ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

         อี้ฟางหรง นางเดือดดาลบ้าคลั่ง ระเบิดปะทุปราณพลัง ที่ยังไม่ฟื้นคืนกลับมา พุ่งปราดเข้าฆ่าสังหาร จักรพรรดิเทพมาร ฟู่เฉิง ชายหนุ่มผมสีทองทันที ด้วยความเสียใจ ที่เห็นอี้เฉินตายตก ไปต่อหน้าต่อตานาง

“เจ้า! ไอ้เวรบัดซบ เอ๊ย!!”

         แม้แต่ด้านจักรพรรดิมนุษย์ เกอซูหยาง ที่เห็นองค์หญิงอี้ฟางหรง อีกครั้งในกรอบสายตา เขานึกว่านางตายตกลงไปแล้ว ชายวัยกลางคนเขาถึงกับ หดหรี่ดวงตาจนเล็กแคบ ด้วยความไม่อยากเชื่อสายตาตนเอง “หืม!! อี้ฟางหรง นางมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร?”

        ก่อนสายตาจักรพรรดิมนุษย์ เกอซูหยาง จะหันปรายตาไปมอง จักรพรรดิเทพมาร ฟู่เฉิงด้วยสายตาคมกล้า ไม่คิดว่าเขาจะใจกล้าห่อฟ้า ลักพาตัวอี้ฟางหรง เก็บซ่อนนาง ไว้ตลอด400ปี

        สายตาที่เดือดดาล บ้าคลั่งของจักรพรรดิมนุษย์ เกอซูหยาง เผยความไม่พอใจขึ้นมาทันใด ก่อนเขาจะพุ่งปราด เข้าช่วยเหลือตัวของ อี้ฟางหรง ที่ปะทะเดือดถูกชายหนุ่มผมสีทอง ไล่ต้อน จนฝีเท้านางก้าวถอยหลัง ออกไปอย่างต่อเนื่อง

        ฉากที่จักรพรรดิเทพมาร ฟู่เฉิง ราวกับเป็นมังกร เกี้ยวพาราสีหงส์ สายตาฉายประกายลุ่มหลง รักหยกถนอมบุปผา ก่อนจะเกิดภาพฉากต่อสู้พัวพัน ของจักรพรรดิมนุษย์ เกอซูหยาง แม้แต่จักรพรรดิคนอื่นๆ ยังคิดสืบฝีเท้า เตรียมจะเข้าไปต่อสู้ตะลุมบอน พร้อมจะเก็บเกี่ยว ผลประโยชน์ เลือกฝ่ายผู้ชนะกันแล้วบัดนี้

        ทันใดเสียงแค่น หึ! หึ! ในลำคอ จักรพรรดิเทพมาร ฟู่เฉิง ดังออกมาก้อง แม้ร่างกายเขาจะอยู่ในสภาพที่บาดเจ็บหนัก ไม่น้อยก็ตาม “น้องหญิงเจ้าคิดจริงหรือว่า ต่อให้มีจักรพรรดิมนุษย์ เกอซูหยาง มาช่วยเหลือตัวเจ้า เจ้าจะรอดพ้นเงื้อมมือ ของข้าไปได้”

        อี้ฟางหรง นางเม้มริมฝีปากเอาไว้จนแน่น ด้วยความเจ็บแค้น ก่อนจักรพรรดิมนุษย์ เกอซูหยาง จะเอ่ยพูดสวนขึ้นมา “ไม่ว่าอย่างไร ข้าก็จะพานางไปจากเจ้าให้ได้ จักรพรรดิเทพมาร ฟู่เฉิง ปล่อยนางไปหาฮูหยิน อวิ๋นฉินอินท่านแม่ ของนางเสีย ..แล้วข้าเองก็จะถอยรามือจากไปเช่นกัน”

        “ฮ่าๆ หากเจ้าทำได้ก็ลองดู จักรพรรดิมนุษย์ เกอซูหยาง ไม่ว่าอย่างไรนางต้องไปพร้อมกับข้า” จักรพรรดิเทพมาร ฟู่เฉิง เขาเผยเจตนาฆ่าสังหาร คนที่คิดขัดขวาง ความต้องการของเขาออกมา อย่างไม่มีปิดบัง ท้องฟ้าด้านหลัง ฉายห้วงมิติมืดดำใหญ่ ปกคลุมไปทั่วอาณา พร้อมจะสูบกลืนทุกสรรพสิ่ง มอบความตายให้เหล่าสรรพชีวิต

         หมู่ชนที่เห็นหลุมดำมืด ขนาดใหญ่ปิดแผ่นฟ้า ต่างก็ส่งเสียงกลืนน้ำลาย ลงคอ ออกมาคำใหญ่ เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นมาเต็มแผ่นหลัง จนเสื้อผ้าอาภรณ์เปียกชุ่ม กายาหนาวสั่นเย็นเยือก ไปด้วยความหวาดกลัว ก่อนเสียง จักรพรรดิเทพมาร ฟู่เฉิงเขาจะกล่าวพูด ออกมาเสียงดังก้อง ส่งตรงเข้าไปภายในโสตประสาท ของเหล่าจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่

“พวกเจ้าเลือกข้าง กันได้แล้วกระมัง ว่าจะอยู่ฝั่งใด?”

         เหล่าจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ ที่ได้ยินพวกเขาต่างก็สีหน้าบูดบึ้ง แต่คนที่หน้าเขียวคล้ำบูดเบี้ยว ราวกับกินสิ่งปฏิกูลเข้าไป เกรงว่าจะหนีไม่พ้น จักรพรรดิเต่าชรา กับองค์หญิงอิงฮวา เมื่อเห็นสายตาจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ จ้องมองมาที่พวกเขาเป็นสายตาเดียว จนพวกเขาต้องหดหรี่กายาจนเล็กแคบ แค่นเสียงสบถด่า ภายในใจออกมาลั่น ‘บัดซบ! บัดซบ! บัดซบ!’ ดังวนอยู่ซ้ำภายในหัวสมองโสตประสาท

          ก่อนที่จู่ๆ พวกผู้ยิ่งใหญ่เหล่านั้นพวกเขา จะหดหรี่ดวงตาจนเล็กแคบ ไม่เว้นแม้แต่ จักรพรรดิเทพมาร ฟู่เฉิง เมื่อเห็นคลื่นอายหมอกปราณพลังต้นกำเนิดหนา ระเบิด ปะทุ ริ้วคลื่นปราณพลังออกมาจากหลุมดำมืดขนาดใหญ่ ลึกลงไปใต้พื้นพิภพ ทำให้ผืนดินโดยรอบสั่นสะเทือน หิน ทรายที่แตกกระจัดกระจายขยับไหวไม่หยุด ตึง! ตึง! ตึง! ก่อนมันจะลอยขึ้นมา พร้อมเสียงแข็งกร้าวของอี้เฉิน

        "เจ้าถามข้าหรือยัง ว่าจะให้มันเป็นเช่นนั้นหรือไม่ จักรพรรดิเทพมาร ฟู่เฉิง?” ในเสี้ยวฉับพลันที่อี้เฉินเอ่ยพูด หมดประโยค หิน ทรายที่ลอยขึ้นมา พลันแหลกเป็นผุยผง ในเสี้ยวพริบตา ที่อายปราณพลังต้นกำเนิดหนา แพร่กระจาย ซัดสาดออกมาทั่วจักรวาล

        ก่อนอี้เฉินจะเผยร่าง ที่เต็มไปด้วยรอยแตกร้าว โลหิตสดไหลซึมออกมาอาบไปทั่วกายา อาภรณ์ขาดลุ่ย จนช่วงบนเผยให้เห็นกายเนื้อ ที่เต็มไปด้วยแสงของการปริแตก แม้แต่วงแหวนวัฏจักรที่หมุนขับเคลื่อน รอบตัวอี้เฉิน ราวกับเป็นฟันเฟือง ยังเกิดการพังเสียหายออกมา อย่างหนักหน่วง เศษเต๋า ธรรมที่แตกกระจัดกระจาย ปลดปล่อยแพร่กระจายออกมาทั่วไม่ขาดสาย

ร่างอี้เฉินที่เผยออกมา สู่ครรลองสายตาหมู่ชน บัดนี้ ต่างก็เบิกตาออกกว้างอ้าปากค้าง “อี้เฉิน!! เขา!! เขา!! ยังไม่ตายตก เป็นไปได้อย่างไร?”

         จักรพรรดิเทพมาร ฟู่เฉิง เขาถึงกับแค่นเสียงแข็งกร้าว ขึ้นมาด้วยความเกรี้ยวกราด ไม่อยากเชื่อสายตาตนเอง “หืม!! ไอ้เวรอี้เฉิน เจ้าไม่ตายตก แถมยังดวงดี พบเจอปราณพลังต้นกำเนิด ที่หลับใหลอยู่ด้านใต้ ด้วยเช่นนั้นหรือ ไอ้เด็กเวรโอหัง เจ้าช่างตายยาก ตายเย็นเสียจริงๆ”

         ก่อนเขาจะปรายตาไปมองอี้เฉินด้วยสายตาคมกล้า แล้วแค่นเสียง ชิ!! ในลำคอออกมาอีกครั้ง ครั้นเห็นสภาพของอี้เฉิน “แล้วอย่างไรอี้เฉิน ดูสารรูปของเจ้าตอนนี้สิ แม้ข้าจะไม่ลงมือ เกรงว่าเจ้าก็คงจะตายตกในอีกไม่ช้ากระมัง ฮ่าๆ”

         อี้ฟางหรง องค์หญิงอิงฮวา จักรพรรดิเต่าชรา แม้พวกเขาจะดีใจที่อี้เฉินไม่ตายตก แต่ก็ดีใจได้ไม่สุดเสียทีเดียว เมื่อเห็นอี้เฉิน อยู่ในสภาพที่บาดเจ็บหนัก น่าอเนจอนาถ กลายเป็นเป้าสังหาร ของเหล่าจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ จนพวกเขาต้องกลอกกลิ้ง สายตาเอาเรื่องออกมา เตรียมจะเข้าไปช่วยเหลืออี้เฉิน

         อี้ฟางหรง นางกล่าวพูดขึ้นมาทันที ด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น พร้อมจะแลกชีวิต ต่อสู้อย่างสุดกำลัง “อี้เฉินข้าจะสู้ ไปพร้อมกับเจ้าเอง!” คำพูดของนาง ที่กล่าวยังไม่ทันจะสิ้นประโยค

          เสียงฝีเท้า ฟึบ!! อี้เฉินก็ดังออกมาก้องฟ้า ในเสี้ยวพริบตา ส่งเศษคลื่นเหยียบอากาศ ตึง! ตึง! แตกระเบิดออกมากึกก้องสนั่นฟ้า พร้อมเสียงแค่น ชำเลืองมองออกไปด้วยสายตาคมกล้า ที่ร่างอี้เฉินหาย ฟึบ!! สืบฝีเท้าไปโผล่ด้านหลัง จักรพรรดิเทพมาร ฟู่เฉิงอย่างรวดเร็ว

“ข้าขอปีกของเจ้า ไปก่อนเลยแล้วกัน!!”

          เสี้ยวฉับพลันที่เท้าอี้เฉิน เหยียบแผ่นหลัง จักรพรรดิเทพมาร ฟู่เฉิง พร้อมฝ่ามือที่รวบดึงปีกทั้ง3คู่ไว้แน่น ส่งเสียงเนื้อ เส้นเอ็นถูกกระชากดังก้องฟ้า สะท้านใจหมู่ชน

         ส่งให้เสียงร้อง อ๊าก!!กก!! คำรามออกมาด้วยความเจ็บปวด ของจักรพรรดิเทพมาร ฟู่เฉิง ดังออกมาสนั่นก้องเก้าชั้นฟ้า โลหิตสดพุ่งกระฉูด ออกไปหลายหมื่นจั้ง อาบย้อมท้องฟ้า จนแดงฉานในเสี้ยวพริบตา

         ก่อนร่างจักรพรรดิเทพมาร ฟู่เฉิง จะถูกอี้เฉินเตะร่างกลิ้งกระเด็นกระดอนออกมาไกล ด้วยความไม่อยากเชื่อ ดวงตาที่เต็มไปด้วยความอิดโรย เผยความอาฆาตแค้นที่มีต่ออี้เฉิน ฉายออกมาเต็มเปี่ยม จากดวงตาคู่นั้น ครั้นเห็นกายาอี้เฉินที่เต็มไปด้วยบาดแผล จวนแทบตายตก กลับส่งสัญญาณการเลื่อนขั้นพลัง จักรพรรดิ ที่แท้จริง ของเขาออกมา

จักรพรรดิเทพมาร ฟู่เฉิง ดวงตาเขาเผยความหวาดกลัว อย่างไม่เคยปรากฏขึ้นมาก่อน พร้อมหัวที่ส่ายไปส่ายมา ด้วยความเร็วอันน่าเหลือเชื่อ

“ไม่!! ไม่!! เป็นไปไม่ได้ กายาเจ้าส่งสัญญาณการเลื่อนขั้นพลัง จักรพรรดิ แท้จริง มันเป็นไปได้อย่างไร ไม่ว่าอย่างไรข้าก็ไม่เชื่อเด็ดขาด”

         แม้แต่คนอื่นๆ ยังอึ้งตะลึงงัน ในรอบ1000ปี ไม่เคยมีใคร ปรากฏสัญญาณการเลื่อนขั้นพลัง จักรพรรดิ ที่แท้จริงในช่วงเวลา ก่อน1000ปี ได้มาก่อน ราวกับว่าบัดนี้ พวกเขาเห็นอี้เฉินเป็นตัวบัค ภายในโลกมหาพิภพ ใบนี้ ที่ไม่สามารถอธิบายได้

แม้แต่จอมยุทธ์บางคน ยังกล่าวพูดออกมา ประหนึ่งคนสติเลื่อนลอย “จักรพรรดิสวรรค์ กลับชาติมาเกิด เขาต้องเป็นจักรพรรดิสวรรค์แน่”

“อืมๆ ใช่ เขาต้องเป็นจักรพรรดิต้นกำเนิด หรือ จักรพรรดิโบราณผู้ยิ่งใหญ่ กลับชาติมาเกิดแน่”

          จักรพรรดิเทพมาร ฟู่เฉิง เขาขำหัวเราะออกมาก้องฟ้า ครั้นยันกายที่เต็มไปด้วยรอยแตกร้าว โลหิตสาดกระเซ็นขึ้นมาได้ “ฮ่าๆ จักรพรรดิสวรรค์ กลับชาติมาเกิด จักรพรรดิต้นกำเนิดผู้ยิ่งใหญ่ หรือ จักรพรรดิโบราณ ไม่ว่าเจ้าจะเป็นอะไร ข้าจะกลบฝัง เจ้าเอง ไอ้เด็กเวร โอหัง!!”

         ทั้งสองที่สบสายตา ยืนประจันหน้า เส้นผมปลิวสะบัด แผ่สยาย โยกไหวไปกับสายลมเย็นเหยียบ ที่เสียดแทงกายาอย่างบ้าคลั่ง ต่างก็รับรู้ว่า จะต้องมีผู้หนึ่งที่ตายตกลงไป ในอีกไม่ช้าเมื่อพวกเขา รีดเค้นปราณพลังเฮือกสุดท้าย ระเบิดปะทุปราณพลังออกมาใช้อย่างรุนแรง จนกายาอาบไปด้วยแสง ส่งให้ทั่วดินแดนจักรพรรดิ เกิดการสั่นไหว ทั่วหล้าเต็มไปด้วยความโกลาหล วุ่นวาย

***  อีกตอนน่าจะราวๆ 2ชั่วโมงครับ