่างที่แฝงมากับบทเพลงอวิ้นหยางเลิกคิ้ว รู้สึกถึงอะไรอย่างนั้นรึ
“หืม?”
“ระหว่างที่ข้ากำลังนั่งฟังดนตรีอยู่ ข้าััได้ว่าลมปราณภายในร่างไหลเวียนดีขึ้นอาการเมื่อยล้าก็หายไป ก่อนหน้านี้ข้ารู้สึกไม่ค่อยสบายตัวนิดหน่อย แต่ตอนนี้กลับดีขึ้นมากเกี่ยวข้องอะไรกับเพลงที่ท่านบรรเลงหรือเปล่า?” ในตอนแรกอวิ้นหยางก็ดีใจที่แม่ทัพใหญ่ััได้ถึงอะไรบางอย่างผ่านการบรรเลงพิณของเขาแต่พอได้ยินว่าก่อนหน้านี้แม่ทัพใหญ่ไม่สบายตัวเขาก็นึกเป็ห่วงขึ้นมา
“ท่านไม่สบายตัวรึ หรือว่าจะไม่สบายตรงไหนหรือเปล่าจริงสิ เพราะข้านัดเจอท่านวันนี้ทำให้ท่านต้องเดินทางไกล จะต้องเหนื่อยมากเป็แน่ทำไมข้าถึงคิดไม่ได้กันนะ” รองประมุขทำสีหน้าใ แม่ทัพใหญ่นั้นเป็คนแข็งแรงการที่พูดออกมาตรงๆว่ารู้สึกไม่ดีเช่นนี้แปลว่าเขาจะต้องรู้สึกไม่ดีมากเป็แน่
“รองประมุขอย่าได้คิดมาก จากฉางหวั่นมาที่นี่ไม่ได้ไกลดั่งที่ท่านคิดที่ข้ารู้สึกปวดเมื่อยเพราะวันนี้ต้องเตรียมการอะไรสักหน่อยเล็กน้อยเท่านั้น ไม่เกี่ยวกับการมาที่นี่หรอก”ลี่ฮุ่ยซิ่วรีบอธิบายเพราะกลัวว่ารองประมุขจะกังวลใจที่เชิญเขามาที่นี่การฝึกดาบย่อมมาพร้อมอาการปวดเมื่อยอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ดังนั้นอวิ้นหยางไม่จำเป็จะต้องกังวลเื่นี้เลย
“จริงรึ”
“จริงแน่นอน ท่านไม่ต้องเป็ห่วง ตอนนี้ข้าดีขึ้นมากแทบจะไม่รู้สึกถึงอาการปวดเมื่อยก่อนหน้านี้เลย” เื่นี้ลี่ฮุ่ยซิ่วไม่ได้โกหกเพราะแบบนั้นถึงได้ถามไปก่อนหน้านี้ว่าความรู้สึกที่ััได้นั้นเป็เพราะการบรรเลงพิณของอวิ้นหยางหรือเปล่า
“ที่ท่านััได้นั้นเป็เพราะพลังในการบรรเลงพิณของข้าจริงๆผู้ที่ฝึกการบรรเลงพิณมาจนถึงขั้นที่หกนั้น ทุกครั้งที่บรรเลงบทเพลง บทเพลงนั้นจะแฝงเอาไว้ด้วยพลังที่มีฤทธิ์ในการรักษาและฟื้นฟูผู้ที่ได้ฟังบทเพลงนั้นจะได้รับการรักษาไปด้วย ที่ท่านรู้สึกว่าลมปราณภายในร่างไหลเวียนดีขึ้นก็เป็เพราะเหตุนี้”รองประมุขพยายามที่จะไม่คิดมากเื่ที่แม่ทัพใหญ่รู้สึกว่าร่างกายไม่ดีเขาได้ฟังเพลงที่อวิ้นหยางบรรเลงแล้ว ร่างกายน่าจะดีขึ้นแล้ว คงไม่มีอะไรต้องห่วง
คราวหน้าเขาจะเป็ฝ่ายไปเยี่ยมเยือนแม่ทัพใหญ่ที่ฉางหวั่น จะไม่ให้เขามาที่เมืองหลวงจนกว่าเขาจะมีธุระที่ต้องมาแล้ว
“นอกจากจะบรรเลงพิณได้ไพเราะ ยังมีพลังเช่นนี้อีกน่าอิจฉาคนของฉางเก๋อเสียจริงที่ได้ฟังบทเพลงที่วิเศษนี้ทุกวัน” หากคิดว่าบทเพลงนี้มีฤทธิ์ในการรักษาและฟื้นฟูจะดีแค่ไหนหากได้ฟังทุกวันแล้วร่างกายได้รับรักษาและฟื้นฟูทุกวัน การฝึกวิชาก็จะเป็เื่ง่ายสามารถพัฒนาการฝึกไปได้อีกหลายขั้นเลยทีเดียว น่าอิจฉานัก
“ข้าไม่ค่อยได้บรรเลงพิณให้ใครฟังนัก การบรรเลงพิณของข้าค่อนข้างซับซ้อนคนที่ฟังจะฟังไม่ค่อยออกว่าเพลงที่ข้าบรรเลงนั้นหมายถึงอะไรหรือสื่อถึงสิ่งใด คนที่ได้ฟังบทเพลงของข้าก็มักจะบอกว่าบทเพลงมีความไพเราะแต่ก็ไม่มีคำพูดอื่นนอกจากนี้ บางครั้งข้าก็รู้สึกเสียดายบทเพลงที่ตัวเองแต่งขึ้นมาแต่กลับไม่มีใครเข้าใจความหมายของบทเพลงนั้น”คนพูดถอนหายใจ แต่ว่าวันนี้เขาก็รู้สึกดีแล้วเพราะปกติแทบจะไม่มีใครรู้สึกถึงพลังในการรักษาที่แฝงมากับบทเพลงที่อวิ้นหยางเป็ผู้บรรเลงแต่แม่ทัพใหญ่กลับรู้สึกถึงมันได้ เื่นี้ทำให้เขารู้สึกดีใจยิ่งนัก
ถึงจะเป็ผู้ที่เก่งกาจไม่อวดตนอย่างไร แต่มีคนรับรู้ผลของความพยายามในการฝึกวิชาที่ยากลำบากของเขาไม่ว่าอย่างไรก็ต้องดีใจ แม้จะเพียงเล็กน้อยแต่เขาก็ดีใจมาก
“หากข้าสามารถฟังบทเพลงของท่านได้อย่างลึกซึ้งก็คงจะดี”อวิ้นหยางคงจะไม่รู้ตัวว่าระหว่างที่กำลังพูดถึงบทเพลงที่ตัวเองแต่งนั้นเขามีสีหน้าที่เศร้าหมองลงเล็กน้อยลี่ฮุ่ยซิ่วไม่อยากให้มีเขาสีหน้าเช่นนี้เลย
“ไม่เลย สิ่งที่ข้า้าจากแม่ทัพใหญ่เพียงแค่ให้ท่านได้ฟังบทเพลงที่ไพเราะและชื่นชอบมันเท่านั้นเื่ความหมายน่ะมันไม่สำคัญหรอก” รองประมุขส่ายหน้า จุดประสงค์พื้นฐานของการฟังดนตรีนั้นก็เพื่อให้รับความผ่อนคลายสนุกสนานไปกับบทเพลงและคล้อยตามอย่างมีความสุข เื่ความหมายเป็ความสามารถของบุคคลว่าจะรับรู้ถึงมันได้หรือเปล่าได้ก็ดี ไม่ได้ก็ไม่เป็ไร
“จริงสิ บทเพลงของข้าทำให้รวบรวมสมาธิได้ง่ายเดินลมปราณได้เร็วขึ้น ทำให้การต่อสู้ได้เปรียบกว่าศัตรูขึ้นหลายเท่า วันไหนที่เราเว้นว่างจากภาระงานเราไปปราบกองโจรดูสักครั้งสองครั้งดีหรือไม่” อวิ้นหยางก็อยากจะลองเช่นเดียวกันว่าการบรรเลงพิณของเขาจะทำให้ความสามารถด้านการต่อสู้เพิ่มขึ้นมากแค่ไหนถึงแม้จะมีข้อจำกัดเื่ความเข้ากันได้ของพลังแต่ใช่ว่าเื่นี้จะทดลองดูไม่ได้รองประมุขคิดว่าน่าสนใจดีทีเดียว
“เื่ปราบกองโจรข้าถนัดนัก แต่ได้คนมาช่วยย่อมดีกว่า เช่นนั้นเรามีนัดหมายไปปราบกองโจรกันเพิ่มขึ้นมาอีกอย่างแล้ว”ในเมื่ออวิ้นหยางไม่อยากจะพูดถึงเื่บทเพลงของเขาลี่ฮุ่ยซิ่วก็จะไม่พูดถึงแม่ทัพใหญ่ไม่ชอบการรื้อฟื้นหรือเอ่ยถึงในสิ่งที่คู่สนทนาไม่ชอบ เว้นเสียแต่อีกฝ่ายจะเป็คนเอ่ยปากอยากพูดถึงเอง
“น่าเสียดายที่วันนี้ไม่ได้พาท่านไปดื่มสุราขึ้นชื่อ มิเช่นนั้นวันนี้ข้าคงเสร็จสิ้นนัดหมายกับท่านแล้ว”สัญญาเอาไว้ว่าหากมาที่เมืองหลวงคราวหน้าอวิ้นหยางจะพาแม่ทัพใหญ่ไปดื่มสุราที่ขึ้นชื่อของเมืองหลวงแต่วันนี้ดึกแล้ว ไม่เหมาะที่จะให้แม่ทัพใหญ่ต้องกลับพรรคช้าเกินไปแล้วอวิ้นหยางก็ไม่อยากจะรบกวนการพักผ่อนของเขาด้วย
“นัดหมายนั้นจะเสร็จสิ้นในอีกไม่นาน แต่ตอนนี้ข้าจะไปส่งท่านที่ฉางเก๋อก่อนข้ามีเื่จะบอกท่านด้วย” อวิ้นหยางเลิกคิ้ว แต่ก็ยอมให้แม่ทัพใหญ่ไปส่งเื่ที่จะบอกอย่างนั้นรึ
เพราะที่เมืองหลวงกับฉางเก๋อนั้นไม่ได้อยู่ห่างกันไกลสามารถเดินไปกลับได้แค่ใช้เวลาประมาณหนึ่งเท่านั้น อวิ้นหยางจำได้ว่าเมื่อก่อนท่านพี่ของเขาชอบเดินจากวังหลวงกลับมาที่พรรคไม่รู้ว่าทำเช่นนั้นได้อย่างไรทุกวัน
“จะว่าไป ที่ท่านขึ้นไปบนเวทีเขาคุยอะไรกับท่านรึท่านถึงได้ทำสีหน้าใเช่นนั้น” รองประมุขเกือบสะดุดพื้นราบที่เดินอยู่เื่นั้นเขาไม่อยากจะบอกแม่ทัพใหญ่เลย
“ก็...เป็เื่ที่ข้าไม่อยากให้ใครรู้แต่เขากลับดูออกข้าเลยในิดหน่อย ไม่ใช่เื่ใหญ่อะไรหรอก” แม่ทัพใหญ่สังเกตสีหน้านั้นหูของรองประมุขแดงนิดหน่อย หรือว่าจะเป็เื่น่าอายอะไรอย่างนั้นรึ
“ข้ากังวลว่าเขาอาจจะทำตัวเสียมารยาทกับท่านหากไม่ใช่เื่ใหญ่ก็ดีแล้ว” หากเป็เื่น่าอายถึงขนาดทำให้รองประมุขใบหูแดงแบบนี้ได้คงจะเป็อะไรสักอย่างที่เกี่ยวกับการเล่นพิณของเขากระมัง
แต่แม่ทัพใหญ่ก็แอบอยากรู้ว่าเป็เื่อะไร
“เขาไม่ได้ทำเื่เสียมารยาทอะไรกับข้าหรอก พรุ่งนี้พวกเรามีนัดหมายที่จะมาแลกเปลี่ยนเื่ดนตรีด้วยกันที่ฉางเก๋อหลังจากที่อยู่เฝ้าหอตำราตลอด ในที่สุดก็จะได้ทำอะไรอย่างอื่นเสียที” เฝ้าหอตำราน่าเบื่อจะตายไป วันๆไม่ได้เจอใครแล้วน้อยครั้งนักที่อวิ้นหยางจะได้ไปสอนเด็กๆที่อยู่ในพรรค ก่อนหน้านี้เขาก็สอนเป็ประจำทุกวันแต่หลังจากที่ท่านพี่ประสบอุบัติเหตุอวิ้นหยางก็ต้องยกหน้าที่สอนเด็กๆให้กับคนอื่นแล้วทำหน้าที่แทนท่านพี่ชั่วคราวทำให้ตอนนี้เขาไม่ได้สอนเด็กๆเลย น่าเบื่อยิ่ง
“ที่หอตำราน่าเบื่อถึงเพียงนั้นเชียวรึ?” ดูๆแล้วน่าจะมีตำราที่น่าสนใจไม่ใช่หรอกรึ
“ถึงข้าจะเป็ผู้ดูแลหอตำราแต่ก็ไม่สามารถทำใจให้เอาเปรียบคนอื่นโดยการอ่านตำราที่อยู่ภายในนั้นได้ ดังนั้นสิ่งที่ข้าทำได้อยู่ภายในนั้นจึงมีไม่มากแต่วันนี้ชั้นวางตำราเกิดล้มลงมา ข้าเลยมีอะไรให้ทำบ้าง จัดชั้นตำราใหม่ก็สนุกดี”แต่ถ้าล้มลงมาบ่อยๆก็ไม่สนุกเท่าไหร่
“ท่านให้ข้าอ่านตำราในหอตำราเช่นนั้นจะไม่เป็ไรแน่รึ” แม่ทัพใหญ่เอ่ยถาม แล้วยังคัดลอกมาให้เขาตั้งหลายฉบับด้วย
“ท่านไม่ต้องเป็ห่วงตำราที่เลือกให้ท่านนั้นข้าพิจารณาแล้วว่ามันจะเป็ประโยชน์ต่อส่วนรวมหากท่านได้อ่านจะต้องมีประโยชน์มากแน่ๆ แล้วตำราภายในหอตำรามีเพียงแค่ข้าเท่านั้นที่ตัดสินใจได้ว่าจะให้ใครอ่านไม่ถือว่าผิดกฎแต่อย่างใด” เพราะมีอภิสิทธิ์หลายอย่างเช่นนี้คนในพรรคถึงอยากจะเป็ผู้ดูแลหอตำรากัน ผู้ดูแลหอตำรามีสิทธิ์ที่จะทำอะไรก็ได้กับตำราภายในนั้นแม้แต่ทำลายยังสามารถทำได้ ดังนั้นไม่ว่าใครก็ไม่มีสิทธิ์ค้านการกระทำของเขาได้
“แต่ท่านต้องคัดลอกตำรามาให้ข้าใหม่ทุกครั้งเช่นนี้ข้าเกรงใจมาก คราวหน้าท่านไม่ต้องทำแบบนั้นแล้ว” การคัดลอกตำราใช้เวลาไม่น้อยลี่ฮุ่ยซิ่วไม่อยากให้เขาต้องมาเปลืองแรงเช่นนั้น
“เื่นั้นข้าอยากทำของข้าเอง อีกอย่าง ได้คัดลอกตำราส่งให้ท่านก็ถือว่าเป็การฝึกเขียนอักษรไม่มีอะไรสูญเปล่าเลย แล้วข้าก็สนุกมากระหว่างที่คัดลอกก็ได้อ่านเนื้อหาในตำราไปด้วยรับรองว่าหากท่านถามข้าเื่าในอดีตข้าตอบท่านได้หมดแน่” ความจำของอวิ้นหยางนั้นเป็เลิศ เนื้อหาภายในตำราเขาล้วนจำได้ทั้งหมด
“เช่นนั้นข้าคงมีคนให้คุยเื่าแล้ว” ลี่ฮุ่ยซิ่วอาจจะได้สหายพูดคุยที่รู้ใจก็เป็ได้ ปกติยามที่พูดคุยเื่าจะค่อนข้างคุยด้วยความจริงจังเพราะเป็เื่ใหญ่ไม่เคยที่จะคุยเป็เื่ทั่วไปเลยสักครั้ง แต่ลี่ฮุ่ยซิ่วก็อยากจะฟังความเห็นใหม่ๆจากคนที่ไม่ได้เป็นักรบว่ามีความเห็นอย่างไรเกี่ยวกับาไม่แน่ว่าอาจจะช่วยให้เขามีความคิดอะไรดีๆเตรียมเผื่อเอาไว้ในสถานการณ์ฉุกเฉิน
“มองาเป็เื่เล่นๆอาจจะได้ความคิดดีๆก็ได้”อวิ้นหยางไม่สันทัดเื่า แต่ก็สามารถเป็สหายพูดคุยได้เขาอาจจะเสนอความคิดดีๆที่แม่ทัพใหญ่มองข้ามไปก็เป็ได้
ทั้งสองค่อยๆเดินกลับฉางเก๋ออย่างไม่รีบร้อนเท่าไหร่นัก แม้ว่าอวิ้นหยางจะอยากให้แม่ทัพใหญ่กลับเร็วๆเพราะจะได้รีบพักผ่อนแต่ดูเหมือนแม่ทัพใหญ่จะไม่ได้รีบร้อนอะไร แล้วยังมองวิวที่อยู่ข้างทางเดินด้วยความสนใจแล้วดื่มด่ำกับบรรยากาศยามค่ำคืนรองประมุขจึงไม่ได้เอ่ยขัดอะไรแม่ทัพใหญ่แล้วให้เขาดื่มด่ำกับบรรยากาศตอนนี้จนพอใจ
บรรยากาศวันนี้ก็ดีมากเสียด้วย
ระหว่างทางพวกเขาก็คุยกันบ้างเล็กน้อย จนกระทั่งเดินมาจนถึงประตูทางเข้าพรรคฉางเก๋อที่มีรูปปั้นกระเรียนตัวใหญ่สองตัวเฝ้าอยู่ที่หน้าประตูพรรคดวงตาประดับด้วยอัญมณีสีเขียวมรกตที่หาได้ยาก เพราะการตรวจตราเข้มงวดตลอดทั้งวันทั้งคืนทำให้ดวงตาอัญมณีของกระเรียนคู่นี้ยังไม่ถูกพวกย่องเบามาฉกไปก่อน
“ไม่ว่าจะดูเมื่อไหร่ฉางเก๋อก็ทำให้ข้ารู้สึกพิศวงเสียจริง”ทั้งตัวเรือนที่สร้างขึ้นมาราวกับอยู่ในภาพวาด ทั้งการจัดวางต้นไม้ดอกไม้ทุกอย่างถูกจัดสรรอย่างลงตัวมองแล้วราวกับที่นี่ถูกตั้งอยู่บนแดนเซียนอย่างไรอย่างนั้น
“ที่นี่ถูกกล่าวขานว่าเป็ดินแดนของเทพเซียนข้าไม่เห็นว่าจะเหมือนดินแดนที่เทพเซียนอาศัยอยู่ตรงไหน” แล้วยังน่าเบื่อมากเสียด้วยมองไปทางไหนก็เห็นแต่คนถือตำรา ทำตัวเงียบๆไม่พูดไม่จา ขนาดหัวหน้าองครักษ์ยังไม่อยากจะมาเท่าไหร่เลย
“เป็แดนพำนักของเทพเซียนนั้นถูกต้องแล้ว” ดวงตาสีทองหันมามองคนที่อยู่ข้างๆราวกับจะบอกว่าเทพเซียนที่ว่านั้นหมายถึงอวิ้นหยางยิ่งการแต่งกายของเขาในวันนี้ยิ่งทำให้เขาดูเหมือนกับเทพเซียนมากขึ้นไปอีก
งดงามอย่างไร้ที่ติ
“ท่านบอกว่าท่านมีเื่จะบอกข้า” รองประมุขทวงถาม ก่อนหน้านี้บอกว่ามีเื่จะบอกเขามิใช่หรอกรึ
“อีกสิบวันฉางหวั่นมีกำหนดการที่จะต้องเคลื่อนทัพมาที่เมืองหลวงเพื่อฝึกการรบให้กับกองทัพหลวงเป็เวลาสามเดือนหากท่านรู้สึกเบื่อเราออกมากินข้าวด้วยกันใน่เย็นได้ ท่านคิดว่าเป็อย่างไร?” ดวงตาของรองประมุขเป็ประกายแม่ทัพใหญ่จะมาอยู่ที่เมืองหลวงสามเดือนอย่างนั้นรึ
“ท่านพูดจริงรึ เช่นนั้นนี่เป็เื่ดีมากๆสำหรับข้า นัดหมายการดื่มสุราใกล้จะเป็จริงแล้ว”แม่ทัพใหญ่มาอยู่ที่เมืองหลวงตั้งสามเดือนอวิ้นหยางจะหาเวลาออกไปนอกพรรคทุกวันเลยทีเดียว
ไม่ใช่ฉางเก๋อทุกคนจะชื่นชอบการท่องตำราแล้วอยู่กับตำราตัวอักษรได้ทั้งวันหรอกนะ
“ข้าจะตั้งตารอคอยเชียว”
“วันที่ท่านเดินทัพมาที่เมืองหลวงข้าจะไปยืนรับที่ประตูเมืองเอาเป็ที่กำแพงเมืองดีหรือไม่” ถึงกำแพงเมืองจะสูงไปเสียหน่อยแต่สามารถมองเห็นเขาได้ง่ายอวิ้นหยางจะได้มองเห็นแม่ทัพใหญ่ได้ง่ายๆด้วย
“เป็ความคิดที่ดี ข้าจะได้มองเห็นท่านได้ง่าย” หากแต่งกายดั่งเช่นวันนี้อีกอวิ้นหยางจะต้องดูเหมือนเทพเซียนมากกว่านี้เป็แน่
ไม่รู้ทำไมเขาถึงได้รู้สึกว่าอยู่กับรองประมุขแล้วสนุกนักถึงจะเพิ่งเจอกันไม่กี่ครั้งแต่เขาก็รู้สึกได้ว่ารองประมุขอวิ้นหยางน่าคบหามากทีเดียว
หรือจะเป็เพราะได้เห็นตัวตนจริงๆของเขาั้แ่ก่อนหน้านี้ลี่ฮุ่ยซิ่วจึงคิดว่าเขาเป็คนที่น่าคบหาเพราะดูจะไม่มีพิษภัยอะไร ดูเหมือนเด็กน้อยคนหนึ่งที่น่าเอาใจน่าซื้อขนมให้กิน เพราะแบบนั้นลี่ฮุ่ยซิ่วจึงรู้สึกผ่อนคลายเวลาที่อยู่กับเขา
แล้วแม่ทัพใหญ่ยังรู้สึกพิเศษเพราะได้รู้ความลับที่รองประมุขเก็บซ่อนเอาไว้แม้จะฟังดูไม่ดีแต่คนเราเมื่อได้รู้อะไรบางอย่างเพียงคนเดียวย่อมต้องเกิดความรู้สึกเหมือนเด็กๆที่รู้สึกว่าตัวเองได้กลายเป็คนพิเศษ
เป็ความรู้สึกที่ไม่เลวจริงๆ
“เช่นนั้นข้าจะไปยืนบนกำแพงเมืองพร้อมกับท่านพี่วันนั้นท่านพี่กับหัวหน้าองครักษ์จะต้องไปรับกองทัพของฉางหวั่นพร้อมกันอย่างแน่นอน”ประมุขของป้าเตาและประมุขของฉางเก๋อเปรียบเสมือนขุนนางฝ่ายบู้และฝ่ายบุ๋นของราชสำนักพวกเขาจะต้องเป็ตัวแทนของฝ่าาไปรับกองทัพของฉางหวั่นที่ประตูเมือง แม้ว่าจะไม่ใช่การเดินทัพเพื่อเข้าสู่าแต่ไม่ว่าจะมีจุดประสงค์อะไรหากมีการเคลื่อนทัพที่นำโดยแม่ทัพจะต้องมีพิธีเคลื่อนทัพและการต้อนรับอย่างสมเกียรติ
“ข้าจะรอพบท่านที่กำแพงเมือง”
“สตรีในเมืองจะต้องโยนผ้าเช็ดหน้าให้ท่านมากมายเป็แน่”อวิ้นหยางคิด ที่ชิงหลงนั้น เหล่าสตรีที่ยังไม่มีคู่ครองจะโยนผ้าเช็ดหน้าของตัวเองให้กับชายที่ตัวเองหมายตาหากชายใดที่ต้องตาสตรีใดก็จะรับผ้าเช็ดหน้านั้นเอาไว้แล้วสานสัมพันธ์กันต่อในภายหลังธรรมเนียมมอบผ้าเช็ดหน้าให้กับผู้ที่ถูกใจนั้นไม่ได้กำหนดอยู่แค่การเดินทัพของกองทัพเท่านั้นในวันธรรมดาสตรีบางคนก็จะออกมาเดินเล่นที่นอกเรือน แกล้งทำผ้าเช็ดหน้าตกเอาไว้เพื่อให้ชายที่ถูกใจเป็ผู้เก็บขึ้นมาให้ดังนั้นในวันเดินทัพที่มีชายมากหน้าหลายตาให้จับจ้องนั้นย่อมเป็วันที่สตรีภายในเมืองจะฮึกเหิมเป็พิเศษ
ใครบ้างที่จะไม่อยากได้ชายชาตินักรบเป็สามี
ที่สำคัญไม่ใช่แค่สตรีเท่านั้นบุรุษใดที่หมายตาผู้ที่อยู่ในขบวนเดินทัพก็สามารถโยนผ้าเช็ดหน้าให้ได้เช่นกัน เพียงแต่ไม่เปิดเผยเท่าไหร่ก็แค่นั้น
“สตรีของเมืองหลวงไม่ว่าจะเมื่อไหร่ก็ทำให้ข้ารู้สึกหวาดกลัวได้ทุกที”แม่ทัพใหญ่ถอนหายใจแม้ว่าการซ้อมรบให้กับกองทัพหลวงจะมีขึ้นทุกๆสองปีครั้ง ทว่าสตรีของเมืองหลวงไม่เคยปล่อยให้สังขารร่วงโรยยามเมื่อเดินทัพเข้ามาที่เมืองหลวงมักจะมีสตรีมากมายโยนผ้าเช็ดหน้าให้กับพวกเขา บางคนเตรียมมาทั้งตะกร้าเสียด้วยซ้ำหากเผลอยื่นมือไปรับเมื่อไหร่คงไม่แคล้วได้แต่งเป็ภรรยาเมื่อนั้น
บางครั้งลี่ฮุ่ยซิ่วก็นึกสงสารผู้าุโหลิวอยู่เช่นกันเพราะถึงจะไม่ใช่วันที่เทียนเช่อเดินทัพมาแต่ฮูหยินหลิวที่ตอนนั้นเป็แม่ทัพของเทียนเช่ออยู่ก็มักจะมาโยนผ้าเช็ดหน้าหนึ่งตะกร้าให้ผู้าุโหลิวแล้วก็จากไปราวกับพายุที่สำคัญฮูหยินหลิวไม่ได้โยนลงมาทีละผืน แต่เทลงมาจากตะกร้าในหนเดียวจนเกือบจะทำให้ผู้าุโหลิวคอเคล็ดก่อนถึงวันฝึกรบ
่เวลาตอนนั้นพอมองย้อนกลับไปในตอนนี้แล้วช่างเป็่เวลาที่สนุกสนานดีเสียจริง
“เห็นทีแม่ทัพใหญ่คงจะต้องรับผ้าเช็ดหน้าจากใครสักคนเสียแล้ว”แต่เชื่อเถอะว่าแม้จะแต่งงานมีภรรยาแล้ว ความนิยมในตัวนักรบของฉางหวั่นและเทียนเช่อก็ยังคงล้นหลามเช่นเดิมผู้าุโหลิวที่แต่งงานแล้วสตรีในเมืองยังโยนผ้าเช็ดหน้าให้เขาอยู่เลย
ยิ่งเป็่ที่แม่ทัพของฉางหวั่นและเทียนเช่อออกรบพร้อมกัน วันนั้นเหล่าสตรีจากทุกหัวมุมเมืองยิ่งฮึกเหิม
“ข้าต้องคิดเื่นี้อย่างจริงจังเสียแล้ว” ผู้าุโหลิวก็เคยบอกว่าลี่ฮุ่ยซิ่วควรจะแต่งงานได้แล้ว เขาคงต้องคิดเื่นี้อย่างจริงจังแล้วหาใครสักคนมาเป็คู่ชีวิตอยู่เคียงข้างจากนั้นก็ลงจากตำแหน่งให้แม่ทัพน้อยที่ตอนนี้อายุสี่ขวบปีแล้วเป็ผู้สืบทอดตำแหน่งต่อส่วนลูกของเขาหากได้ลูกชายแล้วเข้าสังกัดฉางหวั่นก็จะให้เป็รองแม่ทัพคอยช่วยเหลือแม่ทัพน้อยในอนาคต
ถึงจะยังไม่ได้คิดจริงจังแต่เขาก็คิดเอาไว้ถึงขนาดนี้แล้วจะขาดก็แต่คนที่มาแต่งงานด้วยกระมัง
ไม่รู้ว่าเป็โชคดีหรือโชคร้ายที่ตอนนี้ฮูหยินหลิวไม่อยู่ที่ชิงหลง มิเช่นนั้นคงจะเห็นดีเห็นงามในการหาคู่ดูตัวให้กับเขาเป็แน่
ฮูหยินอยู่พร้อมกับผู้าุโหลิวทีไร ลี่ฮุ่ยซิ่วก็รับมือไม่ไหวเสียทุกที
2K
