ตอนที่ 12 สิ่งที่หญิงสาวปรารถนา
เื่ าาปีศาจกลับมาจากต่างโลก
บนดาดฟ้าของโรงเรียนใน่พักกลางวัน จิน่าเรียกให้แม็กม่ามาทำตามสัญญา
สัญญาที่ทำกันไว้เมื่อคืนนี้ โดยที่จิน่าไม่รู้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น แต่แม็กม่ารู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
ท่าทางของเขาแปลกไปจากเมื่อวาน ดูไม่พร้อมจะทำตามสิ่งที่จิน่า้าสักเท่าไร
“เป็อะไรไปเนี่ย เมื่อวานยังดูพร้อมที่จะทำตามสัญญาอยู่เลย” จิน่า
เธอสังเกตเห็นท่าทางแปลกๆ ของแม็กม่า
“ก็เมื่อวานมัน อารมณ์พาไปนี่น่า แต่วันนี้ยังไม่ได้เตรียมใจเลย” แม็กม่า
ร่างกายมนุษย์เวลาตื่นเต้นอะดรีนาลีนจะสูบฉีดไปทั่วร่างกาย
ทำให้ตอนนั้นไม่ได้คิดอะไรมาก แต่มาวันนี้มันไม่ใช่แบบนั้น
“จะอะไรก็ทำเถอะน่า จะหนักหนาสักแค่ไหนกัน” จิน่าเริ่มบ่น
เธอยังไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น สิ่งที่จิน่าขอกับาาปีศาจนั้นคือพลัง
จิน่าเป็นักปราบปีศาจจึง้าพลังที่สามารถใช้สู้กับปีศาจได้
แม็กม่าก็รู้ว่าคำขอคืออะไรจากพันธสัญญา
“โอเคก็ได้ อย่าตบหน้าผมก็แล้วกัน” แม็กม่าพูดพร้อมจับไหล่จิน่า
“ห๊ะ? ตบหน้า?” จิน่าสงสัยว่าแม็กม่าพูดอะไร แต่เธอเห็นแม็กม่าโน้มตัวเข้าหา
เธอทำอะไรไม่ถูกที่แม็กม่ายื่นหน้าเข้ามาใกล้ เธอบีบแขนของแม็กม่าอย่างแรง
หญิงสาวไม่ทันได้ตอบโต้อะไร ชายหนุ่มก็ได้จูบเธอเข้าให้แล้ว
“ถ้าเป็ตอนนั้นน่าจะง่ายกว่านี้” แม็กม่าถอยออกมาและพูดกับจิน่าว่าควรทำั้แ่เมื่อวาน
“อะไร?” นั้นคือคำพูดแรกที่หลุดมาจากปากของหญิงสาว นั้นเป็จูบแรกของเธอ
แต่ก่อนที่จะได้พูดกันต่อ มีบางอย่างเกิดขึ้นกับร่างกายของเธอ
ร่างกายของเธอนั้นร้อนขึ้น สติเริ่มหลุดลอยและก็หมดสติไปหลังจากนั้นไม่นาน
จิน่าตื่นขึ้นมาอีกที่ก็อยู่ในห้องพยาบาลของโรงเรียน ความรู้สึกแปลกๆ ก็เกิดขึ้น
แม็กม่าก็นั่งรอให้เธอตื่นอยู่ ทันทีที่จิน่าเห็นหน้าจองแม็กม่า ความทรงจำตอนนั้นก็โผล่ขึ้นมา
หน้ามือของหญิงสาวฟาดใส่หน้าของชายหนุ่มเข้าอย่างเต็มแรง
“ก็บอกแล้วว่าอย่าตบไง” แม็กม่าที่โดนตบก็พูดขึ้นมา
“ฉันขอโทษมือมันไปเอง” จิน่าพึ่งได้สติหลังจากตบแม็กม่าไปเต็มแรง
“แต่นายจูบฉันทำไมเนี่ย นั้นจูบแรกของฉันเลยนะ” จิน่าเริ่มโมโหที่อยู่ดีๆ แม็กม่าก็มาจูบเธอ
“ก็คุณจิน่าอยากได้พลังไม่ใช่หรือไง ยัยเทพธิดาก็บอกว่ามีแค่วิธีนี้วิธีเดียว
ที่สามารถให้พลังของเทพธิดากับคนอื่นๆ ได้” แม็กม่าพยายามอธิบายสิ่งที่เขาทำลงไป
“เทพธิดา?” จิน่าสงสัยเื่ที่แม็กม่าพูด
“เทพธิดาแห่งความมืดที่ให้พลังาาปีศาจกับผมไง” แม็กม่า
“งั้นเหรอ แล้วตอนนี้ยังไงต่อไม่เห็นรู้สึกอะไรเลย” จิน่ายังไม่รู้สึกว่ามีอะไรเปลี่ยนแปลง
“แต่ตราพันธสัญญาที่มือของผมหายไปแล้ว แสดงว่ามันได้ผลนั่นแหละ”
แม็กม่าพูดพร้อมโชว์ตราที่หายไปแล้วให้จิน่าดู
“ฉันต้องตอบแทนนายอีกหรือไง ทั้งที่พึ่งขโมยจูบแรกของฉันไปเนี่ยนะ”
จิน่าพูดพร้อมดูตราพันธสัญญาที่ยังอยู่บนมือของเธอ
“ไม่ใช่ว่าเธอชอบเขาหรือไง แบบนี้ก็ดีแล้วนี่” จิน่าร่างมืดพูดกับจิน่าตัวจริง
“จะบ้าเหรอ เราเป็ผู้หญิงอยู่ๆ โดนขโมยจูบแรกไปแบบนี้ดีที่ไหน” จิน่าร่างสว่างพูดสวนกลับ
“หรือเธอไม่ชอบ” จิน่าร่างมืดพูดกับจิน่าร่างสว่าง
“ก็ชอบนะสิ” จิน่าร่างสว่างพูด ทำให้ความมืดเอาชนะแสงสว่างได้อีกครั้ง
ทางด้านเรนตอนนี้กำลังเดินอยู่รอบโรงเรียน เธอพบแมวสาวที่ตามแม็กม่ามาโรงเรียนด้วย
มากำลังนอนเล่นอยู่บนต้นไม้ และนี้เป็ครั้งแรกที่แมวสาวคิดจะทำตามใจชอบ
“นี่เ้ามนุษย์คนนั้นนะ ทางนี้” แมวสาวพูดกับเรน ทำให้เรนใว่าใครพูดกับเธอ
เธอหันซ้ายหันขวาก็ไม่พบใคร ก่อนที่จะเงยหน้าไปเจอแมวสาว
“แมวพูดได้งั้นเหรอ” เรนใที่เห็นแมวพูดได้
“อย่าเสียงดังไปสิ มาใกล้ๆ สิ” แมวสาวเรียกให้เรนมาใกล้ๆเพราะไม่อยากให้คนอื่นได้ยิน
“มีอะไรงั้นเหรอ เ้าแมวพูดได้” เรนก็บ้าจี้ทำตามที่แมวพูดได้บอก
“เ้าชอบนายท่านของเราสินะ” แมวสาวดูออกว่าเธอขอบแม็กม่าอยู่
“ก็ใช่ ทำไมงั้นเหรอ” เรน
“งั้นเราจะช่วยเ้าเอง” แมวสาวเสนอตัวช่วยให้เรนได้สมหวัง
“แมวเนี่ยนะ จะช่วยฉัน ทำไมละ” เรนดูไม่เชื่อสักเท่าไรที่แมวจะช่วยเธอได้
“เราไม่อยากให้นายท่านได้กับนักปราบปีศาจนะสิ” แมวสาวพูด
เธอไม่ชอบหน้านักปราบปีศาจสาวสักเท่าไร แมวสาวจึงอยากให้เรนได้กับนายท่านของเธอ
“นายท่านนี้หมายถึงแม็กม่าสินะ แต่นักปราบปีศาจนี่คือใคร?”
เรนสงสัยว่าแมวสาวพูดถึงใคร
“เ้าไม่ต้องรู้ทุกเื่ก็ได้ เดี๋ยวจะคอยช่วยเ้าเองและเ้าก็ต้องเอาชนะใจนายท่านให้ได้ด้วย”
แมวสาวพูดพร้อมเดินจากไป
ตอนนี้ก็เย็นมากแล้ว จิน่า แม็กม่าและเรน ทั้งสามกำลังเดินกลับบ้านด้วยกันตามปกติ
แต่เหมือนว่าจิน่ายังอายกับเหตุการณ์นั้นเมื่อมองหน้าแม็กม่า ส่วนก็คิดเื่ที่แมวพูดได้บอก
ทั้งสามแทบได้ไม่คุยกันเลยจนถึงทางแยก จิน่าเดินแยกกลับไปบ้านไป
ส่วนแม็กม่ากับเรนก็เดินกลับบ้านด้วยกัน แมวสาวเดินตามหลังมาห่างๆ
แมวสาวใช้พลังจิตสื่อสารกับเรน
“เดินควงแขนไม่เป็หรือไง เ้ามนุษย์” แมวสาวตะคอกใส่เรน
“ได้ยังไง ได้ยินเสียงเ้าแมวด้วย คุยผ่านอะไรเนี่ย” เรนสงสัยว่าคุยกับแมวสาวได้ยังไง
“เลิกว่อกแว่กและควงแขนนายท่านของเราได้แล้ว” แมวสาวย้ำสิ่งที่เรนต้องทำ
“ก็ได้จ้า” เรนก็ตอบตกลง เรนเดินไปควงแขนของแม็กม่า ทำให้เขาใ
“ทำไมถึงมาควงแขนเราละ” แม็กม่าถามเรนที่วันนี้มาเดินควงแขนเขา
“ไม่ได้งั้นเหรอ” เรนตอบกลับตามที่แมวสาวบอก
“แบบนั้นแหละ เล่นลูกอ้อนให้มันเยอะๆ หน่อย” แมวสาวสั่งเรนผ่านทางพลังจิต
ซึ่งเรนก็ทำตามที่แมวพูดได้บอก ตอนนี้แม้แต่ผู้ชายที่มีจิตใจแข็งแกร่งก็ยังต้องหวั่นไหว
“วันนี้พอแค่นี้ก่อน ถึงบ้านของเ้าแล้ว เ้ามนุษย์ พรุ่งนี้เช้าก็ทำแบบนี้ด้วยละ”
แมวสาวเตือนว่ากำลังจะถึงบ้านแล้ว และย้ำให้เรนทำแบบนี้ในตอนเช้าด้วย
ณ ตอนเช้าของวันใหม่ เรนรอแม็กม่าอยู่ที่หน้าบ้าน ทั้งสองเดินไปด้วยกันเหมือนอย่างเคย
แต่วันนี้เรนเดินควงแขนแม็กม่าั้แ่เช้า ทำให้เขาทำตัวไม่ถูก แมวสาวก็เดินตามอยู่ห่างๆ
“เข้าไปให้มันใกล้กว่านี้หน่อยสิ เ้ามนุษย์ ใช้หน้าอกใหญ่ๆของเ้าเอาชนะใจนายท่านให้ได้”
แมวสั่งเรนผ่านพลังจิต ให้เธอยั่วนายท่านของตัวเองให้มากกว่านี้
แต่วันนี้จิน่ามารอแม็กม่าตรงทางแยก เธอดูไม่พอใจที่เรนเดินควงแขนแม็กม่ามาแต่ไกล
“นั้นไงศัตรูของเ้า ยัยนักปราบปีศาจ เ้าต้องเอาชนะยัยนั้นให้ได้”
แมวสาวพูดเตือนเื่ศัตรูหัวของเรน
“จิน่านี่น่า เธอชอบแม็กม่าเหมือนกันสินะ” เรนพูดกับแมวสาวผ่านทางพลังจิตที่แมวสาวเชื่อมกับเธอ
“ยัยเรนเดินควงแขนมาั้แ่บ้านเลยสินะ อย่าไปยอมแพ้ เธอก็ทำด้วยเดี๋ยวนี่เลย”
จิน่าร่างมืดและร่างสว่างร่วมมือกันเป่าหูจิน่าตัวจริง
“จะบ้าเหรอ อายคนอื่นเขา” จิน่าตัวจริงพูดกับร่างมืดและร่างสว่าง
“อยากจะกินแห้วไหมหรืออยากจะเดินควงแขนคนที่ชอบ” จิน่าร่างมืดพูดกับร่างจริง
“ทำก็ได้” จิน่าร่างจริงยอมแพ้ให้จิน่าร่างมืดไปแล้ว
“สถานการณ์แบบนี้มันคืออะไรวะเนี่ย” แขนของแม็กม่าตอนนี้มีสองสาวจับจองแล้ว
“ไม่ต้องห่วงเ้ามนุษย์ หน้าอกเ้าใหญ่กว่าของยัยนักปราบปีศาจ ชนะขาดอยู่แล้ว”
แมวสาวพูดให้กำลังใจเรน
“แบบนี้เราแพ้แน่นอน หน้าอกนั้นมันใหญ่เกินไปแล้ว” จิน่าร่างสว่างพูดกันร่างมืด
“เรายังมีโอกาสตอนเที่ยงอยู่ เอาไว้ตอนนั้นก็ได้” จิน่าร่างมืดตอบกลับ
ตอนนี้ทั้งสามเดินมาถึงหน้าโรงเรียนและแน่นอนว่าต้องตกเป็เป้าสายตาอย่างแน่นอน
ไม่มีใครที่อยู่หน้าโรงเรียนจะไม่มองสิ่งที่เกิดขึ้น พวกชายโสดต้องอิจฉาตาร้อนไปตามๆ กัน
าได้เริ่มขึ้นแล้ว
************************จบตอนที่ 12******************
1K
