"ทากิโตะคุง ตื่นได้แล้ว ลืมตาตื่นขึ้นมาสิ"
(เสียงนี้มันเสียงของอาจารย์ฮารุกะ...)
ฉันค่อยๆลืมตาขึ้นมาทีล่ะนิด
"ฮารุกะ..."
"โล่งอกไปทีฉันเป็ห่วงเธอแทบแย่เลยรู้ไหม ถ้าเธอไม่ลืมตาขึ้นมาอีกฉันคงมีชีวิตโดยไม่มีความสุขแน่ๆ"
"ขอโทษด้วยนะที่ทำให้เป็ห่วง ...แล้วทำไมผมถึงอยู่ในสภาพเปลือยเปล่าได้ล่ะ แถมผมก็ไม่อยากจะพูดถามอะไรไปมากกว่านี้หรอกนะครับ แล้วทำไมพวกคุณมิฮารุกับรุ่นพี่แล้วก็รุ่นน้องแถมคุณมิยะถึงได้เปลือยเปล่าแล้วมาอยู่บนที่นอนผมได้ล่ะครับ?"
(...นี่มันอารายกานนนนฟ่ะเนี่ยยยเราทำอะไรแบบนั้นกับพวกเธอไปเหรอฟ่ะ...ใจเย็นๆก่อนอากิโตะเอ็งไม่ใช่ผู้ชายที่ทำแล้วจะจำครั้งแรกของตัวเองไม่ได้นะเว้ยยย)
ในขณะที่อากิโตะเรากำลังกะวนกะวายอยู่ภายในใจของตัวเองพวกสาวๆก็ตอบออกมาว่า
"ก็พวกเราน่ะ ตอนที่สารภาพรักไปแล้วจู่ก็มีแสงอะไรไม่รู้ออกมาใต้เท้าของอากิโตะพวกเราก็เลยรีบวิ่งเข้าไปด้วย...แต่พอวิ่งเข้าไปเสร็จจู่ๆแสงมันก็หายไปแล้วอากิโตะคุงก็ล้มลงไปกับพื้น หลังจากนั้นพวกเราก็เลยพาเธอมาที่บ้านของเธอเราดูแลเธอมา7วันติดต่อกัน พะ...พวกฉันก็นึกว่าอากิโตะจะไม่ลืมตาตื่นขึ้นมาซะแล้วพวกเราก็เลยลองเปลือยเปล่าแล้วก็กอดอากิโตะคุงขนาดที่ยังไม่ลืมตาอยู่เพื่ออากิโตะอาจจะตื่นก็ได้"
"เอ๋...นี่ผม...."
"ไม่ใช่แค่นั้นนะ พวกเราไม่ได้ไปโรงเรียนกันเลยพวกเราหยุดเรียนเพื่อมาดูอากิโตะคุงเลยนะ"
อากิโตะรู้ตัวดีว่าถ้าเขาพูดว่า'แต่ฉันมีอาจารย์ฮารุกะเป็แฟนแล้วนะ ดังนั้นขอโทษด้วยนะครับ'
(ฉันควรจะพูดอะไรออกไปดีในสถานะการณ์แบบนี้)
"เอ่อ...ถึงผมจะไม่รู้เื่แต่ผมขอบคุณพวกเธอทุกคนเลยนะที่ทำเพื่อผมขนาดนี้ แต่ว่าผมมีแฟนแล้ว..."
"เื่นั้นฉันรับได้อยู่แล้ว"
"เอ๋ะ..."
"ใช่พวกเราไม่คิดมากเื่นั้นหรอกนะ"
"...."
"หนูก็ไม่คิดมากเหมือนกันค่ะ ขอแค่ได้อยู่ข้างๆรุ่นพี่หนูก็มีความสุขแล้วค่ะ"
"...."
"ใช่พวกเราไม่คิดมากเื่นั้นหรอกนะ แถมอาจารย์ฮารุนะก็ยอมรับพวกเราแล้วด้วย"
อากิโตะหันหน้าไปมองฮารุกะ ฮารุกะก็พยักหน้าให้
"เข้าใจแล้วครับแต่มีอยู่หนึ่งสิ่งที่ผมไม่เข้าใจ...นี่ซานะเธอทำไมถึงเปลือยเปล่าแถมมาเอามือฉันจับหน้าอกเธออีกหะ"
อากิโตะกำลังพูดว่าซานะที่ไม่ควรทำเื่แบบนี้กับพี่ชายตัวเอง
"พี่พวกเราไม่ใช่สายเืแท้ๆกันสักหน่อยนะค่ะ ดังนั้น ฉันสามารถเป็ภรรยาของพี่ได้ แถมอาจารย์ฮารุกะก็ยอมอีกด้วยเพราะว่าหนูพยายามมากๆเลย่ที่พี่ไม่ลืมตาตื่นขึ้นมา"
"ปัญหามันไม่ได้...."
"อากิโตะคุง ฉันขอโทษนะแต่ว่าพวกเธอก็รักอากิโตะคุงมากๆแถมยังช่วยดูแลเธออีกดังนั้นฉันก็เลย..."
"ขะ...เข้าใจแล้วครับ แต่แบบนี้มันจะไม่เป็ปัญหาในภายหลังแน่เหรอครับ"
"เื่นั้นไม่ต้องห่วงจ้ะ คุณพ่อของรินนะ เป็ถึงนายยกเลยเื่แค่นี้แค่เขียนแก้กฏหมายมันเื่ง่ายๆ แต่พระาาจะอนุญาติไหมนี่ก็อีกเื่นะ เเต่ชั่งเื่พวกนั้นไปก่อน ไหนๆอากิโตะก็ฝืนขึ้นมาแล้วทำไมวันนี้เราไม่ลองออกไปเที่ยวกันล่ะ"
(พระาาเหรอ...แต่เดี๋ยวนะพระาาเป็คนที่กลัวองค์ราชินีสุดๆเลยนี่นา แถมองค์ราชินีก็ตามใจลูกสาวของเธอมากด้วยเื่นั้นชั่งมันล่ะกันยังไงก็ไม่มีทางที่เราจะได้พบเห็นองค์ราชินีใกล้ๆอยู่แล้ว)
"เข้าใจแล้วครับ แต่ก่อนอื่นผมขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะครับ"
"เชิญเลยจ้ะ เดี๋ยวฉันจะนั่งรออยู่ในห้องนี้เอง"
"...ครับ แต่อย่าค้นอะไรในห้องผมนะครับ ตกลงนะครับ"
"....อืม"
(ทำไมฮารุกะไม่พูดว่าตกลงล่ะแต่ดันพูดว่าอืมแทนชั่งมันล่ะกันขอไปแช่น้ำให้สบายตัวก่อนดีกว่า)
116
