พลิกตำนานสามก๊ก:ตั๋งฮวง

ตอนที่หกสิบเก้า การขอความร่วมมือ

นี่คือแผนการของตั๋งฮวงถอดบทเรียนจากประวัติศาสตร์หลายพันปี

ในศาสนาของผู้ถือคัมภีร์พวกนักบวชต่างๆได้มีการให้อภัยแก่นักโทษหากพวกเขายอมเข้าทำสงครามศักดิ์สิทธิ์สู้ตายเพื่อพิทักษ์ศาสนาของผู้ถือคัมภีร์เอาไว้

หรือในปัจจุบันประเทศล้อซั๊วะก็เอาพวกนักโทษต่างๆเกณฑ์มาเข้าโรงงานหรือเกณฑ์ไปเป็นทหาร

มันคือการใช้ทรัพยากรมนุษย์ให้เกิดประโยชน์สูงสุดไม่ให้เสียเปล่า

ตรรกะที่เรียบง่ายที่มองว่าขังคนเอาไว้ในคุกนั้นไม่เกิดประโยชน์เอาพวกเขาไปตายในสนามรบรับโดรนของประเทศศัตรูดีกว่า

ผมเองก็คิดเฉกเช่นกัน

เราควรจะเอานักโทษไปเป็นแรงงานและไปรับธนูและคมดาบของพวกซวงหนู

ก่อนหน้านี้ผมสามารถ “ขอร้อง”ทางผู้คุมคุกได้ให้ปล่อยพวกคนขุดสุสานหัวขโมยต่างๆออกมา

แต่ก็อย่างว่าล่ะการ “ขอร้อง”มีข้อจำกัด

มันทำให้พวกเขาไม่ส่งคนมาจำนวนมากเท่าที่ผมต้องการ

อาจจะเพราะว่าการปล่อยนักโทษออกมานั้นผิดหลักการหรือผิดสามัญสำนึกต่างๆของชาติรัฐ

แต่ในประวัติศาสตร์แดนจงหยวนของเราก็มีการปล่อยนักโทษออกมาเช่นกันหากเพื่อต่อต้านอริราชศัตรู

แต่ท่าทางตอนนี้พวกเขาจะไม่คิดว่าราชวงศ์ฮั่นอันตรายถึงขนาดนั้น

พวกเขาคิดถูก

ราชวงศ์ฮั่นน่าจะพอลากสังขารไปได้หลายสิบปี

แต่คนที่อาจจะตายคือผมและตระกูลตั๋งน่ะสิที่เป็นปัญหา

ผมเป็นคนที่ไม่ชอบความรุนแรงหรือการทำร้ายใคร

แต่ในสถานการณ์ที่ต้องแข่งกับเวลาผมรอช้าไม่ได้

ซู๊ด

ผมทำท่าซดน้ำชาเสียงดัง

ในขณะที่นั่งอยู่บนเก้าอี้

“ข้าได้ข่าวว่าใครเข้ามาในคุกหลวงต้องโดนลงทัณฑ์บีบนิ้วต่างๆก่อนจริงหรือไม่?และทางราชทัณฑ์มีเทคนิคมากมายที่จะสามารถโบยตีคนให้เป็นหรือให้ตายก็ได้”

ผมยกถ้วยชาขึ้นและบีบมันจนแหลกคามือด้วยกำลังข้อมือของผมที่มีลมปราณเพิ่มพูนขึ้นมาพอสมควร

“ทำให้สภาพภายนอกปรกติแต่ข้าฝนกระดูกแหลกละเอียด แม้ไม่โดนโทษประหารชีวิตหรือถึงที่ตายแต่ก็สามารถสังหารคนผู้หนึ่งได้ช่างมีความสามารถจริงๆ”

เริ่มมีผุ้คุมที่เหงื่อตกนั่งคุกเข่าอยู่เป็นลมมากขึ้นเรื่อยๆ

พวกผู้คุมที่ยิ่งใหญ่มหาศาลเมื่ออยู่ในคุก

พวกเขาเจอขุนนางผุ้ใหญ่มากมายไม่ว่าขุนนางยิ่งใหย่เพียงใดมาอยู่ในคุกก็ไม่ต่างกับลุกไก่ในกำมือของพวกเขา

คนที่ตัดสินพิพากษาคือนายอำเภอคนที่ตัดสินเป็นตายคือคนฟาดโบย

เป็นหลักการที่จริงแท้เสมอมา

แต่ในวันนี้เขาเจอคนที่มีตำแหน่งหน้าที่ที่อยู่นอกคุกไม่ได้อยู่ในกำมือของพวกเขามาหาเรื่องถึงที่

ทำให้แต่ละคนเป็นลม

“ข้าสามารถสังหารพวกท่านได้ทุกคนหากข้าใช้วิธีฟาดโบยของพวกท่านพวกท่านเชื่อข้าหรือไม่?”

ตั๋งฮวงเป่าเศษของถ้วยชาที่กลายเป็นผงไปกับสายลม

“ด้วยวิธีการของพวกท่านต่อให้เป็นความผิดเล็กน้อยข้าก็สามารถทำให้มันเป็นโทษตายได้ พวกท่านไม่คิดว่าตนเองมีอำนาจอีกหรือ?เมื่อมีอำนาจไยเลยต้องหวาดกลัวจนตัวสั่นเช่นนี้?”