ห้าวันผ่านไปหลังจากศึกรักลับๆ บนเคาน์เตอร์ปูนในครัวที่เปี่ยมไปด้วยตัณหาแสนเย้ายวน บรรยากาศภายในบ้านเดี่ยวสองชั้นหลังใหญ่หลังนี้กลับกลายเป็โลกสีชมพูและวิมาน์ส่วนตัวของผมกับสะใภ้คนสวยอย่างแท้จริง การจากไปคุมงานก่อสร้างรากฐานขนาดใหญ่ตลอดทั้งเดือนของเอกเปรียบเสมือนการตัดพันธนาการของความหวาดระแวงออกชั่วคราว ทิ้งไว้เพียงชายแก่ที่เคยเปล่าเปลี่ยวใจแห้งเหี่ยวและหญิงสาวสะใภ้คนงามที่เคยขาดความรักความเอาใจใส่ให้มาเผชิญหน้ากันในบ้านเดี่ยวเงียบสงบหลังนี้ด้วยความรู้สึกสวาทที่ผูกพันกันลึกซึ้งขึ้นในทุกๆ วันที่เขาสองคนได้อยู่ร่วมกัน ท้องฟ้าหลังพายุฝนแจ่มใสขึ้น แสงแดดอุ่นสาดส่องลงมากระทบสวนหย่อมและดอกเข็มสีแดงหน้าบ้านที่กำลังเบ่งบานชูช่อ
ผมตัดสินใจปิดปากเงียบเื่ข้อความไลน์ด่วนด่วนปริศนาของเอกเื่ "เซอร์ไพรส์สัปดาห์หน้า" ไว้เป็ความลับสุดยอด เพราะเมื่อมองใบหน้าหวานใสมีรอยยิ้มอิ่มเอิบสะพรั่งสดใสของแก้มในปัจจุบัน ผมก็ไม่กล้าพอที่จะเอ่ยปากทำลายความสุขและความสงบสุขของเธอลงในยามนี้ แต่สายตาของผมก็ลอบมองเฝ้าดูเธอด้วยความรักความกังวลและโหยหาปนเปห่วงใยอยู่ลึกๆ ตลอดเวลาในอกที่หวาดระแวงภัยพิบัติที่กำลังจะคืบคลานเข้ามาในอนาคต
ความสัมพันธ์ของพวกเราสองคนค่อยๆ เปลี่ยนแปลงและยกระดับขึ้นอย่างประหลาด มันไม่ได้เริ่มและจบลงเพียงแค่ฉากร่วมรักฉ่ำรักทางร่างกายอีกต่อไป แต่กลับพัฒนาไปสู่ความผูกพันรักใคร่ทางจิตใจที่แสนหวานซึ้งและอบอุ่นใจประหนึ่งสามีภรรยาที่แท้จริงช่วยกันสร้างรังรักเล็กๆ ขึ้นมาในมุมลับของบ้านเดี่ยวหลังใหญ่
ในทุกๆ เช้า แก้มจะตื่นขึ้นมาสวมผ้ากันเปื้อนสีครีมตัวบางทับชุดนอนกระโปรงผ้าซาตินสั้นสายเดี่ยวสีเนื้อลื่นๆ ต้มกาแฟสดกลิ่นหอมกรุ่นปนเปและทำแซนด์วิชไข่กับเบคอนทอดกลิ่นหอมฟุ้งเตรียมไว้ให้ผมที่โต๊ะกินข้าวไม้สักกลางห้องครัว ขณะที่ผมเดินลงมาจากชั้นสองในชุดลำลองกางเกงเล ผมจะก้าวเข้าไปสวมกอดเอวบางของเธอจากด้านหลัง ประคองดึงร่างอวบหยุ่นเบียดสะโพกเข้ามาชิดตัวตนเบาๆ แล้วก้มหน้าลงซุกไซ้ซอกคอขาวระหงและพรมจูบแก้มเนียนละเอียดซ้ายขวาอย่างแสนรักเอาใจใส่ แก้มจะหัวเราะคิกคักด้วยความสยิวเอียงอายหันใบหน้าสวยมาประทับจูบเบาๆ ที่ปากของผมเป็การตอบแทนด้วยดวงตากลมอุ่นฉ่ำหวาน
เรานั่งทานอาหารเช้าด้วยกันอย่างอบอุ่น แก้มคอยรินกาแฟดำและป้อนขนมปังปิ้งให้ผมอย่างเอาใจใส่ เธอบอกเล่าความในใจว่า "เมื่อก่อนแก้มต้องนั่งทานข้าวเช้าคนเดียวในครัวที่เงียบเหงาตลอดเลยค่ะคุณพ่อ... เอกเขาตื่นเช้ามืดก็รีบคว้ากระเป๋าบึ่งรถออกไปไซส์งาน ไม่เคยเหลียวแลถามไถ่เลยว่าแก้มกินข้าวยังไง เหงาไหม มีครั้งหนึ่งวันเกิดแก้มแท้ๆ เอกยังลืมโทรศัพท์อวยพรและหนีไปนอนพักที่แคมป์ช่างเลยค่ะ แต่ตอนนี้มีคุณพ่ออยู่ข้างๆ แก้มรู้สึกเหมือนมีครอบครัวที่แท้จริงเลยค่ะ" ชาญฟังพลางบีบมือเรียวบางปลอบโยนในอกด้วยความเสน่หา
พวกเราช่วยกันดูแลปัดกวาดเช็ดถูตกแต่งบ้านเดี่ยวหลังใหญ่หลังนี้ด้วยกันยามสาย ยามที่แก้มปีนเก้าอี้ไม้เพื่อเอื้อมมือตากผ้าเปียกที่ราวตากลานซักล้างหลังบ้านเดี่ยว สายลมพัดชุดเดรสของเธอแนบเนื้อเห็นสัดส่วนสะโพกอวบอัดตึงแน่นกลมกลึงเด่นชัด ผมจะคอยยืนอยู่ด้านหลังโอบกุมสะโพกของเธอไว้กันล้ม มือนวดเฟ้นัับีบเค้นตามเนื้อตัวและก้นอวบแน่นของสะใภ้อย่างมีจริตจะก้านอย่างจงใจกระตุ้นความสยิวสวาท แก้มจะหัวเราะคิกคักส่งสายตาค้อนค้อนปนเปความระทึกใจกระสันมาให้ ก่อนจะโน้มตัวลงมากระซิบกระซาบข้างหูหยอกเย้าอย่างเปิดเผยรักใคร่ ผมช่วยพยุงร่างของเธอลงมาแล้วก้มลงจูบดูดดื่มปลอบประโลมกันใต้แสงแดดอุ่นๆ
ความใส่ใจและความรักทะนุถนอมของผมเข้าไปเติมเต็มความเหงาอ้างว้างในจิตใจของสะใภ้คนดีที่จืดชืดแห้งเหี่ยวมานานหลายปีจากความเ็าของเอกอย่างหมดจด แก้มรู้สึกได้รับคุณค่าทางจิตใจและได้รับการปกป้องดูแลอย่างที่เอกไม่เคยทำให้เธอเลยแม้แต่น้อยในชีวิตแต่งงานที่ล้มเหลว
"แก้มรักคุณพ่อเหลือเกินค่ะ..." บ่ายวันหนึ่งขณะที่เราช่วยกันเช็ดถูฝุ่นที่ชั้นวางหนังสือไม้ในห้องทำงานชั้นล่าง แก้มเอ่ยปากบอกความในใจน้ำเสียงสั่นสะท้านระลึกซึ้ง ดวงตากลมโตสบตาของผมด้วยความรักหมดหัวใจลึกซึ้ง "แก้มไม่เคยรู้สึกได้รับการเอาใจใส่และอบอุ่นหัวใจแบบนี้มาก่อนเลยในชีวิตนี้ ถ้าไม่มีคุณพ่ออยู่ แก้มคงเหี่ยวเฉาตายไปนานแล้วค่ะ... พ่อช่างแสนดีกับแก้มเหลือเกิน"
คำสารภาพรักของลูกสะใภ้ทำให้ชายชราอย่างผมตื้นตันใจจนน้ำตาแทบไหลรินในอก ผมรู้ดีว่านี่คือบาปต้องห้ามที่ไม่ควรเกิดขึ้น แต่หัวใจของผมกลับพ่ายแพ้ต่อกายสาวและความรักอันบริสุทธิ์ของเธอจนหมดสิ้น ผมรวบกอดเธอเข้ามากระชับกอดแนบอกกว้างของผม กดจูบซับน้ำตาแห่งความตื้นตันที่หางตาของเธอเบาๆ "พ่อก็รักแก้มที่สุดนะลูก พ่อจะคอยดูแลและอยู่เคียงข้างแก้มแบบนี้ตลอดไปนะคนดีของพ่อ" เราสองคนพรมจูบดื่มด่ำกันอย่างนุ่มนวลละมุนละไมท่ามกลางแดดบ่ายอ่อนๆ ที่ส่องผ่านช่องหน้าต่างห้องทำงาน
ตกบ่ายแก่ๆ บรรยากาศเงียบสงบในบ้านเดี่ยวเต็มไปด้วยความอุ่นอวล ผมเอนกายลงนอนราบบนโซฟาไม้สักยาวตัวใหญ่นุ่มห้องนั่งเล่น โดยมีแก้มสะใภ้คนรักนั่งอยู่ข้างตัวคอยประคองหัวของผมให้หนุนนอนราบลงบนตักนุ่มนวลผิวนวลขาวขาวของเธอ นิ้วเรียวบางของสะใภ้คนงามค่อยๆ ลูบไล้ผ่านเส้นผมสีเทาและหน้าผากของผมเบาๆ คอยลูบแก้มของผมเพื่อปลอบประโลมให้ผมนอนพักสายตาสลัว ท่ามกลางเสียงกระแสลมพัดเอื่อยๆ เฉื่อยเฉื่อยใบไม้ไหวภายนอกหน้าต่างกระจกตัวบ้าน
มันเป็่เวลาแห่งวิมาน์ลับที่เงียบสงัดและมีความสุขที่สุดราวกับความจริงอันขมขื่นภายนอกโลกนี้จะไม่มีวันเข้ามาทำลายล้างพวกเราลงได้เลย
ทว่าความสุขของโลกีย์มักแสนสั้นเสมอ...
ครืดดด... ตึง!
ทันใดนั้นเอง หูของผมก็แว่วได้ยินเสียงเปิดและเลื่อนประตูรั้วเหล็กดัดหน้าบ้านเดี่ยวเสียงดังครืดคราดสั่นะเื โซ่คล้องประตูรั้วสั่นระงมตามแรงผลักบานประตู ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก้าวเดินตรงมาตามทางเดินปูนปูหญ้าข้างบ้านเข้ามาประชิดหน้าเฉลียงห้องนั่งเล่นอย่างรวดเร็ว
ผมและแก้มสะดุ้งตัวสุดขีดใจหายวาบในอกสะท้านทันควัน ผมรีบเด้งตัวลุกขึ้นยืนจากตักนุ่มของสะใภ้ จัดกางเกงเลและเสื้อผ้าเสื้อยืดสีขาวให้เป็ระเบียบอย่างลนลานตัวสั่น แก้มเองก็หน้าซีดเผือดตาโตด้วยความใกลัวอย่างที่สุด รีบสะบัดผมสลัดจัดชุดเดรสของเธอให้เข้าที่และเดินหลบเข้าไปซ่อนตัวในครัวหลังร้านอาหารบ่นอุบ ส่วนผมยืนกุมหน้าอกสั่นระริกพยายามคุมสติสีหน้าให้ดูปกติที่สุด
ก๊อกๆๆๆ...!
เสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่หน้าห้องนั่งเล่นดังขึ้นรัวถี่ยิบตึงตัง ตามมาด้วยเสียงกระแอมกระไอเบาๆ สลัวที่เป็สัญลักษณ์ของความน่าเกรงขามจากนอกบ้านเดี่ยว พร้อมกับใบหน้าสูงวัยขี้สงสัยของ 'ป้าสมศรี' เพื่อนบ้านคนสนิทฝั่งตรงข้ามที่ชอบสอดรู้สอดเห็นเื่ในบ้านคนอื่น ยืนเพ่งสายตาชะเง้อคอมองลอดช่องผ้าม่านกระจกส่องเข้ามาด้านในอย่างจับผิดและสงสัยกะทันหัน
"ตาชาญ! ตาชาญเอ๊ย! อยู่ในบ้านหรือเปล่าเนี่ย ป้าเห็นรถจอดอยู่หน้าบ้านเลยเดินเข้ามาหาหน่อยน่ะ! มีเื่จะถามเกี่ยวกับท่อน้ำประปาหมู่บ้านเสียริมถนนหน่อยน่ะ!" เสียงะโเรียกชื่อผมของป้าสมศรีดังลั่นสะท้อนเข้ามาในห้องนั่งเล่นบ้านเดี่ยวหลังนี้
แก้มสะดุ้งตัวสุดชีวิตก่อนจะรีบวิ่งกึ่งเดินกึ่งวิ่งหลบเข้าไปในห้องครัวด้านหลังทันควัน พยายามเปิดก๊อกน้ำล้างจานทำเป็ยุ่งล้างถ้วยชามเพื่อกลบเกลื่อนร่องรอยการแนบชิดสยิวเมื่อกี้ ส่วนผมพยายามสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ คุมฝีเท้าและจังหวะหัวใจที่เต้นโครมครามจนหน้าอกสั่นให้สงบลง ค่อยๆ ก้าวเท้าเดินอย่างสุขุมไปปลดล็อกเลื่อนเปิดประตูกระจกบานใหญ่ช้าๆ
ป้าสมศรียืนตระหง่านอยู่ตรงระเบียงหน้าเฉลียง ในมือถือถ้วยขนมกล้วยบวชชีอุ่นๆ ส่งยิ้มกว้างแต่ดวงตาคมกริบของแกกลับจับจ้องซอกซอนสอดส่องมองข้ามไหล่ผมผ่านช่องผ้าม่านเข้าไปยังโซฟาห้องนั่งเล่นด้านในทันทีอย่างจับผิดสงสัย
"อ้าว ป้าสมศรี มีอะไรรึครับเคาะซะดังเชียว" ผมแสร้งถามพลางยิ้มกลบเกลื่อนพิรุธ หยาดเหงื่อกาฬผุดซึมเต็มขมับทั้งที่ลมอุ่นพัดผ่าน
"ก็ท่อน้ำประปาส่วนกลางหมู่บ้านมันแตกน่ะสิตาชาญ น้ำเจิ่งนองเต็มถนนหน้าบ้านป้าเลย ป้าเลยจะมาถามว่าบ้านตาชาญน้ำไหลดีไหม... แล้วนี่ไอ้เอกไปทำงานสระบุรียังไม่กลับรึ ป้าเห็นบ้านเงียบเชียบดีจัง... อ้าว แล้วลูกสะใภ้คนดีของตาชาญล่ะ อยู่บ้านด้วยไหม ป้าไม่เห็นออกไปไหนเลยหลายวันแล้วนะ" ป้าสมศรีถามรัวเร็วพลางชะเง้อคอพยายามจะดูลาดเลาผ่านตัวผมเข้าไปในบ้าน
และในวินาทีนั้นเอง สายตาช่างสังเกตของป้าสมศรีก็เลื่อนกวาดผ่านไหล่ผมไปสะดุดเข้ากับอะไรบางอย่างที่ตกอยู่บนพื้นพรมห้องนั่งเล่นข้างโซฟาไม้สัก... มันคือ 'กิ๊บติดผมลายดอกกุหลาบสีชมพูหวาน' ที่ผมเพิ่งซื้อให้แก้มเมื่อกลางวันและเธอทำหล่นไว้ตอนเรานอนหนุนตักกันอย่างลืมตัวยามบ่าย!
ป้าสมศรีขมวดคิ้วจ้องมองกิ๊บผมชิ้นนั้นเขม็ง แววตาเต็มไปด้วยความสงสัยปนปริศนา ชาญใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่มเหงื่อไหลอาบแผ่นหลังเย็นเยือก รีบขยับเบี่ยงท่อนขากำยำขยับมายืนบังรัศมีสายตาของป้าแกทันควันอย่างลนลานตัวสั่น...
ในสถานการณ์เฉียดฉิววิกฤตความบาปเช่นนี้ ป้าสมศรีจะจับพิรุธและมองเห็นความผิดปกติในบ้านหลังนี้หรือไม่... และผมจะหาข้อแก้ตัวอย่างไรเพื่อปกป้องสะใภ้คนรักจากข่าวลือร้ายแรงที่จะแพร่สะพัดไปทั่วหมู่บ้านจัดสรรแห่งนี้กันแน่!
50K
