ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

       อี้เฉิน กับกลุ่มเพื่อนของเขายกยิ้มยินดีกันไม่น้อย เมื่อเห็นสุดสายปรายตา มีพระราชวังสุสานเซียนโบราณ เร่งสืบฝีเท้า ข้ามผ่านสุสาน กันไปอย่างบ้าคลั่ง
 

       กลุ่มคนที่ตามไล่หลังอี้เฉินมาติดๆ จากการติดตามกลุ่มของอี้เฉินมาพวกเขาเผยตัวออกมา อย่างไม่มีแอบซ่อนอีกต่อไป มาพร้อมกับอายสังหารที่โหมซัด อยากจะฆ่าสังหารอี้เฉินลง อย่างไม่มีปิดบัง

      เพียงอี้เฉินหันหลังกลับไปมอง เขาก็จดจำคนกลุ่มนี้ได้เป็นอย่างดี พวกเขาคือ กลุ่มคนของ4สำนักใหญ่ ที่อี้เฉินแค้นเคือง แต่ในยามนี้ พวกเขาเหล่านั้น ร่วมมือกันไล่ล่าอี้เฉิน อย่างไม่มีปิดบัง หมายมั่นจะเปิดศึกนองเลือด ไม่อาจอยู่ร่วมโลกกันได้อีกต่อไป

      ด้านองค์ชายชิงไป๋ยี่ กับองค์ชายซือจงเทียน พวกเขาทั้งสอง เพียงติดตามไปห่างๆ มองชมดูเรื่องสนุกในยามนี้เท่านั้น ไม่คิดเข้าไปแทรกแซง ยามนี้หลายๆ คน เหมือนจะรับรู้ได้หากปล่อยอี้เฉินไว้ ภัยคุกคามใหญ่จะเป็น อี้เฉินอย่างไม่ต้องสงสัย หลายคนจึงคิดจะตัดไฟแต่ต้นลม

      แม้แต่กลุ่มคนทวีปมืด ชายหนุ่มที่สวมหน้ากากเหล็กครึ่งใบหน้า ยังยกยิ้มยินดี เมื่อเห็นกลุ่มคนต่างดินแดนทะเลาะกันเฉกเช่นนี้ รอชมฉากอี้เฉินถูกรุมทึ้งด้วยใบหน้าที่ชั่วร้าย ประหนึ่งความแค้นของเขากำลังจะถูกสะสางเอง ก็มิปาน

         ซูอเซ่อ แห่งศาลาซากศพ เขาตบฝ่ามือออกไปด้านหน้าอย่างรุนแรงสำแดงวิชา หุ่นเชิดศพในทันใด เนื่องด้วยสถานที่แห่งนี้เหมาะให้เขาสำแดงวิชานี้เป็นอย่างยิ่ง ปราณพลังกว่า8ส่วน ถูกเขาสูบกลืนออกมาใช้อย่างบ้าคลั่ง มาพร้อมปราณพลังสีดำที่โพยพุ่งออกมา ท่วมท้นท้องฟ้า

        ทำให้ผู้ใดที่สัมผัสปราณพลัง ถึงกับต้อง ขนหัวลุก ราวกับจิตวิญญาณในร่างถูกทิ่มแทง ก่อนเส้นด้ายปราณพลังสีดำจะพุ่งเข้าใส่หลุมศพรอบบริเวณสุสาน ที่อยู่เบื้องล่างนับร้อยหลุมศพ ส่งผลให้พื้นดินสั่นไหวไม่หยุด ราวกับมีอสูรร้ายกล้ำกรายขึ้นมาบนพื้นผิวดิน

        ซากศพเหล่านั้น ล้วนอยู่ในขั้นพลังเซียนสวรรค์ เมื่อมันถูกวิชาหุ่นเชิด ของซูเซ่อ จึงทำให้ กำลังรบเพิ่มพูนไปไม่น้อย ทำให้หลายๆ คนที่ดูชมถึงกับหรี่ตาจนเล็กแคบ มองซูอเซ่อ แห่งศาลาซากศพ ไปอยู่ระดับที่สูงขึ้นในทันที

        ซูอเซ่อ เขาคำรามออกมาก้องฟ้า ฝ่ามือยกชี้ สั่งการ เชิดหุ่นออกไปหาอี้เฉินในทันที "เจ้าจะหนีข้าไปไหน ล้อมสังหารมันเสีย วันนี้ข้ากับพวกจะกลบฝังเจ้า อี้เฉิน แม้แต่กระดูกของเจ้า   ข้าก็จะป่นมันไม่ให้หลงเหลือ"

        อี้เฉินระหว่างที่เขาสืบเท้า พุ่งทะยาน เขาหยุดชะงักในทันทีรับรู้ถึง ความบ้าคลั่งของ วิชาหุ่นเชิด ราวกับเขาในยามนี้ เขายืนอยู่ต่อหน้ากองทัพ เทพสวรรค์ นับร้อย ก่อนอี้เฉินจะผ่อนลมหายใจออกมายาว กล่าวพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง "เยว่ชิงเซียน ซีเผิง ซีเยว่ กงหนาน พวกเจ้าเร่งเดินทางไปภายในสุสานเซียนโบราณก่อน เร็วเข้า! เหมือนว่าข้าจะต้องเจอกับเรื่องที่ยากลำบากเข้าเสียแล้ว"

       ทว่า เยว่ชิงเซียน นางมีความลังเลใจอยู่ในกรอบสายตา อย่างเห็นได้ชัด กล่าวคำพูดออกมาด้วยน้ำเสียงดึงดัน "ข้าเป็นคนคุ้มกันตัวเจ้า จะให้ข้าจากไปได้เช่นไรเล่า"

        อี้เฉินเพียงยกยิ้มบาง มองใบหน้าสตรีงามอยู่แวบหนึ่ง ก่อนจะเปิดปากพูดมันออกมา"ข้าเกรงว่าต่อให้เจ้า เอ่ยคำพูดขอร้อง พวกเขาคงจะไม่ฟังเจ้าในยามนี้ เจ้าไปเสียเยว่ชิงเซียน!"

        สิ้นคำพูดของอี้เฉิน ที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความแน่วแน่ กลุ่มของ เยว่ชิงเซียน ซีเผิง ซีเยว่ กงหนาน พวกเขาก็เร่งเดินทางกันจากไปในทันที แม้ในใจลึกๆ จะมีความรู้สึกผิดอยู่ไม่น้อย แต่ก็พอจะรับรู้ได้ว่า ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของผู้สูงส่งในยามนี้ แม้แต่เยว่ชิงเซียนยังกำหมัดของนางไว้จนแน่น หากนางอยู่ในขั้นพลังครึ่งก้าวเทพสวรรค์ นางจะทำหน้าที่คุ้มกัน อี้เฉินได้ดีกว่านี้

        ฉับพลันกองทัพซากศพ ก็พุ่งปิดล้อมอี้เฉินไว้อย่างสมบูรณ์ แถมในแต่ละด้านยังมีคนของสี่สำนักใหญ่ ที่เคยถูกอี้เฉินปั่นหัวภายในมิติ ลับ หุบเหวสวรรค์ ไม่ว่าจะเป็นเทพสายฟ้าน้อยกวนซี เจ้าโอสถน้อย เหยียนเซียวแห่งศาลายา ซานหลานเทียนแห่งตำหนักภูต แม้ว่าศิษย์เอกของบางสำนักจะไม่ได้เข้าร่วม ฉากการฆ่าสังหารครานี้ แต่พวกเขาก็มั่นใจว่าจะฆ่าสังหารอี้เฉินลงได้

        เทพสายฟ้าน้อย กวนซี เขาหมุนควงหอกในมือที่เต็มไปด้วยปราณพลังสายฟ้ากระแทกท้องฟ้าอย่างรุนแรง ส่งปราณพลังสายฟ้าแลบแปลบปลาบ ออกมาท่วมท้นท้องฟ้าในทันใด ก่อนจะชี้หอกสีทองในมือออกไปหาอี้เฉิน จดจำช่วงเวลาที่ถูกอี้เฉินฆ่าสังหาร จนต้องอาบอายภายในมิติลับหุบเหวสวรรค์ ได้เป็นอย่างดี

"เจ้ายังคิดจะโอหังอีกอย่างนั้นหรืออี้เฉิน เจ้าในยามนี้ถูกพวกเรา4สำนักใหญ่ปิดล้อมไว้หมดแล้ว การที่เจ้าจะรอดได้มีเพียงเจ้าต้องติดปีกเท่านั้นกระมัง"

        อี้เฉินยกยิ้มกว้าง พร้อมกับดวงตาสีแดงฉานที่จับจ้อง เทพสายฟ้าน้อยกวนซี เอ่ยพูดแทงใจดำบุรุษหนุ่ม ถือหอกชี้ออกมาด้านหน้า ในทันที "พวกเจ้า4สำนักใหญ่ไม่ใช่ว่า ยึดมั่นในเกียรติยศและศักดิ์ศรี หรอกหรือ ไฉนปิดล้อมฆ่าสังหาร ข้าเพียงคนเดียวเล่า ไม่กลัวอายขายขี้หน้าประชาชีโดยรอบหรือ"

      หลายๆ คนที่ได้ยินคำพูดของอี้เฉิน ถึงกับกระอักเลือดออกมา ด้วยความโกรธแค้น พวกเขาไม่คิดว่า อี้เฉินที่อยู่ต่อหน้าความตาย จะไม่มีท่าทีสะทกสะท้าน หลายคนจึงกล่าวสบถด่าออกมาในใจทันที

      "เจ้า!! เจ้า!! คำพูดคำจาของเจ้าช่างโอหังนักนะ ดูสิหากข้าหักกระดูกเจ้า เจ้าจะยังพูดดี ได้อีกหรือไม่อี้เฉิน"สิ้นคำที่บ้าคลั่งเดือดดาลของ เทพสายฟ้าน้อยกวนซี เขาสำแดงสิบประตูวิถีที่เต็มไปด้วย สายฟ้าบริสุทธิ์ออกมา อย่างไม่มีเก็บออม

      กลุ่มเมฆสีดำด้านหลังส่งปราณพลังสายฟ้าแลบแปลบปลาบ ออกมาไม่ขาด อาบย้อมร่างของกวนซี จนเต็มไปด้วยสายฟ้า เพียงกระแทกด้ามหอกปราณพลังสายฟ้า ก็แผ่ซ่านกระจัดกระจายออกไปทั่วทิศ ราวกับเป็นหนึ่งกับท้องนภา

       แม้แต่อี้เฉินที่เห็น ยังต้องหรี่ตาจนเล็กแคบ ไม่คิดว่าชายผู้นี้จะใช้ สายฟ้าบริสุทธิ์มากมายเปิดสิบประตูวิถี อี้เฉินเองก็ไม่คิดเก็บออมปราณพลังไว้เฉกเช่นเดียวกันระเบิดปราณพลังในร่างออกมาอย่างไม่มีปิดบัง พร้อมกับสำแดง สิบประตูวิถี ออกมาหมายมั่นจะประหัตประหาร จนสะเทือนก้องฟ้า

        หมู่ชนที่มองชมเรื่องสนุก พวกเขาต่างก็ไม่คาดคิด ว่า10ประตูวิถีของอี้เฉิน จะเต็มไปด้วยเลือดมากมายถึงเพียงนี้ แถมเลือดเหล่านั้นยังเป็นเลือดของเขาเอง ทำให้ใครหลายคนที่เห็น 10ประตูที่หมุนวนอยู่ด้านหลังอี้เฉิน หัวใจสั่นสะท้านไม่น้อย

       แต่หนึ่งในหมู่ชนที่มุงดู กลับมีชายหนุ่มสวมชุดคลุมดำ ร่างเล็ก จับจ้องอี้เฉินอย่างไม่วางตา เขาก็คือคนที่อยู่ภายในงานประมูลลับตระกูล ฉั่ว ที่อี้เฉินเคย แลกเปลี่ยนแผ่นยันต์ ค่ายกลฆ่าสังหาร ก่อนเขาจะกล่าวพูดพึมพำ "อี้เฉินหรือจะเป็นเจ้า ภายในงานประมูลครานั้น"

       ด้าน เทพสายฟ้าน้อย กวนซี เขาคำรามออกมาก้องฟ้า "จงบุกทะลวง หอกสายฟ้า" ฉับพลันที่ เทพสาย ฟ้าน้อยกวนซี ตั้งท่าโจมตี สายฟ้าที่แลบแปลบปลาบ ก็พุ่งออกไปราวกับสายฟ้าที่ผ่าแยกท้องนภา เฉือนอากาศราวกับเป็นเศษกระดาษ มาพร้อมเสียงแหวกอากาศดังหวีดแหลม ห้วงมิติเกิดรอยแตกร้าวในฉับพลัน

       อี้เฉินที่ขับเคลื่อนดวงตา เอี้ยวตัวหลบการโจมตี ในเสี้ยววินาที แต่ก็ไม่พ้นทำให้ใบหน้าของเขามีรอยเฉือนที่พวงแก้ม ส่งให้เลือดที่หลั่งไหล เปรอะเปื้อนใบหน้า ประหลาดใจกับความเร็วของ เทพสายฟ้าน้อย กวนซี อยู่ไม่น้อย

        แต่ในเสี้ยวพริบตา ที่เทพสายฟ้าน้อย กวนซี ยกยิ้มกว้าง หอกสีทองก็พุ่งราวกับสายศร หลายสิบหลายร้อยกระบวนท่า เข้าใส่อี้เฉินอย่างบ้าคลั่ง จนท้องฟ้าเต็มไปด้วย ปราณพลังสายฟ้าแลบแปลบปลาบ

       จนต้องทำให้อี้เฉินต้องสำแดง ซากแขนเทวะสีดำออกมา ปัดป้อง เสียงโลหะแข็งกระทบกันดังกึกก้อง ส่งเศษปราณพลังกระจัดกระจายออกไปทั่วทิศ หมู่ชนที่ชมการต่อสู้ยังต้องแปลกใจกับแขนนั้นของอี้เฉิน ไม่คิดว่ามันจะแข็งเทียบเท่ากับอาวุธระดับสูง

         ก่อนอี้เฉินจะกล่าว ด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย "เจ้าเคยแพ้ข้าไปแล้วหนหนึ่ง เจ้าเอาความมั่นใจที่ไหน คิดว่าจะชนะข้าได้ เทพสายฟ้าน้อย กวนซี" ฉับพลัน ที่อี้เฉินเอ่ยพูด ฝ่ามือสีดำของเขาก็พุ่งปราด จับคอ เทพสายฟ้าน้อย กวนซีไว้แน่น แม้ว่าหัวไหล่จะถูก หอกสีทองทิ่มแทงจนมีเลือดไหลอยู่ก็ตาม "หากเจ้าอยากได้หัวไหล่ของข้าก็เอาไป แต่ข้าขอชีวิตของเจ้าแล้วกัน"

"เจ้า! เจ้า!" คำพูดที่กล่าวออกมาด้วยความยากลำบากของกวนซี วิญญาณในร่างกรีดร้องถึงความตายอย่างบ้าคลั่ง เขาที่เชื่อมั่นในความเร็ว ไม่คิดว่าจะมาตายด้วยความเร็วของเขาเอง พุ่งเข้าหาความตายเสียอย่างนั้น

       อี้เฉิน เอื้อมฝ่ามืออีกข้างออกไปบีบคอ เทพสายฟ้าน้อย กวนซี อย่างรุนแรง เสียงแรงระเบิดดังออกมากึกก้อง ราวกับเขาบีบลูกแตงโมจนแตก ส่งให้เลือดสาดกระเซ็นออกมาเป็นสายพิรุณ

       คนอื่นๆ ที่เห็นการตายตกของ เทพสายฟ้าน้อย กวนซี พวกเขาคำรามกันออกมาอย่างบ้าคลั่ง โดยเฉพาะกลุ่มคนหุบเขาเทพบรรพกาล "เจ้าช่างใจกล้าห่อฟ้านัก"

       เหล่า4สำนักใหญ่ ไม่มีใครคาดคิดว่า เพียงเวลาไม่ถึง100กระบวนท่า เทพสายฟ้าน้อย กวนซี จะพลาดท่าเสียได้ พวกเขาที่รอเป็นกำลังเสริม ถึงกับเข้าไปช่วยเหลือ เทพสายฟ้าน้อย กวนซี ไม่ทัน เนื่องด้วยมันเกิดขึ้นรวดเร็ว กะทันหันเกินไป

       เหล่าผู้สูงส่งอีก3คนที่ไม่ได้ลงมือ ต่างก็มีใบหน้าที่บูดเบี้ยว เมื่อเห็นอนุชนที่เติบโตมาพร้อมกับยุคสมัยของพวกเขาตายตกลงไป "เจ้า เจ้า ช่างลูกเล่นเยอะเสียจริง เรามาช่วยกันกำจัดมารน้อยผู้นี้เสีย"