เกิดใหม่ทั้งที ดันเป็นฮัสกี้หน้าโง่เนี่ยนะ? (นิยายแปล)

"โฮ่งๆๆ..."

        "อ๊ากก!!"

        ขณะที่สวี่มั่วกำลังรักษาแผลให้ทิเบตันมาสทิฟก็ได้ยินเสียงหมาเห่าและเสียงกรีดร้องดังขึ้นจากด้านข้าง

        สวี่มั่วหันไปมองแวบหนึ่งก็เห็นว่าชายร่างผอมที่โดนทำลายแขนทั้งสองข้างไปแล้วกำลังพยายามจะหนีแต่กลับถูกฝูงหมาจรล้อมไว้

        ดูเหมือนพวกมันจะโกรธที่เขาทำร้ายเพื่อนร่วมฝูงจึงรุมกันกัดอย่างไม่ปรานี เสื้อผ้าบนตัวเขาถูกฉีกจนขาดวิ่น เลือดโชกเต็มร่าง

        "บรู๋ววว... เจ็บอ่า... เจ็บ... หือ?! ไม่เจ็บแล้วแฮะ!!"

        จู่ๆ ทิเบตันมาสทิฟที่กำลังร้องโอดครวญคอแข็งอยู่ก็หยุดไปเฉยๆก้มมองขาของตัวเองด้วยความประหลาดใจ ดวงตาเบิกโพลงแล้วร้องว่า "ไม่เจ็บแล้ว!ไม่เจ็บจริงๆ ด้วย!!"

        มันแทบไม่อยากเชื่อ รีบหันหัวกลับไปทางด้านหลัง ยกขาซ้ายขึ้นสูงแล้วพยายามแลบลิ้นเลียแผลบริเวณที่โดนยิง เลียเลือดที่เปื้อนแผลออกจากนั้นก็ร้องอย่างตื่นเต้นว่า "หายแล้ว! ผมหายแล้ว!ทำไมเป็นแบบนี้ได้ล่ะ!"

        มันวางขาลง พลิกตัวลุกขึ้นมายืน สะบัดตัวสองที เดินไปสองสามก้าวแล้วร้องอย่างดีใจว่า "ผมไม่เป็นอะไรแล้ว!! ลูกพี่! ผมไม่เป็นอะไรแล้ว!ไม่ตายแล้วเว้ย! ฮ่าๆๆ!!"

        "..."

        สวี่มั่วมองดูมัน แล้วอดคิดไม่ได้ว่าไอ้นี่คงมีปัญหาทางสมองแหงๆ 

        หรือว่าเคยโดนกัดหัวตอนสู้ในสนามต่อสู้มาก่อน?

        เขามองแผลตรงขาของมัน แล้วรู้สึกประหลาดใจอยู่ไม่น้อย ไม่คิดเลยว่า 'ยารักษา' จะมีประสิทธิภาพขนาดนี้ก่อนหน้านี้เขายังประเมินมันต่ำเกินไปอยู่เลย

        ขอให้จับสลากได้ไอเทมนี้อีกเถอะ จะได้เก็บไว้ใช้ยามคับขันเผื่อช่วยชีวิตได้จริงๆ

        สวี่มั่วครุ่นคิด พลางมองดูสองคนร้ายที่โดนจับกุมจนหมดสภาพก่อนจะเงยหน้ามองไปยังเนินเขาด้านหลัง ซึ่งตอนนี้เสียงปืนเงียบลงเกือบหมดแล้วดูท่าภารกิจใกล้จะจบสิ้น

        แต่เขากลับยังไม่ได้รับแจ้งเตือนว่า 'ภารกิจสำเร็จ'หรืออะไรทำนองนั้น

        ยังมีใครหลุดรอดไปอีกงั้นหรือ

        สวี่มั่วขมวดคิ้วเล็กน้อย มองไปรอบตัวก็ไม่เห็นใครน่าสงสัยแต่เขาเห็นตำรวจสองสามคนกับสุนัขตำรวจอีกสองตัวกำลังรีบลงมาจากป่าบนเขาคาดว่าคงได้ยินเสียงปืนเมื่อครู่เลยตามมา

        เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปพูดกับทิเบตันมาสทิฟว่า "นายพาพวกมันไปก่อน แล้วก็เรียกหมาตัวอื่นๆ ด้วย ระหว่างทางช่วยกันสำรวจดูถ้าเจอพวกเลวที่หลุดรอดไปก็จับไว้ หรือไม่ก็มาบอกฉันถ้าไม่เจอใครก็ไปรอที่จุดรวมพลในเมือง ฉันจะตามไปทีหลัง"

        ทิเบตันมาสทิฟพยักหน้ารัวๆ "ได้เลย! รับทราบครับลูกพี่!!"

        มันหันไปมองพวกหมาจรจัดที่ยังรุมกัดชายผอมคนนั้นซึ่งตอนนี้ก็เจ็บจนสลบไปแล้วไม่เลิกก่อนร้องสั่ง

        "ได้ยินที่ลูกพี่พูดไหม! ไปกันได้แล้ว!!กลับไปรอรับรางวัลกันโว้ย!!"

        "..."

        สวี่มั่วมองดูทิเบตันมาสทิฟนำฝูงหมาจรวิ่งขึ้นเขาไป(คงจะไปตามหาหมาตัวอื่นๆ) แล้วก็หันกลับมามองเฮยอวิ๋นสุนัขตำรวจที่ยังเฝ้าอยู่ข้างๆ ชายผมยาวคนนั้น

        อีกฝ่ายไม่ได้โจมตีแล้ว คงเพราะชายคนนั้นสลบไปแล้วเหมือนกันบาดเจ็บทั่วร่าง แทบไม่ต่างจากชายผอมคนแรกเลย

        ดูท่าหมานี่ก็ไม่ธรรมดาจริงๆ...

        เสียงฝีเท้าดังเร่งเข้ามา

        สวี่มั่วเงยหน้าขึ้นมองเห็นตำรวจสามนายกับสุนัขตำรวจอีกสองตัวกำลังวิ่งเข้ามาใกล้

        สุนัขทั้งสองตัวนั้นเขาเคยเห็นมาก่อน และทันทีที่มาถึงพวกมันก็เริ่มคุยกับเฮยอวิ๋นเพื่อสอบถามสถานการณ์ที่นี่

        ขณะเดียวกันตำรวจทั้งสามนายก็รีบประเมินสถานการณ์ในที่เกิดเหตุอย่างรวดเร็วพอเห็นสภาพของสองคนร้ายที่นอนจมกองเลือดอยู่สีหน้าของแต่ละคนก็อดแสดงความตกใจไม่ได้

        หนึ่งในนั้นมองไปที่เฮยอวิ๋นแล้วพูดว่า "เฮ้ย! เฮยอวิ๋นเรื่องทั้งหมดนี่ฝีมือแกเหรอ ดุไม่เบาเลยนะ!"

        อีกคนว่า"สงสัยเฮยอวิ๋นจะโกรธที่พวกมันทำร้ายเสี่ยวหลี่ละมั้ง...ไม่ต้องห่วงนะเฮยอวิ๋น เสี่ยวหลี่ไม่เป็นไร ถูกส่งโรงพยาบาลไปแล้ว"

        พอได้ยินแบบนั้น เฮยอวิ๋นก็มีสีหน้าโล่งอกอย่างเห็นได้ชัดก่อนจะถอนหายใจยาวด้วยความโล่งใจ

        ตำรวจอีกคนหยิบวิทยุขึ้นมารายงานสถานการณ์กลับไปยังหน่วยหลักพร้อมสั่งให้ฝ่ายแพทย์นำเปลมารับตัวสองคนร้ายที่แทบไม่เหลือแรงจะหายใจ

        อีกคนก้มลงมองสวี่มั่วอย่างสนใจแล้วพูดว่า "เจ้าหมาตัวนี้...หรือว่าจะเป็นตัวเดียวกับที่หวังเทาพูดถึง?"

        ตำรวจที่เพิ่งรายงานสถานการณ์หันมามองด้วยเช่นกัน "ฮัสกี้...อยู่กับเฮยอวิ๋นด้วย... น่าจะเป็นตัวนี้แหละมั้ง มันเก่งอย่างที่ว่าไว้จริงเหรอดูไม่น่าใช่นะ..."

        เห็นพวกเขาพูดวิจารณ์กันไปมา สวี่มั่วก็แอบเบ้ปาก ไม่คิดจะใส่ใจหันกลับไปมองสำรวจรอบๆ อีกครั้ง

        ทิเบตันมาสทิฟพาหมาจรขึ้นเขาไปแล้วไม่รู้จะเจอคนร้ายที่หลุดรอดบ้างไหม

        ก่อนหน้านี้ตอนที่เขาเลือกวิ่งตามคนร้าย เขาก็พิจารณาเส้นทางไว้แล้วตำแหน่งที่เขาวิ่งไปนั้นเป็นพื้นที่ที่ยังไม่มีตำรวจคุมอยู่ ส่วนทางอื่นๆน่าจะมีตำรวจดักอยู่หมดแล้ว ตามหลักแล้ว ไม่ควรมีคนร้ายหนีรอด

        แต่นั่นก็ยิ่งทำให้เขางุนงงว่า ทำไมระบบยังไม่แจ้งว่า 'ภารกิจสำเร็จ' สักที

        ยังขาดอะไรไปกันแน่

        สวี่มั่วรู้สึกสงสัยหนักมากจึงเรียกหน้าจอระบบขึ้นมาตรวจสอบคลื่นวิทยุของตำรวจอีกครั้ง แล้วก็พบว่ามีข้อมูลบางอย่างที่น่าสนใจโผล่ขึ้นมา

        ...หัวหน้าแก๊งค้ายาเหมือนจะยังไม่ถูกจับ!!

        จากข้อมูลของทางตำรวจ พวกเขายึดฐานของแก๊งค้ายาได้แล้วจับคนมาได้หลายสิบคนแต่กลับไม่เจอตัวเป้าหมายสำคัญที่สุดเลย...หัวหน้าแก๊งค้ายาหายไป!!

        ตามข้อมูลของตำรวจ หัวหน้าแก๊งค้ายาน่าจะอยู่ที่นี่แน่นอนแต่ไม่รู้ทำไมถึงหาไม่เจอ

        ดูเหมือนปัญหาของภารกิจจะอยู่ตรงจุดนี้เองสินะ?

        ขณะที่สวี่มั่วกำลังครุ่นคิด ตำรวจสามนายก็ได้รับคำสั่งใหม่คนหนึ่งให้เฝ้าคนร้ายสองคนที่ถูกจับไว้ รอทีมแพทย์มารับส่วนอีกสองคนก็พาสุนัขตำรวจสามตัวเดินกลับไปยังเส้นทางเดิม

        สวี่มั่วคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินตามพวกเขาไปอย่างเงียบๆ

        "เฮ้! หมานี่ตามเรามาแน่ะ มันจะทำอะไรน่ะ"

        "ปล่อยมันไปเถอะ ให้มันตามมาก็ดีจะได้พากลับไปให้หวังเทาดูว่าใช่ตัวที่เขาพูดถึงหรือเปล่า...หรือไม่ก็จับมันกลับไปที่หน่วยเลย จะได้ศึกษาว่ามันเก่งจริงมั้ย"

        "ทำไมฉันรู้สึกว่ามันเหมือนฟังเราออกเลยแฮะ..."

        "เป็นไปได้ที่ไหนเล่า..."

        "..."

        ตำรวจสองคนเดินนำอยู่ข้างหน้า คุยกันเสียงเบาส่วนสุนัขตำรวจสามตัวก็พากันมองสวี่มั่วเป็นระยะๆ เหมือนอยากจะคุยด้วยแต่ไม่กล้า

        สวี่มั่วก้มหน้าก้มตาเดินตามไปอย่างสบายๆ ไม่สนใจเสียงคุยพวกนั้นเลย

        พอเดินมาถึงช่วงกลางเนินเขา สวี่มั่วก็หันหลังกลับไปมองเห็นฝูงหมาจรจัดกำลังวิ่งลงจากเขาไปในแต่ละทิศทางคงกำลังช่วยกันค้นหาคนร้ายที่อาจหลบซ่อนอยู่ตามคำสั่งของเขาแต่ดูเหมือนจะไม่มีความเคลื่อนไหวอะไร แสดงว่ายังไม่เจอเป้าหมาย

        นี่ยิ่งตอกย้ำว่าปัญหาสุดท้ายของภารกิจนี้คงอยู่ที่หัวหน้าแก๊งค้ายาที่ขนาดตำรวจเองยังหาไม่เจอนั่นแหละ

        ไม่นานนัก สวี่มั่วก็ตามมาถึงบ้านพักตากอากาศที่เป็นรังของแก๊งค้ายาเห็นเว่ยเฉียงตงกำลังยืนบัญชาการอยู่

        เขาจำเสียงของหมอนี่ได้ดี เพราะเพิ่งได้ยินไปเมื่อตอนสาย