เสียงคำรามของผู้ติดเชื้อดังสะท้อนจากปลายถนนอย่างบ้าคลั่ง ผสมผสานกับเสียงครูดของเท้าที่ลากไปตามพื้นและเสียงกัดฟันที่น่าสยดสยอง จากเสียงเพียงอย่างเดียว ทุกคนก็รู้ว่าจำนวนของพวกมันไม่ใช่แค่สิบหรือยี่สิบตัว แต่มากพอที่จะกลืนคนทั้งกลุ่มได้ในพริบตา
หลินเยว่ยกมือขึ้นเป็สัญญาณ คำสั่งสั้น ๆ “จัดขบวน!” ทำให้ทุกคนเคลื่อนไหวพร้อมกันโดยแทบไม่ต้องคิด นัทเข้าประจำตำแหน่งด้านหน้าอย่างรวดเร็ว ขวานในมือพร้อมฟาดฟัน คินถอยไปด้านหลังสุด สายตาคมกริบสอดส่องหาช่องทาง มีน เรย์ ฟ้า ต้น และผู้รอดชีวิตที่ยังอ่อนแรงอยู่ตรงกลาง เจย์กับด็อกเตอร์คอยดูด้านข้างอย่างระมัดระวัง อาร์คยืนเคียงข้างหลินเยว่ ราวกับกำแพงที่ไม่มีวันพังทลาย เป็หลักประกันความปลอดภัยที่มั่นคง
“เป้าหมายคือซอยทางขวา!” หลินเยว่ชี้ไปยังตรอกแคบระหว่างอาคารสำนักงาน ถนนด้านหน้ากว้างเกินไป และไม่สามารถป้องกันทุกทิศทางได้ แต่หากเข้าสู่ตรอก พวกเขาจะลดจำนวนศัตรูที่เข้าประชิดพร้อมกันได้ ทำให้การป้องกันมีประสิทธิภาพมากขึ้น
ฝูงซอมบี้กลุ่มแรกโผล่ออกมาจากหัวมุมถนน ร่างหลายสิบร่างพุ่งเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง ดวงตาว่างเปล่าเต็มไปด้วยความหิวโหย “ไป!” หลินเยว่ะโ ทุกคนเริ่มวิ่งสุดชีวิต
คินยิงเปิดทางจากด้านหลัง ปัง! ปัง! ปัง! ซอมบี้สามตัวล้มลงติดกันอย่างแม่นยำ นัทใช้ขวานฟาดใส่ศัตรูที่เข้ามาขวางทางอย่างดุดัน หลินเยว่กวาดสายตามองจุดอ่อนผ่านระบบ Genesis Core ก่อนแทงมีดเข้าจุดสำคัญอย่างแม่นยำทุกครั้ง อาร์คแทบไม่ต้องออกแรง เพียงการแผ่แรงกดดันจากตัวเขา ก็ทำให้ซอมบี้บางส่วนชะงักด้วยความหวาดกลัว ไม่กล้าเข้าใกล้
แต่จำนวนของพวกมันมากเกินไป จุดสีแดงบนแผนที่ระบบเพิ่มขึ้นต่อเนื่องอย่างน่าใ “อีกสามสิบเมตร!” เจย์ะโบอกระยะทางที่เหลือด้วยเสียงหอบ
ทันใดนั้น ต้นสะดุดเศษปูนและล้มลง “อ๊ะ!” เด็กชายปล่อยตุ๊กตาผ้าหลุดจากมือ ซอมบี้ตัวหนึ่งกระโจนเข้าใส่ในทันที กรงเล็บแหลมคมพร้อมจะฉีกกระชากร่างเล็ก ๆ นั้น ฟ้ากรีดร้องสุดเสียง “ต้น!”
หลินเยว่หันกลับไปโดยไม่ลังเล แต่มีเงาร่างหนึ่งเร็วกว่าเธอ อาร์คหายไปจากตำแหน่งเดิม และปรากฏตัวเหนือเด็กชายในเสี้ยววินาที กรงเล็บของซอมบี้หยุดอยู่ห่างจากต้นเพียงไม่กี่เิเ มือของอาร์คจับศีรษะมันไว้แน่น กร๊อบ! เสียงกระดูกแตกดังลั่น ซอมบี้ทรุดลงกับพื้นอย่างรวดเร็ว
อาร์คก้มลงเก็บตุ๊กตาผ้าที่ตกอยู่ จากนั้นยื่นคืนให้เด็กชายอย่างเงียบ ๆ ต้นรับมันไว้ด้วยมือสั่น ๆ “ขะ… ขอบคุณครับ” อาร์คไม่ได้ตอบ เขาเพียงอุ้มต้นขึ้นด้วยแขนข้างหนึ่ง ก่อนกลับมาวิ่งข้างหลินเยว่ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ฟ้าจ้องภาพนั้นด้วยดวงตาเปล่งประกายแห่งความชื่นชม มีนยิ้มบาง ๆ อย่างอบอุ่น แม้แต่คินยังเผลอยกมุมปากเล็กน้อย “ซอมบี้ที่อุ้มเด็ก… โลกนี้ชักแปลกขึ้นทุกที”
ในที่สุดทุกคนก็เข้าสู่ตรอกแคบได้สำเร็จ นัทกับอาร์คช่วยกันปิดทางเข้าโดยผลักตู้เหล็กขนาดใหญ่ขวางไว้ ฝูงซอมบี้ชนสิ่งกีดขวางจากอีกฝั่งอย่างบ้าคลั่ง เสียงกระแทกดังสนั่น แต่ยังไม่สามารถทะลุเข้ามาได้ ทุกคนหอบหายใจแรง เหงื่อและเืเปื้อนทั่วร่าง แต่ไม่มีใคราเ็สาหัส
ต้นยังอยู่ในอ้อมแขนของอาร์ค กอดตุ๊กตาไว้แน่น เด็กชายเงยหน้ามองเขาด้วยแววตาใสซื่อ “พี่อาร์ค… เป็ฮีโร่จริง ๆ ด้วย” อาร์คมองเด็กอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันไปมองหลินเยว่ ราวกับ้าถามว่าเขาควรตอบอย่างไร หลินเยว่ยิ้ม พร้อมหัวใจที่อุ่นวาบ “ใช่” เธอกล่าวเบา ๆ “เขาเป็ฮีโร่ของพวกเราทุกคน”
เสียงกระแทกจากอีกด้านของตู้เหล็กยังดังต่อเนื่อง แต่ในตรอกเล็ก ๆ แห่งนี้ ทุกคนรับรู้ชัดเจนยิ่งกว่าเดิมว่า ตราบใดที่พวกเขายังอยู่ด้วยกัน ต่อให้โลกทั้งใบกลายเป็นรก พวกเขาก็ยังมีโอกาสไปถึงวันพรุ่งนี้ได้เสมอ
2K
