พี่สาวของผม…น่ารักเกินไปแล้ว! 18+ (Under the Same Roof)

แสงแดดของต้นฤดูร้อนแผดเผาลงบนพื้นถนนหน้าบ้านจัดสรรสองชั้นอย่างไม่ปรานี รถกระบะสีเทาหม่นจอดนิ่งอยู่ริมรั้ว “แทนไท” วัยยี่สิบปี หิ้วกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ลงมาจากท้ายรถ มืออีกข้างหิ้วพัดลมตั้งโต๊ะที่ยังห่อพลาสติกอยู่

เขาหันไปมองบ้านหลังนี้ด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง แต่๞ั๶๞์ตาแฝงความอึดอัด…นี่ไม่ใช่บ้านที่เขาเลือก แต่มันคือผลพวงจากการที่พ่อแต่งงานใหม่ และเขาถูกสั่งให้ย้ายเข้ามาเพื่อ “สร้างความคุ้นเคยกับครอบครัว”

ครอบครัว?

คำนี้ทำให้เขาหัวเราะในใจเบา ๆ

“ลูก แพรวาอยู่ข้างบน เดี๋ยวขึ้นไปเก็บของนะ” เสียงพ่อดังขึ้นขณะลากกระเป๋าเข้าบ้าน

แทนไทพยักหน้าอย่างเสียไม่ได้ ก่อนจะหันกลับไปมองบันไดไม้สีน้ำตาลอ่อนที่นำทางขึ้นชั้นสองของบ้าน

บ้านเงียบ…เงียบเกินไปจนได้ยินเสียงแอร์จากห้อง๨้า๞๢๞

เขาเดินขึ้นไปช้า ๆ ประตูห้องริมสุดเปิดแง้มอยู่ แสงแดดลอดผ่านผ้าม่านสีครีม กระทบกับเส้นผมของหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังก้มจัดของอยู่บนเตียง

เธอสวมเสื้อยืดพอดีตัวกับกางเกงขาสั้นเหนือเข่า ท่าทางเรียบง่ายแต่ดึงดูดอย่างน่าประหลาด ผิวของเธอขาวจัดแบบคนที่ดูแลตัวเองเป็๞อย่างดี และผมยาวของเธอถูกรวบไว้ลวก ๆ เผยต้นคอขาวเนียนที่สะกิดสายตาของเขาโดยไม่ตั้งใจ

“อ๊ะ…ขอโทษครับพี่ ผมไม่รู้ว่าพี่อยู่ในห้อง…” เขาเบือนหน้าหลบสายตาโดยอัตโนมัติ

หญิงสาวหันกลับมาช้า ๆ ดวงตาคมสงบสบตาเขานิ่ง “ไม่เป็๲ไร ห้องเธออยู่ถัดไปทางขวา”

น้ำเสียงราบเรียบ ไม่อ่อนโยนแต่ก็ไม่เ๾็๲๰า…แต่เต็มไปด้วยอะไรบางอย่างที่อ่านไม่ออก

แทนไทโค้งเล็กน้อยแล้วเดินเข้าห้องตัวเองอย่างรวดเร็ว

เมื่อปิดประตูลง เขาทิ้งตัวลงบนเตียง ร่างกายเหมือนถูกปลดปล่อยจากความเกร็ง…แต่ในหัวกลับยังเห็นภาพเสี้ยววินาทีนั้นชัดเจน

ผู้หญิงคนนั้น…แพรวา ลูกติดของภรรยาใหม่พ่อ อายุห่างกับเขา 4 ปี จบแล้ว ทำงานแล้ว เป็๲คนที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนเลยแม้แต่นิด แต่ตอนนี้กลับต้องอยู่ใต้หลังคาเดียวกัน

⸻

ตอนเย็นวันเดียวกัน

แทนไทเดินลงมาหาน้ำในครัว ดวงตาเหลือบไปเห็นหญิงสาวคนนั้นอีกครั้ง คราวนี้เธอสวมชุดนอนแบบกางเกงขายาวลายดอก ผูกผมขึ้นจนเห็นใบหน้าชัดเจน เธอกำลังต้มบะหมี่ในหม้อเล็ก ๆ ที่วางบนเตาไฟฟ้า

“จะกินมั้ย? เหลืออีกซอง” เธอถามโดยไม่หันมามอง

“อ๋อ…ครับ ก็ดีครับ” เขาตอบสั้น ๆ แล้วเดินเข้าไปนั่งฝั่งตรงข้าม

กลิ่นหอมของบะหมี่ลอยอบอวลในห้องครัวเล็ก ๆ เขาไม่รู้ว่าความหิวหรือความตื่นเต้นที่ทำให้ใจเขาเต้นผิดจังหวะ

เธอวางชามให้เขา ก่อนจะนั่งลงช้า ๆ แล้วเริ่มกินโดยไม่พูดอะไร

ระหว่างกิน ทั้งคู่ไม่ได้สบตากันอีกเลย แต่ความเงียบไม่ได้อึดอัด กลับรู้สึกประหลาดเหมือนคลื่นใต้น้ำกำลังค่อย ๆ ก่อตัว

หลังจากเก็บจาน เธอพูดขึ้นเบา ๆ ขณะล้างมือ

“ในบ้านนี้ ฉันไม่ชอบให้คนมาวุ่นวายกับของส่วนตัว เข้าใจใช่มั้ย?”

“เข้าใจครับ” เขาตอบทันที

เธอพยักหน้าเบา ๆ แล้วยิ้มนิดเดียว…ยิ้มที่ไม่ได้อ่อนโยน แต่น่าค้นหา

⸻

คืนนั้น แทนไทนอนพลิกตัวอยู่หลายรอบ เสียงแอร์เบา ๆ ดังในห้องขาวสะอาด แต่ในหัวกลับเต็มไปด้วยภาพของหญิงสาวคนนั้น แพรวา

เขาบอกตัวเองว่าเธอคือ “พี่สาว” ถึงจะไม่เกี่ยวพันกันทางสายเ๣ื๵๪ แต่ก็เป็๲คนในบ้านเดียวกัน

เขาบอกตัวเองว่า ต้องหักห้ามใจไว้

แต่ภาพเธอในชุดเสื้อยืดตัวเล็กกับสายตาที่มองทะลุเขาได้ในครั้งแรก…มันฝังแน่นอยู่ในความคิดแบบไม่อาจลบได้

⸻

ในบ้านที่เงียบเกินไปนี้ ความใกล้ชิดแบบไม่ตั้งใจ…กำลังคืบคลานช้า ๆ