บุรุษมารทมิฬ(泰米尔恶魔)

เซียวเย่สบัดแขนเล็กน้อยก็ที่จะพุ่งสวนเข้าไป

เคล็ดวิชาควงวายุ กระบวนท่าที่ 3 วายุเริงระบำ!!

พลังวายุที่แขนทั้งสองข้างระเบิดพลังออกมาหมุนวนด้วยความเร็วสูง 

ตูมมม

สายลมโดยรอบสั่นไหวไปมาไม่ยอมหยุด เต๋ามารจิตระเบิดพลังออกมา มันช่วยเสริมเคล็ดวิชาควงวายุให้ทรงพลังยิ่งกว่าที่มันเคยเป็น 

หยางเจี้ยนไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ตัดสินใจที่จะกระโดดถอยหลังออกมาเพื่อตั้งหลักดูสถานการณ์ แต่ทันใดนั้น…

เคล็ดวิชาเงาพราย กระบวนท่าที่ 2 พรายพริบตา!!

วูบบบ ฟรึบบบ

เพียงแค่พริบตาเดียวเซียวเย่ก็มาปรากฎอยู่เบื้ยงหน้าหยางเจี้ยนเสียแล้ว 

‘เร็วมาก!’

เซียวเย่ชกหมัดออกไปด้วยความเร็วสูง 

"หึ! คิดว่าข้ากลัวเจ้างั้นหรือ เข้ามา!"

เมื่อถอยหลบไม่ได้ ก็มีแต่ต้องสวนกลับไปเท่านั้น!!

เคล็ดวิชา ดาบหิน!

หยางเจี้ยนฟาดดาบสวนกลับไป ตัดสินใจใช้ออกด้วยเคล็ดวิชาของตน พลังปราณสีน้ำตาลพุ่งออกมาจากร่างกาย เข้าห่อหุ่มร่างกายและคมดาบเอาไว้ 

เปรี๊ยง!!  

ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ!ๆๆๆๆ

หยางเจี้ยนพึ่งจะฟาดดาบออกไปได้เพียงแค่ดาบเดียว แต่เซียวเย่รวดเร็วกว่านั้น! พริบตาเดียวเซียวเย่ก็ชกหมัดออกไปแล้วหลายสิบหมัด

ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ! ๆๆ เคร้ง!!!

'อะไรกัน!'

ดาบที่ฟาดฟันออกไปเมื่อครู่ ทรงพลังมากเพียงใด หยางเจี้ยนย่อมรู้ดีที่สุด มันไม่ใช่เคล็ดวิชาที่เด็กขอบเขตเต๋าสะสมขั้นที่สามจะสามารถรับมือได้! แต่เซียวเย่กับชกมันเสียกระเด็น!

“เหอะ! พล่ามยืดยาวสุดท้ายก็แค่นี้?”

เซียวเย่กล่าว เมินเฉยต่อสีหน้าที่ดูตกใจของหยางเจี้ยน ยังคงชกหมัดออกกระบวนท่าอย่างต่อเนื่อง

‘แย่แล้ว’

ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ! ๆๆ ๆๆๆๆๆ

อั๊ก! 

หยางเจี้ยนพยายามป้องกันตนเองเท่าที่จะะทำได้ แต่ไม่ว่าตนจะพยายามปัดป้องเพลงหมัดที่ถาโถมเข้ามามากเท่าไหร่ก็ตาม…

ปัดป้องไปหนึ่ง มาอีกสอง..

ปัดป้องไปอีกสอง มาอีกสี่..

ปัดป้องไปอีกสี่…มันก็พุ่งเข้ามาอีกนับไม่ถ้วน..

ใช่! มันเปล่าประโยชน์!

ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ! ๆๆๆ

อ๊ากกกก!!

หยางเจี้ยนพยายามปัดป้องหมัดที่พุ่งเข้ามาอย่างกับพายุอย่างสุดฤทธิ์ แต่ไม่ว่าจะพยายามเท่าไหร่ ก็ยังคงโดนหมัดพวกนั้นเข้าปะทะกับร่างกายอยู่เรื่อยๆ…เรื่อยๆ..จนหยางเจี้ยนก็ไม่รู้ตัวเองเช่นเดียวกัน ว่าร่างกายตนเองปะทะเข้ากับเพลงหมัดพวกนั้นไปแล้วกี่ครั้ง

ผัวะ ผัวะ ผัวะๆๆ

“อย่า…มา…ดูถูกกัน ให้มันมากนัก!!”

ย๊ากกกก

ฟูมมมมม

หยางเจี้ยนระเบิดพลังออกมาโดยรอบ ส่งผลให้เซียวเย่ที่กำลังระดมหมัดเข้าใส่ ต้องถึงกลับกระเด็นตามแรงกระแทกออกมา

ฟิ้ว! พรึบ!

เซียวเย่หมุนตัวกลางอากาศเล็กน้อย ก่อนที่จะล่อนลงที่พื้นอย่างนิ่มนวล มองออกไปข้างหน้ากล่าวออกมา

"สมกับเป็นขอบเขตเต๋าสะสมขั้นสูง ทนมือทนเท้าดีจริงๆ"

ฟูบบบบบบ

“ตอนแรกก็ว่าจะสั่งสอนเพียงเล็กน้อย…แต่ดูเหมือนว่าอยากจะตายจริงๆสินะ”

หยางเจี้ยนระเบิดพลังออกมาถึงขีดสุด จับดาบในมือแน่น โคจรปราณและเต๋าถึงขีดสุด  ตระโกนก้อง

“ถึงเจ้าจะมีเคล็ดวิชาแปลกประหลาดมากมายก็ตามที แต่ข้าจะแสดงให้เด็กอย่างเจ้าได้รู้ ว่าเคล็ดวิชาของสำนักเราก็ไม่ใช่อะไรที่เจ้าจะมาดูถูกได้…ต่อหน้าเคล็ดวิชาของสำนัก..ต่อหน้าเคล็ดวิชาของข้า! เคล็ดวิชาของเจ้ามันก็เป็นได้แค่ของเด็กเล่นเท่านั้น!!!”

หยางเจี้ยนควงดาบไปมาด้วยความรวดเร็ว…เร็วขึ้น…เร็วขึ้น

เฟี๊ยวๆๆ 

ฟูมๆๆ 

อากาศรอบตัวหยางเจี้ยน เริ่มที่สั่นไหวอย่างรุนแรงตามแรงเหวี่ยงของดาบ  หยางเจี้ยนพุ่งเข้ามาถึงเบื้องหน้าเซียวเย่ในพริบตา!!! พร้อมกับลากอากาศที่สั่นไหวอย่างรุนแรงตามเข้ามาด้วย สะบั้นดาบลงไปสุดแรง!!

เคล็ดวิชา ควงเมฆาสะบั้น! 

ฟูมมมมมม

เซียวเย่มองหยางเจี้ยนที่พุ่งเข้ามาหา ด้วยสายตาที่เย็นชาเหมือนก่อนหน้า กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาถึงขีดสุด

"เศษสวะอย่างเจ้า…ไม่มีสิทธ์ที่จะทำให้ข้าชักกระบี่เสียด้วยซ้ำ…"

เซียวเย่เดินพลังปราณถึงขีดสุด เต๋ามารจิตหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง!

“เคล็ดวิชามารจิต กายจิตไร้ผู้ต้าน!”

เซียวเย่สบัดแขนอย่างเชื่องช้าและเรียบง่าย…

เฟี๊ยว!

ตูมมม

เสียงระเบิดดังสนั่นลั่นก้อง…แต่จุดที่ระเบิดกับไม่ใช่จุดที่เซียวเย่ยืนอยู่ แต่มันกลับไประเบิดตามทิศทางที่เซียวเย่สบัดแขนออกไป

เคล็ดวิชาที่ทรงพลังของหยางเจี้ยน กลับถูกเซียวเย่รับมือได้อย่างง่ายดาย…เพียงแค่สบัดแขนเบาๆเท่านั้น!! 

“ป-เป็นไปไม่ได้!”

หยางเจี้ยนหันหน้าไปมองจุดที่ระเบิดออกมา ก่อนที่จะหันหน้ากลับมามองเซียวเย่ด้วยหน้าตาที่อ้าปากค้าง

ณ ที่ห่างไกลออกไป จุดที่กงซุนอี้เฝ้ามองอยู่

“หืมม นี่มัน…นี่! นี่! เมื่อกี่เจ้าก็เห็นเหมือนกันใช่หรือไม่”

หยางเวียนเทียนที่เห็นเคล็ดวิชาที่เซียวเย่ให้ออกมาเมื่อครู่ กล่าวออกมาเพื่อยืนยันความคิดของตน

"อืมม…..ถึงจะคล้ายๆ แต่ก็ใช่อย่างแน่นอน เจ้าหนูนั่นมันสามารถใช้ปราณสวรรค์ได้"

กงซุนอี้ครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนที่จะกล่าวตอบหยางเวียนแทนกลับไป 

“มัน..สามารถเป็นไปได้ด้วยอย่างนั้นหรือ เจ้าหนูนั่นพึ่งจะอยู่แค่เพียงเต๋าสะสมเท่านั้น…จะสามารถใช้ปราณสวรรค์ได้อย่างไร เจ้ากับข้าจะต้องตาฝาดแล้ว! ใช่แล้ว! พวกเราตาฝาดด้วยกันทั้งคู่!”

หยางเวียนเทียนส่ายหน้า พยายามที่จะกล่าวหลอกตัวเอง

“เจ้าเป็นบ้าไปแล้วหรือ! ถึงเจ้าจะบ้าจริง! ก็อย่าเอาข้าไปเหมารวมด้วย…มันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้วที่ขอบเขตเต๋าสะสมจะสามารถใช้ปราณสวรรค์ได้ จำเป็นที่จะต้องเข้าสู่ขอบเขตสัมผัสสวรรค์เสียก่อนเท่านั้น”

"ต-แต่ว่า…เมื่อกี้…."

".….ตามการคาดเดาของข้า เคล็ดวิชาที่เจ้าหนูนั่นใช้ มันจะต้องมีอะไรที่คล้ายกัน…กับปราณสวรรค์เป็นแน่…คิดไปก็เท่านั้นรอดูต่อไปเถอะ.."

กงซุนอี้ กล่าวตัดบทสนทนา ก่อนที่จะเพ่งกลับไปที่สนามประลองอีกครั้ง…

ณ ข้างสนามประลอง จุดที่กลุ่มเสี่ยวหลินเฝ้าชมอยู่

“ค-แค่..ส-สบัดมือ ก็ทำลายกระบวนท่าของศิษย์พี่หยางเจี้ยนได้แล้วหรือ? เซียวเย่มันยังเป็นคนอยู่แน่รึ?”

ฉินฟางเซียนกล่าวออกมาอย่างตะกุกตะกัก คล้ายตกใจกับสิ่งที่ตัวเองเห็น

“ก-การประลองยังไม่จบ ศิษย์พี่หยางเจี้ยนยังไม่แพ้เสียหน่อย เจ้าจะโวยวายทำไม” 

หัวเฉินที่ตอนนี้ทั่วทั้งใบหน้าชุ่มไปด้วยเหงือ หันไปมองฉินฟางเซียนกล่าวออกไป

เสี่ยวหลินมองไปที่การประลองอย่างไม่กระพริบ กำหมัดทั้งสองข้างแน่น กล่าวครุ่นคิดในใจ

‘เป็นข้าเองที่ผิดงั้นหรือ?'

ในเวลาเดียวกันนั้นเองบนลานประลอง 

หลังจากที่เซียวเย่สบัดแขนปัดคลื่นพลังดาบของหยางเจี้ยนกระเด็นออกไป เซียวเย่มองไปที่จุดที่ระเบิดเล็กน้อย ก่อนที่จะหันหน้ากลับมามองหยางเจี้ยน ที่ใบหน้ายังคงสื่อว่าตกตะลึงอยู่ กล่าว

“ข้าเบื่อที่จะเล่นกับเจ้าแล้ว เจ้าน่ะ…มันอ่อนแอ”

กล่าวเสร็จ เซียวเย่ก็เดินไปหาหยางเจี้ยนอย่างช้าๆ ด้วยการก้าวเดินที่มั่นคง 

ตึก 

ตึก 

ตึก 

เสียงเดินที่สงบนิ่ง ไม่น่ากลัว แต่หยางเจี้ยนกลับเผลอก้าวถอยหลังออกไปเสียอย่างนั้น 

ตึก

ตึก

ตึก

‘น-นี่! นี่ข้าเป็นอะไรไป นี่ข้ากำลังกลัวงั้นหรือ…ข้ากำลังกลัวเจ้าเด็กนี่อย่างงั้นหรือ! ไม่! ไม่จริง! ข้าไม่มีทางที่จะหวาดกลัว ผู้ฝึกยุทธ์ที่แท้จริง จิตใจจะต้องแข็งแกร่ง มีคุณธรรมในหัวใจ ข้าจะต้องไม่ทำให้คำสอนของท่านอาจารย์เสื่อมเสีย!!!"

เมื่อได้สติ หยางเจี้ยนก็เผลอกำดาบในมือแน่น พุ่งเข้าหาเซียวเย่อย่างไม่คิดชีวิต ใช้ทุกอย่างที่มีออกมาจนหมด กล่าวร้องออกมาอย่างกับคนเสียสติ

ย๊ากกกกกก

เคล็ดวิชาดาบหิน! 

ตูมมมม

เคล็ดวิชาควงเมฆาสะบั้น 

ตูมมมม

เคล็ดวิชา หินผาถล่ม

ตูมมมม

คราวนี้เซียวเย่ไม่แม้แต่จะสบัดแขน ทุกครั้งที่หยางเจี้ยนปลดปล่อยเคล็ดวิชาออกมา เมื่อมันเข้าใกล้ตัวเซียวเย่ มันก็เหมือนจะปะทะเข้ากับอะไรบางอย่าง ที่ครอบคลุมตัวเซียวเย่เอาไว้ มันปัดสะท้อนทุกพลังที่หยางเจี้ยนใช้ออกมา โดยที่เซียวเย่ไม่ระแคะระคายผิวแม้แต่น้อย

ไม่จริง!

ข้าไม่เชื่อ!

“เคล็ดวิชา….”

หยางเจี้ยนที่ตอนนี้อารมณ์แปรปรวนอย่างบ้าคลั่ง ตะโกนใช้เคล็ดวิชาออกมาอย่างต่อเนื่อง แต่เมื่อจะใช้ออกด้วยเคล็ดวิชาถัดไป เซียวเย่ก็มาปรากฎอยู่ตรงหน้าตนเองเสียแล้ว…

เซียวเย่ยกมือขึ้นเข้าบีบคอหยางเจี้ยนเอาไว้แน่น จนหยางเจี้ยนไม่อาจที่จะกล่าวอะไรออกมาได้อีก ผู้ชมคนอื่นๆต่างก็เต็มไปด้วยความตกอกตกใจ 

เซียวเย่จะสามารถเข้าไปบีบคอของหยางเจี้ยนได้อย่างไร เซียวเย่พึ่งจะสูงได้แค่เอวของหยางเจี้ยนเพียงเท่านั้น!! 

แต่เมื่อทุกคนหันสายตามองลงไปที่เท้าของเซียวเย่ ทุกคนก็ถึงกลับต้องตะลึงยิ่งกว่าเก่า!

เท้ามันลอยอยู่เหนือพื้น!

เซียวเย่กำลังลอยอยู่!

อั๊ก!

"จ-เจ้า!…อั๊ก!"

หยางเจี้ยนเหมือนพยายามจะกล่าวอะไรบางอย่างออกมา แต่เซียวเย่ก็เพื่มแรงบีบมากขึ้น คล้ายรำคาญที่จะได้ยินเสียง 

เซียวเย่บีบคอหยางเจี้ยนด้วยมือข้างเดียวเอาไว้ ก่อนที่มืออีกข้างจะเดินพลังปราณ ใช้ออกด้วยเคล็ดวิชาควงวายุเอาไว้

วูบบบ

วายุปรากฎขึ้นที่แขนข้างขวา ก่อนที่จะชกออกไปที่หน้าท้องของหยางเจี้ยน

ผัวะ!

อั๊ก!

“เจ้ามีสิทธ์อะไรมากล่าวหาข้าทำเกินไป..”

ผัวะ!

อ๊ากก!

"เจ้ามีสิทธ์อะไรมาดูถูกข้า…."

ผัวะ!

อ๊ากก!

พร๊าด!

“คนอ่อนแอ ก็ควรจะอยู่เงียบๆ จะมาเสนอหน้าทำไม?”

ผัวะ!

อ๊ากกก!

พร๊วดด!

“จงจำเอาไว้ ว่าเจ้าไม่มีสิทธิ์มาสอนสั่งอะไรข้า”

ผัวะ!

อ๊ากกกก!

พร๊วดดด!

“เจ้าไม่มีสิทธิ์!!”

ผัวะ!

อ๊ากกกก!

พร๊วดดด!

“เจ้าไม่มีสิทธิ์!!!!”

ผัวะ!

อ๊ากกกกก!

พร๊วดดด!

ผัวะๆๆๆ

เซียวเย่ชกออกไปไม่หยุด ไม่รู้ว่าหยางเจี้ยนร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดหรือกระอั๊กเลือดออกมาแล้วกี่ครั้ง…

ผู้คนที่ชมดูอยู่ ต่างก็พากันนิ่งเงียบ พากันตกใจกับภาพที่ตนเองกำลังเห็นอยู่

โหดเหี้ยม!

ไร้ปราณี!

ปีศาจ!

คำเหล่านี้เท่านั้นที่ผู้ชมดูจะสามารถคิดออกมาได้ในเวลาแบบนี้

"พอได้แล้ว ข้าจะสู้กับเจ้าเอง!!"

ฉับพลันเซียวเย่ก็ยินเสียงปริศนาดังขึ้น!!