บทที่ 4
พาส | ปุณกัณ
"เรียบร้อยครับ" เสียงชายกลางคนสวมชุดขาวเอ่ยขึ้นพลางเก็บอุปกรณ์เครื่องมือการแพทย์ ผมพยักหน้ารับและกล่าวขอบคุณ จากนั้นเฮียโจก็บอกลูกน้องให้พาคุณหมอขึ้นรถแล้วพาเขาไปส่งยังโรงพยาบาล
"ไง เจ็บมากมั้ย?" เฮียโจเอ่ยยิ้ม ๆ
"สิว ๆ น่าเฮีย โดนถาก ๆ แค่นี้จิ๊บ ๆ" ผมพูดตอบโต้พร้อมขยิบตาให้เฮียอย่างสบาย ๆ ถามว่าเจ็บมั้ยก็มีบ้างนิดหน่อยแต่มันไกลหัวใจมาก เพราะก่อนหน้านี้เคยโดดไปรับะุแทนนายท่านมาก็ไม่ใช่น้อยจึงรู้สึกเฉย ๆ ไปแล้ว
"ขอบคุณนายน้อยมากนะครับที่ช่วยไอ้ปุณมัน" เป็เฮียโจที่เอ่ยขอบคุณผู้เป็นายคนใหม่ของผม พูดแล้วก็นึกถึงตอนที่ผมเข้าไปรับะุเมื่อสักครู่ ตอนที่หมอนั่นโต้กลับไอ้พวก สายตาของเขาดูเด็ดขาดเยือกเย็นสงบนิ่งมากเหมือนผ่านการฝึกมาอย่างดี ทำเอาผมแอบทึ่งนิด ๆ
"ขอบคุณนายน้อยมาก ๆ นะครับ ที่ช่วยชีวิตผมไว้" ทีนี้เป็ตาผมกล่าวขอบคุณบ้าง
"ขอบคงขอบคุณอะไร มึงเองก็วิ่งมารับะุแทนกูนี่ ถือว่าหายกัน" เขาพูดยิ้มๆ ก่อนจะถูกเพื่อนสนิทล็อกคอเพื่อจะสอบถามว่าเ้าตัวแอบไปมีศัตรูที่ไหน
“มานี่เลยไอ้ตัวดี...”
จบพาส | ปุณกัณ
**********
พาส | คีย์รัว
กลิ่นควันปืนยังไม่ทันจางไอ้ห่ากรก็ลากคอผมมานั่งซักประวัติอย่างกับคนไข้เชียวละ ผมเองก็ไม่รู้ว่าใครเพราะผมเองก็เพิ่งกลับไทยมาเมื่อวานจะเอาเวลาที่ไหนไปหาศัตรู
"งานนี้โคนันอย่างกูต้องออกโรงซะแล้วมั้ง" ไอ้กรพูดพลางทำท่าสวมบทบาทเป็ยอดนักสืบ
"หยุดก่อนเพื่อน ซ่อมร้านมึงก่อนมั้ย? อย่างยับ" ผมว่าพลางมองไปรอบร้านที่ตอนนี้เสียหายหนักพอสมควร
"ก็เป็เพราะมึงน่ะแหละมาร้านกู ห่า!! พังหมด!! นี่ถ้าบ้านกูไม่รวยกูจะด่าจนกว่ามึงช้ำในตายไปเลย" มันว่าพลางทำหน้างอนเป็ตูด
หลังจากนั้นโจก็ทำหน้าที่เป็สารถีขับรถพาทั้งผมและไอ้หน้าจืดกลับบ้าน ตอนแรกก็ว่าจะขับกลับเองแต่โจตอบเสียงเข้มว่าขอเป็คนขับกลับเอง ผมก็เลยต้องยอมแต่โดยดี เพราะผมเองจริง ๆ นับถือโจเป็เหมือนพี่ชายของผมคนหนึ่ง เพราะโจเป็ลูกชายของแม่นมที่เลี้ยงผมั้แ่เกิดจึงเหมือนโตด้วยกันมา แต่ก็ไม่ยักรู้ว่าเขามีลูกพี่ลูกน้องด้วย
"นี่โจ เื่ดักทำร้ายใครอยู่เื้ักันแน่ แล้วป๊าโดนแบบนี้มากี่ครั้งแล้ว และั้แ่เมื่อไร?" ผมถาม เพราะก่อนหน้าที่ผมจะไปเรียนเมืองนอกอิทธิพลของป๊ายังไม่มีใครสามารถต่อกรได้ บรรดาแก๊งมาเฟียอื่น ๆ ต่างตกอยู่ภายใต้อิทธิพลของป๊าทั้งนั้น เรียกได้ว่าเป็ยุครุ่งเรืองของป๊าเลยก็ว่าได้
"ตอนนี้เรากำลังตามสืบกันอยู่ครับ แต่ถ้าถามว่ามันเกิดขึ้นเมื่อไรก็น่าจะสักก่อนนายน้อยจะกลับมาประมาณเดือนหนึ่งครับ" โจตอบ
"แล้วมีใครรู้เื่บ้าง? แล้วรินละั้แ่กลับมายังไม่เจอหน้าเลย?" ผมยังคงถามอยู่ต่อเนื่อง
"ตอนนี้คนที่รู้เื่มีแค่ผม ปุณ นายท่าน แล้วก็นายท่านกั๋วครับ ส่วนคุณรินยังไม่ทราบเื่นี้ครับ"
"แล้วได้ส่งใครไปดูแลหรือยัง?" ผมยังคงถามต่อ
"เดิมทีจะเป็ปุณครับ แต่ตอนนี้เปลี่ยนเป็คนอื่นแทนแล้ว" โจตอบเสียงนิ่ง
"งั้นพาฉันแวะไปหามันหน่อยสิ" ผมสั่งให้โจเปลี่ยนเส้นทางจากกลับบ้านเป็ตรงไปยังคอนโดที่น้องชายร่วมสายเื
**********
#คอนโดใจกลางเมือง
"โว้ว ๆ พี่ชายกลับมาั้แ่เมื่อไรครับ ไม่เห็นบอกกันเลยนะ" เสียงเจื้อยแจ้วของน้องชายดังมาทันทีที่ผมปรากฏตัว
"หึ ไงไอ้แสบ..." ผมเอ่ยทักทายพลางเดินเข้าไปสวมกอดไอ้น้องชายสุดรักสุดหวง เ้านี่ชื่อคีย์รินน้องชายแท้ ๆ ของผมนั้นเอง ด้วยความที่เ้านั้นฝันอยากเป็นักแสดงชื่อดังอยากเข้าไปโลดแล่นในวงการบันเทิง ผมจึงยอมต่อรองกับป๊าว่าจะเป็หมอและสืบทอดกิจการไปด้วย
"อ้าว เฮียปุณ เฮียโจ สวัสดีครับ" น้องชายเอ่ยทักทายลูกน้องอีกสองคนอย่างนอบน้อมและยิ้มแย้ม ส่วนทั้งสองคนก็ยิ้มรับทักทายอย่างสนิทสนม กับโจยังพอเข้าใจแต่กับไอ้หน้าจืดนี่ทำไมถึงเสนอหน้ามาสนิทกับน้องชายผมด้วยวะครับ จู่ ๆ ไอ้น้องชายตัวดีก็เดินตรงไปหาไอ้หน้าจืดพลางยกแขนขึ้นเข้าโอบรัดต้นคอร่างสูงพร้อมประทับจูบลงที่แก้มซ้าย
"ทะ...ทำไรอะ ไอ้ริน!!" ผมรีบเข้าไปดึงร่างไอ้น้องชายตัวดีที่กำลังยิ้มร่าเหมือนหมาน้อยได้เจอเ้าของยังไงยังงั้น
"อะไรเฮีย ก็แค่ทักทายกันเฉย ๆ เอง" รินมันพูดก่อนทำสีหน้าบูดบึ้งใส่ผม
"ยะ...อย่าบอกนะว่าแก!?" ด้วยลางสังหรณ์แปลก ๆ ที่รู้สึกว่าน้องชายผมเปลี่ยนไปผมรีบถามคาดคั้นเอาคำตอบจากคนน้อง
"อ่าว เฮียเพิ่งรู้เหรอ ผมนึกว่าเฮียกรบอกแล้วซะอีก" ชัดเลย!! นี่มันอะไรกันเนี่ย ก่อนหน้านี้น้องผมมันยังมีแฟนเป็ผู้หญิงอยู่เลยแท้ ๆ ไหงมาสนใจผู้ชายด้วยกันได้วะเนี่ย
"มานี่เลยไอ้ตัวดี" ผมรีบดึงหูน้องชายเข้าไปคุยในห้องนอนส่วนตัวทันที ระหว่างที่ผมไม่อยู่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
**********
#ห้องนอนคีย์ริน
"่ที่กูไม่อยู่มันเกิดอะไรขึ้น ท..ทำไมมึง..." ผมถามเสียงสั่น
"เฮียย...โลกนี้มันเปิดกว้างแล้วนะ อะไรๆ ก็เปลี่ยนแปลงกันได้ทั้งนั้นแหละ" เ้าน้องชายตอบด้วยสีหน้าหงุดหงิด
"ั้แ่เมื่อไร...?" ผมถามกลับ
"อืมม....ก็ั้แ่ ได้เจอกับเฮียปุณมั้ง" อะไรนะ!? แล้วแม่งไปเจอกันตอนไหน และเจอกันได้ยังไง
"เล่ามาให้ละเอียดเลยนะ ไอ้แสบ!! ก็ว่าทำไมจู่ ๆ ตอนนั้นถึงคอลมาถามเกี่ยวกับการดูแลตัวเอง” สรุปก็คือหลังจากผมไปเรียนเมืองนอก ป๊าก็ย้ายเ้าน้องตัวดีไปเรียนโรงเรียนประจำชายล้วน
ต่อมาด้วยความห่างไกลเ้ารินจึงเลิกกับแฟนสาว แล้วหันมองผู้ชายด้วยกันเอง โดยคนที่เปิดซิงน้องผมมันก็คือ
"ไอ้ปุณ!!!!"
"แต่ตอนนี้ผมกับเฮียปุณเราเป็แค่พี่น้องกันนะ แต่ไอ้นิสัยชอบอ้อนเฮียปุณมันยังมีติดมานิดๆ หน่อยๆ อิอิ" พูดมาได้หน้าตาระรื่นเลยนะไอ้น้องเวร ขอจัดการไอ้น้องตัวนี่ดีก่อนแล้วมึงกับกูเจอกันแน่ไอ้หน้าจืด!!!
โปรดติดตามตอนต่อไป..
533
