ด้านนอกเป็นเสียงลมพัดผ่านต้นไม้ในสวนหย่อม เสียงใบไม้กระทบกันเบา ๆ คล้ายเสียงกระซิบของธรรมชาติ แต่ภายในห้องกลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่ไม่อาจมองข้าม
หวังหยางก้าวออกมาจากห้องรับรองด้วยสีหน้าที่นิ่งสงบ แต่ในดวงตาคู่นั้นกลับซ่อนความรู้สึกหลากหลายไว้ภายใน เขาเดินนำหลี่อิงและหลี่ชิงเหยาออกมาอย่างมั่นคง ราวกับต้องการปกปิดความวุ่นวายที่เกิดขึ้นในห้องนั้นไว้เบื้องหลัง
ลี่หยา ซึ่งยืนรออยู่ด้านหน้าห้องพร้อมกับสาวใช้คนสนิท เสี่ยวลี่ เงยหน้าขึ้นมองทันทีที่เห็นพวกเขาออกมา ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความกังวลและสงสัย
"เกิดสิ่งใดขึ้นในนั้นหรือเจ้าคะ?" นางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามสงบ แต่ความสั่นไหวในน้ำเสียงนั้นกลับไม่อาจปิดบังได้
หวังหยางหยุดยืนตรงหน้านาง ดวงตาคมกริบของเขาจ้องมองลี่หยาด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เขาไม่ตอบคำถามในทันที แต่กลับหันไปเรียกบ่าวรับใช้กลุ่มหนึ่งที่ยืนรออยู่ไม่ไกล "พานางไป" เขาเอ่ยเสียงเรียบ แต่หนักแน่น
"พาใครไป?" ลี่หยาถามซ้ำ ดวงตาของนางเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นบ่าวรับใช้เดินเข้ามาหาหลี่อิง
"หลี่อิง" หวังหยางกล่าวชัดเจน "จัดห้องพักให้นาง ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป นางคือฮูหยินอีกคนของข้า"
เสี่ยวลี่ ที่ยืนอยู่ข้างลี่หยาถึงกับร้องออกมาด้วยความตกใจ "ฮูหยินอีกคนหรือเจ้าคะ!?" นางเอ่ยเสียงดังจนลี่หยาต้องหันไปปราม
ลี่หยายืนนิ่งราวกับถูกสายฟ้าฟาดกลางใจ นางมองหวังหยางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสับสนและเจ็บปวด "เจ้ากล่าวเรื่องอันใดกัน หวังหยาง?" นางถามเสียงเบา แต่ทุกคำกล่าวของนางกลับแฝงไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย
หวังหยางหลบสายตาของนาง เขาไม่อาจทนมองดวงตาคู่นั้นที่เต็มไปด้วยความผิดหวังและความเจ็บปวดได้ "ข้าจำเป็นต้องทำ" เขากล่าวเสียงเบา แต่หนักแน่น
"จำเป็น?" ลี่หยาทวนคำ ดวงตาของนางเริ่มมีน้ำตาคลอ "เจ้าหมายความว่าอย่างไร? ท่านคิดว่าข้าจะยอมรับเรื่องนี้ได้หรือ?"
หวังหยางสูดลมหายใจลึก เขารู้ดีว่าคำกล่าวของเขาจะทำร้ายนาง แต่เขาไม่มีทางเลือก "ข้าสัญญา... ข้าจะอธิบายทุกอย่างให้เจ้าฟังในภายหลัง แต่ตอนนี้ เจ้าต้องเชื่อใจข้า"
"เชื่อใจเจ้า?" ลี่หยาหัวเราะเบา ๆ แต่เสียงหัวเราะนั้นเต็มไปด้วยความขมขื่น "เจ้าคิดว่าข้าจะเชื่อใจเจ้าได้อย่างไร ในเมื่อเจ้าทำเช่นนี้ต่อหน้าข้า?"
หวังหยางนิ่งเงียบ เขาไม่อาจตอบคำถามของนางได้ในตอนนี้ เขาหันไปสั่งบ่าวรับใช้อีกครั้ง "พานางไป"
หลี่อิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มองลี่หยาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด นางไม่ได้กล่าวอะไร แต่ในใจของนางกลับเต็มไปด้วยความสับสนและความกดดัน นางรู้ดีว่าตนเองเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในแผนการนี้
"เหตุใดเขาจึงทำเช่นนี้? ข้าเป็นภรรยาของเขา แต่เขากลับพาผู้หญิงอีกคนเข้ามาในจวนโดยไม่บอกกล่าว ข้าควรทำเช่นไร? ข้าควรเชื่อใจเขา หรือควรปฏิเสธเขา? หัวใจของข้าสับสนเหลือเกิน"
ลี่หยากัดริมฝีปากแน่น นางพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา "หวังหยาง... หากเจ้าคิดว่าข้าจะยอมรับเรื่องนี้ได้ เจ้าคิดผิด" นางกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ ก่อนจะหันหลังเดินจากไป
หวังหยางมองตามหลังนางไปด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด เขากำหมัดแน่น ราวกับต้องการระบายความเจ็บปวดในใจของตนเอง "ข้ารู้ว่าข้าทำร้ายนาง แต่ข้าไม่มีทางเลือก หากข้าไม่ทำเช่นนี้ ข้าจะไม่มีวันจับตัวร้ายได้ ข้าสัญญา... ข้าจะอธิบายทุกอย่างให้นางฟังเมื่อเรื่องนี้จบลง"
ลมเย็นพัดผ่านสวนหย่อมที่อยู่ใกล้ห้องรับรอง กลิ่นหอมของดอกไม้ในฤดูใบไม้ผลิอบอวลอยู่ในอากาศ แต่บรรยากาศกลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดและความเงียบงัน เสียงฝีเท้าของลี่หยาที่เดินจากไปดังก้องในความเงียบ ราวกับเป็นเสียงสะท้อนของความเจ็บปวดในหัวใจของนาง
"ท่านมั่นใจหรือว่าการทำเช่นนี้จะได้ผล?" หลี่ชิงเหยาถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความกังวล
"ข้าไม่มีทางเลือก" หวังหยางตอบ "หากข้าไม่ทำเช่นนี้ ข้าจะไม่มีวันจับตัวหลิวฉางได้"
"แต่ท่านกำลังทำร้ายหัวใจของนาง" หลี่ชิงเหยากล่าว "ท่านรู้หรือไม่ว่าลี่หยารักท่านเพียงใด?"
หวังหยางนิ่งเงียบ เขารู้ดีว่าคำกล่าวของหลี่ชิงเหยานั้นเป็นความจริง แต่เขาไม่มีทางเลือก "ข้ารู้... แต่ข้าสัญญา ข้าจะทำทุกอย่างให้นางเข้าใจในภายหลัง"
หวังหยางมองไปยังทิศทางที่ลี่หยาจากไป ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและความเจ็บปวด "ข้าสัญญา... ข้าจะอธิบายทุกอย่างให้เจ้าฟังเมื่อเรื่องนี้จบลง" เขาคิดในใจ ก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้าไปในห้องรับรองเพื่อวางแผนการต่อไป
1.44M
