ถุงมือฟ้าประทาน

สำหรับนักรบ เจมส์เป็นผู้ชายที่ขี้โม้ ดูใช้การไม่ได้ เป็นพวกเอาแน่เอานอนไม่ได้เหมือนกับโจ เป็นคนประเภทเดียวกัน

แต่สิ่งที่อยู่ที่ตรงหน้าทำให้นักรบเกิดคำถาม

ถ้าหากเจมส์ทำได้จริงอย่างที่พูด...มันออกจะน่าเหลือเชื่อเกินไปหน่อยไหม

เขาใช้วิธีไหนกันถึงทำให้ทุเรียนมีขนาดใหญ่ เติบโตได้ในเวลาเพียงไม่กี่เดือน

“กำลังทำอะไรอยู่เหรอคะ โห...อะไรล่ะนั่น ทุเรียนยักษ์เหรอคะ!”

ระหว่างที่กำลังนั่งเงียบอยู่บนโซฟาตัวยาว เสียงจ้อแจ้วดังขึ้นจากด้านหลังเขา หนึ่งในสมาชิกบ้านก้องภพ ผู้มีใบหน้าร่าเริงแจ่มใส รูปร่างสมบูรณ์แบบ ผิวขาวสวย ริมฝีปากบางเป็นกระจับ นัยน์ตาคู่นั้นกลมโต เป็นเสน่ห์ที่ไม่อาจละสายตามองได้

นี่คือไข่มุกที่นักรบหวงแหน เธอราวกับอัญมณีจากใต้ทะเลลึก น้องสาวเพียงคนเดียว ของขวัญ

นักรบผินหน้ากลับมา ตามด้วยรอยยิ้มที่ยากนักจะปรากฏ

“กลับมาแล้วเหรอ”

“ค่ะ ว่าแต่ทุเรียนนี่คืออะไรเหรอคะ ของจริงหรือของปลอม กินได้หรือเปล่าเนี่ย” โดยปกติของขวัญไม่ชอบพี่ชายคนนี้เลย เนื่องจากเขาหวงเธอมากจนเกินไป แต่เพราะทุเรียนที่อยู่ตรงหน้าได้ทำให้ต่อมอยากรู้ของหญิงสาวทำงาน ต้องเดินเข้ามาดูใกล้ๆ

“ไม่รู้สิ”

“เอ๋...ไม่รู้เหรอคะ ก็นี่มันของพี่ไม่ใช่เหรอ ถ้าหากพี่ไม่รู้แล้วใครจะรู้”

“ก็จริงอยู่ที่มันเป็นของพี่ แต่ว่ามันถูกส่งมาจากคนที่ไม่น่าไว้ใจเนี่ยสิ”

“หืม...พี่นักรบเคยไว้ใจใครด้วยเหรอคะ”

“เคยอยู่นะ แต่เจ้าของทุเรียนลูกนี้ไว้ใจได้ยากจริงๆ แต่ถ้าน้องอยากลอง เดี๋ยวให้คนมาผ่าให้ก็แล้วกัน”

ในฐานะผู้รากมากดี คุณชายสุดแสนเย่อหยิ่งแห่งบ้านก้องภพ นักรบไม่มีทางมานั่งปลอกทุเรียนด้วยตัวเองเด็ดขาด

ก็เหมือนกับอาหารการกิน ต้องเป็นร้านหรู ภัตตาคารที่มีระดับ ไอ้ประเภทร้านขายข้างทางตั้งแต่เกิดมาไม่เคยเหลียวมองสักครั้ง

...

ไม่นานทุเรียนพูใหญ่ปรากฏแก่สายตาสองพี่น้อง

ของขวัญถูกดึงดูดตั้งแต่ลังไม้พาเลทแล้ว พอได้เห็นเนื้อสีทองอร่ามหนึ่งพูซึ่งมีขนาดใหญ่มาก ช่วยไม่ได้ที่เธอต้องอ้าปากกว้าง ลืมกิริยามารยาทที่ถูกสอนสั่งตั้งแต่ยังเด็กไปชั่วเวลาหนึ่ง

นักรบที่มักแสดงด้านเย็นชาอยู่เสมอ พินิจทุเรียนตรงหน้าอย่างตั้งอกตั้งใจ คล้ายกับต้องการรู้ให้ได้ว่า มันซ่อนกลไกใดไว้ถึงได้กลายเป็นสีทองอร่าม ชวนรับประทานจนน้ำลายสอ

เพราะมีขนาดพูใหญ่เกินไป ทุเรียนจึงได้ถูกตัดแบ่งเป็นชิ้นตักใส่จาน

คราวแรกนักรบไม่กล้ากิน แต่พอคิดว่าเจมส์เป็นคนที่พ่อไว้ใจ แถมยังให้เขาไปคุมงานก่อสร้างด้วยตัวเอง ก็คงไม่บ้าถึงขนาดทำอะไรบางอย่างกับทุเรียนให้ร่างกายได้รับอันตรายหรอก สุดท้ายจึงกินไปหนึ่งคำ...คำเล็กๆ

ใช่เขาควรจะกินคำเล็กๆ แล้วหยุดกิน ตามแบบฉบับผู้ดีพึงมี ทว่าเมื่อมีคำแรกก็ต้องมีคำที่สอง

สุดท้ายนักรบไม่สามารถหักห้ามความอยากของลิ้นตัวเองได้ จัดการทุเรียนสีทองตรงหน้าไปหลายคำ

ของขวัญกัดคำใหญ่โดยไม่สงวนกิริยามารยาทบนโต๊ะอาหาร

ถ้าหากเทียบกับพี่ชายที่มักจะเรื่องมากไปเสียทุกอย่าง เธอดูจะชิลล์ๆ เข้าถึงได้ง่ายกว่า รวมถึงอาหารการกินก็กินได้แทบทุกอย่าง

จัดการทุเรียนไปได้ครู่หนึ่ง นักรบหยิบผ้าขึ้นมา บรรจงเช็ดปากแสนเซ็กซี่

เมื่อเห็นว่าน้องสาวกำลังกินอยู่เขาก็ไม่ได้ห้าม เพียงนึกถึงใครคนหนึ่งซึ่งเป็นเชฟมากความสามารถ

“ถ้าหากชลลดามีทุเรียนเป็นเมนูของหวานที่ร้าน จะเข้าท่าหรือเปล่านะ...”

..........

“ยอดวันแรกเป็นไงบ้าง” เจมส์ที่นั่งอยู่ในไร่ตัวเอง มองเจ้าโง่ทอยที่กำลังนับเงินกับหุ่นแองเจิ้ล 21 สำหรับวันแรกในการเปิดขาย'ทุเรียน'

“ผิดจากที่คาดไว้ตอนแรกเลยครับเจ้านาย เป้าพุ่งทะลุยอด ขายได้ถึงห้าล้านบาทในวันเดียว!” ทอยดูดีใจสุดขีด ในที่สุดผลของการทำงานตลอดทั้งวันก็ผลิดอกออกผล

“กระแสดีแบบนี้ ฉันว่าวันพรุ่งนี้ยอดผู้เข้าชมสวนทุเรียนจะมากขึ้นกว่าเดิม รวมถึงผลกำไรที่เพิ่มสูงขึ้น” หุ่นแองเจิ้ล 21 เสริม มีชื่อว่าโมนิก้า ถูกเรียกมาประจำการอยู่ไร่'นายเจมส์'ตั้งแต่หลายวันก่อน

“งั้นเหรอ” ชายหนุ่มวัย 20 ต้นๆ หยิบน้ำอัดลมราคาถูกขึ้นมาดื่ม

“เจ้านายดูไม่ค่อยดีใจเลยนะครับ เป็นอะไรหรือเปล่า” เพราะทอยอยู่กับเจมส์มานาน มีความลับอะไรที่ปิดเขาได้บ้าง

“แค่คิดว่าน้อยจังเลยนะ หากเทียบกับการเล่นหุ้นหรือทำธุรกิจอย่างอื่น แค่ขายทุเรียนอย่างเดียวยังไม่พอหรอก” สำหรับเจมส์ที่มองทีวีดิจิตอลเป็นเป้าหมายหลัก ย่อมต้องการเงินจำนวนมากไปประมูล

อีกอย่างคือ เงินที่ได้จากการเล่นหุ้นจำนวนหนึ่งเขาได้นำไปซื้อหุ้นในบริษัท NG ค่ายเพลงเล็กๆ ในเกาหลีใต้ที่มีโกมินจองเป็นเด็กในสังกัด

“ถ้ามันไม่พอ ก็แค่ขายอย่างอื่นด้วยก็ได้นี่ครับ เช่นส้ม มะไฟ ลำไย ขนุน ฯลฯ ผมว่าด้วยปุ๋ยบร๊ะเจ้าของเจ้านาย ไม่มีอะไรที่ไม่สามารถปลูกไม่ได้!”

“นั่นสิคะ ที่นี่มีอะไรที่ปลูกไม่ได้ ด้วยปุ๋ยสุดแสนขี้โม้ แม้แต่ต้นไม้ที่มีความสูงหมื่นฟุตมันคงไม่ใช่ปัญหาสำหรับการปลูก”

“ต้นไม้เหรอ...” เจมส์พึมพำเสียงเบาคล้ายกับคิดอะไรออก

มือที่วางจากน้ำอัดลมหยิบโทรศัพท์ออกมา เสิร์ชหาอะไรบางอย่างในอินเตอร์เน็ต

มันเป็นหนังสือการ์ตูนเกาหลี เกี่ยวกับโลกในอนาคตที่มีพืชกลายพันธุ์

เจมส์ดูได้สักพักก็วางโทรศัพท์ไว้ตามเดิม หยิบน้ำอัดลมขึ้นมาดื่ม พลางถอนหายใจ

“ค่อยเป็นค่อยไปแล้วกัน ถ้าหากไม่ไหวจริงๆ ถึงตอนนั้นแค่ให้หุ่นแบนเนอร์สลับกันใช้'นิ้วทองคำ'เงินก็จะไหลมาเทมา”

เจมส์ปล่อยให้พวกเขาทำงานไป ส่วนตัวเองกลับขึ้นบ้านชั้นบน ตรวจสอบข้อความในโซเชียลเน็ตเวิร์ก ว่ามีใครติดต่อมาบ้าง

เจมส์ไล่อ่านไปเรื่อยๆ โดยส่วนใหญ่มีแต่คำถามว่าไร่อยู่ตรงไหน จะมาต้องบอกก่อนล่วงหน้าหรือเปล่า แล้วสามารถลดได้ไหมหากซื้อหลายกิโลกรัม

นั่นคือข้อความโดยส่วนใหญ่ที่ถูกส่งมาถึงเขา ก่อนเจมส์จะสะดุดตากับใครคนหนึ่ง

“มดคันไฟ พิธีกรมากความสามารถอยากสัมภาษณ์งั้นเหรอ?”

เจมส์อ่านจุดประสงค์ของอีกฝ่าย ใบหน้าฉายแววฉงน

ความจริงเจมส์ไม่รู้จักหรอก เพราะไม่ได้ดูทีวีแต่ที่รู้เพราะปิ่นเป็นดารา เวลาอยู่ด้วยกันก็มักจะเล่าเรื่องคนในวงการให้ฟังรวมถึงพิธีกรปากจัดที่ต้องระวังตัวไว้เป็นพิเศษ

ถ้าหากได้ไปออกรายการของมดคันไฟต้องเตรียมตัวให้พร้อม อย่างน้อยต้องโบกครีมที่หน้าหนาๆ เผื่อว่าฝ่ายนั้นต้องการด่ากลางรายการ หน้าจะได้ไม่แหกไปเสียก่อน

ใช่เขาคือตัวอันตราย แต่ในขณะเดียวกันก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าชื่อเสียงของมดคันไฟดังมาก

เจมส์ไม่มีเหตุผลต้องปฏิเสธ จึงตอบตกลงให้สัมภาษณ์

จัดการเสร็จเขารีบเข้านอน

เนื่องจากพรุ่งนี้ต้องตรวจสอบความเรียบร้อยแต่เช้าก่อนเปิดไร่ นอนเร็วๆ จะได้ตื่นมาสดชื่น ไม่ต้องง่วงหงาวหาวนอนทั้งวัน

อีกด้านคันไฟที่ได้รับการตอบกับก็ไม่แปลกใจ

ในฐานะคนในวงการบันเทิง มีใครบ้างไม่อยากโด่งดัง มีใครบ้างไม่อยากเข้าหาเขา ดังนั้นเมื่อซันส่งข้อความไปหาอีกฝ่าย คันไฟเชื่อว่าเจ้าของไร่จะต้องตอบตกลง ถึงเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์ และก็เป็นอย่างที่คาดการณ์

...........

วันที่สองของการเปิดไร่ทุเรียน วันนี้คนยังคึกคักเช่นเดิม

ไม่สิดูจะมีคนมากกว่าเมื่อวานด้วยซ้ำ เนื่องจากมีการโพสต์ แชร์เนื้อหาในโลกโซเชียลไปเมื่อวานของคนที่เข้ามาเที่ยว จึงไม่แปลกหากจะดึงดูดให้นักท่องเที่ยวจากจังหวัดต่างๆ เดินทางมาถึงวังน้ำเขียวเพื่อเข้าชมไร่ ซื้อทุเรียนไปฝากที่บ้าน

และนอกจากทุเรียนที่เป็นจุดสนใจแล้ว เฮลิคอปเตอร์ที่จอดตากแดดหน้าไร่เองก็เป็นจุดสนใจ มันราวกับแลนด์มาร์คที่ทุกคนต้องมาถ่ายรูป

หากพูดถึงเฮลิคอปเตอร์มีใครบ้างไม่ชอบ ทุกคนต่างก็ชอบ แต่ไม่สามารถมีในครอบครองได้จึงต้องพาลูกหลานไปดูในวันสำคัญ เช่นวันเด็กแห่งชาติ

วันนั้นทุกคนจะได้เห็นเครื่องบินบินผาดโผน ห้อยสลิงลงมาจากเฮลิคอปเตอร์กองทัพ จัดแสดงโดดร่ม รวมถึงกิจกรรมอีกมากมายในวันงาน

แต่วันนี้มีเครื่องเฮลิคอปเตอร์สองเครื่องจอดหน้าไร่ ยิ่งเป็นจุดสนใจ ทำให้ไร่'นายเจมส์'ถูกพูดถึงในเวลาเพียงไม่นาน

เจมส์ไม่สามารถอยู่ไร่ได้ตลอดเวลา ต้องกลับมาเรียนช่วงวันจันทร์ถึงวันศุกร์ กว่าจะได้ไปดูแลไร่ก็ช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ ดังนั้นหน้าที่ทั้งหมดจึงตกเป็นของโมนิก้า หุ่นแองเจิ้ล 21 ที่มีคุณภาพมากกว่าเจ้าโง่ทอย

ส่วนการสัมภาษณ์ในรายการของคันไฟเองก็จะมีในเร็วๆ นี้ ไม่ใช่รายการแบบถ่ายทอดสด แต่เป็นเทปบันทึกไว้ออนแอร์ในทีวีภายหลัง

....

เวลาผ่านไปอย่างช้าๆ ในที่สุดก็มาถึงวันต้องเข้าอัดรายการ

เพราะโมนิก้าและทอยมีบทบาทสำคัญ เจมส์จึงนำทั้งคู่เข้าร่วมรายการ'คันยิบยิบ'ที่ถูกดำเนินการโดยพิธีกรมากความสามารถอย่างมดคันไฟ

ส่วนไร่'นายเจมส์'เพราะไม่มีโมนิก้าคอยดูแล จึงปิดดำเนินการหนึ่งวัน

ในสภาพสวมเสื้อเชิ้ตเรียบง่าย เจมส์เดินเข้าไปในตึกช่อง News พร้อมกับหนุ่มหัวโล้นและสาวสวยมากความสามารถ

เพียงแค่ย่างกรายเข้ามาในตึก ทุกคนต่างพากันมองตาค้าง

ด้วยรูปร่างอันสมบูรณ์แบบ ผิวขาวสวย ไม่แปลกหากจะตกเป็นที่สนใจของใครหลายคน