วิทยาศาสตร์ในโลกที่แตกต่าง

หลังจากเสกแกนสร้างข้างหน้าหมูป่าหลินฟานก็ยกมือขึ้นและฟาดมันลง!

ต้นไม้ใบสีทองที่สูง 4-5 เมตรก็ปรากฏขึ้นโดยที่ตอนแรกจางๆจากนั้นก็ค่อยๆเข้มขึ้นอย่างรวดเร็วจนมันมีตัวตน

เมื่อมันมีตัวตนออร่าสีทองก็กระจายออกไปรอบข้างพร้อมกับต้นไม้ที่เรืองแสงสีทอง จากนั้นกิ่งของต้นไม้ศักสิทธิ์ก็เริ่มพันกันอย่างรวดเร็ว

และกิ่งไม้ทั้งหมดก็พุ่ออกไปพันหมูป่าภูเขาไฟ แม้มันจะเหมือนใช้เวลานานแต่กระบวนการใช้เวลาแค่ 3-4 วินาทีเท่านั้น และเพราะความต่างของระดับกับความแข็งแกร่งทำให้เทจิต้นไม้เหมือนจะตรึงหมูป่าเอาไว้ไม่อยู่

แต่ในขณะที่หมูป่ากำลังจะหลุดออกจากเถาวัลย์ทันใดนั้น! แสงก็ก่อตัวกลายเป็นโซ่พร้อมกับพันหมูป่าแล้วดึงไปไปข้างหลังโดยที่ไม่มีใครดึงแต่โซ่เหมือนจะดึงตัวเอง...

การช่วยของเฉินเฉินทำให้หลินฟานที่กำลังเหงื่อออกกดดันน้อยลงไปเยอะ ซึ่งหลี่จินที่เห็นก็พุ่งเข้าไปหาหมูป่าทันที...ระหว่างทางเขาก็หยิบระเบิดที่เปลี่ยนจากการจุดไฟเป็นการดึงสลักเพราะมีแก็ปออกมา หลังจากนั้นหลี่จิก็ดึงสลักพร้อมกับโยนมันไปทางหมูป่า!

ตูม! เสียงของระเบิดที่กลิ้งไปตรงท้องของหมูป่าดังขึ้น หินลาวาส่วนท้องหายไปเล็กน้อยแต่ก็ไม่มีบาดแผลอะไร

'แพ้การเจาะทะลุสินะ' หลี่จินคิดพลางใช้มิราสถ่ายทอดเหล็กจากปลอกแขนทั้งหมดมาที่มือ โดยเริ่มจากที่จับยาวไปเรื่อยๆจนถึงหัวเขาก็สร้างหัวพิคแอคซ์

และการถ่ายทอดพลังแฝงเข้าไป ทำให้หลี่จินยกได้เหมือนไร้น้ำหนักทำให้เขาไม่มีปัญหาในการวิ่ง...

และเมื่อหลี่จินอยู่ห่างจากหมูป่าประมาณ 5 เมตร เขาก็ก้าวยาวๆหนึ่งก้าวพร้อมกับกระโดดเด้งตัว! ร่างที่ลอยอยู่บนพร้อมกับพุ่งไปข้าหน้าก็ง้างของในมือ จากนั้นก็ฟาดพิคแอคซ์ยักษ์ใส่ตาของหมูป่า!!

ตึม! พิคแอคซ์เจาะตาของหมูป่าจนเลือดไหลทะลัก ทำให้มันร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ซึ่งหลี่จินที่เห็นมันร้องก็ปล่อยมือจากพิคแอคซ์

แล้วหยิบกระเป๋าจากไหล่วางลงบนพื้น หลังจากนั้นก็หยิบระเบิดออกมาลุกหนึ่งพร้อมกับจุดไฟ…เมื่อไฟติดหลี่จินก็ยัดมันเข้าไปในกระเป๋าพร้อมกับรูดซิบ

ในเวลาต่อม่หลี่จินก็โยนกระเป๋าเข้าไปในปากที่อ้างกว้างของหมูป่าพร้อมกับกระโดดถอยหลังแล้วมอบลงไปบนพื้น!

ตูม!ตูม!...เสียงระเบิดดังขึ้นพร้อมกับหัวของหมู่ป่าที่แยกออกจากกัน แม้มันไม่ถึงกับเป็นชิ้นๆแต่มันก็ยังเป็นภาพที่สะเทือนใจหลี่จินกับคนอีก 5 คนพอสมควร…

หลี่จินลุกขึ้นจากพื้นแล้วเดินหหยิบหยิบพิคแอคซ์ที่ใช้ทีหมดพลังไปเกือบ 1 ใน 3 ขึ้นมา…เหตุผเลที่มันเปลืองพลังแฝงพราะเขาไม่ได้เลือนมือไปตามทางที่ใช้พลัง 

เท่ากับว่ายิ่งจุดที่พลังแฝงไกลออกไปจากร่างมากเท่าไหร่ก็ยิ่งเปลืองพลังแฝงมากขึ้นเท่านั้น

หยิบพิคแอคซ์ที่กระเด็นจากระเบิดเหมือนกันขึ้นจากพื้น แต่เขาก็ไม่ได้จะใช้ซ้ำเพราะฟังจากที่หลินฟานกับเฉินเฉินพูดไว้มันคงเชื้อไวรัส

'เราคงต้องรอทรายจากลุงเชินเพื่อสร้างกล้องจุลทรรศน์เพื่อตรวจสอบและสร้างยาซะแล้ว' หลี่จินคิด จากนั้นก็หันไปถามคนข้างหลังที่กำลังเดินมาหา

"หลินฟาน ไวรัสมันติดมนุษย์ได้ไหม?!" หลี่จินพิงพิคแอคซ์กับต้นไม้ข้างๆพร้อมกับถามเพื่อความสบายใจ

"ไม่ติด! พ่อของข้าเคยบอกเอาว่าเชื่อไวรัสกลัวพลังแฝงของมนุษย์" มันคือเสียงของเฉินเฉินที่ตอบคำถามแทนหลินฟาน

'กลัวพลังแฝง?...งั้นเราก็มีหัวข้อในการทดลองแล้วสิ...' หลี่จินพร้อมกับเดินไปทางคนทั้งหมดที่กำลังเดินมาหาเขา

แต่ทันใดนั้นอยู่ดีๆเฉินเฉินก็ตะโกน "หลี่จินระวังข้างหลัง!!!"

พร้อมกันนั้นเฉินเฉินก็สร้างกำแพงบางๆขึ้นที่ข้างหลังของหลี่จิน! เป็ง! หัวของเป็นเสือไม้ที่ยังไม่ตายกระแทกโล่ที่สร้างขึ้นอย่างเร่งรีบจนแตกออกทันที!!

โชคดีที่แรงสะท้อนก็ทำให้เสือไม้กระเด็นถอยหลัง ส่วนหลี่จินที่ได้ยินคำเตือนก็ออกตัววิ่งนที โดยไม่สนใจว่าข้างหลังของเขาคือเป็นอะไร...

เมื่อหันกลับมาก็ถึงได้รู้ว่าเป็นเสือไม้ที่เขาคิดว่าได้ตายไปแล้ว

'เราประมาทเกินไป!' หลี่จินคิดพร้อมกับหันหน้าไปถามหลินฟานกับเฉินเฉิน

"พวกเจ้าเหลือพลังแฝงรึไม่?!" หลี่จินถามพร้อมกับหยิบปืนจากไหล่ออกมาเล็งและยิง ปัง! กระสุนโดนโดนลำตัวของเสื้อแต่มันกลับไม่ลึกเท่าไหร่

"ข้าเหลือพลังแฝงไม่มาก! ปีศาจโรคละบาดตัวเมื่อกี้ทำให้เสียพลังแฝงไป 2/5 เฉินเฉินก็น่าจะไม่ต่างกัน" หลินฟานที่เห็นหลี่จินยิงกระสุนแล้วก็พูดออกมา

"ใช่ มันเป็นอย่างที่หลินฟานกล่าว" เฉินเฉินพูดยืนยันคำพูดของหลินฟาน

หลี่จินที่ได้ยินก็พยักหน้าพร้อมกับชักกระสุนและยิงปัง! แต่ครั้งนี้เสือไม้กระโดดหลบจากทางที่ลำกล้องชี้ไปทำให้กระสุนพลาดเป้า...

เฉินเฉินที่ได้โอกาสยกมือขึ้นแล้วควบคุมให้แสงควบแน่นเป็นใบดาบพุ่งแทงเสือไม้

แต่ขาข้างหนึ่งที่ถึงพื้นก่อนก็เด้งตัวไปที่ต้นไม้ข้างๆ และกระโดดโดยใช้ต้นไม้พุ่งลงมา หลินฟานที่เห็นเสือไม้เข้าใกล้ก็เสกแกนสร้างข้างเสื้อแล้วควบคุมให้เถาวัลย์ที่พันกันเรียบร้อยพุ่งออกมาจู่โจมเสือ

แต่มันก็เร่งความเร็วขึ้นแบบทันทีทำให้เถาวัลย์พลาด...เฉินเฉินที่เห็นหลินฟานพลาดก็ควบคุมแสงให้ไปรวมบนพื้นหน้าเสื้อไม้และควบคุมให้มันพุ่งออกจากพื้นและคุมตัวเสือไม้

เสือไม้ที่พุ่งเข้ามาอย่างรวดร็วทำให้ไม่สามารถหลบได้ทันและถูกกักขังในกรอบอย่างง่ายดาย

"วิ่ง!!" เฉินเฉินพูดเสียงดังทำให้ทุกคนวิ่งออกไปรวมถึงซูเฟยและซูเหม่ยเหม่ยก็ด้วย...

หลินฟานที่วิ่งไปถึงซูเฟยก็คว้าตัวของเขาขึ้นมาบนไหล่ของตัวเองโดยที่ไม่สนใจคำบ่นที่ไม่เต็มใจของซูเฟย

แต่ทันใดนั้นเสียงคำรามก็ดังขึ้น! ตึง ตึง ตึง! มันเป็นเสียงย้ำเท้าของเสือไม้.

ทุกคนที่กำลังวิ่งก็หยุดฝีเท้าไถลไปกับพื้นแล้วก็หันกลับ แต่!...พวกเขากลับไมเห็นเสือไม้ ในตอนที่หลี่จินกำลังหันซ้ายหันขวาก็ได้ยินเสียงซูเฟยที่อยู่บนไหล่ของหลินฟานตะโกน!

"มันอยู่ข้างบน!" หลี่จินที่ได้ยินก็ยกมือขวาที่เหลือเหล็กเล็กน้อยกับสายตาขึ้น พร้อมกันนั้นยังควบแน่นให้เหล็กกลายเป็นโล่แล้วก็ยกขึ้นกันเสือไม้

แต่เพราะความเร่งรีบทำให้โล่ไม่ดีพอที่จะป้องกัน และหลี่จินก็ยังไม่ได้ถ่ายทอดพลังแฝงเข้าไปในส่วนต่างๆของร่างกาย ทำให้กรงเล็บของเสื้อผลักหลี่จินทีกระเด็นไปชนต้นไม้ข้างๆพร้อมกับโล่ที่หลุดออกจากแขน

ปัง! เสียงของหลี่จินกระแทกต้นไม้ดังลั่น โชคดีที่พลังแฝงก็มีสัญชาตญาณ มันเข้าไปครอบคุมหลังของหลี่จินเล็กน้อยก่อนทำให้ไม่สลบคาที...

เสือไม้ที่เห็นว่าเหยื่อของมันยังไม่ตายก็รีบวิ่งเข้ามาซ้ำ ส่วนหลี่จินก็รีบคว้าปืนที่หล่นลงตรงหน้าเท้าแล้วจะยกขึ้นมายิง ซึ่งเหมือนมันจะไม่ทันแล้ว...

แต่ทันใดนั้น! กองไม้ที่พวกเขาใช้เทจิข้อมูลหมีกรงเล็บเพลิงวางเอาไว้มีสีแดงเพลิง ซึ่งมันก็มีแขนไฟพุ่งออกมาจากกองไม้ไปตะบบเสือไม้จนมันไถลผ่านหหลี่จินไป!!

กองไม้ที่กลายเป็นกองไฟและมีมือหมีพุ่งออกมา ก็เริ่มก่อตัวกลายเป็นหมีไฟที่กำลังเผาไหม้โดยเฉพาะกรงเล็บที่เผาไหม้มากกว่าจุดอื่นๆ!!

"โฮ่ฮฮฮ" หมีไฟคำรามออกมาเสียงดังพร้อมกับพุ่งเข้าไปหาเสือไม้!... 

"หลี่จิน!" คนทั้ง 4 ที่อึ่งๆกับหมีไฟกันอยู่ก็พุ่งมาดูอาการของหลี่จินรวมถึงซูเหม่ยเหม่ยเจ้าของหมีไฟก็ด้วย...

เมื่อเฉินเฉินมาถึงตัวของหลี่จินเธอก็ใช้มิราสควบคุมให้ละลองแสง ให้มันลอยไปทางหลี่จินเพื่อฟื้นฟู...

และไม่นานหลี่จินก็ฟื้นฟูกลับมาเป็นปกติ "ขอบคุณเจ้ามากเฉินเฉิน" หลี่จินกล่าวพร้อมกับลุกขึ้่น ไปหยิบปืนที่เหลือลูกกระสุนอีกนัดขึ้นมาบรรจุกระสุนลงไปอีก 1 นัดแล้วชักกระสุน

"เรารีบมาจบเรื่องกันดีกว่า" หลี่จินกล่าวแล้วเดินไปสังเวียนระหว่างสัตว์เวททั้งสอง ซึ่งตอนนี้แน่นอนว่าหมีไฟได้เปรียบเสือไม้

ทุกคนยกเว้นซูเฟยพยักและเดินตามหลี่จินไป หลี่จินที่เห็นซูเฟยไม่ขยับก็หยิบปืนพกออกมาและบรรจุลูกกระสุนลูกสุดท้ายลงไป

เดินไปหาซูเฟยแล้วยืนปืนไปให้พร้อมกับพูดว่า "ใช้กระสุนลูกสุดท้ายดีๆละ"

ซูเฟยรับไว้และสูดลมหายใจเข้าสูดหนึ่ง แล้วก็พูดว่า "ขอบใจท่านมาก"

พูดจบทั้งสองก็เดินไปทางที่ซูเหม่ยเหม่ยยืนอยู่ ซึ่งตรงหน้าของเธอก็มีหมีไฟที่กำลังกับเสือไม้สู้กัน...

"เหม่ยเหม่ยสถานการณ์เป็นยังไงบ้างหมีที่เจ้าสร้างขึ้นมีความแข็งแกร่งระดับไหน?" เฉินเฉินถาม 

"ข้าสามารถปรับระดับของหมีไฟได้อย่างอิสระ แต่ตอนนี้มันมีแค่ระดับแค่ตัวอ่อนเวทขั้งสูงเท่านั้น และที่มันยังต่อสู่เพราะธาตุของเสือกับบาดแผลที่เกิดขึ้นทำให้มันได้เปรียบ แต่เพราะระดับยังต่ำข้าคงต้านไว้ได้อีกไม่นาน"

ซูเหม่ยเหม่ยพูดตอบเฉินเฉิน

เฉินเฉินพยักหน้าจากนั้นก็หันไปพูดกับหลินฟาน "ข้าว่าเราควรจะ้ริ่มเอาจริงได้แล้ว" ซึ่งหลินฟานก็หลินฟานพยักหน้า

และแล้วทั้งสองก็เอาของบางอย่างออกมาจากแหวนมิติ เฉินเฉินหยิบดาบสั้นๆเล่มหนึ่งออกมาถือจากนั้นก็หยิบมงกุฎเล็กๆสีทองอารามออกมาสวม...

ต่อมาฉากที่น่าตกใจก็เกิดขึ้น! ชุดเดรสของเฉินเฉินเริ่มเปลี่ยนไปกลายเป็นชุดที่มันทางการมากกว่าตอนที่หลี่จินเจอครั้งแรกซะอีก!

ถ้าจะให้เทียบ ครั้งแรกก็เหมือนใส่คอสเพลย์ตัวละคร แต่ครั้งนี้เหมือนตัวละครมาเอง...

ส่วนหลินฟานไม่ได้หยิบอะไรออกมา แต่เหมือนจะกระตุ้นอะไรบางอย่างในแหวนมิติแทนทำให้เกราะส่วนต่างๆพุ่งออกมาจากแหวนแล้วลอยไปเกาะส่วนต่างๆของหลินฟานจนกลายเป็นกลายเป็นเกราะทั้งตัว

เหอะ…ถ้าไม่ใช่ลายที่อยู่บนชุดเกราะกับการออกแบบชุดหลี่จินคงต้องคิดว่ามันคือชุดเกราะจากอนาคต...

ซึ่หลินฟานกับเฉินเฉินที่'แปลงร่าง'เสร็จสิ้นพวกเขาก็เริ่มโจมตีเสือไม้

เฉินเฉินควบคุมดาบที่ด้ามจับใหญ่แต่ใบดาบเล็ก ให้ดูดแสงปริมาณมหาศาลจนในมือกลายเป็นดาบแสง ซึ่งใบดาบี่ยาวประมาณ1.5เมตร-2เมตร!

ส่วนหลินฟ่นก็เสกแกนการสร้างและใช้มันสร้างเมล็ดอะไรบางอย่างออกมาพร้อมกับบังคับให้มันล่วงลงสู่พื้น...

ระหว่างกระบวนการของหลินฟาน เฉินเฉินก็วิ่งเข้าไปหาเสือไม้ที่ผลักหมีไฟออกไป...เมื่อเข้าใกล้ตัวของเสือไม้เธอก็กระโดดพุ่งเข้าหาพร้อมกับใช้ดาบแสงในมือฟังลงไป! ซึ่งเสือไม้ก็ใช้กรงเล็บฟาดส่วน

ฟึง…เฉินเฉินที่ลอยอยู่กลางอากาศปะทะดาบเข้ากับกรงเล็บเสือ และเมื่อไม่มีฝ่ายไดได้เปรียบเธอก็กระเด็นตัวถอยหลังออกมา

ซึ่งเสือไม้ที่ได้โอกาสก็พุ่งเข้าไปใช้กรงเล็บโจมตีเฉินเฉินที่กำลังไถลถอยหลัง...เฉินเฉินที่เห็นแบบนั้นก็ใช้มือซ้ายที่ไม่ได้ถือดาบยื่นไปข้างหน้าพร้อมกับควบคุมให้แสงกลายเป็นโล่แสง

ตึม! เสียงของกรงเล็บกระแทกโล่ดังขึ้นพร้อมกับเฉินเฉินที่กระเด็นถอยหลังไปอีกเล็กน้อย...แต่ในขณะที่เสือไม้กำลังจะโจมตีซ้ำมันก็โดนหมีไฟที่วิ่งเข้ามาซัดเข้าเต็มตัว...

กลับมาที่หลินฟานที่ตอนนี้เมล็ดพืชของเขางอกออกมาเป็นต้นกล้า จากนั้นมันก็ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนมันกลายเป็นต้นไม้ที่สูง 1 เมตรซึ่งเต็มไปด้วยใบไม้

ในเวลาต่อมาหลินฟานที่เหงื่อออกจากการใช้พลังก็ตบมือ 1 ครั้งเป๊ะ! ใบไม้ทุกใบกระจายออกมา และพวกมันก็พุ่งไปหาทุกคนในสนามรบ

ใบไม้ที่ไปโดนพวกพ้องก็เริ่มฟื้นฟูบาดแผล พลังกาย และพลังแฝง ส่วนใบไม้ที่ไปโดนเสื้อไม้ก็ไปลดความพลังกาย พลังการฟื้นฟู และสุดท้ายก็คือดูดพลังแฝง

ทำให้ความได้เปรียบจากการฟื้นฟูที่ทำให้มันยังไม่ตายต้องหมดไป ซึ่งหลินฟานที่ได้รับพลังแฝงที่ดูดมาก็รู้สึกดีขึ้น...และหลังจากใช้ทักษะฟื้นฟูหมู่หลินฟานก็ยกมือไปสัมผัสกิ้งไม้ที่ไร้ใบไม้

ต่อมากิ่งไม้ทั้งหมดรวมไปถึงรากก็พุ่งเข้าไปที่แขนของหลินฟานแล้วเริ่มพันกัน…พวกมันพันกันไปกันมา จนมันกลายเป็นกระบองในมือของหลินฟาน แล้วเขาก็พุ่งเข้าไปช่วยเฉินเฉินสู้!...