โลกหมื่นมิติ

   เนื่องจากครั้งนี้ไผ่หายตัวไปนานเกินไป ไผ่จึงไม่คิดจะเสียเวลาที่ไหนอีกจึงมุ่งหน้าไปที่ค่ายกลเคลื่อนย้ายเพื่อเดินทางกลับเมืองทะเลครามทันที

   เมื่อเดินออกจากค่ายกลเคลื่อนย้ายไผ่ก็เห็นอาทิตย์มารอรับอยู่แล้ว

   “ยินดีต้อนรับกลับครับนายน้อย” อาทิตย์เอยทักทายด้วยความเคารพ ไผ่ที่เห็นเช่นนั้นก็ไม่พูดอะไรพยักหน้ารับสั้น ๆ เท่านั้น

   “นายน้อยจะไปไหนก่อนไหมครับ” อาทิตย์ถามขณะเปิดประตูรถให้ไผ่

   “ไม่ตรงกลับบ้านเลย ผมหายตัวไปนานเกินไปไม่รู้ว่ายัยตัวแสบจะโกรธมากแค่ไหนแล้ว” ไผ่เอยตอบด้วยสีหน้าจนใจ

   “ถ้าเรื่องนั้นนายน้อยไม่ต้องกังวลเลยครับ” อาทิตย์ยิ้มตอบ

   “หมายความว่ายัยตัวแสบไม่ไม่โวยวายหรือโกรธผมงั้นหรอ” ไผ่หันมาถาม

   “เปล่าเลยครับ ที่ผมบอกว่าไม่ต้องกังวลเพราะยังไงนายน้อยก็ตายแน่นอนครับ คุณหนูฟ้าโวยวายเสียงดังอีกทั้งยังพูดว่าจะไม่ให้อภัยนายน้อยอีกด้วยครับ” อาทิตย์ตอบกลับด้วยพร้อมกับหัวเราะออกมาเมื่อได้เห็นสีหน้าหดหู่ของไผ่

   สำหรับผู้ติดตามอย่างพวกเขาแล้วน้อยครั้งที่จะเห็นสีหน้าแบบนี้ของนายน้อยพวกเขา เพราะนายน้อยมักจะแสดงสีหน้าราวกับว่าทุกอย่างอยู่ในการคาดเดาทั้งหมด การจะได้เห็นนายน้อยทำหน้าแบบนี้ได้ก็คงมีแต่คุณหนูฟ้าคนเดียวเท่านั้น

   ไผ่ถอนหายใจออกมาเมื่อได้ยินคำพูดของอาทิตย์และนึกถึงหน้าน้องสาวของเขา ในขณะที่กำลังคิดว่าจะทำยังไงดี เขาก็สัมผัสได้ถึงเสียงร้องเรียกจากมิติลึกลับที่อยู่บนหลังมือ

   ไผ่ส่งพลังวิญญาณเข้าไปก็เห็นจิ้งจอกน้อยทั้งสองตัวกำลังร้องเรียกหาเขาอยู่ไผ่ก็ตาโต “ฮ่า ฮ่า ฮ่า” จากนั้นก็หัวเราะออกมา

   หลังจากที่ดื่มน้ำนมปฐพีไปจำนวนมากจิ้งจอกน้องทั้งสองก็หลับไป จึงทำให้ไผ่ลืมไปว่ายังมีพวกมันอยู่และเขาตั้งใจตั้งแต่แรกแล้วว่าจะมอบมันให้กับเมฆและฟ้าคนละตัวเพื่อให้พวกมันเป็นเพื่อนกับทั้งสองคน

   ด้วยความน่ารักของจิ้งจอกน้อยทั้งสองตัวใครมันจะสามารถต้านได้ โดยเฉพาะน้องสาวของเขาที่ชื่นชอบสัตว์เลี้ยง เมื่อคิดถึงตรงนี้ไผ่ก็อดยิ้มไม่ได้เพราะจิ้งจอกน้อยนี้แหละจะทำให้น้องสาวของเขาหายโกรธ

   เมื่อคิดได้ดังนั้นไผ่ไม่รอช้าเรียกเอาจิ้งจอกน้องทั้งสองตัวออกมา เมื่อจิ้งจอกน้อยทั้งสองปรากฏในอ้อมแขนของไผ่มันก็เงยหน้าขึ้นมองหน้าไผ่แล้วร้องออกมาเบา ๆ พร้อมกับเอาหัวถูกับใบหน้าของไผ่ไปมาด้วยความสนิทสนม

   “แค่สามเดือนพวกเจ้าดูตัวใหญ่ขึ้นเยอะเลยนะ” ไผ่ลูบหัวพวกมันแล้วเอยด้วยความแปลกใจ

   ตอนเจอพวกมันครั้งแรกตัวของพวกมันไม่ใหญ่มากนักเท่ากับเด็กพึ่งเกิดน้ำหนักสี่กิโล แต่ตอนนี้จิ้งจอกน้อยทั้งสองตัวกลับตัวใหญ่ขึ้นมากกว่าเดิมสามเท่า

   “พวกมันคือจิ้งจอกเผ่าอะไรครับนายน้อย ทำไมผมรู้สึกได้ถึงแรงกดดันจากพวกมัน”อาทิตย์มองจิ้งจอกน้อยในอ้อมแขนของไผ่ด้วยแววตาตกตะลึงเพราะเขาสัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งทางสาวเลือดของพวกมัน

   “หนึ่งในสิบเผ่าสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งที่สุด เผ่าจิ้งจอกมายาสวรรค์เก้าหาง” ไผ่ตอบกลับด้วยสีด้วยรอยยิ้ม

   “อะไรนะ”อาทิตย์อุทานด้วยความตกใจพร้อมกับเหยียบเบรกกะทันหัน

   “ระวังหน่อย”ไผ่เอยสั้น ๆ

   “ขอโทษครับ” อาทิตย์รีบพูดแล้วขับรถต่อ พร้อมกับมองจิ้งจอกน้อยทั้งสองผ่านกระจกหลังเป็นระยะ ๆ ยิ่งมองภายในใจของอาทิตย์ก็นิ่งตกใจจนไม่อาจสงบลงได้

   ก็ไม่แปลกที่อาทิตย์จะมีอาการแบบนี้เป็นใครก็ตกใจทั้งนั้น เพราะนี้คือเผ่าสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งที่สุดเลยนะ การมีสัตว์เลี้ยงเป็นหนึ่งในสิบเผ่าสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งที่สุดมันปกติที่ไหนกัน เพราะถ้าเผ่าของพวกมันรู้เข้าพวกมันจะต้องส่งคนออกมาตามล่าคนผู้นั้นอย่างแน่นอน

   ไผ่กำลังนั่งเล่นกับจิ้งจอกน้อยทั้งสองอยู่สนุกสนานส่วนอาทิตย์ก็เงียบไปไม่ถามอะไรอีก

   ไม่นานรถก็มาถึงหน้าคฤหาสน์ ไผ่จึงเอยกับจิ้งจอกน้อยทั้งสอง “เจ้าไปด้านในก่อนเดียวฉันจะให้พวกแกได้เจอเพื่อน” เอจบไผ่ส่งพวกมันเข้าไปในมิติลึกลับจากนั้นก็เดินเข้าไปในคฤหาสน์ด้วยความยิ้ม เพราะเขาอยากเห็นว่าฟ้าจะทำสีหน้ายังไงเมื่อได้เห็นจิ้งจอกน้อยทั้งสอง

   ไผ่กระจายพลังจิตวิญญาณสำรวจทั่วบ้านแล้วและไผ่ก็รู้ว่าน้องของเขานั่งเล่นเกมอยู่ที่ห้องนั่งเล่นไผ่จึงตรงไปที่ห้องนั่งเล่นทันที

   “พี่กลับมาแล้วเด็ก ๆ”เสียงของไผ่ดังขึ้นเมื่อเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น

   “ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับพี่” เมฆเอยทักทายไผ่ด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย แต่แววตากลับแฝงไปด้วยความสุข เป็นเพราะเมฆเข้าใจในสิ่งที่ไผ่ทำเมฆจึงไม่ได้งอแงเลยเวลาที่ไผ่หายไปนาน

   “หึ” ฟ้าวางมือจากเกมกอดอกแล้วขึ้นเสียงเล็กน้อยพร้อมกับหันไปทางอื่น

   “อ้าว ใครแกล้งน้อยสาวของพี่กัน บอกพี่มาเลยเดียวพี่จะไปจัดการมันให้”ไผ่เดินไปนั่งข้าง ๆ แล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง

   “หึ หนูไม่คุยกับพี่หรอก”ฟ้าพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเศร้า ๆ 

   “อ้าวทำไมถึงไม่คุยกับพี่ล่ะ” ไผ่แกล้งถามด้วยท่าทางสงสัย

   “หึ ไม่ต้องพูดเลยพี่หายไปไหนมาตั้งนาน” ฟ้าย่นจมูกแล้วพูดทั้งที่ยังหันหลังอยู่

   “พี่ไปหาฝึกฝนมาเลยนานไปหน่อย พี่ขอโทษหายโกรธพี่นะ”ไผ่สะกิดหลังฟ้าแล้วพูดด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด

   “ไม่” ฟ้าตอบสั้น ๆ แต่มุมปากกำลังยิ้มอยู่

   ท่าทางของฟ้ากับไผ่ทำให้ทุกคนที่มองอยู่อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา

   “แล้วทำยังไงน้องถึงจะหายโกรธ”ไผ่พยายามอ้อนวอน

   “ไม่หายค่ะ” ฟ้าตอบแต่ยิ้มกว้างขึ้น ไผ่เองก็เผยรอยยิ้มเช่นกันเมื่อเห็นเช่นนั้นแต่แกล้งทำเป็นไม่รู้

   “แน่ใจนะว่าไม่หายโกรธพี่อุตส่าห์มีของ”ไผ่เอยขึ้นพร้อมกับเรียกจิ้งจอกน้อยทั้งสองออกมา

   ทุกคนตาโตและเมฆกำลังจะตะโกนออกมาแต่ถูกไผ่ส่งสัญญาณให้เงียบเอาไว้ก่อน จากนั้นไผ่ก็ยื่นจิ้งจอกน้อยไปด้านหน้าของฟ้าให้ฟ้าได้เห็นนิดหน่อยแล้วดึงมือกลับ.