บทที่ 14 ยังไม่พอ!
ท่ามกลางความคิด ลิฟต์ก็ดังขึ้นบ่งบอกว่าถึงที่หมายแล้ว
หลังจากออกจากลิฟต์ ลู่ซานพูดว่า "คุณหนูเฉียว ห้องทำงานของคุณชายจิ้นอยู่ข้างหน้าครับ ท่านให้คุณเข้าพบคนเดียว"
ลุงหวังรู้สึกไม่สบายใจ กำลังจะพูดออกไป แต่เฉียวอันอันห้ามเสียก่อน
"ฉันเข้าใจแล้ว รบกวนคุณช่วยดูแลลุงหวังด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ" เฉียวอันอันพยักหน้าให้ลู่ซานเล็กน้อย และเข็นรถเข็นไปหาจิ้นเฉินเอง
เมื่อมาถึงหน้าประตู เฉียวอันอันที่กำลังจะเคาะประตู กลับพบว่าประตูเปิดแง้มไว้ และยังมีเสียงพูดคุยเล็ดลอดออกมา เขายังทำงานอยู่หรือเปล่า?
เฉียวอันอันลดมือลง ตัดสินใจรอสักพัก รอให้คนที่อยู่ข้างในออกมาแล้วค่อยเข้าไป
เธอหันรถเข็นกลับ กำลังจะจากไป แต่เสียงพูดคุยจากในห้องก็ดังขึ้นอีก
"อาเฉิน ทำไมนายถึงไม่ไปร่วมงานศพของพ่อฉันล่ะ? วันนี้มีแขกเกือบครึ่งหนึ่งมาเพื่อพบคุณแต่คุณกลับไม่โผล่หน้ามาเลย คุณทำให้ฉันกับแม่อับอายมากนะ"
นี่คือ… เสียงของเฉียวอวี่โม่!
เฉียวอันอันเบิกตากว้าง รีบหันขวับไปทางประตูห้องที่แง้มเปิดอยู่
เธอมาอยู่ที่นี่นานแค่ไหนแล้ว?
ในห้องทำงาน จิ้นเฉินเหลือบมองไปทางประตูโดยไม่ได้ตั้งใจ จากนั้นก็ยกยิ้มอย่างเ็า "แล้วเกี่ยวอะไรกับฉัน?"
ท่าทีเฉยเมยของผู้ชายคนนี้ ทำให้เฉียวอวี่โม่รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาทันที
"อาเฉิน แม้ว่าคุณจะหมั้นกับฉันเพียงเพื่อกระตุ้นเฉียวอันอัน..." เฉียวอวี่โม่พูดต่ออย่างไม่ยอมแพ้ เธอขบฟันพูดต่อ "แต่เราก็เคยจัดพิธีหมั้นหมายกันแล้ว คุณจะไม่คิดถึงความรู้สึกของฉันบ้างเลยเหรอ?"
"เธอคู่ควรเหรอ?" จิ้นเฉินพูดเ็า สายตาเต็มไปด้วยความรังเกียจและไม่พอใจ
เฉียวอวี่โม่ค่อย ๆ จิกเล็บลงบนฝ่ามือ "คุณใช้ฉันมาเป็โล่กำบังความจริงที่ว่าคุณยังรักเฉียวอันอัน คุณไม่กลัวว่าฉันจะทำให้เธอไม่สบายใจเหรอ?"
บรรยากาศรอบตัวจิ้นเฉินแผ่กลิ่นอายเยือกเย็นราวกับบึงน้ำแข็ง เขามองเฉียวอวี่โม่ราวกับมองคนตาย "บางที เธออาจจะอยากลองใช้วิธีของฉันก่อน"
เฉียวอันอันที่อยู่นอกประตูตกตะลึง
เฉียวอวี่โม่พูดว่า จิ้นเฉินยังรักเธออยู่!
น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างควบคุมไม่ได้
สี่ปีก่อน เธอและจิ้นเฉินเลิกรากัน เพื่อไม่ให้เป็ภาระกับเขา
แต่ไม่เคยคิดเลยว่า เขาจะยอมรับมันหรือเปล่า
เฉียวอันอันปิดหน้าร้องไห้เบา ๆ ความรู้สึกเสียใจพุ่งทะลักออกมา ราวกับกดทับเธอจนแทบหายใจไม่ออก
ในห้อง ั์ตาของจิ้นเฉินวาววับ กล่าวด้วยใบหน้าเ็า "ฉันเตือนเธอเป็ครั้งสุดท้าย อย่าคิดไม่ซื่อกับเฉียวอันอัน เอาละ กลับไปซะ!"
เขาสั่งให้ออกไป
เฉียวอวี่โม่มีสติกลับมาอีกครั้ง เธอรู้ว่าเธอไม่สามารถทำต่อได้อีกต่อไป ไม่อย่างนั้นเธออาจจะออกจากประตูนี้ไม่ได้จริง ๆ
เฉียวอวี่โม่จากไปอย่างเชื่อฟัง แต่เมื่อเธอเปิดประตู เธอเห็นผู้หญิงที่เธอเกลียดที่สุด
"เฉียวอันอัน! เธอมาทำอะไรที่นี่" เมื่อเห็นเฉียวอันอัน เฉียวอวี่โม่ก็ะเิความโกรธออกมาทันที
เฉียวอันอันเงยหน้าขึ้นไปมอง โดยไม่สนใจคำพูดของเธอ
เมื่อเห็นดวงตาของเธอแดงก่ำ เฉียวอวี่โม่ก็นึกออกทันที พลันปั้นหน้าบึ้งตึงถามเสียงแหลม "เธอมาั้แ่เมื่อไหร่? นี่เธอได้ยินที่ฉันคุยกับอาเฉินมากน้อยแค่ไหน?"
เฉียวอันอันตอบเสียงเรียบ "ฉันได้ยินหมดแล้ว"
"เธอดีใจมากไหม?" ใบหน้าเฉียวอวี่โม่บิดเบี้ยว อยากจะกลืนกินเธอเข้าไป
"ฉันไม่รู้สึกดีใจอะไร แต่ก็แปลกใจพอสมควร" เฉียวอันอันจ้องตาเธออย่างไม่เกรงกลัว
ความริษยาในดวงตาเฉียวอวี่โม่พุ่งขึ้นมา "อย่าได้ใจไปเลย เธอคิดว่าพวกเธอจะได้อยู่ด้วยกันอีกเหรอ?"
แม้จะมีโอกาสนั้น เธอก็จะฆ่ามันให้ตายั้แ่ยังเป็แค่ความคิด ทำให้โอกาสนั้นกลายเป็ไม่มีทางเป็ไปได้!
"นี่เป็เื่ของฉันกับจิ้นเฉิน ไม่ต้องกังวลมากไปหรอก ฉันยังมีธุระที่ต้องพบจิ้นเฉิน กรุณาหลีกทางให้ด้วย" เฉียวอันอันพูดเสียงเรียบ เลื่อนรถเข็นเข้าไปในห้องทำงาน
"เธอ!" เฉียวอวี่โม่กัดฟัน อยากจะไล่ตามไป แต่เธอกลัวจิ้นเฉินจะโกรธ เลยทำได้แค่กระแทกเท้าอยู่ที่เดิม แล้วสาปแช่งอยู่ในใจ
เมื่อเข้ามาในห้องทำงาน เฉียวอันอันอดไม่ได้ที่จะมองไปรอบ ๆ ความประทับใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคือมันกว้างใหญ่ และเรียบง่าย!
"เข้ามาในห้องทำงานของคนอื่นแล้วมองไปรอบ ๆ ตระกูลเฉียวไม่ได้สอนมารยาทให้คุณเหรอ?" เสียงเ็าดูถากถางดังขึ้นพร้อมการเย้ยหยันพูดขึ้น
เฉียวอันอันมองตามเสียง และปะทะกับั์ตาที่คมกริบของจิ้นเฉิน
"ขอโทษ" การที่เธอเข้ามาแล้วมองไปรอบ ๆ มันเป็ความผิดของเธอเอง
"หึ!" จิ้นเฉินหัวเราะเย็น สายตาจ้องไปบนตัวเฉียวอันอัน
ในเวลาไม่กี่วัน เธอผอมลงไปมาก แก้มที่เคยอวบอิ่มตอนนี้ก็ตอบลงไปเล็กน้อย ตอนนี้เธอนั่งอยู่บนรถเข็นตัวเล็กนิดเดียว
เฉียวอันอันในสภาพแบบนี้ ทำให้สีหน้าของจิ้นเฉินก็ซับซ้อนขึ้น แวบหนึ่งของความห่วงใยปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็วในดวงตาที่ลึกซึ้งของเขา
แต่มันก็เพียงแค่ชั่ววูบ เขาก็กลับมาเป็คนเ็าตามปกติ ความเกลียดชังในดวงตาไม่ได้ปิดบังแม้แต่น้อย "งานศพของคุณเฉียวก็จบแล้ว แทนที่จะกลับไปโรงพยาบาล เธอกลับมาหาฉัน ฉันขอทายว่า เธอขาดเงินอีกแล้วใช่ไหม?"
คำพูดที่เสียดสีเหมือนแส้ฟาดลงมาทำร้ายจิตใจของเฉียวอันอัน จนเธอหายใจแทบไม่ออก
เธอก้มหน้าและกัดริมฝีปากของตนเอง พยายามควบคุมสติอารมณ์ จากนั้นจึงเอ่ยด้วยริมฝีปากสีแดงระเรื่อว่า "ฉันไม่ได้มาที่นี่ เพื่อขอเงินจากคุณ"
เธอรู้สึกผิดและตำหนิตัวเองจากการกระทำที่ทำร้ายชายคนนี้เมื่อสี่ปีก่อน เธอจะชดเชยให้ในภายหลัง ไม่ว่าเขาขอให้เธอทำอะไร เธอก็จะทำ
แต่ตอนนี้ เธอต้องไม่ลืมจุดประสงค์ที่เธอมาที่นี่
"โอ้?" จิ้นเฉินขมวดคิ้วขึ้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสงสัย
เฉียวอันอัน สูดหายใจเข้าลึก แล้วมองเข้าไปในดวงตาที่กำลังสงสัยของเขา "ฉันมาที่นี่ เพื่อขอให้คุณยืนยันบางอย่าง"
"ว่ามา"
"น้องชายของฉันเฉียวอันซวี่หายตัวไปเมื่อสามวันก่อน..."
"คุณจะพูดอะไรกันแน่!" จิ้นเฉินแสดงอาการไม่พอใจ
ผู้หญิงคนนี้คิดจะเล่นกลอุบายอะไรอีกเพื่อหลอกลวงเขาอีกเหรอ?
เฉียวอันอันควบคุมอารมณ์ตัวเอง แล้วพูดต่อ "ฉันตรวจสอบกล้องวงจรปิดแล้ว เขาถูกคนลักพาตัวไป ในเมืองเจียงเฉิงนี้ มีแค่คนเดียวที่กล้าพาน้องชายฉันไปจากหน้าประตูเฉียวกรุ๊ป"
จิ้นเฉินขมวดคิ้ว "แล้วเธอคิดว่าคนที่ทำแบบนั้นคือฉันเหรอ?"
เฉียวอันอันนิ่งไปชั่วครู่ "ฉันได้ยินมาว่า คืนที่ฉันเข้าโรงพยาบาล เสี่ยวซวี่ต่อยคุณ ถ้าคุณให้คนพาเสี่่ยวซวี่ไปเพราะเหตุการณ์นั้น ฉันขอโทษแทนเขาด้วย น้องชายของฉันไม่รู้เื่ ฉันหวังว่าคุณจะปล่อยเขาไป"
คำพูดของเธอทำให้หางตาของจิ้นเฉินกระตุก เขาพูดด้วยน้ำเสียงเครียด "ในสายตาของเธอ จิ้นเฉินเป็คนแบบนั้นใช่ไหม?"
เฉียวอันอันไม่ปฏิเสธ แต่สายตาที่มองเขากลับสื่อความหมายว่า ‘แล้วไม่ใช่เหรอ’ อย่างชัดเจน
จิ้นเฉินโกรธจนต้องหัวเราะออกมา "ใช่ ฉันเอง"
มือของเฉียวอันอันที่วางอยู่บนพนักพิงรถเข็นก็กำแน่นขึ้น
เป็เขาจริง ๆ...
แม้ว่าเธอจะสงสัยมาก่อนว่าจิ้นเฉินพาน้องชายของเธอไป แต่ลึก ๆ แล้วเธอก็มีความหวังอยู่บ้าง ดังนั้นเธอเลยพูดออกไปเพื่อทดสอบดู
แต่ตอนนี้ความหวังนั้นก็ถูกทำลายไปด้วยคำสารภาพของเขา
"ทำไม..." เฉียวอันอันก้มลงมองพื้น สายตาเต็มไปด้วยความเศร้า
เมื่อเห็นเธอเป็แบบนั้น จิ้นเฉินก็ยิ่งโกรธมากขึ้น ผู้หญิงคนนี้ไม่มีสมองหรือไง? เธอฟังไม่ออกเหรอว่าเขาแค่พูดประชด?
ได้ ในเมื่อเธอเชื่อว่าเป็เขา เขาก็ไม่ควรทำให้เธอผิดหวัง
"เธอมาขอโทษแทนเฉียวอันซวี่ใช่ไหม?" จิ้นเฉินพูดด้วยน้ำเสียงเ็า ดวงตาเต็มไปด้วยความมืดมน
เฉียวอันอันรู้สึกไม่สบายใจ แต่ก็พยักหน้ารับ "น้องชายของฉันทำร้ายคุณ เขาทำไม่ถูก ฉันขอโทษแทนเขา ขอโทษจริง ๆ ฉันคิดว่าคุณคงลงโทษเขาไปแล้วตอนนี้คุณปล่อยเขาได้ไหม..."
เธอมองเขาด้วยสายตาอ้อนวอน น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลและอ่อนน้อมถ่อมตน
แต่ทั้งหมดนี้กลับกระตุ้นจิ้นเฉินรู้สึกมากขึ้น เขาคิดถึงคืนฝนตกเมื่อสี่ปีก่อน ตอนนั้นเขาก็ใช้ท่าทางต่ำต้อย ขอร้องให้เธออย่าเลิกกับเขา
แต่เธอกลับมองเขาราวกับขยะ บอกว่าเขาไม่คู่ควรกับเธอ
จิ้นเฉินรวบรวมความคิด มองดูเฉียวอันอันที่รู้สึกกังวลและน่าสงสาร และรู้สึกพึงพอใจกับการแก้แค้นเล็กน้อยในใจของเขา
ยังไม่พอ นี่ยังไกลจากคำว่าพอ!
เขาหรี่ั์ตาเหยี่ยวให้แคบลง ลุกขึ้นเดินเข้าไปหาเฉียวอันอัน เอื้อมมือไปบีบคางของเธอ กระชากเข้ามาหาตัว
815
