"คะ...คุณ…แค่ก"
อู๋หลิวตัดสินใจเปล่งเสียงเรียกผู้เป็สามีของร่างเดิมเธอตั้งใจจะพูดคำว่า ‘ขอโทษ’กับเขาสักครั้งแต่ทว่าดูเหมือนสถานการณ์จะไม่เป็ใจ เพราะจู่ ๆ เธอก็ไอโครกออกมาอย่างหาสาเหตุไม่ได้ซะงั้น
ฟ่านอี้สะดุ้งโหยงไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงไอโครกของหล่อนแต่ทว่าสักครู่หนึ่งเขาก็ออกอาการโล่งใจ เพราะไม่ได้ยินเสียงด่าทอไล่หลังเขานึกว่าหล่อนจะอ้าปากด่าทอเขาซะอีก
ฟ่านอี้สันนิษฐานว่าหล่อนอาจจะไอโครกเพราะลำคอแห้งผากส่วนหนึ่งก็เป็เพราะหล่อนนอนหลับไม่ได้สติมาหลายวัน
คิดได้ดังนั้นฟ่านอี้ก็รีบวางอ่างน้ำลงบนเก้าอี้ไม้ข้างเตียงเขารีบเดินไปหาน้ำสะอาดมาให้หล่อนดื่ม เสร็จแล้วเขาก็จับผ้าขนหนูผืนเก่า ๆชุบลงไปในอ่างน้ำ บิดให้พอหมาด แล้วเขาก็เดินมานั่งลงที่ข้างเตียงโดยไม่ได้พูดอะไร
ส่วนลูกสาวตัวน้อยก็ยืนอยู่ใกล้ๆ คนเป็พ่อโดยไม่ยอมห่างไปไหน แววตาของมี่อิงดูรักและดูเป็ห่วงพ่อมากเห็นอย่างนั้นอู๋หลิวก็นึกเอ็นดูมี่อิงจนจับใจ
ฟ่านอี้ยื่นมือเข้ามาใกล้เขาใช้ผ้าผืนนั้นเช็ดเบา ๆ ตามกรอบหน้าของหล่อนการกระทำของเขามันแ่เบาและนุ่มนวลอย่างน่าเหลือเชื่อมันช่างขัดกับบุคลิกเ็าและท่าทางที่ดูแข็งกระด้างของเขาเหลือเกิน
ในขณะที่เขาเช็ดคราบเหงื่อไคลตามลำคอและกรอบหน้าให้หล่อนอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้โดนศีรษะของหล่อนที่ได้รับการกระทบกระเทือนอย่างหนักจากการตกบันไดครั้งนั้นอู๋หลิวก็พลันสังเกตได้ว่า…
เขาไม่ยอมสบตาหล่อนเลยแม้แต่วินาทีเดียวสิ่งนี้มันชวนให้อู๋หลิวรู้สึกได้ว่า เขากำลังดูแลหล่อน ประหนึ่งกำลังดูแล ‘วัตถุ’ ชิ้นหนึ่งก็เท่านั้น
อู๋หลิวลอบมองใบหน้าด้านข้างของฟ่านอี้เงียบๆ ผิวของเขาเป็สีแทนจากการตรากตรำทำงานหนักกลางแดด จมูกโด่งเป็สันรับกับคิ้วเข้มแม้บนใบหน้าดวงนั้นจะมีร่องรอยของความเหนื่อยล้าหลงเหลืออยู่บ้าง แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเขาหล่อเหลาชนิดที่ดาาายในยุคปัจจุบันบางคนยังต้องอายและเทียบเขาไม่ติด
ถ้าไม่ใช่เพราะเขาเป็ใบ้กับยากจนและมีลูกมีเมียแล้วป่านนี้คงมีผู้หญิงเข้าหาเขาจนแถวยาวเป็หางว่าวเป็แน่
‘จินเซี่ยยัยโง่เอ๊ย! คนที่ทั้งหล่อและดีขนาดนี้...ทำไมเธอถึงทำร้ายเขาได้ลงคอ’ อู๋หลิวคิดในใจด้วยความเวทนา
เมื่อเพ่งมองสามีจนพอใจแล้วสายตาของเธอก็เลื่อนไปที่ลูกสาวตัวน้อย ฟ่านมี่อิงมองดูแม่ด้วยความระแวดระวังกลัวว่าคนเป็แม่จะลุกขึ้นมาอาละวาดขว้างปาข้าวของใส่พ่อเหมือนทุกครั้ง
อู๋หลิวอยากดึงเด็กน้อยเข้ามาสวมกอดเพื่อมอบความอบอุ่นให้แต่อีกใจหนึ่งก็คิดว่า หากหล่อนโพล่งทำสิ่งเ่าั้กะทันหันก็กลัวว่าเด็กน้อยจะใและเตลิดเอาได้
ด้วยคิดได้อย่างนี้อู๋หลิวจึงทำได้เพียงส่งสายตาอ่อนโยนไปให้แต่ดูเหมือนนั่นยิ่งทำให้เด็กน้อยหวาดกลัวและเกิดอาการสับสนงุนงงเข้าไปใหญ่งุนงงว่าทำไมแม่ถึงมองเธอด้วยสายตาแบบนั้น?
อู๋หลิวมีใบหน้าจืดเจื่อนไปชั่วขณะเมื่อเห็นว่ามี่อิงงุดหน้าก้มต่ำเพื่อหลบสายตาอันอ่อนโยนของเธอ
ความเ็าของลูกสาวร่างเดิมตีแสกหน้าของอู๋หลิวเข้าอย่างจัง
เธอรับรู้แล้วว่า…วิกฤติที่เธอต้องรีบแก้ไขในตอนนี้ ไม่ใช่แค่ความสะอาดของบ้านช่องไม่ใช่แค่อุปนิสัยของร่างนี้ แต่ยังเป็ความสัมพันธ์ของคนในครอบครัวอีกด้วย
ครอบครัวนี้พังพินาศย่อยยับพ่อแม่ลูกต่างทำตัวเ็า บ้านช่องซอมซ่อเหมือนรังหนู เงินทองไม่เหลือติดบ้านลูกผัวอดอยาก ข้าวสารไม่มีกรอกหม้อ เพราะเงินทุกหยวนที่ฟ่านอี้หามาได้อย่างยากลำบากถูกจินเซี่ยคนเดิมขโมยเพื่อเอาไปเล่นไพ่จนหมด
‘ฟ่านอี้…์ได้ส่งฉันให้มาอยู่กับนายแล้ว ต่อไปนี้ฉันจะรับผิดชอบทุกอย่างไปพร้อม ๆกันกับนาย คงถึงเวลาแล้วสินะ ที่ชีวิตของนายจะเปลี่ยนไปตลอดกาลเพราะฉันจะไม่มีวันทำให้ชีวิตของนายกับลูกต้องตกต่ำอีก ฉันจะพลิกชีวิตให้นายเอง’
อู๋หลิวปฏิญาณในใจอย่างมุ่งมั่นเธอเพ่งมองสามีใบ้สลับกับหันไปมองลูกสาวตัวน้อยด้วยสายตาที่อบอุ่นอ่อนโยน
90K
