สู่วิถีอมตะ

บทที่ 43 ทะลวงขั้นยอดยุทธ์

“ขอบคุณใต้เท้า”

เจียงผิงอันพลันประสานหมัดทำความเคารพ เพราะทรัพยากรที่อีกฝ่ายมอบให้นั้นเป็นประโยชน์สำหรับเขาอย่างยิ่ง

แม้ว่าอีกฝ่ายจะมีความตั้งใจของตัวเอง แต่เขาก็ยังรู้สึกขอบคุณนางมาก

“ฮ่า ๆ เจ้าท่อนไม้ตัวเหม็น รอจนกว่าพรสวรรค์ข้าจะตื่นเถอะ ข้าจะจัดการเจ้า!” เมิ่งจิงตะโกนอย่างมีความสุข

ด้วยนางได้รู้ว่าพรสวรรค์ของนางยังไม่ได้รับการพัฒนาเต็มที่ ในอนาคตมันจึงต้องทรงพลังมากกว่าเดิมอย่างแน่นอน

เจียงผิงอันไม่ตอบสนองมากนัก เขาไม่สามารถอิจฉาสิ่งของอย่างพรสวรรค์และสายเลือดได้

ตั้งแต่เด็ก ๆ เขาก็รู้ดีว่าโลกนี้ไม่มีความยุติธรรม แม้ว่าเขาจะนึกอิจฉาคนที่โชคดี แต่เขาจะไม่รู้สึกเสียใจกับตัวเองหรือตกต่ำลงเพราะเหตุนี้

หญิงรับใช้พาเจียงผิงอันออกไป โดยจัดเขาไปยังห้องที่เงียบสงบ

นี่เป็นเพียงบ้านธรรมดา ๆ แต่หรูหรากว่าจวนในอำเภอเหลียนซานซะอีก เรือนไม้งดงามมากมายตั้งเรียงราย พวกมันล้วนมีแสงของอักขระอันลึกลับส่องสว่าง

“เจ้าจะอาศัยอยู่ที่นี่เพียงชั่วคราวเท่านั้น สามารถไปโรงอาหารเพื่อหาอะไรกินได้ อีกสามวันให้หลังเจ้าจะถูกพาไปที่ภูเขาด้านหลัง ที่นั่นนับเป็นสถานที่สำหรับฝึกฝนและประเมินอัจฉริยะเช่นเจ้า ช่วงนี้พักผ่อนให้สบายเถอะ เพราะในอีกสามวัน เจ้าอาจต้องทำการต่อสู้”

"ขอบคุณพี่สาว"

เจียงผิงอันเอ่ยขอบคุณนาง

หญิงรับใช้ยิ้ม ก่อนหน้านี้นางเคยรับใช้อัจฉริยะมามากมาย ซึ่งอัจฉริยะเหล่านั้นล้วนหยิ่งผยองยิ่ง มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่จะเอ่ยขอบคุณนาง

นางจึงกล่าวเสริม “มีรูปแบบค่ายกลอยู่บนโต๊ะในห้อง การส่งปราณวิญญาณเข้าไปหนึ่งหนจะเป็นการกระตุ้นเปิดใช้งาน และการส่งปราณเข้าไปอีกครั้งจะเป็นการปิดค่ายกล”

“ค่ายกลนี้สามารถสร้างปราการเพื่อป้องกันไม่ให้ผู้อื่นบุกรุกเข้าไปรบกวนการฝึกฝน ทั้งยังสามารถรวบรวมปราณวิญญาณโดยรอบเข้ามาเพื่อเร่งการฝึกฝนได้ด้วย”

“คือว่าสัตว์พาหนะของข้ายังอยู่ข้างนอก รบกวนช่วยข้าดูแลมันได้หรือไม่” เจียงผิงอันถาม

“ได้ หากต้องการสิ่งใดอีกก็ถามข้าได้” หญิงรับใช้ยิ้มให้ จากนั้นจึงเดินจากไป

ขณะที่เจียงผิงอันกำลังจะปิดประตู ก็มีร่างหนึ่งปรี่เข้ามา ก่อนจะชกหน้าเขาเต็มแรง

ทางเจียงผิงอันรีบยกแขนขึ้นเพื่อต้านรับ

โครม!

เจียงผิงอันถูกโจมตีจนถอยหลังไปหลายก้าว

“อะไรกัน เจ้ายังไม่ได้เป็นยอดยุทธ์อีก” เด็กหนุ่มผู้นั้นพูดอย่างติดรังเกียจ

"เจ้าคือใคร?"

เจียงผิงอันขมวดคิ้วเมื่อรู้สึกแสบที่แขน ก่อนจะมองคนตรงหน้าที่จู่ ๆ ก็มาโจมตีใส่ตาเขม็ง

เด็กหนุ่มผู้นี้ดูอายุราว ๆ สิบห้าหรือสิบหกปี มีรูปร่างอ้วนท้วน มือข้างหนึ่งถือขาไก่ ปากของอีกฝ่ายยังคงมันแผลบ

“ข้าชื่อหม่าเหว่ย ต่อไปเรียกข้าว่าพี่หม่าก็ได้ แม้ว่าเจ้าจะยังไม่ใช่ยอดยุทธ์ แต่ถ้าเข้ามาได้ เจ้าก็คงจะเป็นอัจฉริยะคนหนึ่ง นับจากนี้ไปเจ้าจะเป็นน้องชายคนเล็กของข้า และข้าจะปกป้องเจ้าเอง”

หม่าเหว่ยพูดอย่างภาคภูมิ ก่อนหน้านี้เขาเห็นว่าอัจฉริยะคนอื่นมีผู้ติดตาม แต่เขาไม่มี ซึ่งทำให้เขารู้สึกด้อยกว่าเล็กน้อย ดังนั้นเขาจึงวางแผนที่จะรับสมัครผู้ติดตามสักสองสามคน

หลังจากกินข้าวเสร็จ เขาบังเอิญเห็นเด็กใหม่พอดี จึงเข้ามาลองเชิงดู

“ไม่ล่ะ” เจียงผิงอันปฏิเสธตรง ๆ

เขายังคงอยากฝึกฝนต่อ จึงไม่สนใจที่จะเป็นน้องชายของผู้อื่น

“เจ้ารู้ไหมว่าข้าเป็นใคร? เจ้ารู้ไหมว่าข้ามาจากที่ไหน? ข้าเป็นอัจฉริยะของนิกายเพียวเหมี่ยวเชียวนะ!”

หม่าเหว่ยเชิดหน้าขึ้น

“นิกายเพียวเหมี่ยว?”

"ใช่แล้ว นิกายเพียวเหมี่ยว!" ดวงตาของหม่าเหว่ยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง

"ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย"

เจียงผิงอันกล่าวอย่างตรงไปตรงมา

หม่าเหว่ย "..."

ไอ้เจ้านี่มาจากไหนกัน กระทั่งนิกายเพียวเหมี่ยวก็ไม่รู้จัก

นิกายเพียวเหมี่ยวเป็นนิกายที่ช่วยเหลือปฐมกษัตริย์ก่อตั้งแคว้นต้าเซี่ยขึ้นมา นิกายนี้มีประวัติศาสตร์ยาวนานกว่าแคว้นต้าเซี่ยเสียอีก จึงเป็นธรรมดาที่จะมีสถานะสูงส่งยิ่ง

“มีอะไรอีกหรือไม่? ข้าจะไปฝึกต่อ”

เจียงผิงอันเชื่อว่าเวลามีน้อย ตัวเขายังมีหลายสิ่งให้เรียนรู้ เช่น เคล็ดกายาคลั่ง เคล็ดป้อมพสุธา และหมัดอู๋จี๋...

“เจ้าคนบ้านนอก! หากเจ้าไม่ยอมเป็นน้องชายของข้า จะไม่มีใครคุ้มครองเจ้า แล้วในการต่อสู้สามวันให้หลัง เจ้าจะต้องถูกทุบตีอย่างหนักแน่!”

หม่าเหว่ยรู้สึกไม่พอใจยิ่งที่ศิษย์ผู้มีพรสวรรค์ของนิกายเพียวเหมี่ยวเช่นตนถูกอีกฝ่ายละเลย

ครั้นเจียงผิงอันเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ยอมจากไป เขาจึงวางฝ่ามือลงบนโต๊ะแล้วส่งปราณวิญญาณเข้าไป

ปราการสีดำปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็ว พร้อมกับหม่าเหว่ยที่ถูกโยนออกไป

“โอ๊ย” หม่าเหว่ยสะดุด น่องไก่หลุดมือร่วงลงพื้น

หม่าเหว่ยพลันโมโห “เจ้าสารเลวนี่! ช่างไม่รู้ดีชั่ว! รอก่อนเถอะ อีกสามวัน ข้าจะทุบตีเจ้าให้ตาย!”

ถูกไล่ออกจากห้องแบบนี้ทำให้หม่าเหว่ยรู้สึกอับอายอย่างมาก

ยามเขาอยู่ในนิกายเพียวเหมี่ยว เคยมีผู้ใดกล้าทำเช่นนี้กับเขาที่ไหน?

เจียงผิงอันไม่รู้จริง ๆ ว่าปราการสามารถผลักผู้คนออกไปได้

แต่ก่อนที่เขาจะพูดอะไร หม่าเหว่ยก็กระทืบเท้าตึงตังจากไปด้วยความโกรธแล้ว

เจียงผิงอันส่ายหัวอย่างจนใจ เพราะไม่เข้าใจพฤติกรรมของอีกฝ่ายเลย

บางทีอาจเพราะสภาพแวดล้อมในการดำรงชีวิตแตกต่างกัน ดังนั้นคติในการเอาชีวิตรอดของเขาจึงเป็นการไม่สร้างปัญหาหรือศัตรู

แต่คติในการเอาชีวิตรอดของคนเหล่านี้กลับตรงกันข้ามกับของเขาโดยสิ้นเชิง หากเจ้าไม่คล้อยตามข้า เจ้าต้องถูกฆ่า

บางทีจะเป็นคนประเภทไหน มันคงขึ้นอยู่กับว่าถูกเลี้ยงมาในสภาพแวดล้อมแบบไหน

เจียงผิงอันหยุดคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เด็กหนุ่มปิดประตูแล้วนั่งบนเบาะฝึกฝน

เขาใช้โอสถวิญญาณโลหิตและโอสถเยียวยาที่เพิ่งซื้อมาเพื่อกระตุ้นปราณโลหิตแล้วทำการะฝึกฝนเคล็ดกายาคลั่ง

เลือดในร่างกายเขาพลันปั่นป่วน ก่อนจะมีเสียงน้ำไหลเบา ๆ ไหลผ่านร่างกาย

เขาต้องฝึกฝนในอำเภอเหลียนซานมากว่าหนึ่งเดือน ถึงจะสามารถโคจรปราณโลหิตผ่านร่างกายได้ถึงสองในสาม

คราวนี้เขาจะโคจรเคล็ดกายาคลั่งให้สำเร็จในครั้งเดียว

ปราณโลหิตอันยิ่งใหญ่พุ่งเข้าสู่หลอดเลือด และด้วยความช่วยเหลือจากปราณวิญญาณ ปราณโลหิตก็โคจรไปอย่างราบรื่นมาก

อย่างไรก็ตาม บนผิวหนังของเขายังคงมีเลือดไหลซึมออกมาเล็กน้อย เหงื่อจำนวนมากไหลหยดลงมาตามเส้นผม

เจียงผิงอันกัดฟันแน่น ลมหายใจเริ่มปั่นป่วน

แต่ไม่ว่าจะเจ็บปวดแค่ไหน เขาก็ต้องฝึกฝนเคล็ดกายาคลั่งให้ได้ เพราะด้วยวิธีนี้เท่านั้นที่เขาจะสามารถตามไล่อัจฉริยะเหล่านั้นทัน และก้าวต่อไปในเส้นทางสู่ความเป็นอมตะ!

เนื่องจากเคล็ดป้อมพสุธา การฝึกฝนจึงถูกเร่งให้เร็วขึ้น แต่ความเจ็บปวดยังคงอยู่ตลอดทั้งวัน และร่างกายของเจียงผิงอันก็อาบด้วยเลือดเป็นสีแดงฉาน

ร่างกายถูกทำลาย ก่อรูปใหม่ ถูกทำลาย ก่อรูป...

ในขณะที่เคล็ดกายาคลั่งเริ่มทำงาน ร่างกายของเขาก็ได้เผชิญกับการเปลี่ยนแปลงที่สั่นสะเทือนโลกหล้า

ตู้ม!

ด้วยเสียงคำราม ราวกับว่าแม่น้ำถูกทะลวง ฉับพลันเสียงที่เร่งรุดก็กึกก้องไปทั่วร่างของเจียงผิงอัน

จากนั้น แสงสีม่วงทองก็ปรากฏบนร่าง เลือดที่ไหลออกมาเริ่มแห้งกรัง

รอยยิ้มพลันปรากฏขึ้นบนใบหน้าอ่อนแรงของเจียงผิงอัน

ในที่สุด ในที่สุดเขาก็โคจรเคล็ดกายาคลั่งสำเร็จหนึ่งครั้ง ซึ่งหลังจากนี้ มันจะโคจรมันได้ง่ายขึ้น

ปราณโลหิตในร่างกายเขาพลุ่งพล่านและเต็มไปด้วยพลังชีวิตอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

พลังของการฝึกฝนกายานั้นอยู่ในปราณโลหิต ผู้เฒ่าหลี่เคยกล่าวไว้ว่าผู้ฝึกกายาที่ทรงพลังบางคนนั้น อาศัยเลือดหยดเดียวก็สามารถเผาทั้งมหาสมุทรให้แห้งเหือดได้ โดยความร้อนนั้นเปรียบได้กับดวงตะวัน

แน่นอนว่าตัวเจียงผิงอันยังห่างไกลจากระดับนั้น

เขาเพิ่งใช้เคล็ดกายาคลั่งเพียงครั้งเดียว แต่ก็ยังห่างไกลจากการปลูกฝังเคล็ดกายาคลั่งที่ประสบความสำเร็จ

เมื่อเชี่ยวชาญเคล็ดกายาคลั่งระดับแรกแล้ว เลือดในร่างกายจะไหลเชี่ยวเหมือนแม่น้ำ ทั้งยังสามารถได้ยินเสียงฟ้าร้องอีกด้วย

เสียงภายในร่างกายของเขายามนี้เหมือนกระแสน้ำไหลเอื่อยเท่านั้น

ถึงกระนั้น เขาก็ยังรู้สึกได้ว่าความแข็งแกร่งของตัวเขาได้เพิ่มพูนขึ้นถึงสิบเท่า

การโคจรเคล็ดกายาคลั่งสำเร็จในครั้งนี้ยังทำให้เขาสามารถเข้าสู่ระดับยอดยุทธ์ได้สำเร็จ โดยไม่ต้องใช้โอสถทะลวงขั้นด้วยซ้ำ

สิ่งต่อไปที่ต้องทำคือการเปิดจุดชีพจรในร่างกาย

ความแตกต่างที่ใหญ่ที่สุดระหว่างยอดยุทธ์และผู้ฝึกยุทธ์ทั่วไปคือ ยอดยุทธ์สามารถพัฒนาจุดชีพจรบนร่างเพื่อกระตุ้นศักยภาพของตัวเองได้

หากเปิดจุดชีพจรได้สิบจุด เจ้าก็จะกลายเป็นยอดยุทธ์ระดับกลาง หากเปิดจุดชีพจรได้ยี่สิบจุด เจ้าจะถูกเรียกว่ายอดยุทธ์ระดับสูง

ทุกครั้งที่เปิดจุดชีพจร ปราณโลหิตที่มีอยู่ในร่างกายก็จะเพิ่มขึ้นหนึ่งจุด หากเปิดจุดชีพจรสามสิบจุด ก็จะสามารถเข้าสู่ขั้นถัดไปได้ ขั้นเสวี่ยตาน

หรือก็คือ ยอดยุทธ์นับว่าไม่มีขั้น เพียงแบ่งออกเป็นระดับต่ำ ระดับกลาง และระดับสูง เพื่อความสะดวกในการวัดความแข็งแกร่งเท่านั้น

เจียงผิงอันกินโอสถเยียวยาแล้วตรงไปที่อ่างอาบน้ำเพื่อทำความสะอาดคราบเลือดบนร่างกาย

“เจ้าท่อนไม้! เจ้าท่อนไม้! รีบเปิดประตูเร็วเข้า!”

หลังจากที่เขาเข้าไปในอ่างอาบน้ำได้ไม่นานก็มีเสียงเคาะประตูระรัวดังขึ้น

เขารู้จักคนที่นี่เพียงคนเดียว ซึ่งอีกฝ่ายจะเป็นใครไปได้นอกจากเมิ่งจิง

เจียงผิงอันกระตุ้นปราณโลหิตเพื่อระเหยไอน้ำบนร่าง แล้วสวมชุดสะอาด ก่อนเดินไปที่โต๊ะส่งปราณวิญญาณเพื่อปิดปราการลง แล้วเลื่อนเปิดประตู

ครั้นเมิ่งจิงเห็นเจียงผิงอัน นางก็เท้ามือกับสะโพกแล้วหัวเราะร่า "ฮ่า ๆ เจ้าท่อนไม้ ข้าปลุกพรสวรรค์อันทรงพลังอย่างยิ่งขึ้นได้แล้ว และตอนนี้ข้าเองก็เป็นยอดยุทธ์แล้วด้วย!"

นางไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่นางอยากแบ่งปันข่าวนี้กับอีกฝ่ายยิ่ง

“ยินดีด้วย” เจียงผิงอันยิ้มให้

“อะไรกัน เจ้าดูใจเย็นนัก ไม่ถามหรือว่ามันเป็นพรสวรรค์แบบไหนเล่า?” เมิ่งจิงรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

“ไม่ว่าพรสวรรค์ของเจ้าจะเป็นอย่างไรก็ย่อมมีคนที่เก่งกว่าเจ้าเสมอ ระวังความเย่อหยิ่งและความหุนหันพลันแล่นด้วย จงฝึกฝนไปทีละขั้น อย่าโลภ...”

“เอาละ ๆ เหตุใดเจ้าถึงได้ขี้บ่นเหมือนท่านพ่อของข้ากัน” เมิ่งจิงปิดหูเล็ก ๆ ของนางอย่างไม่อยากฟัง

เจียงผิงอันส่ายหัวอย่างจนใจ สาวน้อยคนนี้ยังคงซุกซนเหมือนเดิม

เมิ่งจิงคว้ามือเจียงผิงอันแล้วพูดว่า "ไปกินข้าวกันเถอะ ข้าได้ยินจากหญิงรับใช้ว่าในโรงอาหารมีของหวานมากมายเลย"

ไม่ว่าพรสวรรค์อะไรของนางจะตื่นขึ้นมาก็ตาม แต่นิสัยตะกละก็ยังไม่เปลี่ยนแปลงไป

เมิ่งจิงเดินสลับกระโดดจนมาถึงร้านอาหาร ผมแกละของนางสะบัดไหวไปมา

อาจเพราะถึงเวลาอาหารแล้วจึงมีคนจำนวนมาก

มีเด็กหนุ่มสาวจำนวนไม่น้อยที่มีรัศมีโดดเด่นสะดุดตาเป็นพิเศษ

แต่ทันทีที่เมิ่งจิงเข้ามา นางก็ดึงดูดความสนใจของคนเหล่านี้ได้อย่างง่ายดาย

“ดูสิ! ผู้หญิงคนนั้นคือคนที่ทำให้เกิดปรากฏการณ์ฟ้าร้องเมื่อไม่นานมานี้!”

“ข้าได้ยินมาว่านางเป็นร่างวิญญาณอัสนี และเป็นสายเลือดของตระกูลเล่ย ตระกูลโบราณ!”

“ตระกูลเล่ย! ตระกูลโบราณนั่นน่ะหรือ?”

เจียงผิงอันได้ยินเสียงฟ้าร้องขณะฝึกตนเช่นกัน แต่เขาไม่สนใจมันมากนัก ครั้นเขาได้ยินความคิดเห็นจากผู้คนรอบตัว จึงตระหนักว่าเมิ่งจิงเป็นต้นเหตุเสียงดังกล่าว

ควบคุมสายฟ้า? น่ากลัวถึงเพียงนั้นเชียว?

ในเวลานี้ มีเด็กหนุ่มสวมเสื้อคลุมสีทองเดินเข้ามา เขามีรัศมีสูงส่งตั้งแต่อายุยังน้อยและหล่อเหลายิ่ง

ชายคนนั้นยิ้มให้เมิ่งจิง และพูดว่า "คุณหนูเมิ่ง ข้าชื่อเฟิงอวี่เฉิน อยู่ที่ขั้นกลางของขอบเขตสร้างรากฐาน ท่านพ่อของข้าเป็นเจ้าสำนักมังกรเกล็ดนิล ซึ่งเป็นขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิดแล้ว"

“เมื่อสามพันปีที่แล้ว ผู้อาวุโสในตระกูลท่านหนึ่งได้รับสายเลือดมังกรมา ซึ่งตัวข้าเองก็ได้เปิดใช้งานสายเลือดนี้แล้ว”