Rich Second Gen Villain นายน้อยวายร้ายรุ่นสอง

ตอนที่หนึ่งร้อยสี่สิบห้า ทะลวงขีดจำกัด

“คร่อก ข้าเลยไม่ได้ออกโรงเลย”

พวกนักษัตรก็ส่ายหน้าเช่นกัน

“อ๊ายทูนหัวเก่งจังเลยค่ะ”

น่าหลันเมิ่งและบรรดาสาวๆในฮาเร็มของอ้าวป้าหม่าก็แสดงความดีใจที่เขากระทืบคนที่อ่อนแอกว่าแสดงความเก่งกาจสมเป็นลูกผู้ชาย

อ๊ะ นี่มัน toxic masculinity การโชว์ความเป็นแมนแบบผิดๆ

ปัญหาคือ ทุกคนเห็นดีเห็นงามไปด้วยกับการกระทำเช่นนี้

หากเรามีสาวๆหรือลูกน้องคอยยกยอปอปั้นในการที่เรากระทืบชาวบ้านชาวช่อง

เราก็จะเข้าใจว่าพฤติกรรมเช่นนั้นคือพฤติกรรมที่ดีน่าเกรงขาม

ส่วนนามูกับนักษัตรพยักหน้าให้กัน

นายท่านต้องการแสดงความเก่งกาจต่อหน้าฮูหยินจริงๆด้วย

นามูและนักษัตรไม่ได้ว่าอะไรที่จะเปิดโอกาสให้นายท่านยืดเส้นยืดสายระบายอารมณ์จากการกระทืบคนบ้าง

แต่ทว่าได้มีความเปลี่ยนแปลงกับบเน็ดที่พวกเขาคิดว่าพ่ายแพ้แล้ว!!!

เด็กชายที่ถูกชกจนอยู่ในถังขยะได้ลุกขึ้นมาและสาบานว่าจะต้องไม่โดนทำอย่างนั้นอีกเด็ดขาด!!!

“ย๊ากกกก ข้ายังไม่พ่ายแพ้”

เน็ดลุกขึ้นมาใบหน้ายังมีรอยเท้าจากรองเท้าหนังอย่างดีของอ้าวป้าหม่า

ทั้งร่างกายของเน็ดเป็นสีแดงไม่ได้เป็นเพียงแค่ส่วนแขนอีกต่อไป

“ทะลวงขีดจำกัด ลูกพี่เน็ดเสี่ยงชีวิตแล้วหรือนี่?การทำลายขีดจำกัดของลูกพี่จะทำให้ลูกพี่สามารถเลื่อนไปมีพลังหนึ่งขั้นใหญ่เทียมเพียงชั่วระยะเวลาหนึ่งตอนนี้พลังของลูกพี่มีเทียบเท่าการเปิดจักระบานที่สามแล้วคราวนี้ล่ะเจ้าหนุ่มหน้าอ่อนนี่เสร็จแน่ๆ”

ลูกน้องยังบรรยายอย่างมองโลกในแง่ดี

ความจงรักภักดีและความต้องการให้กำลังใจลูกพี่นี่น่าชื่นชมมากๆ

แต่สติปัญญานั้นยังต้องปรับปรุง

พลังเพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ ร่างกายกลายเป็นสีแดงเข้มบ่งบอกถึงพลังที่สะสมเอาไว้พร้อมที่จะระเบิดออกมาในคราเดียว

ตอนนี้พลังหมัดที่ทุ่มเททั้งตัวของเน็ดเท่ากับพลังปราณจักระบานที่สามแล้ว!!!

เปรี้ยง

ปลายเท้าของอ้าวป้าหม่ายังทับบรอยรองเท้ารอยเดิม

คราวนี้เน็ดได้สลบไปอีกครั้ง

ได้คว่ำหน้ากับพื้นท่ามกลางสายตาของพวกลูกน้อง

“จะ-เจ้าพวกโง่เจ้าจัดการกับลูกพี่เน็ดที่เป็นดับดับสองของสี่แก๊งแห่งนครมุมไบได้ แต่พวกเจ้าไม่สามารถจัดการกับแก๊งอันดับหนึ่งได้หรอก”

อ้าวอันดับสอง?

ทำไมตำแหน่งมันครึ่งๆกลางๆจังผมนึกว่าจะเริ่มจากอันดับสี่จากสี่อันดับเสียอีก?