“เดี๋ยว!! ขอเวลานอก!!”
เสียงตะโกนดังลั่นจากชายที่มีชื่อว่าโนอาห์ซึ่งตอนนี้ชูมือขึ้นเหย็งๆไปมา สร้างความประหลาดใจให้กับทุกๆคนในบริเวณนั้นรวมถึงยูกิที่เลิกคิ้วขึ้นนิดๆรอดูว่าชายตรงหน้าจะทำอะไรกันแน่
“การสอบไม่มีขอเวลานอกหรอกนะจ้ะโนอาห์” อาจารย์โดโรธีซึ่งรับหน้าที่เป็นผู้คุมสอบเพียงคนเดียวกล่าวขึ้นด้วยรอยยิ้ม
“แต่อาจารย์ไม่ได้บอกไว้ตั้งแต่แรกซะหน่อยนี่นา” โนอาห์กลับว่าไปนู่น เรียกเสียงหัวเราะจากเพื่อนๆหลายคนได้เป็นอย่างดี ในขณะที่อาจารย์แม่มดได้แต่ส่ายหัวไปมาอย่างปลงๆ
แต่ไหนแต่ไรเด็กคนนี้ก็ไม่เคยคิดที่จะเปลี่ยนนิสัย
“มันก็แล้วแต่ว่ายูกิจะยอมให้เธอขอเวลานอกหรือเปล่า...เพราะยังไงคู่สุดท้ายเวลาสอบก็เหลือเฟืออยู่แล้ว ตอนนี้กว่าจะหมดชั่วโมงเรียนก็เหลือราวๆสิบนาทีเป็นอย่างต่ำ มีเวลาเหลือให้เธอถมเถไปจริงไหม” อาจารย์โดโรธีกล่าวยิ้มๆเหมือนรู้ทัน แม้น้ำเสียงจะหวานใสเหมือนอย่างเคยแต่โนอาห์กลับแอบกลืนน้ำลายลงคอเฮือกใหญ่ด้วยสีหน้าที่ไม่สู้ดีเท่าไหร่นัก
เล่นดักทางไม่ให้เราถ่วงเวลาไปจนจบเกมแบบนี้
ดูท่าแผนหนึ่งคงต้องเป็นอันยกเลิก
ในการสอบภาคปฏิบัติที่ผ่านมามีหลายคู่เหมือนกันที่ประลองไม่ครบเวลาที่กำหนด บ้างก็ตัดสินกันในตั้งแต่วินาทีแรกที่เริ่มร่ายเวทย์ บ้างก็สู้กันซักพักก่อนจะที่จะตัดสินผลแพ้ชนะกันได้ แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีคู่ไหนเลยที่จะเกินเวลาที่กำหนด หรือถ้าต่อให้เวลาหมดคะแนนที่ออกมาก็อยู่ที่ดุลยพินิจของอาจารย์ผู้คุมสอบอยู่ดี ที่น่าเหลือเชื่อก็คือไม่มีใครเลยที่จะยกมือขอยอมแพ้
เขาคิดว่าคงจะเป็นเรื่องของศักดิ์ศรีที่ต่อให้ตัวเองไร้หนทางแค่ไหนก็คงอยากที่จะดิ้นรนจนหยดสุดท้าย และถึงแม้ตัวโนอาห์เองจะไม่ใช่คนที่กินของพวกนี้เป็นอาหารหลัก แต่การทำตัวแปลกแยกไปจากคนอื่นใช่ว่าจะเกิดผลดีกับเขาเท่าไหร่ และยังไม่มีอะไรมารับประกันได้ว่าทันทีที่เขาขอยอมแพ้ยูกิจะพุ่งเขามาจัดการเขาม้วนเดียวจบในสภาพที่เปิดช่องว่างเต็มที่แบบนั้น
ดังนั้นตอนนี้เขาก็ตะโกนออกไปโดยรองรับความเสี่ยงนั้นอยู่
โชคดียังที่เทพเจ้าแห่งการพนันยังคงยืนเล่นไฮโรอยู่ข้างเขา
แต่เพราะการขอเวลานอกครั้งนี้ก็ทำให้เขารู้ว่าถ่วงเวลาให้ครบห้านาทีกลายเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ เนื่องจากอาจารย์แม่มดดันเกิดใจดีขึ้นมากะทันหันยกเวลาทั้งหมดให้คู่สุดท้ายในการสอบ ซึ่งเหมือนจะเป็นเรื่องดีสำหรับบรรดามิตรสหายที่นั่งจ้องกันตาแป๋ว และถ้าเขาได้ยินไม่ผิดเหมือนจะมีใครซักตั้งวงเดิมพันไว้ด้วยเช่นกัน
แบบนี้เห็นทีต้องใช้แผนที่สาม
“นักรบไม่จำเป็นต้องมีการเจรจา” ยูกิเอ่ยขึ้นมาเบาๆด้วยน้ำเสียงราบเรียบ จับจ้องมาที่โนอาห์นิ่งจนเจ้าตัวต้องเผลอถอยหลังกรูดโดยไม่ได้ตั้งใจ ทำปากขมุบขมิบไปมา
กลอุบายล้มเหลวตั้งแต่ยังไม่ได้ใช้
เยี่ยมจริงๆตัวฉัน
“บังเอิญเหลือเกินที่ฉันไม่ใช่นักรบ...เอาเถอะ ยังไงเธอก็ต้องแพ้ฉันอยู่แล้วนี่นะ” โนอาห์ยินดีที่จะกัดฟันยิ้มสู้เสือ จนเผลอสบถกับตัวเองในใจว่ามารตัวไหนมันมาดลใจชักพาจิตให้เขาพูดประโยคฆ่าตัวตายออกไป
เพียงสิ้นประโยคของโนอาห์แววตาของยูกิพลันเปลี่ยนไปเป็นประกายวาวโรจน์ ค้มหัวลงน้อยๆสื่อว่าให้เตรียมรับมือ หญิงสาวขยับขาขวาออกไปด้านข้างเอนตัวไปทางด้านหน้า วางมือจรดเอวกุมดาบคาตะนะที่ไม่รู้โผล่มาตั้งแต่ไหน ริมฝีปากเหยียดตรงพอๆกับดวงหน้าที่จ้องมองมาที่โนอาห์ราวกับว่าแค่นี้ก็เพียงพอที่จะฆ่าเขาได้
นานเท่าไหร่แล้วที่ไม่เจอคนที่มีจิตสังหารรุนแรงขนาดนี้
โนอาห์ถอนหายใจเลี่ยงไม่ได้กับสถานการณ์ตรงหน้าที่คิดไว้อยู่แล้วว่ายังไงก็ต้องมาจบอยู่ที่อีหรอบนี้ หวังอยู่บ้างว่าคำยั่วยุที่เผลอพลั้งปากออกไปจะทำให้ประสาทสัมผัสของหญิงสาวไม่เฉียบคมเหมือนเคย โนอาห์ยืนมือออกไปเบื้องหน้าไม้เท้าสยบมังกรก็ปรากฏขึ้น ชายหนุ่มคว้ามันกลางอากาศสะบัดไปมาเพื่อให้ชินมือมากที่สุดหลังจากที่ไม่ได้ใช้มันมานาน
เป็นฝ่ายยูกิที่เริ่มเปิดฉากก่อน
ความเร็วในการพุ่งตัวของนักดาบผู้นี้เหมือนกับว่าจะไม่เคยคิดที่จะตกเผลอๆอาจจะรวดเร็วยิ่งกว่าครั้งก่อนๆ ความเร็วที่ว่องไวเกินไปสำหรับนักเวทย์ระดับโนอาห์จะร่ายเวทย์ได้รับมือได้ทันท่วง เผลอเพียงพริบตาร่างหญิงสาวก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าโนอาห์ในระยะพอเหมาะพอดีกับวงดาบของเธอ ยูกิชักดาบออกมาฟันในลักษณะของฟันที่เรียกว่าอิไอ การโจมตีที่อาจจะตัดสินผลแพ้ชนะในชั่วพริบตาสำหรับใครหลายๆ
แต่ไม่ใช่สำหรับโนอาห์
ตราบใดที่ตาเขายังมองเห็นหรือสมองยังคงได้สติ ประสาทสัมผัสของเขาไม่เคยเป็นรองใครในยุทธภพ สิ่งสำคัญที่ช่วยให้เอาตัวรอดมาได้ในยุทธจักรนอกจากท่าเท้าล่องนภาที่จัดได้ว่าเป็นสุดยอดวิชาตัวเบาและฝ่ามือนวดาราซึ่งอาจจะเรียกได้ว่าเป็นกระบวนท่าพิศดารแขนงหนึ่งก็คือปฏิกิริยาในการตอบสนอง
คมดาบคาตะนะที่สร้างจากเวทมนตร์ของยูกิปะทะเข้ากับไม้เท้าสยบมังกรที่ขวางปลายดาบกับผู้เป็นนายเอาไว้ การป้องกันที่ถ้าพลาดไปเพียงวินาทีเดียวก็อาจจะตัดสินผู้แพ้ชนะได้ในทันที แต่โนอาห์กลับยังรักษาโอกาสที่จะยืนอยู่บนเวทีนั้นไว้ได้ เรียกเสียงโห่ร้องให้เพื่อนในชั้นปีที่ลงข้างเขาได้เป็นอย่างดี
ฝ่ายหญิงสาวเองใช่ว่าจะหยุดอยู่แค่นั้น ไม่เพียงถอยแต่กลับเป็นเร่งความเร็วในการโจมตีไปอีกระดับ จนโนอาห์เองไม่มีเวลาแม้แต่จะร่ายเวทย์ง่ายๆอย่างบอลธาตุออกมาชะลอพายุการโจมตีเบื้องหน้าได้ ทำได้เพียงปัดป้องการโจมตีด้วยไม้เท้าสยบมังกรไปมาเท่านั้น
“อุเหม่...แม่สาวน้อยนั้นดูจิ๊บเป๋ง แบบนี้เจ้าโนอาห์มันคงไม่รอด” ไรอันยิ้มแหยๆมองการต่อสู้ตรงหน้าที่ยูกิเอาแต่โจมตีอยู่ฝ่ายเดียว ในขณะที่โนอาห์ได้แต่ป้องกันและถอยร่นไปเรื่อยๆซึ่งอีกนิดคงตกขอบสนาม
“นี่ก็ยังไม่ครบนาทีด้วยใช่ไหม ไอ้แบบนี้ต่อให้เป็นฉันก็คงขอบายล่ะว้า” เดรครับคำของเพื่อนสนิทเป็นลูกคู่ มองไม่เห็นหนทางซักนิดว่าโนอาห์จะเอาอะไรไปชนะ ยิ่งในสภาพที่พูดไม่ได้ซักคำเดียว
ทางด้านเพื่อนที่สนิทกับโนอาห์มากที่สุดในชั้นปีสองคนกลับเอาแต่นิ่งเงียบไม่พูดไม่จาใดๆทั้งสิ้น อารันและนิกซ์รู้ดีว่าฝีมือของโนอาห์หรือชื่อเดิมคือชิวหลงสามารถต่อสู้ได้อย่างสูสีมากกว่านี้ แต่เพราะข้อลดทอนที่มากเกินไปทำให้อาศัยวิชาตัวเบาเอาตัวรอดจากสถานการณ์ตรงหน้า ครั้นจะหลีกตัวออกห่างยูกิก็ดันตามประกบอยู่ทุกครั้งไป ไม่มีครั้งไหนเลยที่โนอาห์จะรักษาระยะห่างระหว่างตัวเองกับยูกิให้มากกว่าสิบก้าวได้
“คิดว่ายังไงบ้างครับ...” นิกซ์กล่าวขึ้นมาเบาๆ อารันที่นั่งอยู่ข้างๆเลิกคิ้วก่อนจะหันไปตอบ เพราะคิดว่าเพื่อนตัวเล็กคงกำลังพูดอยู่กับตน
“ฝ่ายชายกับฝ่ายหญิงมีความเร็วที่สูสีกันทั้งคู่...แต่ฝ่ายหญิงดูจะได้เปรียบอยู่หน่อยๆ และในสภาพที่ร่ายเวทย์ไม่ได้แบบนี้ ฉันว่าเจ้านั้นคงลำบากน่าดู ไม่สิ...ถึงร่ายเวทย์ได้ลำพังแค่ฝีมือของมันในตอนนี้คงไม่ช่วยให้สถานการณ์มันดีขึ้นซักเท่าไหร่ ยกเว้นเสียแต่ว่าจะมีอะไรอุบเงียบเอาไว้” อารันพูดยิ้มๆ นึกไปถึงช่วงที่โนอาห์มันไม่ค่อยอยู่กับพวกเขาซักเท่าไหร่ แต่ไม่ต้องให้มันตอบเขาและนิกซ์ก็รับรู้ได้ว่าเพื่อนตัวดีคงแอบไปฝึกพิเศษสำหรับการสอบครั้งนี้
แน่นอนว่าเห็นมันอ่านหนังสือน้อยครั้งได้
“ถ้างั้นคุณอารันคิดว่าคุณโนอาห์จะแพ้เหรอครับ?” นิกซ์ถามขึ้น
“ขอโทษที...นายเคยคาดเดาผลลัพธ์เหตุการณ์ที่มีโนอาห์ไปข้องเกี่ยวได้หรือเปล่าล่ะ” อารันไม่ตอบแต่ดันถามกลับ ชายหัวเขียวคลี่รอยยิ้มจางๆขณะดูการประลองตรงหน้าที่สถานการณ์ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง
“ฮ่ะๆ นั้นสินะครับ ไม่หรอกครับ...ไม่เคยเลย” นิกซ์หัวเราะขึ้นมาเบาๆ
“ฉันก็ไม่เคย” ประโยคสุดท้ายของอารันหลังจากที่พวกเขาทั้งสองจะชมการต่อสู้ครั้งสำคัญของเพื่อนตรงหน้าอยู่เงียบๆ
และหวังว่ามันจะไม่แพ้
ใครก็ได้ช่วยลูกช้างที!!
เสียงโอดครวญในใจของโนอาห์ที่เจ้าตัวคิดว่าไม่มีวันเล็ดรอดออกผ่านปากของเขาเป็นอันขาด อันเนื่องจากสภาพเขาในตอนนี้แค่รับมือกับการโจมตีราวกับพายุของนางพญาปิศาจน้ำแข็งตรงหน้าก็แทบจะต้องใช้สมาธิทั้งหมดมารับมือ และถือว่าความเร็วในการป้องกันเขายังไม่ตกถ้านับในเรื่องที่ว่าตอนนี้ตัวเขายังไม่มีแผลแม้เพียงซักแห่งบนร่างกาย
ความผิดพลาดอย่างที่สองของโนอาห์หลังจากที่เผลอพลั้งปากไปที่ดันไปเปิดโหมดสังหารของยูกิก็คือลืมที่จะลืมเป็นฝ่ายโจมตีก่อนในตอนแรกที่ยังมีโอกาส ทำให้ตัวเขาในตอนนี้อาจจะทำได้แต่ป้องกันไปเรื่อยๆจนหมดเวลา แม้ว่าในสถานการณ์นั้นต่อให้ตัวเขาร่ายเวทย์ได้ไวกว่านั้นก็คงไม่เทียบเท่าความเร็วในการออกตัวของยูกิก็ตาม
แต่ตัวเขาที่กำลังประมือกับหญิงสาวรู้ดีเป็นที่สุด โนอาห์ไม่ค่อยเจอนักดาบคนไหนที่จะเร่งระดับการโจมตีไปได้เรื่อยๆเหมือนไต่ขั้นบันไดแทนที่จะค่อยๆแผ่วลงเพราะหมดแรง ยิ่งกับผู้หญิงเรือนร่างบอบบางตรงหน้าด้วยแล้ว
ดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะเอาแต่ป้องกันไปเรื่อยๆจนหมดเวลา เพราะเพียงแค่ตอนนี้ความเร็วเขาถึงแม้จะไม่ตกแต่ก็ไม่ได้เพิ่ม ในขณะที่ยูกิกลับโหมกระหน่ำการโจมตีจนบางครั้งเขายังมองวิถีดาบไม่เห็นเสียด้วยซ้ำ ขืนปล่อยให้เวลาผ่านไปนานมากกว่านี้เห็นทีจะไม่ก่อให้เกิดประโยชน์อันใดสำหรับตัวเขาเลยแม้แต่น้อย รังแต่จะช่วยให้สถานการณ์มันยิ่งแย่ลงไปมากกว่าเดิม
และในที่สุดความเร็วของยูกิเป็นฝ่ายได้ชัย มือข้างที่ถือไม้เท้าสยบมังกรอาวุธเพียงหนึ่งเดียวของตัวเขาถูกปัดออกไปห่างตัวจนไม่ทันที่จะดึงมือกลับมาป้องกันการโจมตีจากคมดาบที่กำลังจะถึงตัวเขาอยู่รอมร่อ และพริบตานั้นเองสีหน้าของโนอาห์ก็เปลี่ยนไปจากเดิม
โนอาห์กำลังยิ้มบางๆ
รอยยิ้มที่มั่นใจเป็นอย่างยิ่งว่าโอกาสได้ลอยมาหาเขาแล้ว
ส่วนหัวของไม้เท้าสยบมังกรสว่างวาบเป็นสัญญาณว่าเวทมนตร์ได้ถูกร่าย แต่สีหน้าของยูกิก็คงไม่เปลี่ยนแปลง เธอไม่ยอมทิ้งโอกาสชนะตรงหน้าไปเพียงเพราะหัวไม้เท้าส่องแสงได้ และถึงแม้จะเป็นเวทมนตร์อะไรก็หยุดยั้งคมดาบของเธอไม่ทันอยู่ดี
เวทมนตร์ไร้ธาตุระดับ 1 บอลไร้ธาตุ
ลมปราณมหาเมฆา เคล็ดปรับเปลี่ยน
บอลสีขาวหกลูกลอยวนเวียนอยู่รอบตัวเขาในทันที แต่ก็อยู่ห่างเกินไปที่จะปัดป้องดาบคาตะนะหรือจะโจมตียูกิทัน และในวินาทีตัดสินผลแพ้ชนะซึ่งใครต่อใครก็พากันคิดว่าโนอาห์คงเป็นฝ่ายแพ้ยูกิเป็นฝ่ายชนะ สิ่งที่ไม่คาดคิดก็ได้บังเกิดขึ้นในการสนามประลอง บอลไร้ธาตุสองลูกที่ลอยอยู่ใกล้ดาบคาตะนะพลันขยายออกและแข็งตัวป้องการโจมตีนั้นเอาไว้ได้ ยูกิเองชะงักไปชั่วครู่ก่อนจะถอยฉากหนีไปร่วมหลายสิบก้าวตามสัญชาติญาณในกายที่ส่งเสียงร้องเตือนว่ากำลังจะมีอันตรายมาเยือนเธอ
ทั้งหมดนี้กินเวลาไม่ถึงหนึ่งวินาที
“เฮ้ย!! นั้นมันอะไรวะน่ะ!” เดรคร้องเสียงหลง
“น่าสนใจเหมือนกันแฮะ...” ดรากูนพึมพำขึ้นมาเบาๆ
“มีของดีดันอุบเงียบไว้เหรอแก!!” ไรอันสบถออกมาดังๆ
“คุณอารันครับ....” นิกซ์มองภาพแล้วกระพริบตาปริบๆ
“ซายะ...นั้น...” เซเรน่าถามเพื่อนของเธอที่กำลังเลิกคิ้วตกใจไม่แพ้กัน
ไม่มีอีกแล้วสำหรับบอลธาตุที่ลอยอยู่รอบๆตัวโนอาห์ เพราะตอนนี้บอลสีขาวเหล่านั้นได้กลายเป็นกระบี่ที่สร้างขึ้นจากเวทมนตร์หกเล่มลอยวนเวียนอยู่ข้างหลังโนอาห์ ผลที่เกิดขึ้นนี้มาจากความสามารถของลมปราณมหาเมฆาที่โนอาห์ค้นพบว่าสามารถใช้ได้กับเวทมนตร์ด้วยเหมือนกัน แต่ในตอนแรกตัวเขาเองยังไม่มั่นใจว่าจะขีดจำกัดของมันมีมากขนาดนั้น
พูดให้ถูกนี่ก็คือผลของการฝึกฝน
โนอาห์ลองผิดลองถูกอยู่นานสำหรับกระบี่เวทมนตร์หกเล่มนี้ ในตอนแรกเขาลองเป็นบอลธาตุชนิดอื่นๆก็ยังสามารถทำได้ แต่จำนวนสูงสุดที่เขาสามารถใช้ได้ในครั้งเดียวมันยังน้อยเกินไป ดังนั้นบอลไร้ธาตุคือตัวเลือกที่ดีที่สุด ทั้งรวดเร็วและประหยัดมานารวมถึงการคงรูปด้วยลมปราณมหาเมฆายังไม่กินแรงเทียบเท่าเวทมนตร์บทอื่นๆ ทำให้เอาแอบร่ายเวทย์ชนิดนี้ไว้ตั้งแต่ต้น
ตอนที่ชายหนุ่มถอยหลังกรูดแล้วทำปากขมุบขมิบ
ช่วงเวลาที่ดีที่สุดสำหรับการหน่วงเวทย์คือตอนนั้น
จริงอยู่ว่าความสามารถด้านเชิงกระบี่หรืออาวุธชนิดอื่นๆจะไม่เยี่ยมยอดดังเช่นวิชามือเปล่า แต่ถ้าไม่จำเป็นต้องถือเองก็อีกเรื่อง โนอาห์เก็บเอาเรื่องที่เซเรน่าพูดมาคิดจนได้ข้อสรุปได้ว่าควรจะลองใช้ลมปราณมหาเมฆาให้เป็นประโยชน์มากกว่านี้ โดยเริ่มแรกแม้จะยังตะกุกตะกักและกินพลังวัตรไปมากเนื่องจากไม่เคยลองปรับเปลี่ยนโครงสร้างภายนอกของเวทมนตร์ในระดับนี้มาก่อน
ผลที่ได้ถือว่าน่าพอใจ แม้จะได้กระบี่ไร้ธาตุเพียงหกเล่มแต่ก็ถือว่าเป็นจำนวนที่พอเหมาะพอดีสำหรับการควบคุมของเขาในตอนนี้ อีกทั้งยังไม่กินพลังวัตรมากเกินไปจนหมดแรงก่อนกำหนด เสียอยู่ที่ว่านี้เป็นสนามแรกที่เขานำเทคนิคนี้มาใช้
จะหมู่หรือจ่าค่อยว่ากันอีกที
ในตอนนี้ขอข่มขวัญหน่อยเถอะ
โนอาห์ยิ้มเหี้ยมส่งไปหายูกิที่ตอนนี้กำลังหรี่ตามองชายหนุ่มอย่างใช้ความคิด การบุกเข้าไปโจมตีแบบเมื่อซักครู่ถูกตัดออกไปโดยทันทีเพราะตอนนี้คงไม่ง่ายเหมือนตอนนั้น กระบี่หกเล่มที่ลอยอยู่เห็นเพียงแค่แวบเดียวก็รู้ได้ว่าสั่งการโดยสมองของผู้ใช้โดยตรง ถึงแม้ว่าเธอจะไม่รู้หลักการทำงานของมันแน่ชัดก็ตาม
ในตอนนี้ยูกิรวมถึงผู้ชมหลายๆคิดว่าผลของการต่อสู้คงสุดที่จะคาดเดาได้
โนอาห์กลับคิดว่าจะตั้งชื่อให้วิชาที่เขาคิดค้นขึ้นมาใหม่ว่าอะไรดี
81K
![[จบ] แม่ปากร้ายยุค 80](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1664518889_43567285.webp)
![พิชิตฝันเหยี่ยวั่งออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731468932_96882450.webp)
