ซูมี่เธอตื่นเช้ามาด้วยความสดใสเป็อย่างมากนั่นเพราะพ่อเเม่พี่ชายอยู่ด้วยกันกับเธอเป็ครั้งเเรกที่เธอตื่นเช้ามาเเล้วมีความสุขที่สุดในชีวิตเเล้วเมื่อคืนกว่าจะตกลงกันได้เพราะทุกคนอยากให้เธอไปนอนด้วยกันซึ่งเธอจึงตัดสินใจนอนกับคุณเเม่สวนพ่อกับพี่ชายโดนเเม่ไล่ไปนอนอีกห้องซูมี่เธอใช้เวลาอยู่กับคุณเเม่สองคนนอนคุยกันจนดึกพอเช้านี้เธอตื่นมาไม่เจอคุณเเม่
วันนี้เธอวางเเผนไว้เเล้วว่าอีกเเค่สองวันจะถึงวันสอบเเล้วเธอจะรีบเข้าไปดูหน้างานกับช่างที่จะมาทำร้านในวันนี้ให้เสร็จก่อนที่เธอจะไม่มีเวลาเข้าไปดูว่าเเล้วเ้าตัวก็รีบไปอาบน้ำเเต่งตัวด้วยชุดเดรสสั่นเเขนตุ๊กตาน่ารักๆดัดผมให้เป็ลอนเเต่งหน้าบางเบาเเต่ดูเเล้วยิ่งสวยกว่าเดิมเธอใช้เวลาไม่ถึง1ชั่วโมงเเต่ก็ยังทันเวลาอาหารเช้าร่างบางระหงเดินมาถึงด้านล่างก็มองหาทุกคนไม่เห็นใครเธอสงสัยจะอยู่ที่ห้องโถงรับแขก
ภายในห้องรับแขกซูเหวินกำลังนั่งฟังลูกน้องคนสนิทรายงานเกี่ยวกับเเผนงานต่างๆให้กับตนในมือเกร่งมีเอกสารต่างๆมากมายโดยมีเฉินเยี่ยนนั่งคุยกับผู้ช่วยคนสนิทเช่นกันเมื่อซูมี่เดินมาถึงร่างบางระหงเดินมานั่งลงข้างๆพี่ชายตั้งเเต่เธอเขามาก็เกิดบรรยากาศรอบข้างเงียบสนิททันที
ซูเหวินเห็นลูกน้องคนสนิทของตนที่ตอนนี้ภายในห้องมีเเต่ร่างชายฉกรรณทุกคนมองน้องสาวของตนด้วยสายตาชื่นชมไม่ใช่ในทางชู้สาวเเต่เ้าตัวก็อดหวงน้องสาว
ไม่ได้อยู่ดีจึงเอ่ยเสียงเพื่อเตือนไปด้วยน้ำเสียงหวนๆ
"มองอะไร!"ทุกคนเมื่อรู้ว่าไม่สมควรจึงรีบเก็บสายตาที่เผลอมองคุณหนูซูมี่ที่ได้กลายเป็ของต้องห้ามไปสะเเล้ว
ทุกคนจึงรีบเเยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตนเองอย่างรวดเร็วทันทีซูมี่เธอมองทุกคนที่รีบกุรีกุจอกออกไปอย่างหมดคำพูดเธอไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดีไหม
"น้องจะออกไปข้างนอกใช่ไหมทำไหมเเต่งตัวน่ารักเเบบนี้นะจะให้พี่อกเเตกตายเลยใช่ไหมหืม"ซูเหวินเอ่ยถามน้องสาวอย่างไม่ได้จริงจังนัก
"ฮ่าๆพี่ชายก็ไม่ต้องหวงน้องสิคะถึงอกจะได้ไม่เเตก"ซูมี่พูดเล่นกับพี่ชายด้วยความอารมณ์ดี
"อย่าว่าเเต่พี่ชายลูกเลยพ่อเองก็หวงเหมือนกันยิ่งลูกสาวพ่อสวยขนาดนี้หึ"เฉินเยี่ยนเขานั่งเงียบตั้งนานจึงเอ่ยอีกเสียงเมื่อเ้าตัวก็คิดเหมือนลูกชาย
"ไม่เอาไม่คุยเื่นี้เเล้วนะคะหนูทราบดีว่าทุกคนเป็หวงยังไงหนูก็จะระวังตัวเองให้มากๆค่ะ”ซูมี่จนใจที่จะพูดเื่ความขี้หวงของผู้ชายในบ้านเธอจึงไม่ได้คิดมากอะไร
"สรุปวันนี้น้องจะออกไปข้างนอกใช่ไหมไหนอีกสองวันถึงวันสอบเเล้วใช่ไหม"ซูเหวินเขาจำได้ว่าอีกไม่กี่วันจะถึงวันที่น้องสาวไปสอบเข้ามหาวิทยาลัยเเล้ว
"พอดีหนูต้องออกไปดูหน้างานกับช่างไงคะเดี่ยวหนูคงไม่มีเวลาไปดูจริงๆหนูอยากหาคนที่ไว้ใจไปเเทนด้วยซ้ำเเต่ติดนี้มันกะทันหันไป
สองพ่อลูกนั่งฟังร่างเล็กทำหน้าคิดวิตกเเล้วก็ตัดสินใจได้ทันทีว่าจะให้คนไปดูงานเเทนลูกสาวน้องสาวของพวกเขา
"เอาเเบบนี้ดีไหมลูกพ่อจะให้ลุงมู่ชงคนสนิทของพ่อไปดูงานเเทนลูกนะพ่อคิดว่าหนูจะได้มีเวลาทำอย่างอื่นอีกด้วยดีไหมลูก"เฉินเยี่ยนเสนอขึ้นทันทีเ้าตัวไม่อย่างให้ลูกสาวลำบากออกไปตากแดดตากลมข้างนอกเลยด้วยซ้ำ
"ลุงมู่ชงสะดวกหรือคะเเล้วงานของคุณพ่อจะไม่เเย่เเน่ใช่ไหมคะที่หนูให้ลงมู่ช่วยดูเเลงานเเทนน่ะค่ะ"
"พี่เห็นด้วยกับคุณพ่อนะครับน้องไม่ต้องลำบากไปดูเลยไว้เสร็จก็ค่อยไปตรวจดูงานก็ได้ครับ"ซูเหวินเห็นน้องสาวทำหน้าคิ้วขมวดก็อดที่จะเอ่ยบอกน้องสาวไม่ได้
"ก็ได้ค่าถ้าคุณพ่อกับพี่ชายว่าดีหนูก็ไม่มีปัญหาอะไรคะ"ซูมี่ยิ้มบางให้กับทั้งสอง
"งันลูกอย่างได้เเบบเเผนงานอะไรก็ปรึกษาพ่อกับพี่ชายของลูกได้เลยนะ"
"น้องคิดว่ามีอะไรที่ต้องปรับเเก้นอกเหนือจากเมื่อวานที่เราไปคุยไหมครับเดี่ยวพี่ช่วยดูให้"
ร่างบางพยักหน้าตอบรับทันทีทั้งสามคนพ่อลูกนั่งปรึกษางานกันจนผู้เป็เเม่ใช่ให้จินหลงมาตามไปทานอาหารเช้าทันทีทุกคนจึงรีบลุกเดินไปที่ห้องรับประทานอาหารที่ตอนนี้บนโต๊ะเต็มไปด้วยอาหารหน้าตาน่าทานเต็มโต๊ะเลยส่วนครอบครัวจินม่านขอเเยกตัวไปทานสามคนเเม่ลูกทันทีซึ่งทุกคนก็เข้าใจ
ซูมี่เธอใช้เวลา่เช้าไปกับครอบครัวอย่างมีความสุขเป็อย่างมากจนทุกคนเเยกย้ายไปทำหน้าที่ของตนเองคุณพ่อกับพี่ชายเธอเห็นว่ามีประชุม่บ่ายทั้งสองคนจึงขอตัวไปเเล้วส่วนคุณเเม่ได้เเยกตัวไปจัดการภายในบ้านที่เพิ่งซื้อมาใหม่ทันที่ค่ำถึงจะมารับประทานอาหารพร้อมกัน
ตอนนี้เธอเองก็ได้คุยกับน้าจินม่านเื่เมนูอาหารเเละเเก้ไข้ปรับสูตรใหม่ๆตลอด่บ่ายจนลงตัว เธอจึงได้เเยกตัวออกมากลับมาบนห้องนอนส่วนตัวพร้อมกับเข้ามิติเพื่ออ่านหนังสือเตรียมสอบทันที
เวลาผ่านไปสองวัน
เช้านี้ซูมี่ก็ตื่นขึ้นมาอย่างสดใสเป็อย่างเคยวันนี้เธอจะต้องรีบเดินทางไปที่มหาวิทยาลัยเพราะเธอมีสอบ่09.00น เช้าร่างบางระหงรีบเดินไปจัดการตัวเองทันที
หลังจากที่ใช้เวลาไม่นานเธอก็ลงมาที่ห้องรับประทานอาหารตอนนี้มีเเค่เธอคุณเเม่เเละคุณพ่อเท่านั่นเพราะพี่ชายเห็นบอกว่ามีงานด่วนจะต้องรีบบินกลับไปตั้งเเต่เมื่อวาน่เย็นเเล้ว
"วันนี้วันสอบของลูกเเม่ขอให้ลูกสาวเเม่สอบผ่านนะจ๊ะเเม่จะค่อยเป็กำลังใจให้"ซูหลินเอ่ยบอกกล่าวกับลูกสาวทันที
"พ่อก็เช่นกันขอให้ลูกพ่อทำเต็มที่นะครับ"เฉินเยี่ยนกลัวน้อยหน้าภรรยารักรีบเอ่ยกับลูก
"ขอบคุณค่ะคุณเเม่คุณพ่อ"ซูมี่เธอหัวใจพองโตไปเเล้วเเค่มีคนในครอบครัวให้กำลังใจมันเป็เเบบนี้นี้เองถึงเเม้เ้าตัวจะเชื่อมั่นว่าตนทำได้เป็เเน่เเท้ทั้งอ่านทั้งฝึกจนเชี่ยวชาญไปเเล้ว่หลังๆมาเธอได้เอาน้ำทิพย์์มาผสมน้ำดื่มภายในบ้านทุกคนได้ดื่มนั่นเอง
"วันนี้ลูกจะขับรถไปเองใช่ไหมพ่อว่าให้คนไปส่งดีไหมลูก"เฉินเยี่ยนเ้าตัวสังเกตว่าลูกสาวหยิบกุญแจรถพร้อมจะขับไปเองเเล้วใจวิวแปลกๆเพราะเ้าตัวมีอาการเป็ห่วงใยลูกสาวนั่นเอง
"คุณพ่อหนูขับเองได้ค่า"ซูมี่ตอบผู้เป็พ่อ
"ลูกให้ลุงมู่ชงไปส่งดีไหมเพื่อความสบายใจของเเม่เเละพ่อนะลูก"ซูหลินเธอก็อดห่วงไม่ไหวเช่นกัน
"ก็ได้ค่ะ"ซูมี่เธอไม่อยากให้พวกท่านคิดมากเธอเขาใจทุกคนดี
ซูมี่ใช่เวลาไม่นานก็ขอตัวทันทีร่างบางระหงที่เเต่งตัวด้วยเสื้อยืดพอดีตัวสีครีมกางเกงยีนขายาวเข้ารูปเน้นสรีระสัดส่วนอย่างลงตัวพร้อมเสื้อคุมเเขนยาวทับอีกทีพร้องรองเท้าส้นสูงยิ่งส่งเสริมให้เ้าตัวยิ่งเหมือนหลุดมาจากนิตยสารแฟชั่นเหล่าคนดังก็ว่าได้เพราะทั้งตัวของเธอเหมื่อจะตัวเรียบง่ายเเต่ก็เต็มไปด้วยแบรนด์เนมชื่อดังของโลก
ขบวนรถหรูของซูมี่พร้อมทั้งรถบอดี้การ์ดขับคุ้มกันเธอไปตลอดเส้นทางจนถึงมหาวิทยาที่ตอนนี้เต็มไปด้วยผู้คนมากมายทั้งนักศึกษาเก่าเเละใหม่ที่กำลังจะสอบคัดเลือกในวันนี้ตลอดทางที่รถของเธอขับผ่านไปมีเเต่ผู้คนให้ความสนใจจนเธอพยายามไม่คิดอะไรอยู่เเล้วสักพักรถจอดสนิทที่สนามจอดรถข้างตึกคณะบริหารเป็สิ่งที่เธอเลือกสอบเข้าในครั้งนี้นั่นเองเมื่อรถยนต์จอดสนิทผู้คนที่รอลงทะเบียนหน้าตึกมากมายหันมาให้ความสนใจทางเธอทันทีซึ่งนั่นก็เพราะรถยนต์หรูยี่ห้อดังเเถมมีรถคุ้มกันตามมาอีกจนทุกคนมองด้วยความสนอกสนใจอยากรู้ว่าคนในรถเป็ใครกัน
สักพักก็มีบอดี้การ์ดร่างสูงลงจากรถค่อยคุ้มกันคุณหนูของบ้านตามคำสั่งของนายใหญ่ที่มีคำสั่งลงมาให้ปกป้องคุ้มครองคุณหนูอย่างดีซึ่งทุกคนทำตามด้วยความเต็มใจผู้คนที่สังเกตอยู่เเล้วยิ่งเเตกตื่นพร้อมทั้งตื่นเต้นยิ่งอยากจะพบใครกันถึงดูใหญ่โตถึงมีคนคุ้มกันได้ขนาดนี้เเละเพื่อไม่เป็ที่สงสัยของทุกคนโดยรอบ
ลุงมู่ลงมาเปิดประตูรถให้กับเธอทันทีด้วยความสนใจคนรอบข้าง
"เชิญครับคุณหนู"
2K
