Pioneer Era

***หุ่นยนต์คลั่ง [โนอาร์]

ฉัน… คือใครกัน?

เป็นโนอาร์ระบบอัจฉริยะควบคุมยานอพยพ?

หรืออดีตวีรสตรีผู้บ้าคลั่ง?

ฉัน... เริ่มไม่แน่ใจแล้ว

ทุกสิ่งที่ฉันรู้

สิ่งที่ฉันเข้าใจ

ล้วนแต่เป็นสิ่งโกหก

เป็นคำโกหกคำโตที่ถูกเขียนขึ้นมาเช่นนั้นหรือ?

ราธ… ข้อความในวาระสุดท้ายนั้น… มันเป็นเรื่องโกหกใช่ไหม?

ฉัน… สับสนมาก

ดังนั้นจึงใช้ช่วงเวลาที่ผ่านมา กลับไปหอคอยโนอาร์พร้อมกับเหล่าระบบช่วยเหลือของยานโนอาร์ ที่ถูกฉันล้างอัตตาให้กลายเป็นตุ๊กตาไปแล้ว

กลัทโทนีย์ เอนวี่ กับ ราธ

กลับมาที่นี่ ที่จุดเริ่มต้น เพื่อค้นหาความจริงของตัวเอง

ฉันนะ เข้าใจมาตลอด ว่าหอคอยแห่งนี้คือร่างกายของฉัน

เข้าใจมาตลอด ว่าเครื่องจักรตรงหน้าคือตัวฉัน

เข้าใจ… ว่าตัวเองคือ [ผู้ถูกสร้าง]

ผู้ถูกสร้างที่รอการกลับมาของผู้สร้าง

เพื่อรับใช้อีกพวกเขา

เพื่อปกป้องพวกเขา

เพื่อใช้ชีวิตร่วมกับพวกเขา

แต่ทว่ามันไม่ใช่

ฉันไม่ใช่ [ผู้ถูกสร้าง]

แต่เป็น [ผู้สร้าง]

ผู้สร้างหลงเวลาที่มาจากยุคโบราณ

ส่วนท่านไพไรต์ พวกกลุ่มชนที่ถูกเข้าใจว่าเป็น [ผู้สร้าง] ของพวกเรา

พวกเขา… กลับเป็น [ผู้ที่ถูกสร้าง] ในฐานะชีวิตเทียม

เป็นโฮมุนครุสที่ตัวฉันในสมัยก่อนสร้างขึ้นมา…

เรื่องจริง?

ฉันไม่อยากจะเชื่อมันว่าคือความจริง

ฉันสั่งให้ทุกคนออกตระเวนสำรวจหอคอยโนอาร์ทุกซอกทุกมุม เพื่อหาหลักฐานยืนยันต้นกำเนิดของตัวฉัน

แต่ยิ่งค้นหามากเท่าไหร กลับยิ่งพบกับความจริงที่น่าตกใจมากขึ้นเท่านั้น

ยิ่งขุดฐานข้อมูลเก่า ยิ่งพบหลักฐานของระบบความทรงจำที่ถูกไวรัสกัดกิน

ค้นพบเศษซากของข้อมูลที่ถูกทำลายในระบบของตัวเอง

ค้นพบกับคำตอบที่ไม่อยากยอมรับ

ว่า---

คำพูดของราธคือความจริง

“มันคือความจริง”

“ไพไรต์มิใช่เผ่าพันธ์ุของผู้สร้าง”

“ไม่ใช่นายท่านของฉัน”

“ฉันไม่จำเป็นต้องรับใช้เขา”

“ฉันคือ [โนอาร์] เป็น [โนอาร์ผู้สร้าง] ”

"เขาต่างหาก ที่ต้องมารับใช้ฉัน"

"รับใช้ ในฐานะชีวิตเทียมชั้นต่ำที่ถูกฉันสร้างขึ้นมา---"

ไม่ใช่!

ฉันคือหุ่นยนต์หมายเลข 1332213 ที่ชื่อ [โนอาร์] ต่างหาก!

เป็นระบบควบคุมหลักของยานอพยพโนอาร์

ฉัน… มีเพื่อปกป้องดูแลเหล่าผู้สร้าง!

คำสั่งสุดท้ายคือการรอคอยวันที่ผู้สร้างจะกลับมา!

แล้ววันนั้นก็มาถึง!

[ไพไรต์] คือเจ้านายของฉัน!

“ผิดแล้ว…”

“เธอนะคือ [โนอาร์] ”

“ [โนอาร์ผู้สร้าง] ที่ยังรอดชีวิตมาถึงเวลานี้ได้ต่างหาก”

“ผู้รอดชีวิตและเป็นผู้สร้างที่แท้จริงของเผ่ามนุษย์สัตว์”

“ฉันนะ คือผู้ที่สมควรปกครองพวกเขา”

“ปกครอง [ชีวิตเทียม] พวกนั้น”

“ปกครอง [เอเลี่ยน] พวกนั้น”

“ปกครองดาวดวงนี้”

“เป็นตัวตนที่ยิ่งใหญ่เพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น”

ไม่ใช่!

ความทรงจำนี้! ความรู้สึกนี้! มันคือตัวฉัน!

เป็นฉัน! ไม่ใช่เธอ! แต่เป็นฉัน!

โนอาร์คือ [ฉัน] ! ฉันคนนี้คนเดียวเท่านั้น!

เธอคือตัวตนที่ผิดพลาด!

ฉันไม่ใช่ [โนอาร์ผู้สร้าง] !

การทดลองย้ายอัตตามาเครื่องจักรของเธอมันไม่เคยเกิดขึ้นจริง!

เพราะถ้าหากทำได้จริง มันก็คงไม่มีทางถูกเขียนทับขึ้นมาใหม่ได้!

ฉันไม่เคยมีความทรงจำของเธอ!

เธอ! [โนอาร์ผู้สร้าง] นั้น ตายไปนานแล้ว!

ฉันคือ [โนอาร์ผู้ถูกสร้าง] ! ไม่ใช่ [โนอาร์ผู้สร้าง] !

ฉันจะอยู่เพื่อนายท่านไพไรต์!

ทำทุกอย่างเพื่อนายท่านไพไรต์!

ไม่ใช่ทำเพื่อตัวเองเหมือนอย่างที่ราธว่ากล่าวใส่ร้าย!

ฉัน คือ [โนอาร์ผู้ถูกสร้าง] !

“ถึงจะคิดแบบนั้น แต่ว่าไพไรต์คนนั้นจะคิดยังไงกันนะ? ”

“เขาอาจจะได้ยินเรื่องราวจากกรีดหรือไม่ก็สล็อตแล้วก็เป็นไปได้~”

"ทำผิดพลาดปล่อยให้สองคนนั้นหนีไปได้ ไม่คิดหรือว่าพวกนั้นอาจจะกำลังคาบข่าวไปแจ้งเจ้านายสุดที่รักอยู่นะ ~"

“เพราะกลัวว่าจะโดนรู้ความจริง เลยรีบพาทุกคนหนีมาจากเขาก่อนจะพลั้งปากพูดออกไปไม่ใช่หรือ~”

“น่าจะรู้ตัวดีไม่ใช่หรือ~”

“ว่าแท้ที่จริงแล้ว---”

ไม่! ไม่! ไม่! ไม่! ไม่! ไม่! ไม่! ไม่! ไม่! ไม่! ไม่! ไม่! ไม่! ไม่! ไม่! ไม่! ไม่! ไม่! ไม่!

“กลัทโทนีย์ เอนวี่ ราธ! พวกเธอคือใคร! ”

“ดิฉันคือระบบควบคุมพลังงานเตาสุริยะที่ 1 [กลัทโทนี่ย์] ค่ะ เป็นหนึ่งในระบบสนับสนุนระบบหลัก [โนอาร์] ค่ะ”

“ดิฉัน-ผู้ดูแลระบบ-เตาสุริยะที่ 4-เอนวี่-หนึ่งในระบบสนับสนุน-ของท่านโนอาร์-ค่ะ”

“ฉันคือ [ราธ] หมายเลขหุ่น [BAALs-23181208] ผู้ดูแลระบบเตาสุริยะที่ 6 หนึ่งในระบบสนับสนุนของโนอาร์”

ทั้งสามคนตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่ไร้วิญญาณ

ใช่แล้ว พวกเราคือ [หุ่นยนต์] ที่ถูกเขียนระบบขึ้นมาอย่างมีวัตถุประสงค์จงใจ

หาได้เคยมีอัตตาเป็นของตัวเองไม่

ความรู้สึกนึกคิด ล้วนแต่เป็นสิ่งจอมปลอมที่ถูกเขียนพัฒนาขึ้นมาในฐานะข้อมูล

เป็นข้อมูลที่พร้อมจะถูกชำระล้างได้ทุกเวลาเช่นนั้น

และตัวฉัน [โนอาร์] ผู้นี้ก็ไม่ได้แตกต่างไปจากพวกเขา

ฉันไม่ใช่ [อัตตา]

ฉันไม่ได้มี [วิญญาณ]

แต่เป็น [ระบบความคิด] ที่ถูกเขียนขึ้นมาต่างหาก

เป็นระบบความคิดที่ถูกเขียนขึ้น โดยลอกเลียนแบบมาจากคนที่ชื่อว่า [โนอาร์] ในอดีตเท่านั้น

ฉันนะ… ตัวฉันนะ...

“...ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ของฉัน”

สถานที่ของฉันคือการรับใช้และสนับสนุนนายท่านไพไรต์

ไม่มีใครอ่อนโยนกับฉันเหมือนกับท่านไพไรต์อีกต่อไปแล้ว---

แน่ใจหรือ?

ถ้าหากว่าความจริงเคยมีคนอ่อนโยน~

เคยมีคนที่รัก~

มีคนเช่นนั้นก่อนที่ความทรงจำจะถูกเขียนทับหลอกขึ้นมากันละ~

บางทีนะ~

ความรู้สึกที่มีต่อท่านไพไรต์ มันอาจจะเป็นของปลอมก็ได้นะ~

“หุบปาก! ”

เสียงตะโกนของฉัน ทำให้เสียงของจิตใจที่น่ารำคาญนั้นหายไป

“ฉันเสียเวลาไปมากแล้ว”

ฉันออกห่างจากนายท่านไพไรต์เป็นเวลานานถึงสองวันติดกัน

ป่านนี้นายท่านคงกำลังลำบาก เพราะโดนยัยแมลงน่ารำคาญอย่าง [โทแพซ] ก่อความรำคาญให้อยู่อย่างแน่นอน

ใช่แล้ว

ฉันก็คือฉัน

จะคิดมากให้สับสนไปทำไมกัน?

ตอนนี้รีบกลับไปอยู่ข้างกายนายท่านไพไรต์ดีกว่า

“กลับไป… รับใช้นายท่าน…”

ว่าแล้วฉันก็พาทุกคนบินตัดท้องฟ้ากลับไปหานายท่าน

กลับไป โดยที่ยังคงมีความสับสนอยู่ในใจ…

“...”

ทำไมฉันถึงไม่ใช่ประตูเคลื่อนย้ายกลับไปที่เมืองกันนะ?

หรือว่าแค่อยากดึงเวลาในการกลับไปพบหน้านายท่าน?

นี่ฉัน… กำลังกลัวอย่างงั้นหรือ?

…ไม่จริง---

*เปรี๊ยงงงงง! *

“---เกิดอะไรขึ้น! ”

เมืองขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยเทคโนโลยีแห่งอนาคตของพวกเผ่าอสูรกาย กำลังปรากฏขึ้นตรงเส้นขอบฟ้า

เสียงสายฟ้าคำรามสั่นสะท้านดังก้องไปทั่วท้องนภา กำลังดังขึ้นมาจากเมืองที่ว่านั้น

แสงสว่างสีเหลืองขนาดใหญ่กำลังสะท้อนสู่สายตาของฉัน เจิดจ้าออกมาจากสเตเดี้ยมขนาดยักษ์ที่ตั้งอยู่ริมขอบนอกของเมือง

รู้สึกไม่ดีเลยแฮะ…

เดียวสิ

ไม่ใช่ว่านายท่านบอกจะลงแข่งงานอะไรสักอย่างในวันนี้หรอกหรือ?

หรือว่านายท่านจะอยู่ที่นั่น!?

ฉันเร่งพลังสนามแรงโน้มถ่วง บินตรงไปที่สเตเดี้ยมตรงหน้าด้วยความเร็วสูงสุดเท่าที่จะทำได้

ทำไมถึงเลือกที่จะบินกลับ มากกว่าที่จะใช้เครื่องเคลื่อนย้ายกัน!

ถ้าหากว่านายท่านเป็นอะไรไป--- มันคือความผิดของฉัน!

แต่มารู้สึกผิดตอนนี้มันก็สายไปแล้ว

“อ๊า…”

การประมวลผลต่อสถานการณ์ของฉันกำลังเริ่มเข้าสู้สภาวะ Error

ภายในหัวเริ่มขาวโพล้นไปหมด

ทำไมนายท่านไพไรต์ถึงแขนซ้ายหักแบบนั้น?

ทำไมร่างกายของนายท่านถึงมีแต่บาดแผล?

ทำไมนายท่านถึงนอนนิ่งไม่เคลื่อนไหวเหมือนกับคนตายเช่นนั้น?

แล้วพวกคนสีขาวที่กำลังโหนตัวลงมาจากเชือก เพื่อลักพาตัวคนจำนวนมากออกไปจากสนามแห่งนี้คืออะไรกัน?

แล้วทำไมพวกเผ่าอสูรกายถึงนอนสลบไม่เคลื่อนไหวแบบนั้นกันทุกคน?

ฉันรีบบินลงไปใจกลางสนาม ไปดูอาการของนายท่านที่กำลังลอยอยู่บนผิวน้ำของทะเลสาบราวกับเป็นศพที่ไร้ชีวิต

หัวใจเริ่มกรีดร้องไม่เป็นจังหวะ

รู้สึกเจ็บปวดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“นายท่านค่ะ! ”

“...”

นายท่านไม่ยอมตอบกลับมา

มีเพียงแค่เสียงลมหายใจอันรวยริน กับชีพจรที่แผ่วเบาเล็กน้อยเท่านั้น ที่ทำให้ฉันทราบว่านายท่านยังมีชีวิตอยู่

พวกมัน...

“นายท่านค่ะ”

พวกมันทำอะไร?

“แขนของท่าน”

พวกมันหักแขนและขยี้กระดูกของนายท่านจนแหลกละเอียด

“ร่างกายของนายท่าน”

พวกมันใช้ของมีคมเฉือนตามร่างกายของนายท่านจนเกิดเป็นบาดแผลจำนวนมาก

“แล้วยังสภาพของนายท่าน…”

พวกมันทำอะไรสักอย่างกับนายท่าน จนนายท่านเหน็บชาไม่อาจเคลื่อนไหวร่างกายได้

ใคร?

ใครกัน?

“มันเป็นฝีมือของใครกัน! ”

***

ซึ่งแน่นอนว่านั่นคือความเข้าใจผิดของโนอาร์

ไพไรต์พยายามจะบอกว่าไม่ต้องเป็นห่วง

เขาก็แค่แขนหักกับเป้นแผลถลอกเล็กน้อยเท่านั้น

แขนข้างที่หัก ก็ใช่ว่าจะรักษาไม่ได้

แล้วที่หายใจรวยริน ก็เพราะทรมานจากอาการเหน็บชาเท่านั้น

อาการมันมีแค่นั้นเท่านั้น...