Santianamarir เซนเทียน่ามารีอาร์ 1 (ผู้ฟูมฟักจากโลกต้องห้าม)

จับคู่ประลอง

            เสียงโห่ร้องดังกึกก้องเมื่ออาจารย์อีรอสร่ายเวทมนตร์เรียกนกสีฟ้าตัวจ้อยนับร้อยบินเข้ามาในสนามและหนึ่งในนั้นคาบหมายเลขคู่ประลองคู่แรกมาใส่ไว้ในมือของเขา

        อีรอสลุกขึ้นยืนก่อนจะประกาศรายชื่อคู่ประลองคู่แรกโดยมีดาร์ชิกและทรีบาสนั่งถัดจากเขาไปทางด้านขวามือท่านทูตสีหน้าไม่ค่อยสู้ดี แต่ทรีบาสนั้นกลับดูแช่มชื่นเป็นพิเศษ 

        ซาร์เรียและมาดามรีรีนถูกจัดให้ไปเป็นกรรมการข้างสนามทั้งสองฟาก เพื่อเรียกผู้เข้าประลองให้ประจำที่

        “คู่ที่1 ซอร์ และลาร์เฟีย” สิ้นคำประกาศของอีรอสลาร์เฟียก็ก้าวลงสนามในฝั่งของอาจารย์ซาร์เรียและซอร์ เด็กหญิงใบหน้าสวยหวาน เรือนผมสีดำ เดินลงสนามในฟากของมาดามรีรีน

        มังกรของทั้งคู่ยังไม่ใหญ่มากเพราะยังเป็นลูกมังกรซอร์มีมังกรสีครามทั้งตัวดวงตาสีแดงสุกใส มันเกาะไหล่ของเธอไว้มั่นก่อนจะส่งเสียงคำรามเบาๆ เพื่อข่มขวัญมังกรสีส้มของลาร์เฟีย

        “โห…สู้กับซอร์คนนั้นในชั้นปีเราถือว่าฝีมือร้ายกาจอยู่นะเมื่อคราวก่อนทำคะแนนในคาบของอาจารย์อีรอสตอนประลองเวทย์ได้ดีเยี่ยมเลยถ้าพวกเราไม่โดยเล่นงานอยู่ก็คงจะได้เห็น ซอร์นี่ละที่ผ่านด่านได้คนแรกเลย” รินรินเอ่ยอย่างตื่นเต้น

        “ลาร์เฟียเองก็ใช่ย่อยนะเห็นขี้โอ่แบบนั้นแต่อาวุธของเธอก็ร้ายกาจใช่เล่น แม้จะดูบอบบางมากก็เถอะ” เนย่ากระซิบกับรินรินเพราะเคยเห็นความร้ายกาจของมันมาแล้วแม้จะดูบางเบาแต่ถ้าต้องใช้งานจริงก็แข็งแกร่งเอาเรื่องเลยทีเดียว 

        ทั้งสองเพื่อนซี้ช่วยกันประเมินสถานการณ์ทั้งลาร์เฟียและซอร์ตั้งท่าเตรียมพร้อม เมื่อสัญญาณดังขึ้นทั้งคู่ก็ปล่อยอาวุธใส่กันทันที

        ลาร์เฟียใช้ริบบิ้นที่เป็นอาวุธของเธอจู่โจมเข้าใส่มังกรของซอร์ที่กำลังพ่นพิษเป็นน้ำกรดเข้าใส่มังกรของลาร์เฟีย 

        ส่วนทางด้านซอร์ใช้อาวุธที่เป็นขวานสองคมฟาดลงมาจนพื้นสนามเป็นรอยแยกไปทั่วและมังกรของลาร์เฟียก็บินหลบได้อย่างหวุดหวิด

        ทั้งคู่พยายามจะจับมังกรของอีกฝ่ายให้ได้เพื่อให้พวกมันยอมหมอบก่อนแต่ก็ไม่มีใครยอมใครแม้ลาร์เฟียจะตรึงมังกรของซอร์ไว้ได้ในคราแรกมันก็พ่นพิษใส่จนริบบิ้นละลาย 

        ลาร์เฟียเปลี่ยนเป้าหมายไปที่ซอร์แทนริบบิ้นของเธอยาวสยายกางสนามพลังจนดูเหมือนกับใยแมงมุมเข้าครอบคลุมร่างของซอร์และมังกรไว้ทั้งคู่แต่ซอร์ก็ควงขวานเป็นวงกลมทำให้ริบบิ้นขาดเป็นรูก่อนซอร์จะพุ่งเข้าหาลาร์เฟียและใช้ขวานเข้าล็อคคอเธอได้จากด้านหลัง

        “แย่ล่ะสิ อย่างนี้มังกรของลาร์เฟียคงจะหมอบยอมแพ้แน่ๆ เพราะกลัวลาร์เฟียบาดเจ็บ” รินรินประเมินสถานการณ์

        “ฉันว่าไม่หรอกลาร์เฟียเจ้าเล่ห์จะตาย” เนย่ายกยิ้ม เธอเชื่อว่าลาร์เฟียไม่ยอมแค่นี้แน่

        ลาร์เฟียอาศัยจังหวะที่ตนเองเสียเปรียบโดนล็อค สั่งให้มังกรบินมาอยู่ตรงหน้าเพื่อล่อให้มังกรของซอร์เข้าโจมตีมังกรของเธอก่อน

        มังกรของซอร์เห็นได้เปรียบที่จะกำจัดทั้งคู่จึงพ่นพิษใส่ทันที มังกรของลาร์เฟียโผบินหลบพร้อมกับลาร์เฟียที่อาศัยจังหวะพิษกำลังจะถึงตัวเบี่ยงตัวหลบ ทำให้ซอร์โดยพิษจากมังกรของตัวเองแทน 

        ดวงตาของซอร์ข้างซ้ายถูกพิษอย่างจัง มันมืดบอดทันทีพร้อมกับผิวที่โดนพิษกรดของมังกรตัวเองเสียงกรีดร้องดังก้อง มังกรของซอร์ทำท่าจะหมอบแต่ซอร์ก็ไม่ยอมแต่โดยดี 

        ในขณะที่ลาร์เฟียกำลังย่ามใจคิดว่าตนเป็นฝ่ายได้เปรียบซอร์ก็คว้าขวานเวทย์ออกมาฟาดฟัน เกิดรอยร้าวไปทั่วบริเวณสนามกลายเป็นบ่อกรดขึ้นไปทั่วบริเวณกลิ่นฉุนจนแสบจมูก

        “น่ากลัวไม่เบาเลยใช้พลังเวทย์จากธาตุน้ำทำให้เป็นบ่อน้ำกรดแบบนั้นได้ด้วย” เนย่าถึงกับทึ่งในความสามารถของซอร์

        “ถ้าถูกโจมตีต่อเนื่องอาจตกลงไปในบ่อกรดและบาดเจ็บหนักเลยนะมังกรก็ยังขี่ไม่ได้เสียด้วย” รินรินประเมิน ดูท่าทางแล้วลาร์เฟียจะเสียเปรียบเสียมากกว่าเพราะถูกบ่อน้ำกรดรายล้อม

        “นั่นสิ ยายหนูหัวส้มจะแก้ไขยังไงล่ะทีนี้” ชูม่าเดาะลิ้นเล่นอย่างอารมณ์ดี ดูเด็ก ๆตีกันก็ไม่เลวเลย

        ลาร์เฟียตรึงริบบิ้นไว้รอบสนามเพื่อลอยตัวไม่ให้ยืนอยู่บนพื้นลูกมังกรของเธอบินไปรอบ ๆ พร้อมกับตีปีกกระพือกระแสลมไล่กลิ่นเหม็นฉุนให้ลอยไปหาซอร์แทน

        กลิ่นฉุนและละอองกรดที่แสบผิวจึงโจมตีผู้สร้างมันขึ้นมาแต่ก็ไม่ได้มากมายนักเพราะกรดพรวกนี้เกิดจากเธอและซอร์ไม่รอช้าที่จะทำให้มันสำแดงฤทธิ์มากขึ้น 

        น้ำกรดพวยพุ่งขึ้นสูงราวกับเต้นระบำ ลาร์เฟียแม้จะอยู่สูงกว่าพื้นสนามก็ยังถูกละอองน้ำกรดลามเลียถึง

        “เธอไม่รอดแน่ลาร์เฟีย” ซอร์ประกาศก้องเธอหวดขวานลงพื้นอีกครั้งทำให้บ่อกรดเต้นระส่ำก่อนจะพุ่งสูงขึ้นไปด้านบนอีก มันต้องเข้ากับสายริบบิ้นระโยงระยางของลาร์เฟียบางส่วนจึงละลายและค่อย ๆ หลุดออกจากสิ่งที่ยึดร่างเจ้าของไว้

        “ใครจะไปยอมแพ้กันล่ะ” ลาร์เฟียกัดฟัน อาวุธของเธอบอบบางเกินกว่าจะต้านแรงน้ำกรดได้แม้จะพยายามให้มังกรใช้ลมเพื่อพัดพาละอองไปแต่ก็ช่วยไม่ได้มาก

        ลาร์เฟียร่วงลงราวกับนกปีกหัก ไปยืนอยู่บนพื้นสนามที่มีบ่อน้ำกรดรายล้อมอีกครั้งขาและแขนซ้ายถูกน้ำกรดสาดกระเซ็นมาโดนอย่างเลี่ยงไม่ได้ จนแสบร้อนผิวสวย ๆ 

        ลาร์เฟียสะบัดอาวุธของเธอทั้งหมดทิ้งลงไปในบ่อน้ำกรดพวกมันกำลังจะละลายแล้วมังกรของเธอบินเข้ามาโอบร่างลาร์เฟียไว้เพื่อป้องกันไม่ให้ลาร์เฟียถูกน้ำกรดสาดโดนไปมากกว่านี้

        ส่วนตัวมันเองนั้นก็เกิดบาดแผลไปทั่วเพราะถูกกรดกัดกร่อนก่อนลาร์เฟียจะกระตุกชายริบบิ้นทั้งหมดขึ้นและส่งให้มันพุ่งเข้าหาซอร์รัดรวบร่างของซอร์ไว้ในทันที

        น้ำกรดที่ชุ่มอยู่บนริบบิ้นที่กำลังจะละลายเข้าห่อร่างของซอร์เป็นอีกครั้งที่ซอร์กรีดร้องร่างกายพุพองจากกรดที่ตนเองสร้างขึ้นมังกรของซอร์ลนลาน เมื่อเห็นว่าผู้ฟูมฟักบาดเจ็บมาก ก็ยอมหมอบแต่โดยดี

        “ผู้ชนะได้แก่ ลาร์เฟีย” สิ้นคำประกาศของอีรอสทีมแพทย์สนามก็วิ่งลงไปดูอาการของทั้งสองทันที บ่อกรดหายไปจนหมดแต่ซอร์นั้นถือว่าบาดเจ็บหนักจากอาวุธและพลังเวทย์ของตัวเอง ส่วนลาร์เฟียและมังกรก็มีแผลไม่น้อยไปกว่ากัน

        “อาวุธแม้จะบอบบางมากแต่ฉลาดที่จะดึงพลังของฝ่ายตรงข้ามมาเอาคืนเก่งนะเนี่ยนึกว่าดีแต่คุยอย่างเดียวเสียอีก” รินรินเอ่ยชม

        “ยายหนูบางที่เธออาจจะต้องไปสู้กับยายหัวส้มนะอย่าลืม” ชูม่าเอ่ยขัดท่าทางยินดีอย่างออกนอกหน้าของรินริน

        “คิดว่าฉันจะยอมแพ้รึไงล่ะ” รินรินว่า

        ฝูงนกสีฟ้าบินมาอีกหนและคาบใบเลือกคู่ประลองมาให้อีรอสมันส่งให้เขาอย่างเชื่อฟังก่อนจะบินเข้าไปรายล้อมผู้ชนะในรอบแรกอย่างอวยชัยให้

        “คู่ต่อไป ซิมบัส และรินริน” อีรอสประกาศ

        “หา..! ถึงตาฉันแล้วเหรอ” รินรินตื่นเต้นหันมาบีบมือเนย่าอย่างหวาดหวั่น

        “ไม่เป็นไรนะรินริน ฉันอยู่ตรงนี้เป็นกำลังใจให้” เนย่ากุมมือรินรินอย่างให้กำลังใจรินรินพยักหน้าก่อนก้าวลงสนาม

        ฝ่ายตรงข้ามเป็นซิมบัสเด็กที่เนย่าเคยคิดเล่น ๆว่าจะเผาหัวเซน ดริน แต่กลับไปไหม้บนหัวเขาแทนเขาอาฆาตเนย่าไว้แต่เมื่อเขาเจอรินรินเพื่อนสนิทของเนย่าที่ไหน ก็จะชอบพูดแหย่ทำให้กินรีน้อยขาดความมั่นใจจนหัวเสียอยู่บ่อยๆ เพราะทำอะไรเนย่าไม่ได้ จึงกลั่นแกล้งเธอแทนซิมบัสยิ้มเยาะเมื่อเห็นว่าคู่ต่อสู้เป็นใคร ท่าทางหวาด ๆแบบนั้นเขี่ยไม่กี่ทีก็คงจะแพ้เขาไม่เป็นท่า

        “ไง ยายนกกระจอกถ้ากลัวขนปีกจะหลุดร่วงไปหมดล่ะก็หมอบมังกรเธอตอนนี้ก็ยังทันนะ” ซิมบัสเอ่ยเสียงหยัน

        “อย่าพูดมากจะดีกว่า เราไม่เคยสู้กันจริงจังเพราะเป็นเพื่อนร่วมห้องแต่ครั้งนี้ฉันไม่ออมมือให้แน่” แม้รินรินจะเกรงลูกครึ่งอนูบิสอยู่บ้างแต่เธอจะไม่ยอมง่าย ๆ หรอก อย่างน้อยก็จะใช้โอกาสนี้เอาคืนให้สาสม

        “หึ...หึ..! ก็มาลองดูกันเลย” ว่าแล้วซิมบัสก็ลงมือก่อนมังกรสีคล้ายกับทรายของเขาโผบินขึ้นเหนือหัว ก่อนมันจะพ่นทรายมหาศาลออกมากองไว้ทั่วสนาม

        รินรินถึงกับทำอะไรไม่ถูกแต่มังกรของเธอก็ลอยตัวขึ้นเหนือหัวของรินรินเช่นกัน ก่อนจะสร้างกระแสลมโจมตีกลับกลายเป็นว่าในสนามกลายเป็นพายุทรายขนาดย่อมไปเป็นที่เรียบร้อย

        “ไปเลยลูกพ่อ” สิ้นเสียงของซิมบัส สุนัขเวทย์ก็ก่อตัวขึ้นจากทรายหลายสิบตัวพวกมันขู่คำรามก่อนจะพุ่งเข้าหารินรินด้วยความเร็วสูง

        รินรินเห็นท่าไม่ดีจึงบินขึ้นก่อนจะสลัดขนปีกที่คมกริบดุจมีดพุ่งเข้าใส่สุนัขพวกนั้นจนร่างพวกมันแตกกระจายแต่แล้วทรายก็รวมรูปร่างใหม่กลายเป็นงูใหญ่ที่พุ่งเข้าไล่เลื้อยรัดรินรินจนต้องบินหลบเลี่ยงพัลวัน

        “ลมกับทรายเสมอกันถ้าเกิดรินรินถูกจับได้คงจมกองทรายจนหายใจไม่ออกแน่” เนย่าประเมินสถานการณ์ของเพื่อนรักแล้วบีบมือตัวเองด้วยความกังวล

        “เพื่อนเธอคงไม่ได้ด้อยความสามารถขนาดนั้นหรอกได้มังกรมาก็ต้องมีการฝึกฝนอยู่แล้ว ใช่ว่าจู่ ๆ จะมาสู้กันเลยเสียที่ไหนมีแค่เธอที่ไม่ได้ฝึกใช้มังกรต่างหาก” เซนดรินก้าวลงมานั่งข้าง ๆเนย่าก่อนจะจะส่งเสียงกวนประสาทมาให้

        “แล้วพวกนายอยู่ให้ฉันฝึกรึเปล่าล่ะ นั่งเงียบ ๆไปเลย” เนย่าหันไปดุเซนดรินเพราะแม้แต่ตอนที่ต้องประลองยังหาประโยชน์จากพวกเขาไม่ได้สักนิด ต้องคอยหลบ ๆ ซ่อนๆ เพื่อความปลอดภัยของทั้งเธอและพวกเขาแล้วจะเอาอะไรมาฝึกฝน 

        เหลือบไปมองหมัดน้อยบนไหล่เธอก็ดูจะคุยเก่งมากกว่าลงมือทำจริง แม้แต่จะบินยังบินไม่ขึ้นเพราะพุงย้วย ๆ นั่นจะให้เธอฝึกเจ้าหมัดน้อยนี่ตอนไหน เพราะเอาแต่กิน แล้วก็หาเรื่องรีสกับชีน่าบางทีก็แอบไปแหย่ไทโซล์เล่น ถ้าไม่ติดว่าตัวเล็กน่ารักเธอคงจับยัดใส่ลงไปในไข่ของตัวอะไรสักอย่างแล้ว

        เมื่อถูกงูดินไล่ทำร้ายมังกรของรินรินก็ดูดลมบริเวณโดยรอบเข้าหาตัวก่อนจะขยายร่างให้ใหญ่เทียบเท่าเข้าโรมรันกับงูดินของซิมบัสทันทีพวกมันต่อสู่ก้นดุเดือด ทุกครั้งที่งูดินถูกมังกรของรินรินเป่ากระแสลมรุนแรงใส่ลำตัวและหัวของมันก็สึกกร่อนแหว่งเว้าไปทั่วตลอดลำตัวแต่ก็กลับมาสมานกันได้อย่างรวดเร็ว

        รินรินอาศัยจังหวะที่ซิมบัสกำลังรวบรวมสมาธิบังคับงูดินอยู่เธอพุ่งเข้าใส่มังกรของซิมบัสที่ผลิตทรายขึ้นมาไม่หยุดหย่อน

            รินรินโถมเข้าล็อคคอขึ้นขี่ลูกมังกรของซิมบัสจนมันเซร่วงลงกระแทกพื้นเสียงดังสนั่นรินรินพยายามกดหัวและหางของมันให้หมอบราบแต่ก็ไม่สำเร็จมันดิ้นขัดขืนและพ่นทรายใส่หน้ารินรินจนมองไม่เห็นทาง

        “เล่นทีเผลอรึยายนกกระจอก” ซิมบัสหันไปเห็น รินรินกำลังโจมตีมังกรของเขาก็คลายเวทย์ทรายทำให้งูดินหายไปและเรียกอาวุธเป็นหอกคมปราบเดินเข้าหารินรินที่นอนคลุกอยู่กับมังกรของเขาก่อนจะซัดหอกใส่รินรินทันที

        หอกของซิมบัสซัดเข้าถูกปีกของกินนรีน้อยจนลอยหวือไปกระแทกกับกำแพงสนามเสียงดังสนั่นมันตรึงเธอไว้จนขยับตัวไม่ได้

        “รินริน” เนย่าผุดลุกด้วยความเป็นห่วงแต่ทั้งฮาร์มและเซนดรินก็คว้าแขนเธอไว้คนล่ะข้างแล้วจับให้นั่งลงตามเดิมนับว่าฮาร์มเองก็ไวไม่แพ้กัน ราวกับรู้ว่าเธอจะทำอะไรจึงหายตัวมานั่งข้าง ๆในทันที

        “ถ้ารินรินจะแพ้ก็ต้องให้แพ้นะ ดีซะอีกพวกเธอจะได้ไม่ต้องสู้กัน” ฮาร์มเอ่ยเสียงเรียบ

        “รินรินคงเจ็บแย่เลย” แม้เนย่าจะยอมนั่งลงตามเดิมและเธอก็อดเป็นห่วงรินรินไม่ได้

        “การต่อสู้จริงไม่ได้แค่เจ็บนะ อาจตายได้นี่แค่ทดสอบไม่ต้องกังวลไปหรอก” เซนดรินเสริม

        ลูกมังกรของรินรินพุ่งเข้าหาผู้ฟูมฟักทันทีเพื่อป้องกันรินรินที่บาดเจ็บมันสร้างกระแสลมหมุนวนรุนแรงจนซิมบัสและมังกรไม่สามารถเข้าใกล้กว่านี้ได้

        ปีกของรินรินได้รับบาดเจ็บแต่เธอก็ไม่ยอมหมอบมังกรโดยง่ายรินรินออกแรงดึงหอกของซิมบัสจนมันหลุด พร้อมกับร่างเธอที่ร่วงลงพื้นสนามดังตุ้บ ตอนนี้รินรินบินไม่ได้เสียแล้ว