หนี่ซวงยิ้มจนรู้สึกเมื่อยมุมปากไปหมดกว่าจะพูดคุยกับแขกทางฝั่งสตรีจนครบทุกคน แม้บางคนนางจะไม่รู้จักหรือเคยได้ยินชื่อและเพิ่งพบเป็ครั้งแรกก็ตาม
"เสี่ยวซวงมาแล้วหรือพวกข้านั่งรอเ้านานมาก"
"ขอโทษที่ให้รอนานกว่าจะทักทายกับเหล่าฮูหยินครบทุกคนต้องใช้เวลาพอดู"หลังทำหน้าที่เ้าของงานจนครบถ้วนหนี่ซวงจีงได้โอกาสขอตัวแยกมานั่งยังศาลาที่จัดเตรียมไว้ให้สหาย
หญิงสาวทั้งสามคนที่นั่งรวมตัวกันอยู่นับว่าเป็สหายทั้งหมดที่นางมีในเมืองหลวงกว้างใหญ่นี้ก็ว่าได้
"ไม่เป็ไร พวกข้าเข้าใจ เอานี่กินรองท้องเสียก่อนั้แ่เช้าคงยุ่งจนไม่ได้กินอะไรเลยละมัง" อู๋เยว่หานยื่นจานขนมให้สหายห่วงว่าอีกฝ่ายจะเป็ลมเพราะความหิวไปเสียก่อน
"ไม่ค่อยเท่าไหร่ก่อนเริ่มงานท่านพ่อมีให้กินผลไม้กับน้ำแกงไปบ้างแล้ว แต่อย่างไงก็ขอบใจนะ"
"ใต้เท้าโม่ยังคงใส่ใจเ้าดีไม่เปลี่ยนดูจากงานวันนี้คงทุ่มเงินไปไม่น้อยได้ยินว่ากระทั่งแม่ครัวก็ยังจ้างมาจากเหลาเอี้ยมซาที่ว่ากันว่าฝีมือทำอาหารชั้นเลิศ ขนาดในวังยังเรียกตัวหานับว่าเป็ลาภปากของข้าดีแท้ที่ได้กิน" หรูเจินเจินที่รักการกินเป็ชีวิตจิตใจเื่อาหารนับเป็อันดับหนึ่งในชีวิต แม่ครัวในห้องครัวจึงได้รับความใส่ใจจากนางมากเป็พิเศษ
"ท่านพ่อแค่ไม่อยากได้ยินภายหลังว่าในงานเลี้ยงจัดเตรียมอาหารให้ไม่ดี พอได้ยินว่าเหลาเอี้ยมซาขึ้นชื่อเื่อาหารก็เลยจ้างแม่ครัวมาทำอาหารในงานเท่านั้น เ้าก็ทำเป็เื่ใหญไปได้"
"เสี่ยวซวงอย่าใส่ใจกับคนเห็นแก่กินอย่างเจินเจินเลยเปลี่ยนเื่คุยกันดีกว่า ชุดของเ้าสั่งตัดที่ไหน ใช่ร้าน...เหมือนเดิมไหมตอนข้ามองอยู่ไกล ๆ เดาว่าเนื้อผ้าต้องดีมากแน่ ๆ พอได้เห็นใกล้ ๆก็เป็อย่างที่คิดไว้ไม่ผิด เนื้อผ้านุ่มลื่นสบายผิวดีมากดูภายนอกเหมือนบางแต่กลับให้ความอบอุ่น หรือว่านี่จะเป็ผ้าไหมราตรีที่ท่อจากหนอนไหมราตรีที่เขากำลังตามหากัน"
"ข้าไม่รู้หรอกว่าใช่ไหมทุกครั้งที่สั่งตัดชุดใหม่ ท่านพ่อจะเป็คนเลือกเนื้อผ้าให้เถ้าแก่เนี้ยอวิ๋นข้ามีเพียงหน้าที่สวมใส่เท่านั้น ไว้วันหน้าข้าได้พบเถ้าแก่เนี้ยอวิ๋นจะถามให้นะว่าใช่ผ้าไหมที่เ้าว่าหรือเปล่า" หนี่ซวงคลี่รอยยิ้มอ่อนใจให้กับสหายทั้งสองคนหนึ่งก็สนใจเื่อาหาร อีกคนก็สนใจเื่เนื้อผ้าที่นางสวมใส่เป็อย่างนี้ทุกครั้งไปเมื่อได้พบหน้า
"แล้วเสี่ยวซิงเล่าไม่มีเื่ถามข้าบ้างหรือ"
"ข้าไม่มีเื่ถาม แต่มีความสงสัยแทน เ้าหนะคำก็ท่านพ่อทำให้ สองคำก็ท่านพ่อเลือกให้ ทำให้ข้าชักสงสัยแล้วว่าที่เ้าเคยบ่นบ่อย ๆ ว่าใต้เท้าโม่ชอบเข้มงวดกับเ้า เป็ความจริงแท้แค่ไหนกันเพราะข้าก็เห็นว่าเขาดีกับเ้าทุกอย่างมิใช่หรือ"
"จริง หากข้ามีท่านพ่ออย่างใต้เท้าโม่นะจะดีใจกราบไหว้ขอบคุณฟ้าดินทุกวันเลย"
"มันก็ใช่ที่เขาดีกับข้า แต่..."
"ทำไม มีเื่ใดที่เขาทำไม่ดีกับเ้าหรือ"
"ดูพวกเ้าทำเข้าเขาดีกับข้าอย่างที่พวกเ้าว่าจริง ๆ ไม่มีตรงไหนเลยที่ทำไม่ดีข้าแค่ไม่ชอบที่เขาชอบบ่นเป็คนแก่เท่านั้นเอง"นิ้วเรียวจำต้องจิ้มศีรษะสหายแต่ละคนที่ยื่นเข้ามาใกล้ด้วยความอยากรู้ให้กลับเข้าที่
"แต่ซวงเอ๋อร์ข้าได้ยินเ้าว่าใต้เท้าโม่แก่อยู่ตลอด เขาเพิ่งอายุยี่สิบเก้าเองมิใช่หรือหากเ้ามองเขาแก่ ท่านพ่อข้าที่อายุสี่สิบห้าปีนี้มิเป็ตาเฒ่าใกล้ตายแล้วหรือ"
"ไม่ใช่เ้าจะเอาไปรวมกับท่านพ่อเ้าได้อย่างไรเจินจินสำหรับข้าใต้เท้าหรูยังไม่แก่เสียหน่อย"
"แล้วข้าแก่"
หญิงสาวทั้งสี่คนหันหลังกลับไปมองพร้อมกันด้วยความใเมื่อได้ยินเสียงทุ้มลอยตามลมมาในความมืด ก่อนจะรีบยืนตัวตรงขึ้นพร้อมกันหลังเห็นร่างสูงโปร่งค่อย ๆ เดินเข้ามาใกล้ จนแสงไฟสาดมองให้เห็นว่าเป็ผู้ใด
"ทะ ท่านพ่อ"
"ใต้เท้าโม่"
คราแรกฮั่นหยางแค่คิดเดินมาดูทางด้านหญิงสาวเท่านั้นว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีหรือไม่ ไม่คิดว่าจะมาได้ยินนางคุยกับสหายลับหลังว่าเขาเป็คนแก่ชอบบ่นเสียได้ ทำให้หัวคิ้วกระบี่อดที่จะกระตุกไม่ได้
ปีนี้เขาอายุเพียงยี่สิบเก้าปีเต็มเท่านั้นแต่นางกลับบอกว่าเขาแก่ ช่างดีเหลือเกิน
"ฮ่า ๆ ๆ ก็เ้าชอบบ่นเป็คนแก่จริง ๆจะโทษซวงเอ๋อร์ได้อย่างไร"
ร่างสูงปัดมือสหายที่จับไหล่ทิ้งโดยไม่ลืมส่งสายตาเข้มห้ามปรามไม่ให้หัวเราะ ทั้งที่เขาตั้งใจเดินมาคนเดียวแต่อีกฝ่ายยังไม่วายเดินตามมาด้วย
"ท่านพ่อมีเื่ใดเ้าคะหรืออยากให้ซวงเอ๋อร์ไปช่วยรับรองแขกต่อเ้าคะ"หนี่ซวงคลี่รอยยิ้มหวานเท่าที่ทำได้ แสร้งทำเป็ไม่เห็นแววตาคุกรุ่นที่ร่างสูงส่งมาให้
"ถึงพ่อแก่แล้วก็ยังพอรับรองแขกให้ไว้พ่อเพียงเดินมาดูเท่านั้นว่าซวงเอ๋อร์อยู่กับสหายเรียบร้อยดีหรือไม่ขาดเหลือสิ่งใดได้ให้สาวใช้จัดมาให้เพิ่ม"
ร่างบางรู้สึกขนอ่อนลุกชันขึ้นในทันทีหลังจากได้ยินสรรนามที่อีกฝ่ายแทนตนเองกับนาง
หากเขาได้แทนตนว่า 'พ่อ' เมื่อใดนั่นแสดงว่าเขากำลังโกรธนางอยู่เมื่อนั้น
"ขอบคุณใต้เท้าโม่เ้าค่ะพวกเราได้รับการดูแลอย่างดีมากแล้ว ไม่มีสิ่งใดขาดเลยเ้าค่ะ"เยว่หานรู้สึกถึงบรรยากาศขุ่นมัวระหว่างสหายกับใต้เท้าโม่เลยช่วยพูดเพื่อหวังให้บรรยากาศผ่อนคลายลงแม้จะรู้สึกหวั่นเกรงอีกฝ่ายไม่น้อยก็ตาม
ใต้เท้าโม่แม้จะมักมีรอยยิ้มเปื้อนอยู่บนใบหน้าเป็นิจภายนอกดูเป็คนเรียบง่ายน่าคบหา วางตัวเป็คนรักสงบไร้พิษภัยแต่บิดามักเตือนนางอยู่เสมอ ว่าอย่าเผลอทำสิ่งใดให้เขาเคืองโกรธเป็อันขาด
เพราะตัวตนที่แท้จริงของเขาเป็อย่างไรนั้นยากแท้หยั่งถึงได้ไม่เช่นนั้นคงไม่ขึ้นเป็เสนาบดีกรมกลาโหมทั้งที่มีอายุเพียงยี่สิบสี่ปีโดยไร้แม้แต่บิดามารดาหรือตระกูลช่วยหนุนหลัง
การที่บิดาเลือกอยู่ข้างฝั่งเขาก็เพราะเห็นในข้อนี้ด้วยเช่นกัน
"คุณหนูอู๋พอใจข้าก็สบายใจส่วนซวงเอ๋อร์อีกครึ่งชั่วยามก็กลับเข้าไปร่วมงานด้านใน ได้ช่วยพ่อส่งแขกกลับบ้างส่วนพ่อแก่แล้วคงทำได้ไม่ดีเท่าไหร่นัก"
หนี่ซวงยังไม่ทันตอบรับหรือปฎิเสธสิ้นเสียงที่เต็มไปด้วยกระแสแรงกดดันแกมประชดร่างสูงโปร่งก็หันหลังเดินสะบัดชายเสื้อจากไปในทันทีเหลือไว้เพียงความเงียบของคนทั้งห้าที่ยืนอยู่
"ซวงเอ๋อร์ก็ใจร้ายไปเสียหน่อยข้ากับอาหยางอายุเท่ากัน อย่างนี้ก็นับว่าข้าเป็คนแก่ด้วยแล้วหรือ"
"ไม่ใช่นะเ้าคะซื่อจือซวงเอ๋อร์มิได้ตั้งใจพูดเช่นนั้น เพียงแค่พูดล้อเล่นกันเท่านั้น"
"ข้าหยอกเ้าเล่น ไม่ต้องห่วงอาหยางก็ทำเป็โมโหไปอย่างนั้นแหละ แต่อย่าลืมกลับเข้างานไปตามที่เขาบอกละข้าขอตัวก่อน" เหอรุ่ยเอินย่อมรู้ดีกว่าผู้ใดว่าสหายไม่มีทางโกรธเคืองหญิงสาวอย่างแน่นอน
หญิงสาวทั้งสี่คนย่อกายส่งชายหนุ่มในอาภรณ์สีแดงเพลิงก่อนจะกลับมานั่งสุ่มหัวกันเหมือนเดิม โดยไม่ลืมช่วยปลอบหนี่ซวงและช่วยหาวิธีว่าจะทำอย่างไร ให้ใต้เท้าโม่ไม่โกรธที่โดนว่าแก่
ร่างบางกลับเข้ามาในงานด้วยใบหน้ายิ้มแย้มยืนส่งแขกที่้ากลับก่อนด้วยคำขอบคุณจากใจจริงแม้รู้ดีว่าพวกเขามาเพราะใต้เท้าโม่มิใช่เพราะนางก็ตาม
"ฮูหยินน้อยโม่อย่าลืมแกะของขวัญของข้านะเ้าคะ"
"ได้เ้าค่ะขอบคุณคุณหนูโจวอีกครั้งด้วยนะเ้าคะสำหรับของขวัญ"หนี่ซวงจำคุณหนูโจวได้แม้เพิ่งจะได้พบเป็ครั้งแรกเพราะอีกฝ่ายแต่งกายด้วยอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ทั้งตัว จนนางไม่มั่นใจว่าคุณหนูโจวมางานเลี้ยงสังสรรค์หรือไปถือศีลกันแน่
"ก่อนหน้าไม่ได้สังเกต ได้เห็นฮูหยินน้อยโม่ใกล้ ๆเช่นนี้ ผิวขาวเนียนมากเลยนะเ้าคะ ต่างจากสาวใช้ในจวนข้าที่เพิ่งรับเข้ามาใหม่นางคนนั้นบอกว่าจากหมู่บ้านแถวชายแดนเหมือนฮูหยินน้อยโม่แต่ผิวกลับหยาบกร้านไม่น่ามอง ผิดกับฮูยินน้อยโม่ที่มีผิวเนียนละเอียด หรือเพราะมาอยู่ในเมืองหลวงมานานเลยทำให้ดูดีขึ้น"เหมยฟางไม่ชอบสตรีตรงหน้านัก ทั้งที่เป็แค่หญิงสาวธรรมดาจากชนบทหนำซ้ำยังเป็ม่ายสามีตาย แต่กลับสามารถเชิดหน้าอยู่ในสังคมเดียวกันกับนางได้
ใต้เท้าโม่ก็กระไรทั้งที่บุตรชายบุญธรรมเสียไปแล้ว เขาไม่จำเป็ต้องใส่ใจลูกสะใภ้ก็ทำได้แต่นี่เขากลับเดินทางไปรับสตรีนางนี้มาจากชายแดนกระทั่งยกย่องเลี้ยงดูอย่างออกนอกหน้าประเคนของดีให้ลูกสะใภ้ทุกอย่างจนคนพูดกันไปทั่ว
ในฐานะที่อนาคตนางจะแต่งเป็ภรรยาให้กับเขาแค่ได้ฟังว่าเขาทำดีอย่างไรให้กับลูกสะใภ้บ้างก็รู้สึกไม่พอใจอยู่แล้วพอได้มาเห็นด้วยตาเนื้อตัวเองวันนี้ยิ่งทำให้นางไม่ชอบหน้าสตรีนางนี้ยิ่งขึ้นไปอีก
และเพราะเหตุนี้ เหมยฟางจึงอาศัย่ที่ใต้เท้าโม่หันไปเสาวนากับบิดาเอ่ยกับอีกฝ่ายด้วยระดับเสียงที่ได้ยินกันเพียงสองคนเท่านั้นย้ำเตือนให้สตรีนางนี้ได้ระลึกไว้ว่าตนมาจากที่ใด จะได้เจียมตัวเสียบ้างมิใช่อาศัยบารมีใต้เท้าโม่เชิดหน้าชูตาอยู่เช่นนี้
3K
![[ Love bro ] แอบรักพี่ชายข้างบ้าน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/4f1dba73e962d7a1e416473f626ba08b.webp)
