มี่จื่อสาวใช้จำเป็น

แม้กระแสน้ำจะไหลเชี่ยวในบางช่วง แต่เหยียนเหล่ยไม่ยอมปล่อยมือจากฉัน กลับดึงฉันเข้าไปกอดเอวไว้แน่นแล้วพาว่ายโผล่ขึ้นจากน้ำกอดกันลอยคอ ฉันดีใจมากที่เราไม่พลัดหลงหลุดมือจากกันไป แล้วเราก็ได้ยินเสียงหลี่จวินตะโกนดังมาจากทางด้านหลัง

เห็นหลี่จวินเกาะแผ่นไม้ขนาดใหญ่ลอยคอมาตามกระแสน้ำ เหยียนเหล่ยจึงพาฉันคว้าเกาะแผ่นไม้ที่หลี่จวินลอยคอเข้ามาหา นั่นทำให้ฉันดีใจมากที่หลี่จวินหนีรอดออกมาได้ จึงถามเขาว่าหนีอกมายังไง หลี่จวินเล่าว่าขณะที่กำลังต่อสู้กับเจิ้งไฉ หลังคาถล่มลงมา เขากับเจิ้งไฉจึงกระโดดลงน้ำหนีกันไปคนละทาง

      เราเกาะแผ่นไม้ลอยคอมาตามกระแสน้ำได้สักพัก เห็นเรือลำหนึ่งจอดลอยอยู่ข้างหน้า ได้ยินเสียงคนเรียกชื่อเราสามคนจากในเรือ ฉันจึงขานรับแล้วโบกมือว่าฉันอยู่ตรงนี้ คนบนเรือรีบยื่นไม้พายให้เราจับแล้วดึงเราทั้งสามคนขึ้นบนเรือ

ลี่ถังรีบถอดเสื้อคลุมให้ฉันสวมทับเสื้อผ้าเปียกเพื่อเพิ่มความอบอุ่น แล้วทุกคนซักถามด้วยความเป็นห่วง จากนั้นท่านอ๋องจึงถามถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับเรา หลี่จวินจึงเล่าเหตุการณ์ทุกอย่างให้ทุกคนฟัง เหมยหลินที่นั่งอยู่อีกด้านของเรือมองฉันตาขวางก็พูดขึ้นลอยๆว่า

   เหมยหลิน : ยังอุตส่าห์รอดกลับมาให้หนักเรืออีก!

        ลี่ถัง : ถ้าข้าจะจับผู้หญิงปากร้ายคนนี้โยนออกจากเรือ คงจะไม่มีใครเห็นเหตุการณ์หรอกใช่มั้ย?

     อ๋องหก : อืมม! ข้ากำลังชื่นชมต้นไม้สองริมฝั่ง มิรู้เห็นเรื่องบนเรือหรอก

  เหมยหลิน : อย่านะ! อย่าทำอะไรข้านะ!

        ลี่ถัง : เจ้าก็นั่งหุบปากไปเงียบๆ อย่าส่งเสียงให้ท่านอ๋องหกรำคาญหูอีก

      ลี่ถังที่เหลืออดกับเหมยหลิน ขู่เหมยหลินว่าจะจับโยนลงน้ำถ้าไม่นั่งเงียบๆ อีกทั้งท่านอ๋องก็ไม่ขัดถ้าลี่ถังจะจับโยน เหมยหลินจึงหยุดและนั่งหน้าบูดบึ้ง เพราะไม่มีใครสนใจเข้าข้าง ส่วนฉันเองก็รู้สึกสบายหูขึ้นที่เหมยหลินยอมเงียบ แล้วฉันก็ผลอยหลับไปเพราะความอ่อนเพลียและง่วง

จนกระทั่งลี่ถังปลุกฉันตื่นเพราะเรือเทียบฝั่งแล้ว ท่านอ๋องจึงบอกว่าต้องรีบกลับโรงเตี๊ยมเพราะท่านอ๋องต้องการกระดาษกับหมึกเพื่อรายงานเรื่องที่เกิดขึ้นต่อฮ่องเต้โดยด่วน เหวินเหอจึงเชิญพวกเราทุกคนไปพักที่จวนของเขาซึ่งอยู่ห่างจากที่นี่ไม่ไกลนัก

ท่านอ๋องหกเห็นพวกเราเหนื่อยล้า และยังคงตกใจกับการหนีตายจากห้องลับ อีกทั้งตอนนี้ก็มืดจึงตอบตกลงรับคำเชิญ เราจึงเดินทางไปพักที่จวนของเหวินเหอทั้งหมด เหมยหลินกระฟัดกระเฟียดไม่อยากไป แต่จำเป็นต้องตามไปเพราะจึงไม่มีทางเลือกอื่น

      เราเดินทางมาถึงจวนของเหวินเหอแม้จะไม่ใหญ่โตมากนัก แต่ก็มีที่พักให้ได้พักค้างคืนซึ่งดีกว่านอนค้างคืนในป่า เหวินเหอจัดห้องพักขนาดใหญ่ให้ผู้หญิงเข้าพักรวมกัน และห้องพักขนาดกลางสำหรับผู้ชายพักรวมกันได้ประมาณสี่ถึงห้าคน

ส่วนองครักษ์และผู้ชายคนอื่นๆที่เหลือ ให้หาที่นอนตามมุมบ้านหรือชานบ้านไปก่อนตามอัธยาศัย เหวินเหอจึงเสียสละห้องพักของตัวเองให้ท่านอ๋องหกเข้าพัก จากนั้นจึงนำกระดาษกับหมึกมาให้อ๋องหกเขียนจดหมายส่งถึงฮ่องเต้

เหวินเหอบอกว่าคืนนี้เขาจะคอยดูแลทุกคน และจะคอยเดินตรวจตรารอบบ้านให้ทุกคนปลอดภัย เหวินเหอจึงสั่งให้คนนำเหล้าและอาหารมาให้เรากินอย่าได้ขาด เมื่อเรากินอาหารกันเสร็จ ฉันก็ขอแยกตัวไปนอนก่อนเพราะยังรู้สึกเหนื่อยและง่วง ฮูหยินต่งจึงขอแยกตัวไปนอนด้วย เหยียนเหล่ยจึงรีบลุกขึ้นเดินไปส่งฉันกับฮูหยินต่งที่ห้องพัก ซึ่งในระหว่างทางที่เดินฮูหยินต่งพูดคุยกับเราว่า

    ฮูหยินต่ง : เรื่องในวันนี้ช่างน่ากลัวเหลือเกิน ข้าไม่คิดมาก่อนเลยว่าจะได้พบเจอกับเรื่องอันตรายเช่นนี้ โชคดีเหลือเกินที่พวกเราไม่เป็นอะไร ข้ากับท่านพี่เป็นห่วงเจ้าสองคนยิ่งนัก แต่ท่านอ๋องหกกับรองลี่ถังบอกพวกเราว่า เหยียนเหล่ยกับหัวหน้าหลี่เป็นคนเก่ง ยังไงต้องหนีรอดออกมาได้แน่ รู้มั้ยตอนที่พวกเราจอดเรือรอพวกเจ้า ใจของข้าร้อนรนกระวนกระวายเป็นห่วงเจ้าสองคนยิ่งนัก

เหลียนเหล่ย : ขออภัยที่ทำให้พี่สะไภ้ต้องเป็นห่วง

    ฮูหยินต่ง : แต่เอาเถอะ! ทุกคนปลอดภัยก็ดีแล้ว พรุ่งนี้ข้ากับท่านพี่จะเดินทางกลับ ส่วนเจ้าสองคนดูแลรักษาตัวดีๆ อ้อ! มี่จื่อ เมื่อไหร่ที่เจ้าย้ายกลับจวนฮุ่นเฉิง ข้าจะให้ท่านพี่จัดงานแต่งเจ้าเข้าจวน แม้เจ้าจะต้องแต่งเป็นภรรยารอง แต่จงอย่าได้น้อยใจเพราะเหยียนเหล่ยรักเจ้าเพียงคนเดียว ส่วนข้าก็แอบเข้าข้างเจ้ามาตลอดดั่งที่เหมยหลินต่อว่าข้านั่นแหละ แต่ช่างเถอะ! ข้าไม่อยากพูดถึงนางอีกแล้ว!

มี่จื่อ : ขอบคุณฮูหยินที่เมตตาข้า

      เราเดินพูดคุยกันมาถึงห้องพัก ฮูหยินต่งเดินเข้าห้องพักไปก่อน ฉันจึงอยู่กล่าวราตรีสวัสดิ์กับเหยียนเหล่ยที่หน้าห้องพัก เขาบรรจงจูบฉันที่หน้าผากหนึ่งครั้งก่อนที่ฉันเข้าหัองพักไปนอน แล้วสร้างมนต์ปิดผนึกประตูหน้าต่าง ไว้ไม่ให้ใครเข้าเพราะกลัวว่าเจิ้งไฉจะแอบตามมาทำร้ายฉันอีก

ในขณะที่เหยียนเหล่ยกำลังจะเดินกลับไปนั่งดื่มเหล้าพูดคุยต่อกับคนอื่นๆ หลวนเฉินก็เดินออกมาจากเงามืดหลังต้นไม้ เขายืนจ้องหน้ากับเหยียนเหล่ยครู่หนึ่ง แล้วบอกกับเหยียนเหล่ยว่ามีเรื่องบางอย่างที่จะตกลงด้วย

เหยียนเหล่ย : มีอะไรก็พูดมา

   หลวนเฉิน : ท่านมีคู่หมั้นหมายอยู่แล้วควรปล่อยมี่จื่อไป อย่าทำร้ายมี่จื่อด้วยการรั้งนางไว้ให้อยู่กับท่าน ข้ามีความจริงใจให้กับมี่จื่อ ข้าจะดูแลและปกป้องไม่ให้ท่านหรือใครมาทำร้ายมี่จื่อได้อีก!

เหยียนเหล่ย : ดี! เป็นลูกผู้ชายดีที่มาพูดตรงๆกับข้า งั้นข้าจะบอกให้เจ้ารู้ไว้ว่ามี่จื่อคือภรรยาของข้า และข้าจะไม่ยอมให้เจ้าหรือใครมาแย่งมี่จื่อไปจากข้าโดยเด็ดขาด!

      เหยียนเหล่ยเดินจากไปด้วยใบหน้าเรียบเฉยแต่ภายในใจรุ่มร้อนหงุดหงิด ทิ้งให้หลวนเฉินยืนอึ้งกับคำตอบที่ได้รู้จากเขา เหยียนเหล่ยจึงเดินไปนั่งที่โต๊ะดื่มเหล้าตามเดิม แล้วยกถ้วยเหล้าขึ้นดื่มสองถ้วยรวด จนหลี่จวินถามว่าไปหงุดหงิดอะไรมา แต่เหยียนเหล่ยตอบว่าไม่มีอะไร

แล้วเหยียนเหล่ยก็หันไปถามอ๋องหกว่า เขียนจดหมายส่งถึงฮ่องเต้เสร็จเรียบร้อยแล้วหรือไม่ อ๋องหกตอบว่าให้ม้าเร็วนำจดหมายไปส่งแล้ว เพราะเรื่องนี้สำคัญมากรอช้าไม่ได้ เพราะชงอวี้เป็นญาติห่างๆของพระสนม จึงไม่แน่ใจว่าพระสนมมีส่วนรู้เห็นด้วยหรือไม่ ถ้าพระสนมมีส่วนรู้เห็นด้วย นั่นจะยิ่งทำให้ฮ่องเต้มีอันตราย

ท่านอ๋องจึงถามเหวินเหอว่า ชงอวี้ต้องการของอะไรจากเศรษฐีเจ้าจนต้องฆ่ากันตาย เหวินเหอตอบว่าเขาเองก็ไม่รู้ เพราะเศรษฐีเจ้าไม่ได้พูดหรือบอกอะไรใครเกี่ยวกับเรื่องนี้ไว้เลย เขาจึงอยากให้ฉันกับเหยียนเหล่ยช่วยเขาอีกสักเรื่อง เพราะเขายังรู้สึกคาใจกับบทกลอนที่เศรษฐีเจ้าเขียนไว้ก่อนตาย ว่าเศรษฐีเจ้าต้องการจะบอกอะไรกันแน่ในบทกลอน

เขาอยากให้เราไปที่บ้านของเศรษฐีเจ้าพร้อมกันกับเขาในวันพรุ่งนี้ เขาอยากให้ฉันไปดูสถานที่ที่เศรษฐีเจ้าเสียชีวิต เพราะบางทีฉันอาจจะเห็นอะไรที่แตกต่างมากกว่าที่เขาเห็นก็เป็นได้ และบางทีบทกลอนนั้นอาจจะเกี่ยวข้องกับของสำคัญบางอย่าง ที่ชงอวี้ต้องการ

อ๋องหกจึงตอบตกลงแทนเหยียนเหล่ยทันที เพราะอ๋องหกเองอยากรู้เหมือนกันว่าของสิ่งนั้นคืออะไรทำไมถึงได้สำคัญกับชงอวี้นัก จากนั้นพวกเขาก็ได้ยินเสียงของเฝิ่นลู่ที่เดินเข้ามาหาเหยียนเหล่ย พร้อมกับบอกว่านางกับเพื่อนๆจะเข้าห้องพักแต่เข้าไม่ได้ เพราะเหยียนเหล่ยสร้างมนต์ปิดผนึกประตูหน้าต่างไว้ เฝิ่นลู่จึงเดินมาตามเหยียนเหล่ยให้ไปปลดมนต์

อีกทั้งยังบอกอีกว่าเห็นเหมยหลินยืนรออยู่หน้าห้องพัก ปากพร่ำบ่นเดี๋ยวร้อน เดี๋ยวหนาวอะไรไม่รู้ เฝิ่นลู่จึงกังวลว่าเหมยหลินจะเข้าห้องพักไปหาเรื่องฉันอีก ลี่ถังจึงลุกเดินจากโต๊ะที่นั่งดื่มเหล้าอยู่ เดินมาหาเฝิ่นลู่แล้วพูดว่าเรื่องเหมยหลินนั้นอย่าไปใส่ใจ เดี๋ยวคืนนี้ลี่ถังจะคอยจับตาไว้ให้เอง ให้ทุกคนนอนหลับพักผ่อนกันให้เต็มที่ เพราะพรุ่งนี้เราจะไปเยี่ยมเยียนฮูหยินเจ้าที่บ้าน จากนั้นลี่ถังจึงเดินกลับไปห้องพักพร้อมกับเฝิ่นลู่และเหยียนเหล่ยเพื่อไปพักผ่อน