เมืองศิวิไลซ์ (นิยายแปล)

        วันนี้อากาศดีมาก แสงแดดส่องสว่างไปทั่วฤดูใบไม้ร่วงที่แจ่มใส ถ้าหากว่าไม่มีต้นดอกกุ้ยฮวาที่กิ่งก้านหักอยู่ตรงกลางสวนละก็ทุกคนก็คงลืมไปแล้วว่าเมื่อคืนนี้เกิดลมพายุรุนแรงขนาดไหน

        ฝงซื่อเจินยังคงตื่นเช้าเหมือนกับทุกๆ วัน ไปรำไท้เก๊กที่กลางสวนรำเพลงหมัดไปได้ครึ่งทาง ก็เห็นคุณชายใหญ่หรงใส่ชุดออกกำลังกายสีน้ำเงินวิ่งผ่านเฉียดตัวหล่อนไป

         “ครูฝงอรุณสวัสดิ์!”

         “เอ่อ...อรุณสวัสดิ์”

        ๰่๥๹เช้าในฤดูใบไม้ร่วงอากาศเย็นสบายแต่หรงเจียซั่งใส่เสื้อกั๊กกางเกงขาสั้น เหงื่อท่วมอกท่วมไหล่ไปหมดก้าวเท้าวิ่งอย่างไว แผ่นหลังที่ดูแข็งแรงบุคลิกท่าทางพลิ้วไหวสง่างามอย่างกับเสือชีตาห์

        ฝงซื่อเจินใจเต้นตึกตักขึ้นมาดึงสติกลับมาได้ ลืมไปเลยว่าเมื่อกี้นี้รำไท้เก๊กไปถึงท่าไหนแล้วจึงทำได้แค่เริ่มรำใหม่

        ตั้งสมาธิเริ่มกระบวนท่าใหม่รำไปได้ครึ่งทางหรงเจียซั่งก็วกกลับมาใหม่ ยืนอยู่ข้างๆ ฝงซื่อเจินที่กำลังรำไท้เก๊กหายใจกระหืดกระหอบเหมือนหมาตัวใหญ่ๆ ตัวหนึ่ง

        ลมหายใจของเขาทำให้ฝงซื่อเจินรู้สึกจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวไม่ทันได้ระวัง เลยทำให้ท่ารำนั้นมั่วไปหมด

         “ครูรำไท้เก๊ก ใจไม่นิ่งเลยนะ”หรงเจียซั่งพยักหน้าใส่ แล้วจากไป

        ฝงซื่อเจินมองตามหลังเขาอย่างเกรี้ยวกราดโกรธจนรำไม่ออกซะแล้ว

        ๰่๥๹สายๆฝงซื่อเจินมาถึงห้องหนังสือ เห็นแค่หรงเจียซั่งคนเดียวยืนพิงอยู่ที่โต๊ะเรียนก้มหน้าเปิดหนังสือ

         “น้องสาวทั้งสองคนบอกว่าไม่สบายน่ะครับ”หรงเจียซั่งพูดขึ้น “คุณนายเชิญคุณหมอมาตรวจแล้ว บอกว่าเป็๞หวัดบอกว่ามาเรียนไม่ได้สักอาทิตย์หนึ่งน่ะ”

        ฝงซื่อเจินท่าทางครุ่นคิด พูดขึ้นว่า “อย่างนี้ก็ดีจะได้สอนพิเศษเพิ่มเติมให้เธอด้วย เพราะว่าปกติแล้วความก้าวหน้าของเธอก็ไม่เหมือนน้องๆ อยู่แล้ว มา ทำแบบทดสอบกันก่อนเลย”

        หรงเจียซั่งพอฟังว่าต้องทำแบบทดสอบอีกแล้วแสดงอาการเบื่อหน่ายออกมาอย่างเห็นได้ชัด จับแผ่นกระดาษแบบทดสอบขึ้นมาแต่หลังจากที่เขียนไปได้ 2 ข้อ สีหน้าท่าทางที่ยโสโอหังของเขาก็เปลี่ยนไปเงยหน้ามามองฝงซื่อเจิน

         “มีตรงไหนที่ไม่เข้าใจเหรอ?” ฝงซื่อเจินถาม

        หรงเจียซั่งส่ายหน้าก้มหน้าเขียนต่อ ท่าทางดูตั้งใจขึ้นมาทันที

        ฝงซื่อเจินนั่งอยู่ตรงข้ามโต๊ะเรียนหนังสือพลิกหนังสือพิมพ์ประจำวัน “เสินเป้า” ข่าวพาดหัวว่าฝงอวี้เสียงเปลี่ยนแปลงกำหนดการเข้าร่วมกองทัพฝ่ายเหนือยังบอกอีกว่า๼๹๦๱า๬ฝั่งตะวันตกเกิดวิกฤต กองทัพแนวหน้าขาดแคลนอาวุธ ยา และเสบียงขาดแคลนบุคลากรทางการแพทย์

        ฝงซื่อเจินพลิกอ่านจนจบแล้วก็รู้สึกเบื่อหน่ายมาก หันมามองคุณชายใหญ่หรงทำแบบทดสอบ

        หรงเจียซั่งเม้มปากอย่างไม่รู้สึกตัว คิ้วเข้มๆ ขมวดจริงจังสายตาตั้งใจ จมูกของเขาได้รูปดีมาก จมูกโด่งดูโดดเด่นคางเรียวยาวยื่นออกมาได้รูปสมบูรณ์แบบ ลักษณะท่าทางที่สะดุดตาแบบนี้เพิ่งเคยเห็นนี่แหละมองแล้วทำให้คนรู้สึกมีความชื่นใจและรู้สึกว่ามีเสน่ห์อย่างบอกไม่ถูก

         “ทำเสร็จแล้ว” หรงเจียซั่งเงยหน้าขึ้น

        ฝงซื่อเจินดึงสติกลับมาตรวจสอบแบบทดสอบอย่างละเอียด หรงเจียซั่งจ้องมองไปที่หน้าของหล่อน อยากจะดูจากอากัปกิริยาของหล่อนว่าหล่อนกำลังคิดอะไรอยู่

        ฝงซื่อเจินเงยหน้าพูดลองเชิงเขา“ไม่มั่นใจตัวเองเหรอ?”

         “ไม่มีทาง” หรงเจียซั่งแกว่งเท้าไปมาจับปากกาด้ามหนึ่งขึ้นมาควงเล่นในมือ

        ฝงซื่อเจินยิ้มขึ้นมาแล้วส่งแบบทดสอบคืนให้กับหรงเจียซั่ง“ไม่เลวเลย ถือว่าสอบผ่าน”

         “ผ่านพอดีงั้นเหรอ?”หรงเจียซั่งทำหน้าเหมือนไม่เชื่อสิ่งที่ได้ยิน

        ฝงซื่อเจินพูดอย่างใจเย็น“นี่เป็๞ข้อสอบปลายภาควิชาพื้นฐานปี 2 ของมหาวิทยาลัยเยี่ยนจิง เด็กที่เรียนมาแล้ว2 ปีในมหาวิทยาลัยบางคนยังสอบไม่ผ่านเลย ส่วนเธอเรียนด้วยตัวเองแต่สอบผ่านได้ ก็ถือว่าไม่เลวแล้วละ”

        หรงเจียซั่งสีหน้าดีขึ้นมาหน่อยริมฝีปากถูกกัดเม้มขึ้นจนเห็นเป็๲รูปโค้งเลยทีเดียว

        ฝงซื่อเจินพูดขึ้น “ดูคะแนนของเธอแล้ว การเข้ามหาวิทยาลัยนั้นไม่มีปัญหาเลยดังนั้นคงไม่ต้องสอนเพิ่มเติมวิชาง่ายๆ พวกนั้นแล้วละเนื้อหาวิชาเรียนในมหาวิทยาลัยต่างๆ นำมาใช้ไม่ค่อยได้และยังไม่เป็๞มืออาชีพอีกด้วยพวกภาษาอังกฤษเอย คณิตศาสตร์เอย วิชาพื้นฐานพวกนี้ ฉันสามารถสอนให้เธอได้ เธอจะยอมเรียนรึเปล่า?”

        หรงเจียซั่งไม่พูดอะไรตอบ

         “นี่เป็๞ความลับระหว่างเราสองคน”ฝงซื่อเจินพูดย้ำ

        พอได้ยินเช่นนี้หรงเจียซั่งจึงพยักหน้า“ลำบากครูแล้วละครับ”

        น้ำเสียงที่เขาพูดคำนี้ขึ้นมาทำให้รู้สึกได้ถึงความเคารพและเชื่อฟังอย่างเต็มเปี่ยมฝงซื่อเจินได้ยินแล้วก็รู้สึกชื่นใจ ถอนหายใจเอาความอัดอั้นตันใจที่ได้รับมาทั้งสองวันนั้นออกมาจนหมด

        ถ้าให้พูดแบบไม่มีอคติละก็หรงเจียซั่งเป็๲เด็กนักเรียนในฝันสำหรับครูหลายๆ คนเชียวละ

        เขาฉลาดและคล่องแคล่วความสามารถทำความเข้าใจดีมาก การเชื่อมโยงองค์ความรู้ต่างๆ เข้าด้วยกันดีมากเรียนอย่างเดียวเข้าใจถึงสามอย่าง เขาเหมือนเรือที่ถูกปล่อยลงไปในน้ำแค่ผลักเพียงเบาๆ ก็สามารถลอยไปได้ไกล กางใบเรือออกก็สามารถเดินทางไปสู่แสงอุษาได้

        ฝงซื่อเจินรู้สึกว่าอย่างน้อยยังได้รับความช่วยเหลือจาก๼๥๱๱๦์หล่อนคาดการณ์ไว้ว่าน่าจะต้องใช้เวลาประมาณครึ่งเดือนถึงจะสามารถทำให้หรงเจียซั่งเชื่อใจและยอมรับแต่เมื่อวานนี้กลับเกิดเหตุการณ์เสี่ยงตายขึ้นทำให้หล่อนประสบความสำเร็จตามเป้าหมายได้ในระยะเวลาเพียง 2-3 วันเท่านั้น

        บรรยากาศฤดูใบไม้ร่วงในวันนี้ดีสุดๆในสวนมีกลิ่นคละคลุ้งของดอกไม้นานาพรรณ ฝนตกลมพัดกระหน่ำทำให้ต้นดอกกุ้ยฮวาต่างก็ผลิดอกออกมาจนละลานตากลิ่นของมันช่างหอมอบอวล แทบจะทำให้คนที่ได้กลิ่นนั้นเคลิ้มหลับไปและยังทำให้คนต้องถวิลหาที่มาของกลิ่นหอมนั้น

         “ไปกันเถอะ!”ฝงซื่อเจินปิดหนังสือเรียน หยิบพจนานุกรมภาษาอังกฤษไปแค่เล่มเดียว

         “ไปไหนน่ะ?” หรงเจียซั่งถาม

         “ท่องคำศัพท์เป็๲นกแก้วนกขุนทองมันน่าเบื่อเกินไปฉันจะสอนเคล็ดลับให้ เธอเล่นบาสเกตบอลไหม?”

        หรงเจียซั่งยักคิ้ว

        เสียงเลี้ยงลูกบาสเกตบอลกระทบพื้นปึงปัง คุณนายใหญ่หรงมีความอยากรู้อยากเห็นเดินไปที่หน้าต่างมองลงไปที่สนามบาส ฝงซื่อเจินกับหรงเจียซั่งกำลังยืนอยู่ในสนามบาสกำลังโยนลูกบาสอยู่

        ฝงซื่อเจินพูดคำศัพท์ขึ้นมา 1 คำโยนลูกบาสส่งให้หรงเจียซั่งหรงเจียซั่งพูดคำศัพท์ที่มีความหมายเหมือนกันในภาษาอังกฤษออกมาแล้วก็โยนลูกบอลส่งให้กับฝงซื่อเจินชูตลงห่วง

         “...แชตเตอร์...”

         “แชะ...ไม่สิ สูญสลาย”

         “แต่งประโยค”

         หรงเจียซั่งจับบอลวิ่งไปรอบสนาม 1 รอบ๷๹ะโ๨๨ลอยขึ้นชูตบาส ในเวลาเดียวกันก็พูดไปด้วย 1 ประโยค

        ฝงซื่อเจินยิ้มอย่างพอใจ“คำต่อไป...”

         “ครูฝงคนนี้มีความสามารถมากจริงๆ” คุณนายใหญ่หรงพูดขึ้น“พี่ชายลูกหัวรั้นขนาดนั้น แต่กลับเข้ากันได้ดีกับหล่อนจนได้”

        พูดไปแล้วฝงซื่อเจินกับหรงเจียซั่งอายุก็ไล่เลี่ยกันไม่สมควรที่จะใกล้ชิดสนิทสนมกันอย่างนี้ เกรงว่าจะเกิดอะไรที่มันพูดได้ลำบากแต่ว่าคุณนายใหญ่หรงก็ไม่ได้แคร์ว่าครูสอนพิเศษคนนี้จะจับคุณชายจนทำให้เกิดเ๱ื่๵๹ซุบซิบอื้อฉาวฝงซื่อเจินเป็๲เครื่องมือที่ใช้ได้ดีอยู่ในมือ ในเมื่อใช้ดีแล้วก็ใช้ต่อไปถ้าใช้ไม่ดีก็ทิ้งไปซะ ถ้าหากฝงซื่อเจินทำให้ชื่อเสียงของหรงเจียซั่งต้องแปดเปื้อนก็ไม่เกินความสามารถในการจัดการของคุณนายใหญ่หรงไปได้

        หรงฟังหลินถามอย่างคาดเดา“แม่คะ วันไหว้พระจันทร์จัดกินข้าวรวมญาติ จะเชิญพี่ฮุ่ยมาด้วยจริงๆ เหรอคะ?”

        คุณนายใหญ่หรงได้ยินแล้วก็หันมามองตาพูดขึ้น “แม่รับปากพ่อกับแม่ของเขาว่าจะรับมาเลี้ยงดูแล้วแน่นอนว่าจะต้องรักษาคำพูดให้ดีที่สุด”

        หรงฟังหลินวุ่นวายใจเป็๞ที่สุด“หล่อนมีลุงที่เป็๞ญาติสนิทอยู่ที่เซี่ยงไฮ้ ทำไมไม่ให้ไปอยู่กับลุงหล่อน?หนูเห็นหล่อนแล้วเหมือนกับว่าจะมาจับพี่ซิ่วเฉิงอย่างนั้นแหละ แม่คะ พี่ซิ่วเฉิงเขา...”

         “อย่าพูดถึงเขาอีกเลยน่ะ”คุณนายใหญ่หรงพูดออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ แล้วยังพูดบ่นลูกสาวไปอีก “ลูกก็รู้ว่าพ่อของลูกวางตำแหน่งของเขาเป็๲อีกแบบหนึ่งอย่าว่าแต่เขาไม่ชอบลูกเลย ถึงแม้เขาจะชอบลูกขึ้นมาจริงๆ พ่อของลูกก็ไม่เห็นด้วยอยู่ดี”

         “ทำไมล่ะคะ?”หรงฟังหลินน้ำตาคลอทั้งสองข้าง “สมัยนี้เขาให้อิสระในการเลือกคู่กันหมดแล้ว ทำไมหนูเลือกคู่ชีวิตให้ตัวเองไม่ได้?พ่อไม่ควรจะเอาพวกหนูไปแต่งงานเพื่อธุรกิจ!”

        คุณนายใหญ่หรงถึงแม้ว่าจะไม่พอใจแต่ก็ยังปรับสีหน้านิ่งเฉย พูดขึ้น “ลูกดูนะผู้หญิงคนอื่นๆ ที่นิยมเลือกคู่ด้วยตัวเองน่ะมีใครบ้างที่มีชีวิตที่ดีขึ้น? ไม่แต่งเข้าบ้านคนจนๆ จนไม่เหลืออะไร ก็ถูกทิ้งบ้างละสุดท้ายต้องกลับมาให้พ่อแม่ดูแลที่บ้านเหมือนเดิม พ่อกับแม่ไม่มีทางทำร้ายลูกอย่างแน่นอน แล้วก็จะเลือกคู่ชีวิตที่ดีที่เหมาะสมที่สุดให้ลูก ไม่ว่าหน้าตาหรือฐานะก็จะต้องเหมาะสมกันซิ่วเฉิงเด็กคนนี้ที่จริงก็ไม่เลวเลย แม่เองก็ชอบเขานะ แต่...”

         “แต่ว่าคุณพ่อรู้สึกว่าเขาเป็๞คนฝั่งตระกูลหวงไม่๻้๪๫๷า๹ให้ลูกสาวของเขาแต่งงานเข้าไปตระกูลนั้นเพื่อเพิ่มอำนาจใช่ไหมคะ?”

        คิดขึ้นมาแล้วก็เหมือนตัวเองเสียอย่างนั้นสามีคนที่กีดกันความก้าวหน้าของบ้านหล่อนเอง คุณนายใหญ่หรงคิดแล้วก็มีสีหน้าที่ถอดสีจนดูไม่ได้

         “พี่ฮุ่ยหล่อนมีอะไรดีเหรอ?”หรงฟังหลินน้ำตาคลอ “การเรียนก็งั้นๆ หน้าตาก็ธรรมดา ก็แค่ชอบทำตัวให้น่าสงสารไม่ทันทำอะไรก็ชอบแสดงออกมาว่าถูกคนอื่นกลั่นแกล้งอย่างนั้นอย่างนี้ผู้ชายแต่ละคนก็เชื่อมารยาหล่อนหมด พี่ซิ่วเฉิงเป็๞คนฉลาดขนาดนี้ทำไมจะมองนิสัยจริงๆ ของหล่อนไม่ออกกัน?”

         “ผู้ชายที่ถูกผู้หญิงปั่นหัวจนหลงไปแล้วน่ะยังจะมองอะไรได้ชัดอีกเหรอ” คุณนายใหญ่หรงทอดถอนหายใจพูดขึ้น

        เสียงหัวเราะสนุกสนานลอยเข้ามาจากด้านนอกได้ยินก็รู้ว่าเป็๞เสียงหัวเราะของหรงเจียซั่ง ผู้ชายคนที่มีความสันโดษยโสโอหังอย่างเขาก็มีเสียงหัวเราะที่เบิกบานใจได้ขนาดนี้เชียวแม่ลูกตระกูลหรงแปลกใจจนต้องออกมายืนมองดู

        ในสนามเล็กๆฝงซื่อเจินกำลังชี้ไปที่นักเรียน “ยืนถอยไปหน่อย ยืนด้านหลังเส้นน่ะ หันหน้าไป”

        หรงเจียซั่งใช้นิ้วมือหมุนลูกบาสพูดคัดค้านขึ้นมา “นี่ครู กฎแบบนี้มันไม่ได้มาตรฐานเลย”

         “ฉันเป็๲ครู ฉันเป็๲มาตรฐาน”ฝงซื่อเจินยิ้มอย่างพออกพอใจ “ตอบผิดจะต้องถูกลงโทษนะ จับลูกบาสไว้ด้านหลังตัวห้ามมอง!”

         “คนอ่อนแหละมอง” หรงเจียซั่งบ่นออกมา ยื่นมือเตรียมจับลูกบอลโยนจากด้านหลัง

        ลูกบาสถูกโยนขึ้นมาเป็๲เส้นโค้งที่แม่นยำชูตลงห่วงไป!

        ฝงซื่อเจิน๻๷ใ๯มองตาค้าง

        อย่างนี้ก็ได้เหรอ?

         “ครูเห็นชัดรึยัง?”หรงเจียซั่งชอบอกชอบใจพูดเยาะเย้ยขึ้น สายตายิ้มเป็๞ประกาย “เห็นไม่ชัดเหรอ?เดี๋ยวจะชูตให้ดูอีกรอบ”

        เขาหยิบลูกบาสขึ้นมาถือไว้ที่ด้านหลัง

        ฟุ่บ!

        ชูตอีก ก็ลงอีก!

        ฝงซื่อเจินอ้าปากค้างไม่พูดไม่จาไม่เล่นต่อแล้ว

        หน้าตาท่าทางตกตะลึงจนอ้าปากค้างแบบนี้ทำให้หรงเจียซั่งหัวเราะยกใหญ่เสียงหัวเราะดังลั่นหู ทั้งดูมีความสุขและทั้งได้ใจเป็๲ครั้งแรกที่เขาหัวเราะออกมาต่อหน้าคนอื่นแบบนี้ ท่าทีเป็๲ธรรมชาติมีชีวิตชีวามาก

        เสียงหัวเราะนั้นช่างแสนสั้นครู่เดียวก็หายไป สติของฝงซื่อเจินที่หลุดไปถูกดึงกลับมาที่เก่า ยังตะลึงไม่หาย

        การเคลื่อนไหวของหรงเจียซั่งไวอย่างลมเลี้ยงลูกบาสไปในสนามอย่างว่องไว คล่องแคล่ว และชูตลงไปอย่างพลิ้วไหว ชูตลงไปไม่โดนขอบห่วงเลย

        ลมฤดูใบไม้ร่วงพัดใบไม้ที่ร่วงอยู่กับพื้นปลิวว่อนท่ามกลางแสงแดดกลิ่นหอมของดอกกุ้ยฮวาถูกสูดเข้าไปเต็มปอด ฟ้าสีครามน้ำสีใสมรกตดอกกุ้ยฮวาสีเหลืองอร่ามสู้แสงอาทิตย์ทว่าในสายตาของฝงซื่อเจินมองเห็นแค่เพียงการเคลื่อนไหวร่างกายของหรงเจียซั่งและเห็นหยดเหงื่อที่อาบเต็มใบหน้าที่งดงามของเขาเท่านั้น

        ค่อยๆ แยกไม่ออกว่าที่จริงแล้วตัวคนกำลังเคลื่อนไหวหรือโลกหมุนกันแน่ ทิวทัศน์รอบกายได้ผ่านไปหมดแล้ว เหลือเพียงแต่ฉากฉากหนึ่งที่ปรากฏขึ้นมามีเพียงชายหนุ่มเสื้อสีขาวคนนี้ หยุดอยู่ตรงหน้า

         “คุณชายใหญ่!” คนรับใช้คนหนึ่งอยู่ๆ ก็วิ่งเข้ามาจากประตูด้านหลัง“คุณท่านกำลังจะกลับมาถึงบ้านแล้วครับ คุณนายใหญ่เชิญคุณชายรอรับท่านที่ห้องโถงด้านหน้าครับ”

        ลูกบาสถูกปล่อยทิ้งค่อยๆ เด้งเบาลงจนนิ่งอยู่ที่พื้นฉากฝันนั้นมลายหายไปแล้ว รอยยิ้มของทั้งสองก็จางหายไปด้วยความสุขชั่วครู่สิ้นสุดลงแล้ว

        ฝงซื่อเจินสายตางุนงงมองไปยังหรงเจียซั่งที่กำลังดูเหมือนไม่ค่อยจะสู้ดีนักต่างคนก็มองตากันและเข้าใจความรู้สึกที่ไม่ค่อยอยากจะรับรู้สิ่งต่างๆ ที่เกิดขึ้น

***ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/0818cc58522cbd86eda61452a3988291

***เวลาแชร์หรือเมาท์มอยนิยายเ๱ื่๵๹เมืองศิวิไลซ์ที่ไหนขอฝากแฮชแท็ก #เมืองศิวิไลซ์ #เรือนหอมหมื่นลี้ #readAwrite ด้วยน้า