เซียนกระบี่ต้านสวรรค์ (Sword Saint: Resisting Heaven)

ตอนที่ 46: ห้วงอเวจีเหมันต์ และ ปฐมบทแห่งการทะลวง 

ครืด... ตึ้ก... เสียงประตูศิลาบานมหึมาที่หนักอึ้งราวกับกักเก็บความลับแห่งบรรพกาล เลื่อนปิดสนิทลงเบื้องหลังพวกเขา เสียงนั้นทุ้มต่ำและดูดกลืนหายไปในความเงียบงันอันเป็นนิรันดร์ ตัดขาดแสงสว่างริบหรี่สุดท้ายและโลกภายนอกที่คุ้นเคยโดยสิ้นเชิง บัดนี้ พวกเขาถูกผนึกอยู่ในสถานที่ที่ไม่ปรากฏในแผนที่หรือบันทึกใดๆ ของโลกภายนอก

วินาทีต่อมา ไอพลังกดดันที่แตกต่างจากทุกสิ่งที่เคยสัมผัสมาอย่างสุดขั้วก็ถาโถมเข้าใส่! มันมิใช่แค่ความเย็นที่เสียดแทงผิวกายหรือกัดกินสู่กระดูก แต่คือ ความว่างเปล่าอันไพศาล ไร้จุดเริ่มต้น ไร้จุดสิ้นสุด ดุจห้วงอวกาศที่มืดมิดและหนาวเหน็บที่สุด มันหนักอึ้งราวกับถูกดึงลงสู่ก้นบึ้งแห่งมหาสมุทรบรรพกาลที่ไร้แสง แรงกดดันนี้มิได้กระทำต่อร่างกายเพียงอย่างเดียว หากแต่แทรกซึม กดทับ และ กัดกินลึกถึงแก่นวิญญาณ บีบคั้นจนลมหายใจแต่ละเฮือกต้องใช้ความพยายามอย่างมหาศาล ราวกับอากาศรอบตัวกลายเป็นน้ำแข็งเหลวที่มองไม่เห็น อณูเล็กละเอียดของมันเสียดสีกับจิตวิญญาณ กลิ่นอายเก่าแก่นับหมื่นนับแสนปีผสมผสานกับความรู้สึกถึง "หายนะ" ที่หลับใหลอยู่ ณ ที่แห่งนี้ ตีวนปั่นป่วนอยู่ในบรรยากาศราวกับพายุเงียบที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกสิ่ง

"อึ่ก!" เฟิงอี้ทรุดกายลงเล็กน้อยโดยไม่ตั้งใจ ความอ่อนแรงจากการต่อสู้และการใช้พลังชีวิตเปิดผนึกเมื่อครู่ ถูกขยายใหญ่ขึ้นหลายสิบเท่าภายใต้แรงกดดันอันผิดธรรมชาตินี้ เขารู้สึกราวกับมีภูเขาน้ำแข็งที่มองไม่เห็นกำลังบดขยี้ร่างจากทุกทิศทาง! ทะเลจิตปราณที่ควรจะสงบลงหลังการฟื้นฟู กลับปั่นป่วนคลุ้มคลั่งยิ่งกว่าเดิมหลายเท่า! ปราณกระบี่ที่เหลืออยู่น้อยนิดในแก่นกระบี่สะบั้นโชคสั่นสะท้านอย่างรุนแรง มันพยายามเปล่งแสงสีเงินออกมาต้านทาน แต่ก็แทบจะถูกความว่างเปล่าอันเย็นเยียบนี้แช่แข็งและกลืนกิน! เสียงสะท้อนจากอักษร "断命" ในส่วนลึกของทะเลจิตก้องกังวานขึ้นอย่างเกรี้ยวกราดและเจ็บปวด มันสั่นพ้องกับพลังงานโบราณภายนอกอย่างรุนแรงราวกับขั้วตรงข้ามที่ไม่อาจอยู่ร่วมกันได้ "ดับสูญ... ความว่างเปล่าคือจุดเริ่มต้นแห่งการดับสูญ... คือความตายอันแท้จริง... หรือคือมดลูกแห่งการก่อเกิดใหม่ที่ต้องทำลายเปลือกนอก!? เจ้าจะยอมถูกกลืนกิน หรือจะสะบั้นมันเสีย!?" ภาพหลอนของสงครามบรรพกาลที่เคยเห็นในจิตรกรรมฝาผนังซ้อนทับกับความมืดมิดเบื้องหน้าอย่างน่าสะพรึงกลัว เสียงกรีดร้อง เสียงปะทะ เสียงกระบี่สะบั้นฟ้าดิน ดังสะท้อนอยู่ในหัวจนแทบคลั่ง! เขารู้สึกเหมือนตนเองกำลังจะถูกฉีกเป็นสองส่วน!

ไป๋เซี่ยซินเองก็หน้าซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด นางกัดริมฝีปากบางจนเลือดซิบซ้ำอีกครั้ง ดวงตาสีฟ้าเข้มหรี่ลงอย่างเคร่งเครียดและจริงจังอย่างถึงที่สุด นางรีบโคจรพลังเหมันต์บริสุทธิ์ถึงขีดสุด ผลักดันเคล็ดวิชา "ลมหายใจเหมันต์แท้" อย่างต่อเนื่องเพื่อต้านทานแรงกดดัน นางสร้างม่านพลังงานสีฟ้าบางๆ ที่สั่นไหวรุนแรงยิ่งกว่าเดิม ปกคลุมทั้งสามคนไว้ แต่ก็รู้สึกได้ว่าพลังของนางกำลังถูก "สูบ" ออกไปอย่างรวดเร็ว! "ระวังตัวให้มาก! พลังงานที่นี่... มัน... ไม่ใช่แค่โบราณ แต่มัน 'มีชีวิต' และ 'ปฏิเสธ' ทุกสิ่งที่แปลกปลอม! มันกำลังกัดกินพลังของเรา! แม้แต่ข้า... ก็ยังรู้สึกถึงแรงกดทับที่แทบจะบดขยี้แก่นพลังเหมันต์!" นางพูดเสียงต่ำ พยายามควบคุมลมหายใจที่เริ่มติดขัด การโคจรพลังแต่ละครั้งเหมือนต้องงัดข้อกับยักษ์ใหญ่บรรพกาลที่มองไม่เห็นซึ่งสิงสถิตอยู่ในความว่างเปล่านี้!

พวกเขาค่อยๆ ก้าวเข้าไปใน "ใจกลาง" แห่งหายนะอย่างเชื่องช้าและยากลำบากที่สุด ทุกย่างก้าวต้องฝืนแรงต้านที่มองไม่เห็น มันคือโถงถ้ำ หรือมิติที่หลุดออกจากกระแสธารแห่งกาลเวลา? กว้างใหญ่จนสุดลูกหูลูกตา พื้นเป็นน้ำแข็งสีดำสนิทที่เรียบกริบราวกับกระจกเงาแห่งยมโลก มันดูดกลืนแสงทุกชนิด แต่กลับสะท้อนเงาสีครามจางๆ ที่บิดเบี้ยวและสั่นไหว จาก "ดาวผลึกนิจนิรันดร์" (永恒晶星 - Yǒnghéng Jīng Xīng) นับล้านดวงที่ลอยคว้างอยู่กลางความว่างเปล่าอันมืดมิดเบื้องบน ดาวผลึกเหล่านั้นมีขนาดแตกต่างกัน บางดวงเล็กละเอียดดุจธุลี บางดวงใหญ่โตราวกับภูเขาลูกย่อมๆ ที่ถูกแช่แข็ง พวกมันส่องแสงระยิบระยับแปรเปลี่ยนสีสันไปมาช้าๆ จากสีครามเข้ม สู่สีม่วงลึกลับ แล้วกลับเป็นสีเทาหม่น งดงามจนน่าพิศวง แต่กลับแฝงไอเย็นยะเยือกที่สามารถแช่แข็งได้แม้กระทั่งความคิด และให้ความรู้สึกถึงกาลเวลาอันยาวนานจนจิตใจต้องสั่นสะท้าน โครงสร้างน้ำแข็งสีดำทะมึน รูปร่างบิดเบี้ยวราวกับถูกพลังมหาศาลฉีกกระชากจนผิดรูปผิดร่าง หรืออาจเป็นซากปรักหักพังของสิ่งก่อสร้างจากยุคบรรพกาลที่ไม่อาจจินตนาการได้ ตั้งตระหง่านอยู่อย่างโดดเดี่ยว เงียบงัน และอ้างว้าง เป็นหย่อมๆ ในความเวิ้งว้างนั้น... เงียบงัน... เย็นเยียบ... และแผ่กลิ่นอายแห่งความตายที่แท้จริงออกมาอย่างไม่ปิดบัง

เสี่ยวหู่ในอ้อมแขนเฟิงอี้ตัวสั่นน้อยๆ ยิ่งกว่าเดิม แต่มิใช่ด้วยความหนาวหรือความกลัว มันซุกหน้าเข้ากับอกเขาแน่น หูเล็กๆ ลู่ลงจนแนบศีรษะ ขนสีขาวราวหิมะลุกชันไปทั้งตัว ดวงตาสีฟ้าใสกวาดมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวังและแสดงความรู้สึก "รังเกียจ" และ "เป็นปฏิปักษ์" ต่อพลังงานที่นี่อย่างชัดเจน ไอหยินสีเงินบริสุทธิ์แผ่ออกมาเป็นระลอกบางๆ ก่อตัวเป็นเกราะป้องกันที่มองไม่เห็น พยายามต้านทานไอพลังงานโบราณภายนอกอย่างสุดกำลัง มันส่งเสียงครางฮึมฮัมในลำคออย่างไม่สบายใจและกระสับกระส่าย

ทันใดนั้น! ดาวผลึกดวงหนึ่งที่ลอยอยู่ไม่ไกลจากพวกเขามากนัก ซึ่งเคยส่องแสงสีครามสลับม่วงอย่างสงบนิ่ง พลันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง! แสงภายในมันพลันแปรเปลี่ยนเป็นสีเทาดำอันน่าสะพรึงกลัว! ผิวผลึกปริแตกออก! มิใช่การแตกธรรมดา แต่เป็นการ "ฉีกกระชาก" มิติโดยรอบอย่างเงียบงัน! ไอพลังงานสีเทาอมดำที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้นและเสื่อมสลายพวยพุ่งออกมาจากรอยแตกนั้น! มันควบแน่น ก่อตัวขึ้นเป็น "วิญญาณเหมันต์ไร้รูป" (无形冰魄 - Wúxíng Bīng Pò) ร่างโปร่งแสงที่บิดเบี้ยวไร้รูปร่างแน่นอน มันไม่มีดวงตา ไม่มีปาก แต่เฟิงอี้กลับรู้สึกเหมือนถูกดวงตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังและความหิวกระหายอันแรงกล้าจากขุมนรกจ้องมอง! มันพุ่งเข้าใส่พวกเขาด้วยเสียงกรีดร้องอันโหยหวนที่มิได้ดังเข้าหู แต่กลับแทรกซึมเข้าทำลาย "ทะเลจิต" โดยตรง! พยายามฉีกกระชากและกลืนกินจิตวิญญาณของผู้บุกรุก!

"หลบ!" ไป๋เซี่ยซินตวาดเสียงดังที่สุดเท่าที่เคยได้ยิน! นางตวัดดาบน้ำแข็งเข้าสกัดอย่างรวดเร็ว! แสงสีฟ้าเจิดจ้าปะทะกับไอสีเทาดำ! เสียงดัง ซี่ คล้ายน้ำแข็งถูกกรดโลหะกัดกร่อนดังขึ้น! ดาบน้ำแข็งของนางสามารถสลายไอพลังชั่วร้ายนั้นได้ส่วนหนึ่ง แต่ดูเหมือนวิญญาณนั้นจะไร้แก่นสารแท้จริง มันเพียงแค่แตกกระจายเป็นไอสีเทา แต่กลับรวมตัวใหม่ในพริบตา! แถมยังดูดกลืนพลังเหมันต์ของนางไปเสริมความแข็งแกร่งให้ตนเอง! มันพุ่งผ่านการป้องกันของนางที่อ่อนแรงลง มุ่งตรงเข้าหาเฟิงอี้ที่อ่อนแอและจิตใจกำลังปั่นป่วนที่สุด! รวดเร็วจนแทบมองไม่ทัน!

'แย่แล้ว! พลังกดดันนี้... ขยับไม่ได้! จิตกำลังจะถูกฉีก! จะตายจริงๆ หรือคราวนี้!' เฟิงอี้เบิกตากว้าง! ร่างกายหนักอึ้งราวกับถูกแช่แข็ง! สติเริ่มเลือนราง! ความรู้สึกถึงความตายอันเยียบเย็นคืบคลานเข้ามาอย่างแท้จริง! จิตวิญญาณกำลังจะถูกไอพลังไร้รูปนั้นกลืนกิน!

แต่ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง! แรงกดดันมหาศาลจากภายนอก และความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะมีชีวิตรอดภายใน! ความเจ็บปวดจากการที่แก่นชีวิตกำลังจะถูกดับสูญ! และเสียงสะท้อนอันเกรี้ยวกราดจากอักษร "断命" ที่ไม่ยอมจำนนต่อโชคชะตา! ทั้งหมดนี้กลับกลายเป็น ฟางเส้นสุดท้ายที่ปลดปล่อยบางสิ่ง! เป็นแรงระเบิดจากภายในที่ท้าทายความตาย!

ปราณกระบี่ที่ถูกบีบอัดในทะเลจิตพลันระเบิดออกอย่างบ้าคลั่ง! อักษร "断命" ส่องแสงสีขาวทองเจิดจ้าจนแทบแผดเผาจิตวิญญาณ! โซ่ตรวนสีดำรอบเงากระบี่ปริแตกออกอีกข้อใหญ่! ส่งเสียงดังลั่นสะท้านห้วงสำนึก! ราวกับปลดปล่อยมังกรโบราณที่ถูกจองจำนับกัปกัลป์!

วูมมมมมม!!! ร่างของเฟิงอี้พลันเปล่งแสงสีเงินปนขาวทองจางๆ สว่างวาบขึ้น! ไอพลังงานโบราณอันปั่นป่วนรอบตัว ไม่เพียงหยุดทำร้าย แต่กลับหมุนวนเข้าหาร่างเขาราวกับถูกดึงดูดด้วยพลังมหาศาล! กลายเป็นน้ำวนพลังงานขนาดยักษ์! พื้นน้ำแข็งใต้เท้าปริแตกเป็นใยแมงมุมแผ่กว้างออกไปหลายสิบจั้ง! เขากรีดร้องออกมาโดยไม่ตั้งใจ! ไม่ใช่เสียงแห่งความเจ็บปวด แต่เป็นเสียงคำรามแห่งการปลดปล่อย! เสียงแห่งเจตจำนงที่ไม่ยอมดับสูญ! รู้สึกถึงความเจ็บปวดราวกับร่างกำลังจะแหลกสลายเป็นธุลี! แต่ขณะเดียวกันก็รู้สึกถึงพลังงานสายใหม่ที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างบ้าคลั่ง! รุนแรง! และทรงพลังอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน! เขากำลังจะ... ทะลวงระดับ! ณ ใจกลางห้วงอเวจีเหมันต์แห่งนี้! ท่ามกลางสายตาตกตะลึงจนแทบลืมหายใจของเทพธิดาเหมันต์!

*** จบตอนที่ 46 ***